← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Τίτος

Τιτ. 3 — με τον Ματθαίο Χένρι

Τίτος 3Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στο τρίτο κεφάλαιο της προς Τίτον επιστολής προσφέρει πλούσια εξερεύνηση της χριστιανικής συμπεριφοράς ριζωμένης στη χάρη. Οι στοχασμοί του μας καθοδηγούν μέσα από την προτροπή του αποστόλου για ήσυχη υποταγή, πράη ζωή και καλά έργα ενώ θεμελιώνει κάθε καθήκον στο έλεος που σώζει. Καθώς ακολουθούμε την προσεκτική έκθεση του Χένρι, καλούμαστε να θυμηθούμε τόσο την προηγούμενη κατάστασή μας όσο και την παρούσα καλοσύνη του Θεού που μας μεταμορφώνει. Τα λόγια του μας υπενθυμίζουν ότι δόγμα και καθήκον ανήκουν μαζί, διαμορφώνοντας ζωές που κοσμούν το ευαγγέλιο. Το σημερινό μάθημα αντλεί από αυτές τις γνώσεις για να μας βοηθήσει να περπατήσουμε άξια της σωτηρίας που λάβαμε.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε μια ήσυχη στιγμή για να διαβάσετε ολόκληρο το τρίτο κεφάλαιο της προς Τίτον επιστολής. Ακούστε τις οδηγίες του αποστόλου για πολιτική υπακοή, πράο λόγο και ετοιμότητα για κάθε καλό έργο. Παρατηρήστε πώς αυτές οι πρακτικές προτροπές ρέουν απευθείας από το έλεος και τη χαρισματική αναγέννηση που περιγράφονται στο μέσο του κεφαλαίου. Αφήστε τα λόγια να ηρεμήσουν πριν στραφείτε στην έκθεση του Χένρι.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά σημειώνοντας τις οδηγίες του αποστόλου προς τον Τίτο σχετικά με τα καθήκοντα κοινά σε όλους τους πιστούς. Ιδού το τέταρτο πράγμα στο περιεχόμενο της επιστολής. Ο απόστολος είχε καθοδηγήσει τον Τίτο σε σχέση με τα ιδιαίτερα και ειδικά καθήκοντα διαφόρων ειδών προσώπων· τώρα του λέει να προτρέψει σε ό,τι τους αφορούσε περισσότερο από κοινού, δηλαδή στην ησυχία και την υποταγή στους άρχοντες, και στην ετοιμότητα να κάνουν το καλό, και στην δίκαιη και ήπια συμπεριφορά προς όλους τους ανθρώπους—πράγματα ευπρεπή και στολιστικά της θρησκείας· επομένως πρέπει να τους υπενθυμίζει τέτοια πράγματα. Οι λειτουργοί είναι υπενθυμιστές του καθήκοντος του λαού. Όπως είναι υπενθυμιστές για τον λαό προς τον Θεό στις προσευχές (Ησ. ξβ΄. 6), έτσι είναι από τον Θεό προς αυτούς στο κήρυγμα: Δεν θα παραμελήσω να σας υπενθυμίζω πάντοτε, Β΄ Πέτρ. α΄. 12. Η λήθη του καθήκοντος είναι κοινή αδυναμία· υπάρχει λοιπόν ανάγκη να τους υπενθυμίζεται και να τους ζωογονείται προς αυτό. Ιδού τα ίδια τα καθήκοντα, και οι λόγοι τους. Έπειτα αναπτύσσει κάθε καθήκον διαδοχικά, από την υποταγή στους άρχοντες μέχρι την πραότητα προς όλους. Ι. Τα ίδια τα καθήκοντα, στα οποία έπρεπε να τους υπενθυμίζεται. 1. Να τους υπενθυμίζει να υποτάσσονται σε αρχές και εξουσίες, να υπακούν σε άρχοντες. Η αρχή είναι διάταξη του Θεού για το καλό όλων, και επομένως πρέπει να γίνεται σεβαστή και να υποτάσσεται από όλους· όχι μόνο από οργή και με βία, αλλά εκουσίως και για λόγους συνειδήσεως. Αρχές, και εξουσίες, και άρχοντες, δηλαδή όλοι οι πολιτικοί άρχοντες, είτε ανώτατοι και πρώτοι είτε υφιστάμενοι, στην κυβέρνηση υπό την οποία ζουν, οποιουδήποτε είδους κι αν είναι· ώστε να υποτάσσονται σε αυτούς και να τους υπακούν σε πράγματα νόμιμα και έντιμα, και που ανήκει στο αξίωμά τους να απαιτούν. Η χριστιανική θρησκεία παρεξηγούνταν από τους αντιπάλους της ως βλαβερή για τα δικαιώματα των ηγεμόνων και των πολιτικών εξουσιών, και ως τείνουσα σε φατριασμό και στάση, και σε επανάσταση κατά της νόμιμης αρχής· επομένως για να φιμώσουν την άγνοια των μωρών ανθρώπων, και να σταματήσουν τα στόματα των κακόβουλων εχθρών, οι χριστιανοί πρέπει να υπενθυμίζονται να δείχνουν τους εαυτούς τους παραδείγματα μάλλον κάθε οφειλόμενης υποταγής και υπακοής στην κυβέρνηση που είναι πάνω τους. Η φυσική επιθυμία της ελευθερίας πρέπει να καθοδηγείται και να περιορίζεται από τον λόγο και την γραφή. Τα πνευματικά προνόμια δεν ακυρώνουν ούτε εξασθενούν, αλλά επιβεβαιώνουν και ενισχύουν, τις υποχρεώσεις τους στα πολιτικά καθήκοντα: «Υπενθύμιζέ τους λοιπόν να υποτάσσονται σε αρχές και εξουσίες και να υπακούν σε άρχοντες.» Και, 2. Να είναι έτοιμοι σε κάθε καλό έργο. Μερικοί αναφέρονται αυτό σε τέτοια καλά έργα που απαιτούνται από άρχοντες και μέσα στη σφαίρα τους: «Ό,τι τείνει σε καλή τάξη, και να προάγει και να εξασφαλίζει δημόσια ηρεμία και ειρήνη, μην είσαι οπισθοδρομικός, αλλά έτοιμος, να προάγεις τέτοια πράγματα.» Αλλά, μολονότι αυτό περιλαμβάνεται, αν όχι πρώτα εννοείται, όμως δεν πρέπει να περιορίζεται σε αυτό. Η εντολή αφορά το να κάνει κανείς το καλό σε όλα τα είδη, και σε κάθε περίσταση που μπορεί να προσφερθεί, είτε αφορά τον Θεό, τον εαυτό μας, είτε τον πλησίον—ό,τι μπορεί να φέρει δόξα στη θρησκεία στον κόσμο. Όσα πράγματα είναι αληθινά, τίμια, δίκαια, καθαρά, αξιαγάπητα, καλής φήμης: αν υπάρχει κάποια αρετή, αν υπάρχει κάποιος έπαινος, σκέψου αυτά τα πράγματα (Φιλ. δ΄. 8), για να τα κάνεις και να τα ακολουθείς και να τα προάγεις. Μόνη η αβλαβότητα, ή καλά λόγια και καλές προθέσεις μόνο, δεν αρκούν χωρίς καλά έργα. Καθαρή θρησκεία και αμόλυντη ενώπιον του Θεού και Πατρός είναι αυτή, να επισκέπτεται ορφανούς, και χήρες στη θλίψη τους, και να φυλάγεται αμόλυντος από τον κόσμο. «Όχι μόνο να παίρνεις, αλλά να ζητάς, αφορμή για να κάνεις το καλό, να διατηρείς ετοιμότητα και προθυμία προς αυτή την κατεύθυνση· μην το αναθέτεις σε άλλους, αλλά να το αγκαλιάζεις και να το αρπάζεις ο ίδιος, να ευφραίνεσαι και να χαίρεσαι σε αυτό, να υπενθυμίζεις σε όλους αυτό.» Και, 3. Να μη βλασφημεί κανέναν: μηδένα βλασφημείν, να μην υβρίζει, ή καταριέται, ή βλασφημεί κανέναν: ή (όπως η μετάφρασή μας γενικότερα) να μην κακολογεί κανέναν, άδικα και ψευδώς, ή άσκοπα, χωρίς λόγο, και όταν μπορεί να βλάψει αλλά όχι να ωφελήσει το ίδιο το πρόσωπο ή οποιονδήποτε άλλον. Αν δεν μπορεί να λεχθεί τίποτε καλό, μάλλον παρά να κακολογεί άσκοπα, ας μην λέει τίποτε. Ποτέ δεν πρέπει να ευχαριστιόμαστε στο να κακολογούμε άλλους, ούτε να κάνουμε το χειρότερο από οτιδήποτε, αλλά το καλύτερο που μπορούμε. Δεν πρέπει να πηγαίνουμε πέρα δώθε ως κουτσομπόληδες, μεταφέροντας κακόβουλες ιστορίες, προς βλάβη του καλού ονόματος του πλησίον μας και την καταστροφή της αδελφικής αγάπης. Παραποιήσεις, ή υπαινιγμοί κακών προθέσεων, ή υποκρισίας σε ό,τι γίνεται, πράγματα πέρα από την εμβέλειά μας ή τη γνώση μας, αυτά εμπίπτουν στην εμβέλεια αυτής της απαγόρευσης. Καθώς αυτό το κακό είναι πολύ συνηθισμένο, έτσι είναι μεγάλης κακίας. Αν κάποιος φαίνεται να είναι θρησκευόμενος και δεν χαλιναγωγεί τη γλώσσα του, η θρησκεία αυτού του ανθρώπου είναι μάταιη, Ιακ. α΄. 26. Τέτοια χαλαρή ανελεήμων ομιλία είναι δυσάρεστη στον Θεό, και βλαβερή μεταξύ ανθρώπων. Παρ. ιζ΄. 9, Εκείνος που καλύπτει παράπτωμα ζητά αγάπη (δηλαδή, για τον εαυτό του με αυτή την τρυφερότητα και φιλανθρωπία, ή μάλλον για τον παραβάτη)· αλλά εκείνος που επαναλαμβάνει ένα πράγμα (που διαδίδει και λέει τα σφάλματα άλλου στο εξωτερικό) χωρίζει πολύ φίλους· εγείρει διχασμούς και αποξενώνει τον φίλο του από τον εαυτό του, και ίσως από άλλους. Αυτό είναι μεταξύ των αμαρτιών που πρέπει να αποβληθούν (Εφ. δ΄. 31)· διότι, αν επιτρέπεται, καθιστά ακατάλληλο για χριστιανική κοινωνία εδώ και την κοινωνία των μακαρίων στον ουρανό, Α΄ Κορ. στ΄. 10. Υπενθύμιζέ τους λοιπόν να αποφεύγουν αυτό. Και, 4. Να μην είναι φιλόνικοι· αμάχους είναι—όχι μαχητές, είτε με χέρι είτε με γλώσσα, όχι φιλόνικα και φιλονεικούντα πρόσωπα, έτοιμα να δώσουν ή να ανταποδώσουν κακή και προκλητική γλώσσα. Μια ιερή διαμάχη υπάρχει για πράγματα καλά και σημαντικά, και με τρόπο κατάλληλο και πρέποντα, όχι με οργή ούτε με βλαβερή βία. Ο χριστιανός πρέπει να ακολουθεί τα πράγματα που συντελούν στην ειρήνη, και αυτό με ειρηνικό τρόπο, όχι με τραχύ και θορυβώδη και βλαβερό τρόπο, αλλά όπως ταιριάζει στους δούλους του Θεού της ειρήνης και της αγάπης (Ρωμ. ιβ΄. 19), Αγαπητοί, μην εκδικείστε τους εαυτούς σας, αλλά μάλλον δώστε τόπο στην οργή· αυτή είναι η σοφία και το καθήκον του χριστιανού. Η δόξα του ανθρώπου είναι να παραβλέπει παράπτωμα· είναι καθήκον λογικού ανθρώπου, και επομένως σίγουρα χριστιανού ανθρώπου, του οποίου ο λόγος βελτιώνεται και προάγεται από τη θρησκεία· τέτοιοι δεν πρέπει, και δεν θα, αμέσως να επιτεθούν σε κάποιον που τον έχει προσβάλει, αλλά, όπως ο Θεός, θα είναι βραδύς στην οργή, και έτοιμος να συγχωρήσει. Η διαμάχη και η φιλονικία προέρχονται από τις επιθυμίες των ανθρώπων, και τις υπερβολικές άτακτες παθιασμένες ορμές, που πρέπει να χαλιναγωγούνται και να μετριάζονται, όχι να επιτρέπονται· και οι χριστιανοί χρειάζεται να υπενθυμίζονται αυτά τα πράγματα, ώστε να μην δυσαρεστούν και ατιμάζουν τον Θεό και να δυσφημούν τη θρησκεία με πνεύμα οργίλο και φιλονικίας και συμπεριφορά, προάγοντας έριδες στους τόπους όπου ζουν. Εκείνος που είναι βραδύς στην οργή είναι καλύτερος από τον δυνατό, και εκείνος που κυβερνά το πνεύμα του από εκείνον που παίρνει πόλη. Γι’ αυτό ακολουθεί, 5. Αλλά επιεικείς· επιεικείς, δίκαιοι και δίκαιοι, ή ειλικρινείς και δίκαιοι στην ερμηνεία πραγμάτων, μην παίρνοντας λόγια ή πράξεις με τη χειρότερη έννοια· και για την ειρήνη μερικές φορές παραχωρώντας κάτι από το αυστηρό δίκαιο. Και, 6. Δείχνοντας όλη πραότητα σε όλους τους ανθρώπους. Πρέπει να έχουμε ήπια διάθεση, και όχι μόνο να έχουμε πραότητα στις καρδιές μας, αλλά να τη δείχνουμε στον λόγο και τη συμπεριφορά μας. Όλη πραότητα—πραότητα σε όλες τις περιπτώσεις και περιστάσεις, όχι μόνο προς φίλους, αλλά σε όλους τους ανθρώπους, αν και πάντα με σοφία, όπως νουθετεί ο Ιάκωβος, Ιακ. γ΄. 13. «Διάκρινε το πρόσωπο και την αμαρτία· λυπήσου το ένα και μίσησε το άλλο. Διάκρινε μεταξύ αμαρτίας και αμαρτίας· μην τα βλέπεις όλα όμοια, υπάρχουν κάρφια και δοκάρια. Διάκρινε επίσης μεταξύ αμαρτωλού και αμαρτωλού: σε μερικούς να δείχνεις έλεος, σε άλλους σώζε με φόβο, τραβώντας τους από τη φωτιά, κάνοντας έτσι διαφορά, Ιούδα 22, 23. Σκέψου αυτά τα πράγματα· η σοφία που είναι άνωθεν είναι καθαρή και ειρηνική, ήπια και εύκολη να παρακληθεί.» Η πραότητα πνεύματος και συμπεριφοράς καθιστά τη θρησκεία αξιαγάπητη· είναι προσταγμένη μίμηση του Χριστού του μεγάλου υποδείγματος, και αυτό που φέρνει τη δική του ανταμοιβή μαζί του, στην ευκολία και την παρηγοριά της ίδιας της διάθεσης και τις ευλογίες που τη συνοδεύουν. Αυτοί θα χαρούν και θα ευφρανθούν, θα διδαχθούν και θα καθοδηγηθούν στον δρόμο τους, και θα χορτασθούν με ψωμί, και θα στολισθούν με σωτηρία. Έτσι για τα ίδια τα καθήκοντα, στα οποία ο Τίτος έπρεπε να υπενθυμίζει τον λαό: για τα οποία, Ο Χένρι στη συνέχεια αντλεί επιχείρημα από την ίδια την παρελθούσα κατάσταση των αναγνωστών πριν τη μεταστροφή. 1. Από την ίδια την παρελθούσα κατάστασή τους. Η θεώρηση της φυσικής κατάστασης των ανθρώπων είναι μεγάλο μέσο και βάση ισότητας και πραότητας, και όλης της πραότητας, προς εκείνους που είναι ακόμη σε τέτοια κατάσταση. Αυτό έχει την τάση να μειώνει την υπερηφάνεια και να εργάζεται οίκτο και ελπίδα σε σχέση με εκείνους που είναι ακόμη αμεταστρεπτοί: «Και εμείς οι ίδιοι ήμασταν έτσι και έτσι, διεφθαρμένοι και αμαρτωλοί, επομένως δεν πρέπει να είμαστε ανυπόμονοι και πικροί, σκληροί και αυστηροί, προς εκείνους που είναι μόνο όπως ήμασταν κάποτε εμείς. Θα θέλαμε τότε να μας περιφρονούν, και να μας συμπεριφέρονται με υπερηφάνεια και αυστηρότητα; Όχι, αλλά να μας συμπεριφέρονται με πραότητα και ανθρωπιά· και επομένως πρέπει τώρα να συμπεριφερόμαστε έτσι προς εκείνους που είναι αμεταστρεπτοί, σύμφωνα με εκείνο τον κανόνα ισότητας: Ό,τι δεν θέλεις να γίνεται σε σένα, μην το κάνεις και σε άλλον.» Η παρελθούσα φυσική τους κατάσταση εκτίθεται σε διάφορες λεπτομέρειες. Και εμείς οι ίδιοι ήμασταν κάποτε, (1.) Άφρονες· χωρίς αληθινή πνευματική κατανόηση και γνώση, άγνοες των ουρανίων πραγμάτων. Παρατήρησε, Εκείνοι πρέπει να είναι περισσότερο διατεθειμένοι να ανέχονται τις αφροσύνες άλλων που μπορεί να θυμούνται πολλές από τις δικές τους· εκείνοι πρέπει να είναι πράοι και ήπιοι, και υπομονετικοί προς άλλους, που κάποτε χρειάζονταν και αναμφίβολα τότε περίμεναν το ίδιο. Και εμείς οι ίδιοι ήμασταν κάποτε άφρονες. Και, (2.) Ανυπάκουοι· αυθάδεις και απείθαρχοι, αντιστεκόμενοι στον λόγο, και επαναστατικοί ακόμη και κατά των φυσικών νόμων του Θεού, και εκείνων που απαιτεί η ανθρώπινη κοινωνία. Καλώς τίθενται μαζί αυτά, άφρονες και ανυπάκουοι. Διότι ποια αφροσύνη σαν αυτή, να απειθεί κανείς στον Θεό και τους νόμους του, φυσικούς ή αποκαλυπτικούς; Αυτό είναι αντίθετο προς τον ορθό λόγο, και τα αληθινά και μεγαλύτερα συμφέροντα των ανθρώπων· και τι τόσο άφρονα όσο να παραβιάζει και να πηγαίνει αντίθετα σε αυτά; (3.) Πλανημένοι, ή περιπλανώμενοι· δηλαδή, έξω από τους δρόμους της αλήθειας και της αγιότητας. Ο άνθρωπος σε αυτή την εκφυλισμένη κατάστασή του είναι φύσεως περιπλανώμενης, εξ ου και παρομοιάζεται με χαμένο πρόβατο· αυτό πρέπει να ζητηθεί και να επαναφερθεί, και να καθοδηγηθεί στον ορθό δρόμο, Ψαλμ. ριθ΄. 176. Είναι αδύναμος, και έτοιμος να παρασυρθεί από τις πανουργίες και τις πονηρίες του Σατανά, και ανθρώπων που παραμονεύουν για να παρασύρουν και να παραπλανήσουν. (4.) Δουλεύοντας σε ποικίλες επιθυμίες και ηδονές· δηλαδή, ως δούλοι και σκλάβοι κάτω από αυτές. Παρατήρησε, Οι πλανημένοι εύκολα μπλέκονται και παγιδεύονται· δεν θα δούλευαν σε ποικίλες επιθυμίες και ηδονές όπως κάνουν, αν δεν ήταν τυφλωμένοι και εξαπατημένοι σε αυτές. Δες εδώ επίσης τι διαφορετική έννοια δίνει ο λόγος σε μια αισθησιακή και σαρκική ζωή από ό,τι γενικά έχει ο κόσμος γι’ αυτήν. Οι σαρκικοί άνθρωποι νομίζουν ότι απολαμβάνουν τις ηδονές τους· ο λόγος το αποκαλεί δουλεία και υποδούλωση: είναι πολύ δούλοι και δεσμώτες κάτω από αυτές· τόσο μακριά είναι από ελευθερία και ευτυχία σε αυτές που αιχμαλωτίζονται από αυτές, και τις υπηρετούν ως επιστάτες και τυράννους. Παρατήρησε περαιτέρω, Είναι η δυστυχία των δούλων της αμαρτίας ότι έχουν πολλούς κυρίους, μία επιθυμία τους σέρνει ένα δρόμο, και άλλη· η υπερηφάνεια προστάζει ένα πράγμα, η φιλαργυρία άλλο, και συχνά αντίθετο. Τι ευτελείς δούλοι είναι οι αμαρτωλοί, ενώ νομίζουν τους εαυτούς τους ελεύθερους! οι επιθυμίες που τους πειράζουν τους υπόσχονται ελευθερία, αλλά υποκύπτοντας γίνονται δούλοι της φθοράς· διότι από όποιον νικηθεί κάποιος από αυτόν και υποδουλώνεται. (5.) Ζώντας εν κακία, μία από εκείνες τις επιθυμίες που βασιλεύουν σε αυτούς. Η κακία επιθυμεί κακό σε άλλον και χαίρεται σε αυτό. (6.) Και φθόνο, που γογγύζει και δυσανασχετεί για το καλό άλλου, θλίβεται για την ευημερία του και την επιτυχία του σε οτιδήποτε: και τα δύο είναι ρίζες πικρίας, από όπου πηγάζουν πολλά κακά: κακές σκέψεις και λόγια, γλώσσες πυρωμένες από την κόλαση, μειώνοντας και βλάπτοντας τους δίκαιους και οφειλόμενους επαίνους άλλων. Τα λόγια τους είναι σπαθιά, με τα οποία σκοτώνουν το καλό όνομα και την τιμή του πλησίον τους. Αυτή ήταν η αμαρτία του Σατανά, και του Κάιν που ήταν από εκείνον τον πονηρό, και σκότωσε τον αδελφό του· διότι γιατί τον σκότωσε, παρά από αυτόν τον φθόνο και την κακία, επειδή τα έργα του ίδιου ήταν πονηρά, και του αδελφού του δίκαια; Αυτές ήταν μερικές από τις αμαρτίες στις οποίες ζούσαμε στη φυσική μας κατάσταση. Και, (7.) Μισητοί, ή απεχθείς—άξιοι να μισούνται. (8.) Και μισώντας ο ένας τον άλλον. Παρατήρησε, Εκείνοι που είναι αμαρτωλοί, ζώντας και επιτρέποντας στους εαυτούς τους στην αμαρτία, είναι μισητοί στον Θεό και σε όλους τους καλούς ανθρώπους. Η διάθεσή τους και οι τρόποι τους είναι έτσι, αν και όχι απλώς τα πρόσωπά τους. Είναι η δυστυχία των αμαρτωλών ότι μισούν ο ένας τον άλλον, όπως είναι το καθήκον και η ευτυχία των αγίων να αγαπούν ο ένας τον άλλον. Τι διαμάχες και φιλονικίες πηγάζουν από τις διαφθορές των ανθρώπων, τέτοιες που ήταν στη φύση εκείνων που με τη μεταστροφή είναι τώρα καλοί, αλλά στην αμεταστρεπτή κατάστασή τους τους έκαναν έτοιμους να τρέχουν σαν άγρια θηρία ο ένας πάνω στον άλλον! Η θεώρηση ότι έτσι ήταν με εμάς πρέπει να μετριάζει τα πνεύματά μας, και να μας διαθέτει να είμαστε περισσότερο ίσοι και ήπιοι, πράοι και τρυφερόκαρδοι, προς εκείνους που είναι τέτοιοι. Αυτό είναι το επιχείρημα από την ίδια την παρελθούσα κατάστασή τους εδώ περιγραφόμενη. Και συλλογίζεται,
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι στρέφεται στην παρούσα κατάσταση των πιστών ως περαιτέρω λόγο για πραότητα προς τους άλλους. 2. Από την παρούσα κατάστασή τους. 'Είμαστε ελευθερωμένοι από εκείνη την άθλια κατάστασή μας χωρίς κανένα προσόν ούτε δύναμη δική μας· αλλά μόνο από το έλεος και τη δωρεάν χάρη του Θεού, και το προσόν του Χριστού, και την ενέργεια του Πνεύματός του. Επομένως δεν έχουμε έδαφος, σε σχέση με τον εαυτό μας, να καταδικάζουμε εκείνους που είναι ακόμα αμετάστροφοι, αλλά μάλλον να τους λυπόμαστε, και να τρέφουμε ελπίδα γι' αυτούς, ότι αυτοί, αν και από μόνοι τους τόσο ανάξιοι και ακατάλληλοι όσο ήμασταν εμείς, όμως μπορεί να λάβουν έλεος, όπως λάβαμε εμείς:' και έτσι με αυτή την ευκαιρία ο απόστολος ανοίγει ξανά τις αιτίες της σωτηρίας μας, εδ. 4-7.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού στην καθημερινή σου ζωή σε προτρέπει το Πνεύμα σε μεγαλύτερη ετοιμότητα για καλά έργα; 2. Πώς επηρεάζει η ανάμνηση της προηγούμενης κατάστασής σου τον τρόπο που βλέπεις εκείνους που είναι ακόμα έξω από την πίστη; 3. Σε ποια συγκεκριμένη σχέση χρειάζεται περισσότερο τώρα η κλήση να δείξεις όλη πραότητα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ελεήμων Πατέρα, σε ευχαριστούμε για την καλοσύνη και την αγάπη που εμφανίστηκε σε εμάς εν Χριστώ. Δίδαξέ μας να ζούμε ως εκείνοι που πλύθηκαν και ανανεώθηκαν από το Πνεύμα σου. Δώσε μας πρόθυμες καρδιές να υποτασσόμαστε στη νόμιμη εξουσία, να μη μιλάμε κακό για κανέναν, και να είμαστε έτοιμοι για κάθε καλό έργο. Μαλάκωσε τα πνεύματά μας προς εκείνους που παραμένουν στους προηγούμενους τρόπους τους, ώστε να τους συμπεριφερόμαστε με την ίδια πραότητα που κάποτε έδειξες σε εμάς. Ας κοσμούν οι ζωές μας το δόγμα του Θεού του Σωτήρα μας σε όλα τα πράγματα. Το ζητούμε για χάρη του Ιησού. Αμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →