Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Πράξεις
Πράξεις 20 — με τον Μακλάρεν
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σήμερα εξερευνούμε τις κλασικές Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάνδρου Μακλάρεν πάνω στο κεφάλαιο 20 των Πράξεων. Η προσεκτική του ανάλυση του αποχαιρετισμού του Παύλου προς τους πρεσβυτέρους της Εφέσου αποκαλύπτει την ακλόνητη καρδιά του αποστόλου και την αιώνια πρόσκληση σε πιστή διακονία. Μέσα από τον φακό του Μακλάρεν συναντούμε τόσο το προσωπικό κόστος της υπακοής όσο και τη συντηρητική δύναμη μιας αποστολής δοσμένης από τον Θεό. Αυτή η μελέτη μας καλεί να παραμείνουμε πάνω σε λόγια που ειπώθηκαν σε στιγμή βαθιάς αποχωρισμού, επιτρέποντας στο βάρος τους να διαμορφώσει τη δική μας πορεία μαθητείας και υπηρεσίας.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Εγκατασταθείτε σε έναν ήσυχο χώρο και διαβάστε ολόκληρο το κεφάλαιο 20 των Πράξεων. Ακούστε την τρυφερότητα και την αποφασιστικότητα στα λόγια του Παύλου προς τους πρεσβυτέρους στη Μίλητο. Προσέξτε το μείγμα προσωπικής μαρτυρίας, προειδοποίησης και συστάσεως που γεμίζει το κεφάλαιο. Αφήστε τον ρυθμό της αφήγησης να σας μεταφέρει από την επείγουσα πορεία στην τελική προσευχή και τον αποχωρισμό. Επιστρέψτε συχνά στο κείμενο καθώς ξεδιπλώνεται η έκθεση του Μακλάρεν.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μακλάρεν ξεκινά αντανακλώντας τον τόνο και τη δομή της αποχαιρετιστήριας ομιλίας του Παύλου.
Αυτή η αποχαιρετιστήρια ομιλία προς τους πρεσβυτέρους της Εφέσου είναι τέλεια σε απλότητα, πάθος και αξιοπρέπεια. Η αγάπη χωρίς αδυναμία και η θερμή αλλά συγκρατημένη αυτοαφοσίωση πάλλονται σε κάθε γραμμή. Είναι προσωπική χωρίς εγωισμό και υψώνεται χωρίς προσπάθεια. Είναι «παύλεια» από άκρη σε άκρη, και αν ο Λουκάς ή κάποιος άγνωστος χριστιανός του δεύτερου αιώνα την έφτιαξε, ο κόσμος έχει χάσει το όνομα ενός μεγάλου πνεύματος. Κατά την ανάγνωσή της, πρέπει να θυμόμαστε τη μακρά παραμονή του Αποστόλου στην Έφεσο και τη σταθερή πεποίθησή του ότι αποχωριζόταν για πάντα από εκείνους τους οποίους είχε τόσο καιρό παρακολουθήσει, αγαπήσει και καθοδηγήσει. Τα λόγια αποχωρισμού πρέπει να είναι τρυφερά και σοβαρά, και αυτά είναι και τα δύο στον υψηλότερο βαθμό.Ο Μακλάρεν στη συνέχεια τονίζει τις προσωπικές αναφορές που κυριαρχούν στο πρώτο μέρος της ομιλίας.
Η έμφαση που δίνεται στις προσωπικές αναφορές είναι πολύ έντονη και εξίσου φυσική. Ολόκληρη η ομιλία μέχρι τις Πράξεις 20:22 είναι αυτής της φύσεως, και το ίδιο θέμα επανέρχεται στις Πράξεις 20:31, επαναλαμβάνεται στις Πράξεις 20:33 και συνεχίζεται από εκεί μέχρι το τέλος. Αυτή η αφθονία υπαινιγμών για τον εαυτό του είναι χαρακτηριστική του Αποστόλου, ακόμη και στις επιστολές του· πολύ περισσότερο πρέπει να αναμένεται σε μια τέτοια έκχυση της καρδιάς του προς έμπιστους φίλους, που τους έβλεπε για τελευταία φορά. Λίγοι θρησκευτικοί διδάσκαλοι έχουν μιλήσει τόσο πολύ για τον εαυτό τους όσο ο Παύλος, και όμως να είναι τόσο απαλλαγμένος από κάθε ίχνος επίδειξης ή αυτοαπορρόφησης.Ο Μακλάρεν στρέφεται έπειτα στην προοπτική αποφασιστικότητα του Παύλου μπροστά στις επερχόμενες δοκιμασίες.
Οι προσωπικές αναφορές στις Πράξεις 20:22-27 περιστρέφονται γύρω από δύο σημεία: την ηρωική του στάση μπροστά στις δοκιμασίες και τον πιθανό μαρτυρικό θάνατο, και τον επίσημο καθαρισμό των χεριών του από κάθε ευθύνη για «το αίμα» εκείνων προς τους οποίους είχε κηρύξει όλη τη βουλή του Θεού. Κοιτάζει πίσω και η συνείδησή του μαρτυρεί ότι έχει εκπληρώσει τη διακονία του· κοιτάζει μπροστά και είναι έτοιμος για όλα όσα μπορεί να αντιμετωπίσει ενώ συνεχίζει να την εκπληρώνει, ακόμη και μέχρι το αιματηρό τέλος.Ο Μακλάρεν συνεχίζει εξερευνώντας τι στήριζε τον απόστολο μέσα σε αβέβαιους κινδύνους.
Και τι τον ενδυνάμωσε έτσι ώστε να αντιμετωπίσει ακόμη και τον θάνατο χωρίς να τρέμει; Η υπέρτατη απόφαση να κάνει αυτό που ο Ιησούς του είχε δώσει να κάνει. Γνώριζε ότι ο Κύριός του του είχε αναθέσει ένα έργο, και το μόνο απαραίτητο ήταν να ολοκληρώσει αυτό. Δεν έχουμε εμείς τέτοια εμπόδια στον δρόμο μας όσο είχε ο Παύλος στον δικό του, αλλά το ίδιο πνεύμα πρέπει να μας χαρακτηρίζει αν πρόκειται να κάνουμε το έργο μας. Η συνείδηση μιας αποστολής, η σταθερή απόφαση να την εκπληρώσουμε και η συνακόλουθη περιφρόνηση των εμποδίων ανήκουν σε όλες τις ευγενείς ζωές, και ιδιαίτερα στις αληθινά χριστιανικές. Οι κίνδυνοι και οι δυσκολίες και τα πιθανά κακά δεν πρέπει να έχουν περισσότερη δύναμη να μας αποσπάσουν από τον δρόμο που ο Χριστός σημειώνει για εμάς από ό,τι οι καταιγίδες ή το τράνταγμα του πλοίου έχουν να εκτρέψουν τη βελόνα από το να δείχνει βορρά.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Μακλάρεν μεταβαίνει από το παράδειγμα του αποστόλου σε άμεση προτροπή προς τους ηγέτες της Εκκλησίας.
Ο σκοπός του Παύλου σε αυτή την αναδρομή δεν ήταν μόνο να δικαιώσει τον εαυτό του, αλλά να υποδείξει στους πρεσβυτέρους το καθήκον τους. Γι’ αυτό περνά αμέσως στην προτροπή προς αυτούς και σε μια πρόβλεψη για το μέλλον της Εκκλησίας της Εφέσου. «Προσέχετε στον εαυτό σας». Η φροντίδα της ψυχής του καθενός έρχεται πρώτη. Θα είναι ελάχιστα χρήσιμος στην Εκκλησία εκείνος του οποίου η προσωπική θρησκεία δεν διατηρείται ζεστή και βαθιά. Όλοι οι κήρυκες και οι διδάσκαλοι και οι άνθρωποι που επηρεάζουν τους συνανθρώπους τους χρειάζεται να λάβουν σοβαρά υπόψη αυτή την προτροπή, ιδιαίτερα σε αυτές τις ημέρες όπου οι εξωτερικές κλήσεις υπηρεσίας είναι τόσο πολλαπλασιασμένες. Η παραμέλησή της υπονομεύει κάθε πραγματική χρησιμότητα και είναι σκουλήκι που ροκανίζει τις ρίζες των αμπέλων.Ο Μακλάρεν κλείνει το τμήμα παραδίδοντας τους πρεσβυτέρους στη φυλακτική δύναμη του Θεού.
Οι ανήσυχες προαισθήσεις και οι ειλικρινείς προτροπές φυσικά καταλήγουν στην επιστροφή στον Θεό και στην επίκληση της προστατευτικής Του φροντίδας. Η καρδιά του Αποστόλου ξεχειλίζει στα τελευταία του λόγια Πράξεις 20:32-35. Επιστρέφει για τον εαυτό του, ενόψει του ότι θα πρέπει να παύσει τη φροντίδα της Εκκλησίας, στη σκέψη ότι ένας καλύτερος Οδηγός δεν θα την εγκαταλείψει, και θα ήθελε να παρηγορήσει τους πρεσβυτέρους καθώς και τον εαυτό του με τη μνήμη της δύναμης του Θεού να τους φυλάξει. Έτσι ο Ιακώβ, πεθαίνοντας, είπε: «Εγώ πεθαίνω, αλλά ο Θεός θα είναι μαζί σας». Έτσι ο Μωυσής, πεθαίνοντας, είπε: «Ο Κύριος μου είπε, δεν θα περάσεις αυτόν τον Ιορδάνη. Ο Κύριος ο Θεός σου, Αυτός θα προπορευθεί σου». Ούτε καν ο Παύλος είναι απαραίτητος. Οι υποποιμένες πεθαίνουν, ο Ποιμένας ζει και φυλάει από λύκους και κινδύνους. Ο Παύλος είχε θέσει το θεμέλιο, και το οικοδόμημα δεν θα μείνει ημιτελές, όπως κάποιο μισοχτισμένο παλάτι που άρχισε ένας βασιλιάς που πέθανε. Η αύξηση της Εκκλησίας και των μελών της είναι βέβαιη. Εργάζεται από τον Θεό.
Απαντήστε
Ανταπόκριση
Σε ποια περίοδο της παρούσας ζωής σας αισθάνεστε έναν σαφή δρόμο που έχει χαράξει ο Χριστός και απαιτεί σταθερή αποφασιστικότητα; Πώς μπορεί η συνήθεια να κηρύττετε όλη τη βουλή του Θεού να διαμορφώσει τις συνομιλίες και την επιρροή σας αυτή την εβδομάδα; Με ποιον πρακτικό τρόπο μπορείτε να εμπιστευθείτε μια τρέχουσα ευθύνη ή σχέση στον Θεό που οικοδομεί τον λαό Του;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ φιλάνθρωπε, διά τῆς δυνάμεως τοῦ Πνεύματός Σου ἐνίσχυσον ἡμᾶς ἵνα τελειώσωμεν τὸν ἀγῶνα ὃν ἔθου ἔμπροσθεν ἡμῶν, κηρύττοντες πᾶσαν τὴν βουλὴν τῆς ἀληθείας Σου ἀφόβως καὶ ἀνενδοιάστως. Φύλαξον ἡμᾶς ὡς ποιμένας τῆς ποίμνης ἣν ἀπέκτησας διὰ τοῦ αἵματος τοῦ Υἱοῦ Σου, καὶ εἴθε ὁ λόγος τῆς χάριτός Σου νὰ οἰκοδομῇ ἡμᾶς μέχρις οὗ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν κληρονομίαν τὴν ἡτοιμασμένην διὰ πάντας τοὺς ἡγιασμένους. Κράτησον τὰς καρδίας ἡμῶν προσηλωμένας εἰς τὸν Χριστὸν μόνον μέχρι τῆς ἡμέρας ἐκείνης. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →