Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Σαμουήλ
Β΄ Σαμουήλ 15-16 — με τον Σάιμεον
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Με τον μετρημένο ρυθμό της μέσης οδού, στρεφόμαστε σήμερα στις Ώρες Ομιλητικές του Καρόλου Σάιμεον, αυτόν τον θησαυρό εκθετικής θέρμης που διαμορφώθηκε για την καθημερινή τροφή της Εκκλησίας. Στα κεφάλαια που αφηγούνται την φυγή του Δαβίδ από τον Αβεσσαλώμ, ο Σάιμεον ιχνηλατεί τα χαρακτηριστικά μιας παιδευμένης αλλά εμπιστευόμενης καρδιάς, προσκαλώντας μας να δούμε τόσο τον τύπο όσο και τον μείζονα Αντίτυπο. Τα λόγια του, αντλημένα από τον άμβωνα της Αγίας Τριάδος στο Κέιμπριτζ, συνεχίζουν να στηρίζουν ψυχές που βαδίζουν την ίδια κοιλάδα ταπείνωσης και ελπίδας.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας δώσουμε τώρα προσοχή στην ιερή αφήγηση. Με ήρεμη προσοχή διαβάζουμε τα κεφάλαια 15 και 16 του Β΄ Σαμουήλ, προσέχοντας την αναχώρηση του βασιλιά από την Ιερουσαλήμ, την επιστροφή της κιβωτού, τις κατάρες του Σεμεΐ και την μυστηριώδη πρόνοια που διευθετεί κάθε βήμα. Το Πνεύμα που καθοδήγησε τον χρονικογράφο ας ανοίξει και τις καρδιές μας για να δεχθούμε τον λόγο.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Σάιμεον αρχίζει κατευθύνοντας την προσοχή στην ευλάβεια του Δαβίδ προς την κιβωτό.
Ι. Σημειώστε το πνεύμα και τη συμπεριφορά του υπό τις θλίψεις του— Σε δύο σημεία ιδιαιτέρως το κείμενο καλεί την προσοχή μας: 1. Την ευλάβειά του προς τον Θεό— [Ο Δαβίδ αφού έφυγε ξαφνικά από την Ιερουσαλήμ για να διαφύγει από το ξίφος του Αβεσσαλώμ, ο Σαδώκ και οι Λευίτες έφεραν την κιβωτό στον Δαβίδ, ώστε να μπορέσει σε αυτή την έκτακτη ανάγκη να τη συμβουλευθεί. Αλλά ο Δαβίδ διέταξε τον Σαδώκ να την επιστρέψει: διότι, αν και τίποτε στον κόσμο δεν ήταν τόσο επιθυμητό γι' αυτόν όσο η παρουσία του Θεού, θεώρησε αυτό το μέτρο ιδιαίτερα ακατάλληλο. Ήταν ανεξουσιοδότητο· και επομένως εσφαλμένο. Αυτό το ιερό σύμβολο της Θεότητας δεν έπρεπε να μετακινείται σύμφωνα με τις επιθυμίες ή τις ιδέες των ανθρώπων. Στην έρημο δεν είχε ποτέ μετακινηθεί, παρά μόνο καθώς ο στύλος και η νεφέλη, στους οποίους κατοικούσε η Θεότητα, οδηγούσαν τον δρόμο. Και να τη διαθέσει με αυτόν τον τρόπο, χωρίς καμία οδηγία από τον Θεό, ήταν τέτοια πράξη ασεβούς αυθάδειας που δεν τόλμησε να διαπράξει.Στη συνέχεια αναπτύσσει την υποταγή του Δαβίδ στο θείο θέλημα.
Ακούστε την παθητική αφήγηση που δίνεται γι' αυτόν στο ακόλουθο πλαίσιο: «Ο Δαβίδ ανέβηκε κατά την ανάβαση του Όρους των Ελαιών, και έκλαιγε καθώς ανέβαινε, και είχε την κεφαλή του καλυμμένη· και περπατούσε ξυπόλητος. Και όλος ο λαός που ήταν μαζί του κάλυπτε κάθε άνθρωπος την κεφαλή του· και ανέβαιναν, κλαίοντας καθώς ανέβαιναν [Σημείωση: εδ. 30.]». Αλλά οι θλίψεις του ήταν μεγάλες, όχι λιγότερο πνευματικά παρά χρονικά. Πράγματι, είναι υπό αυτή την έννοια που κυρίως παραπονιέται γι' αυτές στους Ψαλμούς [Σημείωση: Βλ. Ψαλμούς 42:1-5· Ψαλμούς 42:10· Ψαλμούς 43:3-4· Ψαλμούς 84:1-4.] — — — Αλλά εν μέσω όλων, υποτάχθηκε πράως στην οδυνηρή οικονομία, αφήνοντας στον Θεό να διατάξει γι' αυτόν ό,τι κατά τη σοφία Του θα έκρινε κατάλληλο.Ο Σάιμεον στη συνέχεια παρουσιάζει την εμπιστοσύνη του Δαβίδ στη φροντίδα του Θεού.
Και δεν αμφιβάλλουμε ότι κάθε τρυφερός γονέας θα κατανοήσει εύκολα πόσο πολύ μια τέτοια σκέψη πρέπει να είχε κατακλύσει τον νου του.] Ας προχωρήσουμε τώρα να παρατηρήσουμε, ΙΙ. Τη συμπεριφορά του υπό αυτές τις περιστάσεις— Ο Σαδώκ και ο Αβιάθαρ του είχαν φέρει την κιβωτό, κρίνοντας ότι θα ήταν παρηγοριά και ωφέλεια γι' αυτόν να έχει πρόσβαση στον Θεό υπό τις βαριές δοκιμασίες του. Αλλά ο Δαβίδ τους διέταξε να επιστρέψουν την κιβωτό, όντας ο ίδιος προετοιμασμένος για κάθε ενδεχόμενο, εφόσον απολάμβανε στην ψυχή του, 1. Εμπιστοσύνη στη φροντίδα του Θεού— [Ο Δαβίδ γνώριζε καλά ότι η παρουσία του Θεού δεν περιοριζόταν στην κιβωτό, ούτε η ενέργειά Του συνδεόταν αναγκαστικά με αυτήν. Γνώριζε ότι όπου κι αν τον έδιωχναν οι εχθροί του, το αυτί του Θεού θα ήταν ανοιχτό στην προσευχή του, και ο βραχίονάς Του θα εκτεινόταν για την ανακούφισή του. Γι' αυτό, αν και τίμησε την κιβωτό ως σύμβολο της παρουσίας του Θεού, δεν εμπιστεύθηκε σε αυτήν: αλλά εμπιστεύθηκε στον Θεό, ο οποίος αντιπροσωπευόταν από αυτήν.Τέλος δείχνει τον Δαβίδ να αναγνωρίζει το χέρι του Θεού στη δοκιμασία.
] Δεν απορούμε για την αγανάκτηση του Αβισαΐ, ούτε για την πρόταση που έκανε να εκδικηθεί την υπόθεση του κυρίου του εναντίον αυτού του υβριστικού αντιπάλου. Αλλά απορούμε για την ανεκτικότητα του Δαβίδ υπό αυτή τη βαριά δοκιμασία, και για, ΙΙ. Την πράα υποταγή του σε αυτήν— Ο Δαβίδ δεν επέτρεψε στον Αβισαΐ να εκτελέσει το σχέδιό του, και να επιφέρει σε αυτόν τον τολμηρό επαναστάτη την άξια τιμωρία. Προτίμησε μάλλον να υπομείνει όλες τις ύβρεις που του σωρεύονταν: και σε αυτό οδηγήθηκε από δύο σκέψεις: 1. Είδε το χέρι του Θεού σε αυτή τη δοκιμασία— [Επαναλαμβανόμενα λέγει ότι «ο Θεός διέταξε αυτόν τον πικρό αντίπαλο να τον καταραστεί»: και από αυτή τη σκέψη θέτει το ερώτημα στον Αβισαΐ, «Ποιος λοιπόν θα πει, Διατί έπραξες ούτω [Σημείωση: εδ. 10, 11.]»; Φυσικά, δεν φανταζόταν ότι ο Θεός είχε διατάξει αυτόν τον άνθρωπο να συμπεριφερθεί έτσι, ή είχε πραγματικά εμφυσήσει στον νου του διάθεση να διαπράξει τόσο μεγάλη παράβαση.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Σάιμεον καταλήγει πιέζοντας την πρόσκληση να ζητήσουμε ακλόνητη βασιλεία.
]:» αν και ήταν αιχμάλωτοι επίσης, «θα λάβουν αιχμαλώτους εκείνους των οποίων αιχμάλωτοι ήσαν· και θα κυριαρχήσουν επί των καταδυναστών τους [Σημείωση: Ησαΐας 14:2.]»: ναι, αν και θανατώνονταν, όμως θα ανασταινόντουσαν για να επαναλάβουν τη σύγκρουση· και «οι εχθροί τους θα πέσουν υπό τους πεσόντες [Σημείωση: Ησαΐας 10:4.]». «Μη φοβείσθε, μικρόν ποίμνιον· διότι ευδόκησεν ο Πατήρ σας να σας δώσει την βασιλείαν [Σημείωση: Λουκάς 12:32.]»: και, άπαξ αποκτηθείσα αυτή, «πάν δάκρυον θα εξαλειφθεί από τους οφθαλμούς σας εις τον αιώνα [Σημείωση: Αποκάλυψη 21:3-4.]».Κλείνει με την ταπεινή υποταγή του πιστού στο αγαθό θέλημα του Κυρίου.
Υποταγή στο θέλημά Του— [Τι ο Θεός είχε διατάξει σχετικά με αυτόν, ο Δαβίδ δεν γνώριζε· ούτε ήταν περίεργος να ερωτήσει: αλλά, όποιο και αν ήταν το αποτέλεσμα των παρόντων θλίψεών του, ήταν ευχαριστημένος και ικανοποιημένος. Γνώριζε καλά ότι άξιζε όλα όσα ο Θεός μπορούσε να επιβάλει επ' αυτού· και ήταν έτοιμος να πει, «Θα υποφέρω την αγανάκτηση του Κυρίου, διότι ημάρτησα εναντίον Αυτού [Σημείωση: Μιχαίας 7:9.]». Αυτός είναι ένας καρπός της αμαρτίας, αν μπορώ να το πω έτσι· ή μάλλον, της ταπείνωσης που συνοδεύει την αληθινή μετάνοια: γινόμαστε συμφιλιωμένοι με ό,τι ο Θεός μπορεί να κάνει, βλέποντας ότι κάθε παιδεία σε αυτόν τον κόσμο πρέπει να είναι λιγότερη από ό,τι οι ανομίες μας έχουν αξίσει. Είθε στην προοπτική των βαρύτερων συμφορών να έχουμε τέτοια θέα της κακής μας αξίας, ώστε να μας διαθέσει να παραδώσουμε ταπεινά τον εαυτό μας στα χέρια του Θεού, και ειλικρινά να υποδεχθούμε κάθε δοκιμασία που η πάνσοφη πρόνοιά Του μπορεί να ορίσει για εμάς!
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στις παρούσες περιστάσεις μου καλούμαι να εμπιστευθώ ολοκληρωτικά την κιβωτό των ελπίδων μου στον Θεό; Πώς η ανάμνηση των ιδίων συγχωρημένων αμαρτιών μου μπορεί να απαλύνει την απόκρισή μου στις μομφές ή τις απώλειες που τώρα φέρω; Με ποιον τρόπο η ανάγνωση του σήμερα με διεγείρει να στρέψω την καρδιά μου προς τη βασιλεία που δεν μπορεί να κλονισθεί;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε, που ανέστησες τον δούλο σου Δαβίδ την ημέρα της ταπεινώσεώς του, χάρισε σε εμάς την ίδια ευλαβή εμπιστοσύνη και ήρεμη υποταγή. Όταν η κιβωτός της παρηγοριάς μας αποσύρεται και η φωνή του αντιδίκου είναι δυνατή, φύλαξέ μας από αυθαίρετα μέσα και δίδαξέ μας να αναπαυόμαστε στην αόρατη παρουσία Σου. Ας συμφιλιώσει η μνήμη της συγχωρημένης αμαρτίας με κάθε ράβδο, και η ελπίδα της ακλόνητης βασιλείας Σου ας υψώσει τα μάτια μας πάνω από κάθε επίγειο θρόνο. Διά του φέροντος την κατάρα υπέρ ημών και βασιλεύοντος εις τους αιώνας, Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →