Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Εφεσίους
Προς Εφεσίους 2 — με τον Χοτζ
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στο πνεύμα της Μεταρρυθμισμένης παραδόσεως, στρεφόμαστε σήμερα στο Υπόμνημα του Καρόλου Χοτζ επί των Προς Ρωμαίους, Α΄ Κορινθίους και Προς Εφεσίους. Η ακριβής έκθεση του Χοτζ επί του δευτέρου κεφαλαίου των Προς Εφεσίους αναπτύσσει τη διδασκαλία του αποστόλου περί της φυσικής καταστάσεως της ανθρωπότητας και του χαριτώδους έργου της ανανεώσεως από τον Θεό. Η προσεκτική προσοχή του στο κείμενο φωτίζει τόσο το βάθος της ανάγκης μας όσο και τον πλούτο του θείου ελέους εν Χριστώ. Καθώς ακολουθούμε την ανάλυσή του, καλούμαστε να δεχθούμε τον Λόγο με ταπείνωση και πίστη, επιτρέποντας στην αλήθεια του να διαμορφώσει την κατανόησή μας περί της σωτηρίας.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας αναγνώσουμε τώρα ολόκληρο το δεύτερο κεφάλαιο των Προς Εφεσίους. Προσέξτε την αντίθεση του αποστόλου μεταξύ της προτέρας καταστάσεώς μας και της νέας ζωής που δόθηκε εν Χριστώ. Ακούστε την έμφαση στη χάρη ως τη μοναδική πηγή της σωτηρίας και την πρόσκληση να περιπατήσουμε στα αγαθά έργα που προητοιμάσθησαν εκ των προτέρων. Είθε το Πνεύμα να ανοίξει τις καρδιές μας ώστε να δεχθούμε τούτο το τμήμα της Γραφής με ευλάβεια και κατανόηση.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χοτζ ανοίγει θέτοντας τα τρία κύρια θέματα που πραγματεύεται το τμήμα.
Στίχος 1. Κεφάλαιο ΙΙ Ο απόστολος αντιπαραβάλλει την πνευματική κατάσταση των Εφεσίων προ της μεταστροφής τους με εκείνη στην οποία εισήχθησαν διά της χάριτος του Θεού, Εφεσίους 2:1-10. — αντιπαραβάλλει την προηγούμενη κατάστασή τους ως αλλοτρίων με εκείνη συμπολιτών των αγίων και μελών της οικογένειας του Θεού, Εφεσίους 2:11-22. Εφεσίους 2:1-10 Ανάλυσις Υπάρχουν τρία κύρια θέματα που πραγματεύονται στούτο το Τμήμα. Πρώτον, η πνευματική κατάσταση των Εφεσίων προ της μεταστροφής τους. Δεύτερον, η αλλαγή που ο Θεός επενήργησε επ’ αυτών. Τρίτον, ο σκοπός για τον οποίο επραγματοποιήθη η αλλαγή αυτή. Ι. Η κατάσταση των Εφεσίων προ της μεταστροφής τους, και η φυσική κατάσταση των ανθρώπων καθολικώς, είναι κατάσταση πνευματικού θανάτου, η οποία περιλαμβάνει — 1. Κατάσταση αμαρτίας. 2. Κατάσταση υποταγής στον Σατανά και στα ίδια τα διεφθαρμένα πάθη μας. 3. Κατάσταση καταδίκης, Εφεσίους 2:1-3. ΙΙ.Ο Χοτζ κατόπιν ιχνηλατεί τη γραμματική δομή της εναρκτηρίου προτάσεως δια μέσου των πρώτων επτά στίχων.
Ασχολείται τόσον πολύ στους Εφεσίους 2:2, Εφεσίους 2:3, Εφεσίους 2:4 με την φυσική κατάσταση των Εφεσίων, ώστε υποχρεώνεται στον στίχο 5 να επαναλάβει ουσιαστικώς την αρχή του στίχου 1, προκειμένου να ολοκληρώσει την πρόταση που άρχισε εκεί. «Εσείς νεκροί εξ αιτίας αμαρτίας, — εντός της οποίας περιεπατήσατε κατά την πορεία του κόσμου, υποκείμενοι στον Σατανά, συνδεδεμένοι με τα τέκνα της απειθείας, μεταξύ των οποίων και ημείς είχαμε την διαγωγή μας, και ήμεθα τέκνα οργής καθώς και οι λοιποί — ημάς, νεκρούς εξ αιτίας παραπτωμάτων ο Θεός εζωοποίησε.» Ούτω έχει το χωρίον. Είναι σαφές, λοιπόν, ότι η πρόταση που άρχισε στον πρώτο στίχο, επαναλαμβάνεται με ελαφρά παραλλαγή στον πέμπτο. Αυτή είναι η άποψη που υιοθετούν οι μεταφρασταί μας, οι οποίοι δανείζονται από τον πέμπτο στίχο το ρήμα που είναι αναγκαίο για να συμπληρώσουν την έννοια του πρώτου. Ο Παύλος περιγράφει τους αναγνώστας του προ της μεταστροφής τους ως νεκρούς.Ο Χοτζ κατόπιν ερμηνεύει τη γραφική σημασία του πνευματικού θανάτου ως αποξενώσεως από τον Θεό.
Εν τη Γραφή ο όρος ζωή είναι ο όρος που συνήθως χρησιμοποιείται για να εκφράσει κατάσταση ενώσεως μετά του Θεού, και θάνατος κατάσταση αποξενώσεως απ’ Αυτού. Η ζωή, επομένως, περιλαμβάνει αγιότητα, ευτυχία και δραστηριότητα· και ο θάνατος, φθορά, δυστυχία και αβοήθητο. Όλες οι ανώτερες μορφές ζωής λείπουν από εκείνους που είναι πνευματικώς νεκροί· είναι αποκλεισμένοι από όλες τις πηγές της αληθινής μακαριότητος, και είναι πέραν της εμβέλειας οποιασδήποτε βοηθείας από τα κτίσματα. Είναι νεκροί. Η αγγλική μετάφρασις αποδίδει την φράση «νεκροί εν παραπτώμασι και αμαρτίαις». Αλλά δεν υπάρχει πρόθεση στο αρχικό κείμενο, και επομένως η μεγάλη πλειονότης των ερμηνευτών θεωρεί τον απόστολο ως αποδίδοντα την αιτία, και όχι περιγράφοντα την φύση του θανάτου αυτού, «Νεκροί εξ αιτίας παραπτωμάτων και αμαρτιών».Ο Χοτζ περαιτέρω δείχνει ότι Ιουδαίοι και Εθνικοί ομοίως μετέχουν της φυσικής αυτής καταστάσεως.
Στίχος 3. Εφεσίους 2:3 Μεταξύ των οποίων και ημείς πάντες είχαμε την διαγωγή μας εν τοις παρελθούσι χρόνοις. Φαίνεται όχι μόνον από Εφεσίους 1:11, Εφεσίους 1:13, και από την συνάφεια ενταύθα, αλλά σαφέστερον ακόμη από Εφεσίους 2:11 και τα επόμενα, εν τω κεφαλαίω τούτω, ότι διά του «υμείς» εν όλη τη επιστολή ο απόστολος εννοεί τους Εθνικούς· και διά του «ημείς», όταν οι αντωνυμίες αντιπαραβάλλονται ως ενταύθα, τους Ιουδαίους. Η πνευματική κατάσταση των Εφεσίων προ της μεταστροφής τους δεν ήτο ιδιότυπος εις αυτούς ως Εφεσίους ή ως εθνικούς. Πάντες οι άνθρωποι, Ιουδαίοι και Εθνικοί, είναι εκ φύσεως εν τη αυτώ καταστάσει. Οποιεσδήποτε διαφορές ατομικού χαρακτήρος, οποιαδήποτε υπεροχή μιας εποχής ή έθνους επί άλλου δύνανται να υπάρχουν, αύται δεν είναι παρά υποδεέστερες ποικιλίες. Ως προς το κύριο σημείο, καθώς ο απόστολος διδάσκει αλλαχού, δεν υπάρχει διαφορά· διότι πάντες ημάρτησαν και υστερούνται της δόξης του Θεού.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Χοτζ πιέζει την ακριβή δύναμη της φράσεως «εκ φύσεως τέκνα οργής».
Το πράγμα που κατηγορείται βεβαιώνεται ότι είναι φυσικό. Αναφέρεται εις την φυσικήν σύστασιν ή κατάστασιν ως αντιτιθέμενον προς ό,τι αποκτάται. Κατά την ομοιόμορφη αυτή χρήση η έκφρασις «Ημείς ήμεθα εκ φύσεως τέκνα οργής» δύναται μόνον να σημαίνει «Εγεννήθημεν εν τη καταστάσει εκείνη». Ήτο κάτι φυσικό. Δεν εγίναμε τέκνα οργής, αλλά ήμεθα ήδη τοιαύτα ως εγεννήθημεν. 6 Το απλό γεγονός βεβαιώνεται, όχι ο λόγος αυτού. Είναι εκ φύσεως, όχι εξ αιτίας της φύσεως ότι εδώ δηλωνόμεθα ως τέκνα οργής. Αι Γραφαί πράγματι διδάσκουν το δόγμα της εμφύτου, κληρονομικής διαφθοράς, και ότι η διαφθορά εκείνη είναι φύσεως αμαρτίας, και επομένως δικαίως μας εκθέτει εις την θείαν δυσαρέσκειαν. Και το δόγμα τούτο δύναται να συνάγεται δικαίως εκ του κειμένου, αλλά δεν βεβαιώνεται. Εν άλλοις λόγοις, δεν σημαίνει φυσική διαφθορά, και η δοτική δεν σημαίνει εδώ εξ αιτίας.Ο Χοτζ καταλήγει βεβαιώνων την πτώση του γένους εν τω Αδάμ και την συνακόλουθη ανάγκη λυτρώσεως εκ γεννήσεως.
Το ακριβώς αντίθετο είναι το πράγμα που βεβαιώνεται. Βεβαιώνεται ότι η αγάπη της αληθείας, η ειλικρίνεια ή η σκληρότης είναι ιδιότητες της φύσεως εκείνων περί των οποίων γίνεται λόγος. Ομοίως όταν λέγεται «Ημείς είμεθα εκ φύσεως τέκνα οργής», το ίδιο το πράγμα που αρνείται είναι ότι γινόμεθα τοιαύτα διά μιας διαδικασίας αναπτύξεως. Η βεβαίωσις είναι ότι είμεθα τοιαύτοι εκ φύσεως, ως εγεννήθημεν. Η αλήθεια που διδάσκεται ενταύθα, επομένως, είναι εκείνη η οποία παρουσιάζεται τόσον σαφώς εις άλλα μέρη της Γραφής, και επιβεβαιώνεται τόσον πλήρως υπό της ιστορίας του κόσμου και της πίστεως της Εκκλησίας, ήτοι ότι το ανθρώπινον γένος ως φυλή είναι πεπτωκός· είχεν την δοκιμασίαν του εν τω Αδάμ, και επομένως γεννάται εν καταστάσει καταδίκης. Έχουν ανάγκην λυτρώσεως από της στιγμής της γεννήσεώς τους· και επομένως η σφραγίς της λυτρώσεως εφαρμόζεται επ’ αυτών εν τω βαπτίσματι, το οποίον άλλως θα ήτο άσκοπος τελετουργία.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς η αναγνώριση της φυσικής μας καταστάσεως βαθαίνει την ευγνωμοσύνη διά την χάριν που ζωοποιεί τους νεκρούς; Κατά ποιους τρόπους η έμφαση του Χοτζ επί της πίστεως ως δώρου του Θεού φυλάττει από την αυτοπεποίθηση εν τη ζωή του πιστού; Πού η αλήθεια ότι γεννώμεθα υπό οργήν δύναται να μας ωθήσει εις μεγαλυτέραν εξάρτησιν επί του τετελεσμένου έργου του Χριστού μόνον;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ φιλάνθρωπε, ὁ ζωοποιήσας ἡμᾶς ὁμοῦ μετὰ Χριστοῦ καὶ συνεγείρας ἡμᾶς σὺν αὐτῷ διὰ τῆς μεγάλης σου εὐσπλαγχνίας, δὸς ἡμῖν νὰ ἐνθυμούμεθα πάντοτε τὴν προτέραν ἡμῶν κατάστασιν, νεκροὺς ὄντας ἐν ταῖς παραβάσεσι, καὶ τὸν ὑπερβάλλοντα πλοῦτον τῆς χάριτός σου πρὸς ἡμᾶς. Κάμε ἡμᾶς νὰ περιπατῶμεν ἐν τοῖς καλοῖς ἔργοις, ἅτινα προητοίμασας, μὴ ἐμπιστευόμενοι εἰς ἑαυτοὺς ἀλλ' εἰς μόνην τὴν κυρίαρχον διαθηκικὴν πίστιν σου. Διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →