Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 139-140 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σήμερα εισερχόμαστε στο ερευνητικό φως των Ψαλμών 139 και 140 μέσω της προσεκτικής ερμηνείας του Ιωάννη Καλβίνου. Το σχόλιό του μας εισάγει στην πραγματικότητα ότι καμία σκέψη ή κίνηση δεν διαφεύγει του βλέμματος του Θεού. Ο Καλβίνος μας βοηθά να δούμε πώς ο Δαβίδ τοποθετεί οικειοθελώς ολόκληρη τη ζωή του ενώπιον του Κυρίου αντί να αναζητά κάποιο κρυφό καταφύγιο. Καθώς ακολουθούμε την ερμηνεία του στίχο προς στίχο, καλούμαστε να αποβάλουμε την προσποίηση και να αναπαυθούμε στην παρηγοριά της θείας παντογνωσίας. Αυτό το μάθημα προετοιμάζει τις καρδιές μας να δεχθούν τόσο την προειδοποίηση όσο και την παρηγοριά που βρίσκονται σε αυτά τα κεφάλαια.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε τους Ψαλμούς 139 και 140 αργά και προσευχητικά. Αφήστε τις λέξεις να εγκατασταθούν στο νου σας πριν στραφείτε στην ερμηνεία του Καλβίνου. Παρατηρήστε πώς ο ψαλμωδός μεταβαίνει από τον θαυμασμό για τη γνώση του Θεού σε προσευχή γεμάτη εμπιστοσύνη για απελευθέρωση. Επιστρέψτε στο κείμενο μετά από κάθε ενότητα της μελέτης για να ακούσετε την Αγία Γραφή και το σχόλιο να μιλούν μαζί.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ανοίγει το σχόλιό του εξετάζοντας την αρχική διακήρυξη του Δαβίδ.
1. Ω Κύριε, συ με εξήτασας Ο Δαβίδ δηλώνει στην αρχή αυτού του Ψαλμού ότι δεν έρχεται ενώπιον του Θεού με την ιδέα ότι είναι δυνατόν να επιτύχει με υποκρισία, όπως οι υποκριτές εκμεταλλεύονται κρυφά καταφύγια για να επιδιώξουν αμαρτωλές απολαύσεις, αλλά ότι οικειοθελώς αποκαλύπτει την ενδότατη καρδιά του για εξέταση, ως πεπεισμένος για την αδυναμία εξαπάτησης του Θεού. Σου ανήκει, λέγει, ω Θεέ, να ανακαλύπτεις κάθε μυστική σκέψη, ούτε υπάρχει τίποτε που να διαφεύγει της προσοχής σου. Έπειτα επιμένει σε λεπτομέρειες, για να δείξει ότι ολόκληρη η ζωή του ήταν γνωστή στον Θεό, ο οποίος τον παρακολουθούσε σε όλες τις κινήσεις του — όταν κοιμόταν, όταν σηκωνόταν ή όταν περπατούσε έξω. Η λέξη ρέα, η οποία αποδώσαμε ως σκέψη, σημαίνει επίσης φίλο ή σύντροφο, γι’ αυτό μερικοί διαβάζουν — γνωρίζεις τι είναι πλησιέστερο σε εμένα από μακριά, νόημα πιο κατάλληλο από κάθε άλλο, αν μπορούσε να υποστηριχθεί με παράδειγμα. Η αναφορά θα ήταν τότε πολύ κατάλληλη στο γεγονός ότι τα πιο απομακρυσμένα αντικείμενα θεωρούνται κοντινά από τον Θεό. Μερικοί για από μακριά διαβάζουν προηγουμένως, με την οποία σημασία η εβραϊκή λέξη λαμβάνεται αλλού, σαν να έλεγε — Κύριε, κάθε σκέψη που συλλαμβάνω στην καρδιά μου είναι ήδη γνωστή σε σένα προηγουμένως. Αλλά προτιμώ το άλλο νόημα, ότι ο Θεός δεν περιορίζεται στον ουρανό, παραμένοντας σε κατάσταση ανάπαυσης και αδιάφορος για τις ανθρώπινες υποθέσεις, σύμφωνα με την Επικούρεια ιδέα, και ότι όσο μακριά κι αν είμαστε από αυτόν, ποτέ δεν είναι μακριά από εμάς.Στον στίχο τέσσερα, ο Καλβίνος εξηγεί τη δύναμη του δεικτικού μορίου.
4. Διότι δεν υπάρχει λόγος κ.λπ. Οι λέξεις επιδέχονται διπλή σημασία. Κατά συνέπεια μερικοί τις κατανοούν ότι υπονοούν ότι ο Θεός γνωρίζει τι πρόκειται να πούμε πριν σχηματιστούν οι λέξεις στη γλώσσα μας· άλλοι, ότι μολονότι δεν λέμε λέξη και προσπαθούμε με τη σιωπή να κρύψουμε τις μυστικές προθέσεις μας, δεν μπορούμε να διαφύγουμε της προσοχής του. Κάθε απόδοση ισοδυναμεί με το ίδιο πράγμα, και δεν έχει σημασία ποια υιοθετούμε. Η ιδέα που προορίζεται να μεταδοθεί είναι ότι ενώ η γλώσσα είναι ο δείκτης της σκέψης για τον άνθρωπο, ως το μεγάλο μέσο επικοινωνίας, ο Θεός, που γνωρίζει την καρδιά, είναι ανεξάρτητος από λέξεις. Και χρησιμοποιείται το δεικτικό μόριο ιδού! για να δείξει εμφατικά ότι τα ενδότατα βάθη του πνεύματός μας παρίστανται ενώπιον της όψεώς του.Ο Καλβίνος στη συνέχεια αναφέρεται στον θαυμασμό που εκφράζεται στον στίχο έξι.
6. Η γνώση σου είναι θαυμαστή υπεράνω μου Δύο σημασίες μπορούν να αποδοθούν στο μιμένι. Μπορούμε να διαβάσουμε επάνω μου, ή, σε σχέση με εμένα, και να κατανοήσουμε ότι ο Δαβίδ εννοεί ότι η γνώση του Θεού φαίνεται θαυμαστή στη διαμόρφωση ενός τέτοιου πλάσματος όπως ο άνθρωπος, ο οποίος, κατά μια παλιά έκφραση, μπορεί να ονομαστεί μικρός κόσμος μέσα του· ούτε μπορούμε να σκεφθούμε χωρίς κατάπληξη την τέλεια τεχνική που φαίνεται στη δομή του ανθρώπινου σώματος και τα εξαίρετα χαρίσματα με τα οποία είναι επενδεδυμένη η ανθρώπινη ψυχή. Αλλά το πλαίσιο απαιτεί άλλη ερμηνεία· και πρέπει να υποθέσουμε ότι ο Δαβίδ, προχωρώντας στην ίδια ιδέα πάνω στην οποία είχε ήδη επιμείνει, αναφωνεί κατά της ανοησίας να μετράμε τη γνώση του Θεού με τη δική μας, όταν υψώνεται υπερβολικά πάνω μας. Πολλοί όταν ακούν τον Θεό να μιλείται γι’ αυτόν τον συλλαμβάνουν όμοιο με τους εαυτούς τους, και τέτοια αυθάδεια είναι πολύ κατακριτέα. Πολύ συχνά δεν επιτρέπουν η γνώση του να είναι μεγαλύτερη από ό,τι φθάνει στις δικές τους αντιλήψεις των πραγμάτων. Ο Δαβίδ, αντίθετα, ομολογεί ότι είναι πέρα από την κατανόησή του, δηλώνοντας ουσιαστικά ότι οι λέξεις δεν μπορούσαν να εκφράσουν αυτή την αλήθεια της απόλυτης κατάστασης με την οποία όλα τα πράγματα είναι φανερά στο μάτι του Θεού, αυτή η γνώση δεν έχει ούτε όριο ούτε μέτρο, ώστε να μπορούσε μόνο να θεωρεί την έκτασή της με συνειδητή αδυναμία.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Καλβίνος συνδέει αυτές τις αλήθειες με τη διαμόρφωση της ζωής στη μήτρα.
13. Διότι συ κατέσχες τους νεφρούς μου Προφανώς συνεχίζει το ίδιο θέμα, μολονότι το αναπτύσσει κάπως περισσότερο, δηλώνοντας ότι δεν χρειάζεται να εκπλαγούμε για τη γνώση του Θεού για τις πιο μυστικές σκέψεις των ανθρώπων, αφού αυτός διαμόρφωσε τις καρδιές και τους νεφρούς τους. Έτσι παριστάνει τον Θεό να κάθεται βασιλιάς στους ίδιους τους νεφρούς του ανθρώπου, ως το κέντρο της δικαιοδοσίας του, και δείχνει ότι δεν πρέπει να αποτελεί λόγο θαυμασμού το ότι όλες οι στροφές και οι κρυψώνες των καρδιών μας είναι γνωστές σε αυτόν που, όταν ήμασταν κλεισμένοι στη μήτρα της μητέρας μας, μας έβλεπε τόσο καθαρά και τέλεια σαν να στεκόμασταν ενώπιόν του στο φως της μεσημβρίας. Αυτό μπορεί να μας κάνει να γνωρίσουμε τον σκοπό με τον οποίο ο Δαβίδ προχωρεί να μιλήσει για την αρχική διαμόρφωση του ανθρώπου· ο στόχος του είναι ο ίδιος στον στίχο που ακολουθεί, όπου, με κάποια αμφισημία στους όρους που χρησιμοποιούνται, είναι αρκετά σαφές και προφανές ότι ο Δαβίδ εννοεί ότι είχε διαμορφωθεί με τρόπο θαυμαστό και ικανό να προκαλέσει και φόβο και θαυμασμό, ώστε να ξεσπά σε αίνους προς τον Θεό. Ένας μεγάλος λόγος της σαρκικής ασφάλειας στην οποία πέφτουμε είναι ότι δεν σκεπτόμαστε πόσο ιδιαίτερα διαμορφωθήκαμε αρχικά από τον Θεϊκό Δημιουργό μας. Από αυτό το ιδιαίτερο παράδειγμα ο Δαβίδ οδηγείται να αναφερθεί γενικά σε όλα τα έργα του Θεού, τα οποία είναι ακριβώς τόσα πολλά θαύματα κατάλληλα να τραβήξουν την προσοχή μας σε αυτόν. Η αληθινή και κατάλληλη άποψη να λάβουμε για τα έργα του Θεού, όπως έχω παρατηρήσει αλλού, είναι εκείνη που καταλήγει σε θαυμασμό. Η δήλωσή του ότι η ψυχή του θα γνώριζε καλά αυτά τα θαύματα, τα οποία υπερβαίνουν κατά πολύ την ανθρώπινη κατανόηση, δεν σημαίνει τίποτε περισσότερο από το ότι με ταπεινή και νηφάλια εφαρμογή θα έδινε την προσοχή και τα χαρίσματά του για να αποκτήσει μια τέτοια αντίληψη των θαυμαστών έργων του Θεού που θα κατέληγε στην προσκύνηση της απεραντοσύνης της δόξας του. Η γνώση που εννοεί, επομένως, δεν είναι εκείνη που ισχυρίζεται ότι κατανοεί τι, υπό το όνομα των θαυμάτων, ομολογεί ότι είναι ακατανόητο, ούτε εκείνου του είδους που οι φιλόσοφοι αυθάδικα προσποιούνται, σαν να μπορούσαν να λύσουν κάθε μυστήριο του Θεού, αλλά απλώς εκείνη η θρησκευτική προσοχή στα έργα του Θεού που διεγείρει στο καθήκον της ευχαριστίας.Στον στίχο έντεκα ο Καλβίνος εφαρμόζει τη διδασκαλία στην ανθρώπινη απροθυμία ενώπιον του Θεού.
11. Εάν είπω κ.λπ. Ο Δαβίδ παριστάνει τον εαυτό του ως άνθρωπο που χρησιμοποιεί κάθε δυνατή μέθοδο για να διαφύγει από μια κατάσταση αμηχανίας. Έτσι, αφού ομολόγησε ότι ήταν μάταιο να ονειρεύεται φυγή, σκέπτεται μια άλλη θεραπεία, και λέγει, Εάν καμία ταχύτητα δική μου δεν μπορεί να με βγάλει έξω από το εύρος της όρασης του Θεού, όμως, με την υπόθεση ότι το φως αφαιρείται, το σκοτάδι θα μπορούσε να με καλύψει, ώστε να έχω μια σύντομη ανάσα ανακούφισης. Αλλά και αυτό το δηλώνει απελπιστικό, καθώς ο Θεός βλέπει εξίσου καλά στο βαθύτερο σκοτάδι όπως και στο μεσημέρι. Είναι λάθος κατά τη γνώμη μου να θεωρούμε, όπως έκαναν μερικοί, ότι οι δύο προτάσεις του στίχου πρέπει να ληφθούν χωριστά, και να διαβαστούν, Εάν είπω το σκοτάδι θα με καλύψει, ακόμη και η νύχτα θα είναι ως φως ενώπιόν μου — εννοώντας ότι το σκοτάδι θα μετατραπεί σε φως, και έτσι μολονότι δεν έβλεπε τίποτε ο ίδιος, θα στεκόταν φανερός ενώπιον του ματιού του Θεού. Ο Δαβίδ πρέπει μάλλον να θεωρείται ότι και στις δύο προτάσεις εκφράζει τι θα μπορούσε να υποτεθεί ότι αισθάνεται επιθυμητό, και υπονοεί ότι, αν μόνο μπορούσε να βρει κάποιο κάλυμμα ή τέχνασμα, θα επωφελούνταν της άδειας· «εάν είπω, τουλάχιστον το σκοτάδι θα με καλύψει, και η νύχτα θα είναι ως φως για εμένα», δηλαδή με την έννοια που είναι έτσι για τους ληστές ή τα άγρια θηρία του δάσους, που τότε περιφέρονται με μεγαλύτερη ελευθερία. Ότι αυτή είναι η κατάλληλη κατασκευή των λέξεων μπορούμε να συμπεράνουμε από το μόριο γκαμ. Εάν κάποιος θεωρήσει ότι είναι πολύ περιττή παρατήρηση να πει ότι σε σχέση με τον Θεό δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ φωτός και σκότους, αρκεί να του υπενθυμίσουμε ότι όλη η παρατήρηση αποδεικνύει με πόση απροθυμία και ακραία δυσκολία οι άνθρωποι οδηγούνται να έρθουν μπροστά ανοιχτά και χωρίς επιφυλάξεις ενώπιον του Θεού. Με λόγια όλοι παραδεχόμαστε ότι ο Θεός είναι παντογνώστης· εν τω μεταξύ αυτό που κανείς δεν θα σκεφτόταν ποτέ να αμφισβητήσει το κάνουμε κρυφά καθόλου λογαριασμό, στο βαθμό που δεν διστάζουμε να χλευάσουμε τον Θεό, και στερούμαστε ακόμη και εκείνη την ευλάβεια προς αυτόν που επεκτείνουμε σε ένα από τα συνάνθρωπά μας. Ντρεπόμαστε να αφήσουμε τους ανθρώπους να γνωρίζουν και να μαρτυρούν τις παραπτώσεις μας· αλλά είμαστε αδιάφοροι για το τι μπορεί να σκέπτεται ο Θεός για εμάς, σαν οι αμαρτίες μας να ήταν καλυμμένες και κρυμμένες από την εξέτασή του. Αυτή η παραφροσύνη αν δεν ελεγχθεί αυστηρά θα αλλάξει σύντομα το φως, όσο μας αφορά, σε σκοτάδι, και επομένως ο Δαβίδ επιμένει στο θέμα σε μήκος για να αναιρέσει τις ψευδείς αντιλήψεις μας. Ας είναι η μέριμνά μας να εφαρμόσουμε τους ελέγχους που δόθηκαν, και να διεγείρουμε τους εαυτούς μας με αυτούς, όταν αισθανόμαστε διατεθειμένοι να γίνουμε ασφαλείς.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή σας πειράζεστε να φανταστείτε ότι κάποια γωνία παραμένει κρυμμένη από τον Θεό; Πώς η έμφαση του Καλβίνου στην οικειοθελή ανοιχτότητα ενώπιον του Κυρίου προκαλεί τη συνήθη στάση σας στην προσευχή; Ποιο πρακτικό βήμα μπορείτε να κάνετε σήμερα για να ζήσετε ως κάποιος που είναι πλήρως γνωστός και ακόμη αγαπημένος;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ ἐρευνῶν καὶ γινώσκων τὰ ἐνδόμυχα ἡμῶν, δὸς ἡμῖν χάριν νὰ δεχθῶμεν τὸ ἐρευνητικόν Σου βλέμμα καὶ νὰ μὴ κρύψωμεν τίποτε ἀπὸ τῆς ἁγίας Σου παρουσίας. Φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης κρυφῆς καταφυγῆς ἁμαρτίας, καὶ διαμόρφωσον ἐν ἡμῖν μίαν σταθερὰν ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν κυρίαρχον χεῖρά Σου, ἡ ὁποία μᾶς περιβάλλει πανταχόθεν. Εἴθε αὕτη ἡ γνῶσις τῆς διαθηκικῆς Σου ἀγάπης νὰ μᾶς ἑλκύσῃ εἰς λατρείαν ἀντὶ φόβου, καὶ νὰ περιπατῶμεν ἀνοικτῶς ἐνώπιόν Σου ταύτην τὴν ἡμέραν, διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →