Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Αββακούμ
Αββακούμ 3 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σε αυτό το μάθημα ακούμε καθώς ο Ιωάννης Καλβίνος ανοίγει τους θησαυρούς του κεφαλαίου 3 του Αββακούμ. Ο Καλβίνος δείχνει πώς ο προφήτης παρέχει μια μορφή προσευχής που θα αγκύρωνε τους εξόριστους στην αληθινή πίστη όταν κάθε ορατή υποστήριξη είχε εξαφανιστεί. Η προσεκτική του ερμηνεία μας εισάγει στην ίδια στάση ταπεινής εξάρτησης, υπενθυμίζοντάς μας ότι η διαθήκη του Θεού παραμένει το μόνο έδαφος στο οποίο μπορούμε να απευθυνθούμε στον ουρανό. Μέσα από την καθοδήγηση του Καλβίνου μαθαίνουμε ξανά ότι η προσευχή δεν είναι μια μεταγενέστερη σκέψη αλλά το ίδιο το μέσο με το οποίο η πίστη διατηρείται ζωντανή. Προσεγγίζουμε λοιπόν το κεφάλαιο με ευλάβεια, έτοιμοι να δεχθούμε τόσο την προειδοποίηση όσο και την παρηγοριά που ξεδιπλώνει ο Καλβίνος.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Πάρτε τη Βίβλο σας και διαβάστε το κεφάλαιο 3 του Αββακούμ αργά και δυνατά. Προσέξτε τον τρόμο του προφήτη μπροστά στη φωνή του Θεού, το τολμηρό αίτημά του να αναζωογονήσει ο Κύριος το έργο του, και την τελική απόφαση να χαίρεται ακόμη και όταν κάθε επίγεια ευλογία αποτυγχάνει. Αφήστε τα λόγια να εγκατασταθούν στην καρδιά σας πριν στραφούμε στην ερμηνεία του Καλβίνου.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ξεκινά εξηγώντας γιατί ο προφήτης υπαγόρευσε αυτή την προσευχή για τον λαό.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Προφήτης υπαγόρευσε αυτή τη μορφή προσευχής για τον λαό του, πριν οδηγηθούν στην εξορία, ώστε να ασκούνται πάντοτε στη μελέτη της θρησκείας. Γνωρίζουμε πράγματι ότι ο Θεός δεν μπορεί να λατρευτεί ορθά και από καρδιάς παρά μόνο με πίστη. Γι' αυτό, για να περιορίσει τους διεσπαρμένους Ισραηλίτες μέσα στα οφειλόμενα όρια, ώστε να μην απομακρυνθούν από την αληθινή θρησκεία, ο Προφήτης θέτει ενώπιόν τους τα υλικά της πίστης και τους παροτρύνει στην προσευχή· και γνωρίζουμε ότι η πίστη μας δεν μπορεί να υποστηριχθεί καλύτερα παρά με την άσκηση της προσευχής.Σχετικά με τον τίτλο της προσευχής, ο Καλβίνος γράφει:
Την ονομάζει δική του προσευχή, [48] όχι επειδή την χρησιμοποίησε ο ίδιος ιδιωτικά ή τη συνέθεσε για τον εαυτό του, αλλά για να έχει η προσευχή κάποια αυθεντία μεταξύ του λαού· διότι γνώριζαν ότι μια μορφή προσευχής που υπαγορεύτηκε γι' αυτούς από το στόμα Προφήτη ήταν το ίδιο σαν να έδειχνε το ίδιο το Πνεύμα πώς έπρεπε να προσεύχονται στον Θεό. Το όνομα, λοιπόν, του Αββακούμ προστίθεται σε αυτήν, όχι επειδή την χρησιμοποίησε ο ίδιος, αλλά για να ενθαρρυνθούν περισσότερο ο λαός να προσευχηθεί, όταν γνώριζαν ότι το Άγιο Πνεύμα, μέσω του Προφήτη, είχε γίνει οδηγός και διδάσκαλός τους.Ο Καλβίνος στρέφεται έπειτα στην ομολογία του προφήτη για τον φόβο στη φωνή του Θεού.
Ο Προφήτης λέει εδώ, στο όνομα ολόκληρου του λαού, ότι τρομοκρατήθηκε από τη φωνή του Θεού, διότι έτσι κατανοώ τη λέξη, αν και σε πολλά σημεία σημαίνει αναφορά, όπως την εξηγούν και μερικοί εδώ. Αλλά επειδή το κήρυγμα του Ευαγγελίου ονομάζεται στον Ησαΐα 53:1, σμχ, σεμοέ, αναφορά, μου φαίνεται πιο κατάλληλο στο παρόν χωρίο να το αποδώσω ως φωνή του Θεού· διότι η γενική άποψη ότι οι πιστοί τρομοκρατήθηκαν από την αναφορά του Θεού θα ήταν ψυχρή. Πρέπει μάλλον να εφαρμοστεί στις Προφητείες που έχουν ήδη εξηγηθεί· και αναμφίβολα ο Αββακούμ δεν σκόπευε εδώ να μιλήσει μόνο γενικά για τη δύναμη του Θεού· αλλά, όπως είδαμε στην τελευταία διάλεξη, ομολογεί ταπεινά τις αμαρτίες του λαού, και έπειτα προσεύχεται για συγχώρεση. Δεν πρέπει λοιπόν να αμφιβάλλουμε ότι λέει εδώ πως τρομοκρατήθηκε από τη φωνή του Θεού, δηλαδή όταν τον άκουσε να απειλεί τόσο βαρύ τιμωρία. Προσθέτει έπειτα, Αναζωογόνησε το έργο σου στο μέσο των ετών, και φανέρωσέ το. Τέλος, κατά τρόπο προληπτικό, προσθέτει ότι ο Θεός θα θυμόταν το έλεός του, αν και δικαίως προσβεβλημένος από τις αμαρτίες του λαού.Τέλος ο Καλβίνος πραγματεύεται την ικεσία να θυμηθεί ο Θεός το έλεος εν μέσω οργής.
Αυτό που προσθέτει τώρα—εν οργή θυμήσου έλεος, αποσκοπεί στο να προλάβει μια αντίρρηση· διότι αυτή η σκέψη θα μπορούσε να έρθει στους πιστούς—«δεν υπάρχει λόγος να ελπίζουμε συγχώρεση από τον Θεό, τον οποίο προκαλέσαμε τόσο βαρύτατα, ούτε υπάρχει λόγος να στηριζόμαστε πλέον στη διαθήκη που παραβιάσαμε τόσο άπιστα.» Ο Προφήτης αντιμετωπίζει αυτή την αντίρρηση, και καταφεύγει στη χαριτωμένη εύνοια του Θεού, όσο πολύ και αν αντιλαμβανόταν ότι ο λαός θα έπρεπε να υποφέρει τη δίκαιη τιμωρία των αμαρτιών του, όπως άξιζε. Ομολογεί λοιπόν ότι ο Θεός ήταν δικαίως οργισμένος με τον λαό του, και όμως ότι η ελπίδα της σωτηρίας δεν ήταν γι' αυτό κλειστή, διότι ο Κύριος είχε υποσχεθεί να είναι ευμενής. Αφού λοιπόν ο Θεός δεν είναι ανένδοτος προς τον λαό του—μάλιστα, ενώ τους παιδεύει δεν παύει να είναι πατέρας· γι' αυτό ο Προφήτης συνδέει εδώ το έλεος του Θεού με την οργή του.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Καλβίνος δείχνει πώς η ίδια προσευχή εφαρμόζεται στους πιστούς κάθε εποχής.
Τώρα αντιλαμβανόμαστε το πραγματικό νόημα του Προφήτη. Αφού ομολόγησε ότι οι Ισραηλίτες δικαίως τρομοκρατήθηκαν από τη φωνή του Θεού, καθώς έβλεπαν τον εαυτό τους να παραδίδεται δικαίως στην απώλεια, έπειτα επικαλείται το έλεος του Θεού, και προσεύχεται στον Θεό να αναζωογονήσει το δικό του έργο. Προβάλλει εδώ τίποτε άλλο παρά την εύνοια της υιοθεσίας· έτσι ομολογεί ότι δεν υπήρχε λόγος για τον Θεό να συγχωρήσει τον λαό του, εκτός από το ότι είχε ευαρεστηθεί να τους υιοθετήσει ελεύθερα, και να τους εκλέξει ως ιδιαίτερο λαό του· διότι γι' αυτό ο Θεός συνηθίζει να δείχνει την εύνοιά του προς εμάς ακόμη και μέχρι τέλους. Αφού λοιπόν αυτός ο λαός είχε εκλεγεί κάποτε από τον Θεό, ο Προφήτης καταγράφει αυτή την υιοθεσία και προσεύχεται στον Θεό να συνεχίσει και να εκπληρώσει μέχρι τέλους αυτό που είχε αρχίσει. Όσον αφορά το μισό της πορείας της ζωής, η σύγκριση πρέπει να παρατηρηθεί· διότι βλέπουμε ότι η γενιά του Αβραάμ δεν εκλέχθηκε για σύντομο χρόνο, αλλά μέχρι να φανερωθεί ο Χριστός ο Λυτρωτής. Τώρα έχουμε αυτό κοινό με τον αρχαίο λαό, ότι ο Θεός μας υιοθετεί, για να μας οδηγήσει τελικά στην κληρονομιά της αιώνιας ζωής. Μέχρι λοιπόν να ολοκληρωθεί το έργο της σωτηρίας μας, είμαστε, όπως ήταν, να τρέχουμε την πορεία μας. Μπορούμε επομένως να υιοθετήσουμε αυτή τη μορφή προσευχής, που μας έχει ορίσει το Άγιο Πνεύμα,—ότι ο Θεός δεν θα εγκαταλείψει το δικό του έργο· στο μέσο της πορείας μας.Σχετικά με την ένταση μεταξύ οργής και ελέους, ο Καλβίνος γράφει:
Τώρα λοιπόν αντιλαμβανόμαστε πώς ο Προφήτης συνέδεσε την τελευταία πρόταση με τις προηγούμενες. Όποτε λοιπόν η κρίση της σάρκας θα μας οδηγούσε στην απόγνωση, ας αντιτάξουμε πάντοτε εναντίον της αυτή την αλήθεια—ότι ο Θεός είναι οργισμένος με τέτοιο τρόπο ώστε ποτέ δεν λησμονεί το έλεός του—δηλαδή στις σχέσεις του με τους εκλεκτούς του. Ακολουθεί—
Απαντήστε
Απόκριση
1. Σε ποιες από τις παρούσες συνθήκες σας χρειάζεστε περισσότερο το θάρρος να προσευχηθείτε την προσευχή που τονίζει ο Καλβίνος;
2. Πώς διαμορφώνει την προσέγγισή σας στην αγιότητα του Θεού η ομολογία των «άγνοιών»;
3. Σε ποιο τομέα της ζωής σας σας προσκαλεί ο Κύριος να εμπιστευθείτε ότι θα θυμηθεί το έλεος ακόμη και ενώ σας παιδεύει;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἀναζωογόνησον τὸ ἔργον σου ἐν μέσῳ τῶν ἐτῶν καὶ ἐν ὀργῇ μνήσθητι ἐλέους, ἵνα μηδὲν ἄλλο δυνηθῶμεν νὰ ἱκετεύσωμεν παρὰ τὴν πιστότητα τῆς διαθήκης σου, ὅταν πᾶσα ἄμυνα ἔχῃ ἐκλείψει. Χάρισον ἡμῖν χάριν νὰ τρέμωμεν ἐνώπιον τῶν κυρίαρχων κρίσεών σου, ἀλλὰ καὶ νὰ χαιρώμεθα ἐν σοὶ μόνῳ, τῷ Θεῷ τῆς σωτηρίας ἡμῶν, ἀκόμη καὶ ὅταν ἡ συκῆ δὲν ἀνθῇ καὶ οἱ ἀγροὶ δὲν ἀποδίδουν καρπόν. Φύλαξον τὴν πίστιν ἡμῶν ἀπὸ τοῦ νὰ ἐκλείψῃ μέχρις οὗ ἐπιστρέψῃ ὁ Υἱός σου καὶ πᾶσα ὑπόσχεσις ἐκπληρωθῇ. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →