← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Αββακούμ

Ἀββακούμ 1-2 — με τον Barnes

Αββακούμ 1-2Σημειώσεις του Albert Barnes επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στην καθαρή ερμηνευτική παράδοση της Αμερικανικής Πρεσβυτεριανής υποτροφίας, οι Σημειώσεις του Άλμπερτ Μπάρνες στην Αγία Γραφή ανοίγουν το βιβλίο του Ἀββακούμ με υπομονετική προσοχή στον τολμηρό διάλογο του προφήτη με τον Θεό. Αυτές οι σημειώσεις καθοδηγούν τους αναγνώστες μέσα από τις αμηχανίες της θείας δικαιοσύνης και της ανθρώπινης αμαρτίας, δείχνοντας πώς η πίστη προσκολλάται στον Κύριο εν μέσω εθνικής αναταραχής. Η έκθεση αντλεί το διαρκές κάλεσμα του αρχαίου κειμένου να εμπιστευόμαστε τον δίκαιο χρόνο του Θεού ακόμα και όταν η κρίση φαίνεται καθυστερημένη. Καθώς εισερχόμαστε σε αυτά τα κεφάλαια, η προσεκτική εργασία του Μπάρνες στίχο προς στίχο μας προσκαλεί να ακούσουμε ξανά την κραυγή του προφήτη και την εκπληκτική απάντηση του Κυρίου.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Με ευλάβεια και προσδοκία, στρέψου τώρα στα κεφάλαια 1 και 2 του Ἀββακούμ. Διάβασε τις αγωνιώδεις ερωτήσεις του προφήτη και τις μετρημένες απαντήσεις του Κυρίου αργά, επιτρέποντας σε κάθε στίχο να εγκατασταθεί στην καρδιά. Παρατήρησε την κίνηση από το παράπονο στο όραμα, από την παρούσα θλίψη στην υπόσχεση της επερχόμενης κρίσης και της τελικής δικαίωσης. Άφησε πρώτα την Γραφή να μιλήσει· έπειτα θα ακούσουμε την έκθεση του Μπάρνες για το νόημά της.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Μπάρνες ανοίγει εκθέτοντας το όνομα και την κλήση του προφήτη. Ο Αμπαρμπανέλ έχει το ίδιο: 'Ενισχύεται ο ίδιος στην υπεράσπιση της υπόθεσής του με τον Θεό σχετικά με την ευημερία του Ναβουχοδονόσορ σαν να ήταν ενωμένος με τον Θεό για την υπόθεση του λαού του' Πρόλογος στον Ιεζεκιήλ). 'Ονομάζεται 'εναγκαλισμός' είτε λόγω της αγάπης του προς τον Κύριο· είτε επειδή εμπλέκεται σε διαγωνισμό και διαμάχη και (για να το πούμε) πάλη με τον Θεό.' Διότι κανείς με τόσο τολμηρά λόγια δεν τόλμησε να προκαλέσει τον Θεό σε συζήτηση της δικαιοσύνης Του και να πει προς Αυτόν, 'Γιατί, στις ανθρώπινες υποθέσεις και την διακυβέρνηση αυτού του κόσμου υπάρχει τόση μεγάλη αδικία;' Ο προφήτης - Ο τίτλος, 'ο προφήτης,' προστίθεται μόνο στα ονόματα του Ἀββακούμ, του Αγγαίου, του Ζαχαρία. Ο Ἀββακούμ μπορεί να το πρόσθεσε στο όνομά του αντί επειδή εκφράζει έντονα παράπονα προς τον Θεό, όπως οι Ψαλμωδοί, και δεν μιλά στο όνομα του Θεού προς τον λαό. Ο τίτλος βεβαιώνει ότι άσκησε το ποιμαντικό έργο των προφητών, αν και όχι άμεσα σε αυτήν την προφητεία. Στη συνέχεια στρέφεται στην παρατεταμένη κραυγή του στίχου 2. Στίχος 2. Ω Κύριε, πόσο καιρό θα κραυγάζω - Κυριολεκτικά, 'πόσο καιρό έχω κραυγάσει τόσο έντονα προς Εσένα;' Επειδή είναι πάντα η κραυγή του πλάσματος προς Αυτόν που μόνο μπορεί να ακούσει ή να βοηθήσει - τον Θεό του. Για αυτήν την κραυγή ο Προφήτης εκφράζει ότι είχε ήδη διαρκέσει πολύ. Σε εκείνο το μακρύ παρελθόν είχε κραυγάσει προς τον Θεό αλλά καμία αλλαγή δεν είχε έρθει. Υπάρχει ένα απροσδιόριστο παρελθόν, και αυτό συνεχίζεται ακόμα. Πόσο καιρό - όπως κραυγάζει ο Ασάφ, 'πόσο καιρό έχεις γίνει,' και, υπονοείται, θα είσαι 'οργισμένος κατά της προσευχής του λαού Σου;' όπως θα λέγαμε, 'πόσο καιρό θα συνεχιστεί η οργή Σου;' Οι λέξεις που χρησιμοποιεί ο προφήτης σχετίζονται με εγχώρια διαμάχη και αδικία μεταξύ ανθρώπου και ανθρώπου· βία, ανομία, διαμάχη, φιλονικία Ἀββακούμ 1:3 , ούτε καμία από αυτές χρησιμοποιείται μόνο για την καταπίεση ξένου εχθρού. Επίσης, ο Ἀββακούμ παραπονιέται για αδικία πολύ ισχυρή για τον νόμο, και την διαστρέβλωση της δικαιοσύνης Ἀββακούμ 1:4 . Και επάνω σε αυτό, η απόφαση προφέρεται. Ο Μπάρνες στη συνέχεια ιχνηλατεί πώς η ανεξέλεγκτη αμαρτία σιωπά τον ίδιο τον νόμο. Στίχος 4. Επομένως - δηλ., Επειδή ο Θεός φαινόταν να μην ξυπνά για να εκδικηθεί την δική Του υπόθεση, οι άνθρωποι υποσχέθηκαν στον εαυτό τους ότι μπορούσαν να αμαρτάνουν με ατιμωρησία. Η αμαρτία παράγει αμαρτία, και το κακό παράγει κακό· εξαπλώνεται σαν μολυσματική ασθένεια, πολλαπλασιάζοντας τον εαυτό της, και ο καθένας, σε όποιον φτάνει, προσθέτει στο δηλητήριό της. Τελικά, έφτασε και σε εκείνους, που θα έπρεπε να είναι στη θέση του Θεού για να την συγκρατήσουν. Ο ίδιος ο θείος νόμος σιωπά, από την δύναμη των ασεβών, από την αμαρτία του κριτή, την απελπισία όλων. Όταν όλα γύρω είναι κακό, ακόμα και εκείνοι που δεν έχουν χαθεί ακόμα πειράζονται να σκεφτούν· 'Γιατί να είμαι διαφορετικός από αυτούς; Τι κακό τους συμβαίνει; Γιατί να στέκομαι μόνος;' Ακόμα και ένας Ψαλμωδός Ψαλμοί 73:15 , Ψαλμοί 73:12-13 μιλά σαν να πειράζεται να 'μιλήσει ακόμα και όπως αυτοί.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Μπάρνες πιέζει την βεβαιότητα ότι η κρίση, αν και καθυστερημένη για πολύ, φτάνει ξαφνικά. : 'Η κρίση εξέρχεται διεστραμμένη' στην έδρα της κρίσης του ανθρώπου (η ψυχή), όταν, δωροδοκημένη από τις ηδονές της αίσθησης, κλίνει προς την πλευρά των ορατών πραγμάτων, και ο ασεβής, ο επαναστάτης άγγελος, πολιορκεί και υπερνικά εκείνον που έχει την αίσθηση του ορθού· διότι είναι ορθό τα ορατά πράγματα να υποχωρούν στα αόρατα 2 Κορινθίους 4:18 · 'διότι τα ορατά είναι πρόσκαιρα, αλλά τα αόρατα είναι αιώνια.'' Γιατί λοιπόν όλο αυτό; Και πόσο καιρό; Γιατί ο Θεός το φέρνει ενώπιόν του και Αυτός που 'είναι καθαρότερος στα μάτια από το να βλέπει ανομία, βλέπει θλίψη,' την οποία τα Άγια Μάτια Του δεν μπορούσαν να υποφέρουν; Ούτε η αόρατη παρουσία του Θεού ούτε η αποστολή του προφήτη ελέγχει. Αν ελέγχει, κανείς δεν άκουσε· αν μεσιτεύει για αμαρτωλούς, ή κατά της αμαρτίας, ο Θεός έκανε σαν να μην άκουγε. Ο Θεός απαντά ότι, αν και στην ανυπομονησία του ανθρώπου ο χρόνος φαίνεται μακρύς, η κρίση θα έρθει, και ότι, ξαφνικά και ταχέως. Καταλήγει δείχνοντας πώς η εισβολή των Χαλδαίων προτυπώνει μεγαλύτερες πνευματικές απολογισμούς. Και όμως δεν πίστεψαν, αλλά τον παρέδωσαν για να θανατωθεί, μήπως συμβεί εκείνο που συνέβη, επειδή τον θανάτωσαν Ιωάννης 11:48 . 'Αν τον αφήσουμε έτσι μόνο, όλοι οι άνθρωποι θα πιστέψουν σε Αυτόν· και οι Ρωμαίοι θα έρθουν, και θα πάρουν τόσο τον τόπο μας όσο και το έθνος.' Επομένως, ο Παύλος εφαρμόζει αυτά τα λόγια στους Ιουδαίους στην εποχή του, επειδή η καταστροφή του πρώτου ναού από τον Ναβουχοδονόσορ ήταν εικόνα της καταστροφής του δεύτερου ναού (που με θεία διάταξη, αντίθετα προς την πρόθεση του ανθρώπου, έλαβε χώρα την ίδια ημέρα ), και οι Χαλδαίοι ήταν εικόνες των Ρωμαίων, εκείνης της δεύτερης Βαβυλώνας, της ειδωλολατρικής Ρώμης· και αμφότεροι προεικόνιζαν την χειρότερη καταστροφή από έναν πιο άγριο εχθρό - τον εχθρό των ψυχών - την πνευματική σπατάλη και ερήμωση που ήρθε πρώτα στον Ιουδαίο, και που θα έρθει σε όλους όσοι απειθούν στο ευαγγέλιο. Έτσι θα είναι μέχρι το τέλος.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού στην δική σου ζωή βρίσκεις τον εαυτό σου να αντηχεί την κραυγή του Ἀββακούμ για δικαιοσύνη; 2. Πώς το πρότυπο της αμαρτίας που παράγει περαιτέρω αμαρτία προκαλεί την άποψή σου για προσωπική και εθνική ευθύνη; 3. Με ποιους τρόπους η έμφαση του Μπάρνες στον κυρίαρχο χρόνο του Θεού ενισχύει την εμπιστοσύνη σου όταν οι απαντήσεις φαίνονται καθυστερημένες;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὅταν τὸ κακὸν φαίνεται νὰ ἐπικρατῇ καὶ αἱ κρίσεις Σου βραδύνωσιν, ἐνίσχυσον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός Σου νὰ ἐμπιστευώμεθα τὸν ἀσφαλῆ λόγον Σου ὅτι ἡ ὅρασις θέλει ἔλθει ἐν τῷ ὡρισμένῳ καιρῷ αὐτῆς. Δίδαξον τὰς καρδίας ἡμῶν νὰ ζῶμεν διὰ πίστεως εἰς τὰς ὑποσχέσεις Σου, ἀποστρεφόμενοι ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας καὶ ἀναπαυόμενοι εἰς τὸ τετελεσμένον ἔργον τοῦ Χριστοῦ, ἕως οὗ ἴδωμεν τὴν δικαιοσύνην Σου ἐγκατεστημένην. Ἀμήν.

Σημειώσεις του Albert Barnes επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →