← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 125-126 — με τον Σπέρτζεον

Ψαλμοί 125-126Charles Spurgeon — Θησαυρός του Δαβίδ & Κηρύγματα20 λεπ
Άνοιγμα
Αγαπητοί, συγκεντρωνόμαστε ξανά στο πνεύμα του Πρίγκιπα των Κηρύκων για να ανέβουμε με τους προσκυνητές μέσω του έργου του Τσαρλς Σπέρτζεον, The Treasury of David. Σήμερα τα βήματά μας σταματούν στους Ψαλμούς 125 και 126, όπου η ακλόνητη εμπιστοσύνη και η αποκατεστημένη χαρά υψώνονται μαζί ενώπιον του Κυρίου. Είθε αυτά τα αρχαία άσματα να ενισχύσουν τις καρδιές μας να αναπαυθούν μόνο στον Ιεχωβά και να χαρούν όταν αυτός αλλάζει την αιχμαλωσία μας.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Με ήσυχη ευλάβεια ας διαβάσουμε τώρα δυνατά τα δύο σύντομα άσματα των αναβαθμών. Ακούστε την ακλόνητη διαβεβαίωση ότι όσοι εμπιστεύονται τον Κύριο δεν μπορούν να κλονιστούν, και για την ξαφνική έκσταση που ακολουθεί όταν ο Κύριος αλλάζει την αιχμαλωσία της Σιών. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας σε κάθε γραμμή να εγκατασταθεί στην ψυχή.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Σπέρτζεον ξεκινάει εστιάζοντας την προσοχή στο αντικείμενο της εμπιστοσύνης. Στίχος 2. Στίχ. 1. Οι εμπιστευόμενοι στον Κύριο θα είναι σαν το όρος Σιών. Η έμφαση βρίσκεται στο αντικείμενο της εμπιστοσύνης τους, δηλαδή, στον Ιεχωβά τον Κύριο. Τι προνόμιο να επιτρέπεται να αναπαυόμαστε στον Θεό! Πόσο συγκαταβατικός είναι ο Ιεχωβά να γίνεται η εμπιστοσύνη του λαού του! Το να εμπιστεύεσαι αλλού είναι ματαιότητα· και όσο πιο απόλυτη γίνεται μια τέτοια λανθασμένη εμπιστοσύνη, τόσο πιο πικρή θα είναι η επακόλουθη απογοήτευση· αλλά το να εμπιστεύεσαι στον ζωντανό Θεό είναι αγιασμένη κοινή λογική που δεν χρειάζεται δικαιολογία, το αποτέλεσμά της θα είναι η καλύτερη δικαίωσή της. Δεν υπάρχει κανένας νοητός λόγος για τον οποίο δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε στον Ιεχωβά, και υπάρχει κάθε πιθανό επιχείρημα για να το κάνουμε· αλλά, πέρα από κάθε επιχείρημα, το τέλος θα αποδείξει τη σοφία της εμπιστοσύνης. Το αποτέλεσμα της πίστης δεν είναι περιστασιακό και τυχαίο· η ευλογία της έρχεται, όχι σε κάποιους που εμπιστεύονται, αλλά σε όλους που εμπιστεύονται στον Κύριο. Στη συνέχεια εκθέτει την ακλόνητη σταθερότητα που χορηγείται σε κάθε εμπιστευόμενο. Στίχος 3. Οι εμπιστευόμενοι στον Ιεχωβά θα είναι τόσο σταθεροί, ακλόνητοι και σταθεροί όσο το όρος όπου κατοικούσε ο Δαβίδ, και όπου βρισκόταν η κιβωτός. Το να μετακινήσεις το όρος Σιών ήταν αδύνατο: η απλή υπόθεση ήταν παράλογη. Το οποίο δεν μπορεί να μετακινηθεί, αλλά παραμένει για πάντα. Η Σιών ήταν η εικόνα της αιώνιας σταθερότητας, αυτός ο λόφος ο οποίος, σύμφωνα με τα εβραϊκά, 'κάθεται στην αιωνιότητα', ούτε υποκλίνεται ούτε κινείται πέρα δώθε. Έτσι ο εμπιστευόμενος λάτρης του Ιεχωβά απολαμβάνει μια ανάπαυση που είναι ο καθρέφτης της ηρεμίας· και αυτό όχι χωρίς λόγο, γιατί η ελπίδα του είναι βέβαιη, και για την εμπιστοσύνη του δεν μπορεί ποτέ να ντραπεί. Όπως ο Κύριος κάθεται Βασιλιάς για πάντα, έτσι και ο λαός του κάθεται ενθρονισμένος σε τέλεια ειρήνη όταν η εμπιστοσύνη του σε αυτόν είναι ακλόνητη. Αυτό είναι, και πρόκειται να είναι το μερίδιό μας· είμαστε, ήμασταν, θα είμαστε τόσο σταθεροί όσο ο λόφος του Θεού. Προχωρώντας στον επόμενο ψαλμό, ανακαλεί την συντριπτική χαρά της απελευθέρωσης. Στίχος 3. Στίχ. 1. Όταν ο Κύριος επέστρεψε την αιχμαλωσία της Σιών, ήμασταν σαν αυτούς που ονειρεύονται. Όντας σε θλίψη, οι ευσεβείς προσκυνητές θυμούνται για την παρηγοριά τους καιρούς εθνικής συμφοράς που διαδέχθηκαν αξιοσημείωτες απελευθερώσεις. Τότε η θλίψη είχε φύγει σαν όνειρο, και η χαρά που ακολούθησε ήταν τόσο μεγάλη που φαινόταν πολύ καλή για να είναι αληθινή, και φοβόντουσαν ότι πρέπει να ήταν το όραμα ενός αδρανούς εγκεφάλου. Τόσο ξαφνική και τόσο συντριπτική ήταν η χαρά τους που ένιωθαν σαν άνθρωποι εκτός εαυτού, εκστατικοί, ή σε έκσταση. Η αιχμαλωσία ήταν μεγάλη, και μεγάλη ήταν η απελευθέρωση· γιατί ο ίδιος ο μεγάλος Θεός την είχε πραγματοποιήσει: φαινόταν πολύ καλή για να είναι πραγματικά αληθινή: κάθε άνθρωπος έλεγε στον εαυτό του, 'Είναι αυτό ένα όνειρο; Ω, αν είναι ένα όνειρο, αφήστε με να κοιμηθώ, και μην με ξυπνήσετε ακόμα.' Δεν ήταν η ελευθερία ενός ατόμου που ο Κύριος με έλεος είχε πραγματοποιήσει, αλλά όλης της Σιών, όλου του έθνους· και αυτό ήταν αρκετός λόγος για υπερχείλιση χαράς.
Σκεφτείτε
Πιέζει την αιώνια διάρκεια αυτής της ασφάλειας. Στίχος 4. Η Σιών δεν μπορεί να μετακινηθεί, και δεν μετακινείται· έτσι ο λαός του Θεού δεν μπορεί να μετακινηθεί ούτε παθητικά ούτε ενεργά, ούτε με δύναμη από έξω ούτε με αστάθεια από μέσα. Η πίστη στον Θεό είναι μια σταθεροποιητική και εδραιωτική αρετή· αυτός που με τη δύναμή του σταθεροποιεί τα βουνά, με την ίδια δύναμη σταθεροποιεί τις καρδιές αυτών που τον εμπιστεύονται. Αυτή η σταθερότητα θα διαρκέσει 'για πάντα', και μπορούμε να είμαστε βέβαιοι επομένως ότι κανένας πιστός δεν θα χαθεί ούτε στη ζωή ούτε στον θάνατο, ούτε στον χρόνο ούτε στην αιωνιότητα. Εμπιστευόμαστε έναν αιώνιο Θεό, και η ασφάλειά μας θα είναι αιώνια. Τέλος, υψώνει το βλέμμα στην μεγαλύτερη ημέρα της τελικής απελευθέρωσης. Στίχος 5. Τότε με πληρέστερη έννοια από ό,τι ακόμη και στην Πεντηκοστή οι γέροντές μας θα δουν οράματα, και οι νέοι μας θα ονειρευτούν όνειρα: ναι, όλα θα είναι τόσο υπέροχα, τόσο πέρα από κάθε προσδοκία, που αυτοί που τα βλέπουν θα αναρωτηθούν αν δεν είναι όλα ένα όνειρο. Το παρελθόν είναι πάντα ένα σίγουρο προγνωστικό του μέλλοντος· το πράγμα που έχει γίνει είναι το πράγμα που θα γίνει: θα βρεθούμε ξανά και ξανά έκπληκτοι από την υπέροχη καλοσύνη του Κυρίου. Ας θυμούνται οι καρδιές μας με ευγνωμοσύνη τις προηγούμενες αγάπες του Κυρίου: ήμασταν θλιβερά χαμηλά, πολύ στενοχωρημένοι, και εντελώς πέρα από κάθε ελπίδα, αλλά όταν ο Ιεχωβά εμφανίστηκε δεν μας έβγαλε απλώς από την απελπισία, μας ανέβασε σε θαυμαστή ευτυχία. Ο Κύριος που μόνος του αλλάζει την αιχμαλωσία μας δεν κάνει τίποτα μισό: αυτούς που σώζει από την κόλαση τους φέρνει στον ουρανό. Μετατρέπει την εξορία σε έκσταση, και την απομόνωση σε ευδαιμονία.
Απαντήστε
1. Σε ποια παρούσα περίσταση καλούμαι να στηρίξω όλο μου το βάρος μόνο στον Κύριο; 2. Πότε ο Κύριος μετέτρεψε μια περίοδο αιχμαλωσίας σε ξαφνική χαρά που φάνηκε σχεδόν πολύ καλή για να είναι αληθινή; 3. Πώς η υπόσχεση της αιώνιας σταθερότητας εν Χριστώ σταθεροποιεί την καρδιά μου για τις δοκιμασίες που έρχονται;
Προσευχηθείτε
Ευλογημένε Πατέρα, σε ευχαριστούμε για τα σίγουρα ελέη που εκτίθενται σε αυτούς τους ψαλμούς. Φύτεψε την εμπιστοσύνη μας τόσο βαθιά στον Υιό σου ώστε να σταθούμε ακλόνητοι σαν την ίδια τη Σιών. Όταν η θλίψη μας έχει κρατήσει πολύ, άλλαξε ξανά την αιχμαλωσία μας με τέτοια εκπληκτική χάρη που μόλις και μετά βίας θα πιστέψουμε τη χαρά μας. Κράτησέ μας να παρακολουθούμε για εκείνη την τελική ημέρα όταν κάθε εξορία θα τελειώσει σε αιώνιο τραγούδι, μέσω του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν.

Charles Spurgeon — Θησαυρός του Δαβίδ & Κηρύγματα · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →