Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Θρήνοι
Θρήνοι 3 — με τον Clarke
Άνοιγμα
Καλώς ήρθατε στο σημερινό μάθημα που αντλείται από το Υπόμνημα του Adam Clarke σε ολόκληρη την Αγία Γραφή. Στην επεξεργασία του κεφαλαίου 3 των Θρήνων, ο Clarke καθοδηγεί τον πιστό μέσα από το ταξίδι του προφήτη από τη βαθιά θλίψη στην ανανεωμένη εμπιστοσύνη στο θείο έλεος. Η απλή του έκθεση ανοίγει το κείμενο για κάθε αναζητούσα καρδιά, δείχνοντας πώς η τιμωρία οδηγεί σε πρακτική αγιότητα και ακλόνητη ελπίδα. Ριζωμένο στη θερμή Γουεσλεϊανή χάρη, το υπόμνημα μας καλεί να εξετάσουμε τις δικές μας δοκιμασίες υπό το φως της αδιάλειπτης συμπόνιας του Θεού και να περπατήσουμε με ταπεινή εξάρτηση από τον Κύριο που αποκαθιστά την ψυχή.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας ακούσουμε τώρα τον Λόγο του Κυρίου στο κεφάλαιο 3 των Θρήνων. Καθώς διαβάζετε, προσέξτε τον ειλικρινή θρήνο του προφήτη και τη σταθερή στροφή προς την ελπίδα που ακολουθεί. Αφήστε το Πνεύμα να ερευνήσει την καρδιά σας, ώστε η απλή έννοια της Γραφής να αφυπνίσει τόσο τη μετάνοια όσο και την εμπιστοσύνη στα ελέη του Θεού που είναι νέα κάθε πρωί.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Clarke πρώτα ανιχνεύει την κίνηση του προφήτη από την πικρή διαμαρτυρία στην ταπεινή υποταγή.
Στίχος 20. Στίχος 20. Η ψυχή μου — ταπεινώνεται μέσα μου. — Είναι φανερό ότι στους προηγούμενους στίχους υπάρχει μια πικρία παραπόνου ενάντια στην πικρία της αντιξοότητας, που δεν αρμόζει στον άνθρωπο όταν βρίσκεται κάτω από το τιμωρητικό χέρι του Θεού· και, ενώ ενδίδει σε αυτό το συναίσθημα, κάθε ελπίδα έφυγε. Εδώ βρίσκουμε ένα διαφορετικό συναίσθημα· ταπεινώνεται κάτω από το παντοδύναμο χέρι του Θεού, και τότε η ελπίδα του αναβιώνει, Θρήνοι 3:21.Ο Clarke στη συνέχεια εκθέτει τις αδιάλειπτες συμπόνοιες του Κυρίου που διατηρούν τον μετανοούντα.
Στίχος 22. Στίχος 22. Είναι από τα ελέη του Κυρίου που δεν καταναλωθήκαμε — Έχοντας ταπεινωθεί έτσι, και βλέποντας τον εαυτό του και την αμαρτωλότητά του σε σωστή οπτική γωνία, βρίσκει ότι ο Θεός, αντί να τον αντιμετωπίσει με κρίση, τον αντιμετώπισε με έλεος· και ότι αν και η θλίψη ήταν υπερβολική, ήταν όμως λιγότερη από ό,τι άξιζε η ανομία του. Αν, πράγματι, οποιοσδήποτε αμαρτωλός κρατηθεί έξω από την κόλαση, είναι επειδή η συμπόνια του Θεού δεν αποτυγχάνει.Ο Clarke στη συνέχεια δείχνει την αναγκαιότητα της ελπίδας σε συνδυασμό με την ήσυχη αναμονή στον Θεό.
Στίχος 26. Στίχος 26. Είναι καλό να ελπίζει ο άνθρωπος — Η ελπίδα είναι ουσιαστικά απαραίτητη για την πίστη· αυτός που δεν ελπίζει, δεν μπορεί να πιστέψει· αν δεν υπάρχει προσδοκία, δεν μπορεί να υπάρχει εμπιστοσύνη. Όταν ένας άνθρωπος ελπίζει για σωτηρία, δεν πρέπει μόνο να την περιμένει, αλλά να χρησιμοποιεί κάθε μέσο που μπορεί να οδηγήσει σε αυτήν· γιατί η ελπίδα δεν μπορεί να ζήσει, αν δεν υπάρχει άσκηση. Αν η ελπίδα γίνει ανυπόμονη, η πίστη θα είναι αδύνατη: γιατί ποιος μπορεί να πιστέψει για τη σωτηρία του όταν το μυαλό του είναι ταραγμένο; Πρέπει λοιπόν να περιμένει ήσυχα. Πρέπει να περιμένει, και όμως να είναι άφωνος, όπως υποδηλώνουν οι λέξεις· νιώθοντας πάντα την απόλυτη αναξιότητά του· και, χωρίς να γογγύζει, να αγωνίζεται για τη ζωή.Ο Clarke τονίζει την αλήθεια ότι ο Θεός δεν θλίβει πρόθυμα αλλά για το δικό μας όφελος.
Στίχος 33. Στίχος 33. Διότι δεν θλίβει πρόθυμα — Δεν είναι ευχαρίστηση για τον Θεό να θλίβει τους ανθρώπους. Δεν βρίσκει ευχαρίστηση στον πόνο και τη δυστυχία μας: όμως, σαν τρυφερός και έξυπνος γονέας, χρησιμοποιεί τη ράβδο· όχι για να ικανοποιήσει τον εαυτό του, αλλά για να μας ωφελήσει και να μας σώσει.
Σκεφτείτε
Ο Clarke καταλήγει προειδοποιώντας τους ζωντανούς να μην γογγύζουν κάτω από το χέρι του Κυρίου.
Στίχος 39. Στίχος 39. Γιατί παραπονιέται ένας ζωντανός άνθρωπος — Αυτός στον οποίο η ζωή του εξακολουθεί να δανείζεται έχει μικρό λόγο παραπόνου. Όσο μεγάλη κι αν είναι η θλίψη του, είναι ακόμα ζωντανός· επομένως, μπορεί να αναζητήσει και να βρει έλεος για αιώνια ζωή. Από αυτό, ο θάνατος θα τον στερούσε· επομένως ας μην παραπονιέται ένας ζωντανός άνθρωπος.Ο Clarke τελικά δηλώνει το επίσημο τέλος εκείνων που σκληραίνουν την καρδιά τους ενάντια στο θείο έλεος.
Στίχος 65. Στίχος Θρήνοι 3:65. Δώσε τους θλίψη καρδιάς — Θα έχουν μια σκληρή καρδιά, καλυμμένη με πείσμα, και την κατάρα σου. Το πρώτο είναι η κατάστασή τους, το δεύτερο η μοίρα τους. Αυτή είναι η συνέπεια της σκλήρυνσης της καρδιάς τους από τον φόβο σου. Ο Blayney μεταφράζει, 'Θα τους δώσεις με ειλικρινή συμφωνία την κατάρα σου.' Δηλαδή, θα τους τη δώσεις ελεύθερα, και χωρίς επιφύλαξη· υπονοώντας ότι ο Θεός δεν ένιωθε πλέον σπλάχνα συμπόνιας γι' αυτούς. Παλαιότερα επέβαλλε τιμωρίες με απροθυμία, όσο υπήρχε κάποια ελπίδα διόρθωσης: αλλά, στην περίπτωση που εξετάζουμε, η περίπτωση ήταν τόσο απελπιστική, που ο Θεός ενεργεί σύμφωνα με την απλή αρχή της εκδικητικής δικαιοσύνης. Ο προφήτης επομένως τους θεωρεί στο έσχατο όριο της τελικής αποδοκιμασίας: μια ακόμη βουτιά, και χάνονται για πάντα.
Απαντήστε
1. Σε ποια τρέχουσα δοκιμασία σας καλεί ο Κύριος να ανταλλάξετε το παράπονο με την ταπεινή εμπιστοσύνη;
2. Πώς θα μπορούσατε να εξασκήσετε την ήσυχη αναμονή στον Θεό, ενώ εξακολουθείτε να χρησιμοποιείτε τα μέσα χάριτος που έχει ορίσει;
3. Πού σας ωθεί το Πνεύμα να υποχωρήσετε πληρέστερα στην τιμωρία που παράγει αγιότητα;
Προσευχηθείτε
Ευλογημένε Κύριε, σε ευχαριστούμε για το φως του Λόγου Σου που μας αποκαλύφθηκε μέσω του δούλου Σου Adam Clarke. Χάρισέ μας τη χάρη να ακολουθήσουμε το μονοπάτι του προφήτη από τη θλίψη στην ελπίδα, ταπεινώνοντας τους εαυτούς μας κάτω από το παντοδύναμο χέρι Σου. Ας μας ενισχύσουν οι συμπόνοιές Σου, νέες κάθε πρωί, για να περιμένουμε ήσυχα και να φέρουμε τον ζυγό με υπομονή. Σχημάτισε μέσα μας αυτή την πρακτική αγιότητα που χαρακτηρίζει τα παιδιά της βασιλείας Σου. Κράτησέ μας από το γογγυσμό, και δίδαξέ μας να εμπιστευόμαστε ότι θλίβεις μόνο για το αιώνιο καλό μας. Στο όνομα του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας, Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →