← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 13-14 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ψαλμοί 13-14Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σήμερα εισερχόμαστε στις ειλικρινείς κραυγές και την ακλόνητη ελπίδα των Ψαλμών 13 και 14 μέσω της προσεκτικής ερμηνείας του Ιωάννη Καλβίνου. Ο Καλβίνος μας οδηγεί στην ένταση μεταξύ της φαινομενικής θείας σιωπής και της ακλόνητης εμπιστοσύνης του πιστού, ενώ παράλληλα αποκαλύπτει τη βαθιά διαφθορά της ανθρώπινης καρδιάς μακριά από τον Θεό. Τα λόγια του μας βοηθούν να δούμε πώς ο θρήνος μπορεί να συνυπάρχει με την πίστη και πώς το ερευνητικό βλέμμα του Θεού αποκαλύπτει τόσο την ανάγκη μας όσο και τη θεραπεία Του. Καθώς ακούμε, ας μας οδηγήσουν οι γνώσεις του Καλβίνου πιο κοντά στον Θεό που ακούει και αποκαθιστά.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε τους Ψαλμούς 13 και 14 αργά. Παρατηρήστε τη μετάβαση από τις αγωνιώδεις ερωτήσεις στο κεφάλαιο 13 στη νηφάλια διάγνωση της ανθρώπινης αφροσύνης στο κεφάλαιο 14. Επιτρέψτε στην ωμή ειλικρίνεια του ψαλμωδού να σας συναντήσει εκεί όπου βρίσκεστε και προετοιμάστε την καρδιά σας να δεχθεί τον φωτισμό του Καλβίνου στίχο προς στίχο σε αυτές τις αρχαίες προσευχές.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ανοίγει εξετάζοντας το παράπονο του Δαβίδ στον στίχο 1. 1. Πόσον καιρόν, ω Ιεχωβά. Είναι πολύ αληθές ότι ο Δαβίδ ήταν τόσον πολύ μισητός από το γενικό πλήθος των ανθρώπων, εξαιτίας των συκοφαντιών και των ψευδών αναφορών που είχαν κυκλοφορήσει εναντίον του, ώστε σχεδόν όλοι οι άνθρωποι έκρινan ότι ο Θεός δεν ήταν λιγότερο εχθρικός προς αυτόν από ό,τι ο Σαούλ [270] και οι άλλοι εχθροί του. Αλλά εδώ δεν ομιλεί τόσον πολύ σύμφωνα με τη γνώμη των άλλων, όσον σύμφωνα με το αίσθημα του ιδίου του νου του, όταν παραπονείται ότι παραμελείται από τον Θεόν. Όχι ότι η πεποίθηση της αληθείας των υποσχέσεων του Θεού είχε σβήσει στην καρδιά του, ή ότι δεν ανέπαυε τον εαυτό του στη χάρη του· αλλά όταν είμαστε για πολύ καιρό καταπιεσμένοι από συμφορές, και όταν δεν αντιλαμβανόμαστε κανένα σημείο θείας βοηθείας, αυτή η σκέψη αναπόφευκτα επιβάλλεται επάνω μας, ότι ο Θεός μας έχει λησμονήσει. Το να αναγνωρίζουμε εν μέσω των θλίψεών μας ότι ο Θεός έχει πραγματικά φροντίδα για εμάς, δεν είναι ο συνήθης τρόπος με τους ανθρώπους, ή αυτό που τα αισθήματα της φύσεως θα προέτρεπαν· αλλά διά της πίστεως αντιλαμβανόμαστε την αόρατη πρόνοιά του. Έτσι, φαινόταν στον Δαβίδ, όσον μπορούσε να κριθεί από την παρατήρηση της πραγματικής καταστάσεως των υποθέσεών του, ότι είχε εγκαταλειφθεί από τον Θεόν. Ταυτοχρόνως, όμως, τα μάτια του νου του, καθοδηγούμενα από το φως της πίστεως, διείσδυσαν ακόμη και στη χάρη του Θεού, μολονότι ήταν κρυμμένη στο σκότος. Όταν δεν έβλεπε ούτε μία ακτίνα καλής ελπίδος προς οιανδήποτε κατεύθυνση στρεφόταν, όσον η ανθρώπινη λογική μπορούσε να κρίνει, εξαναγκασμένος από τη λύπη, κραυγάζει ότι ο Θεός δεν τον λογάριαζε· και όμως με αυτήν ακριβώς την παραπονή δίδει μαρτυρία ότι η πίστις τον κατέστησε ικανόν να υψωθεί υψηλότερα, και να συμπεράνει, αντίθετα προς την κρίση της σαρκός, ότι η ευημερία του ήταν ασφαλής στο χέρι του Θεού. Εάν ήταν διαφορετικά, πώς θα μπορούσε να κατευθύνει τους στεναγμούς και τις προσευχές του προς αυτόν; Ακολουθώντας αυτό το παράδειγμα, πρέπει να παλεύουμε τόσον εναντίον των πειρασμών ώστε να είμαστε βέβαιοι διά της πίστεως, ακόμη και εν μέσω της συγκρούσεως, ότι οι συμφορές που μας ωθούν στην απελπισία πρέπει να υπερνικηθούν· ακριβώς όπως βλέπουμε ότι η αδυναμία της σαρκός δεν μπορούσε να εμποδίσει τον Δαβίδ να ζητεί τον Θεόν, και να καταφεύγει σε αυτόν· και έτσι έχει ενώσει στην άσκησή του, πολύ ωραία, συναισθήματα που φαίνονται αντίθετα μεταξύ τους. Οι λέξεις, Πόσον καιρόν, εις τον αιώνα; είναι ελλιπής μορφή εκφράσεως· αλλά είναι πολύ περισσότερον εμφατικές από ό,τι εάν είχε θέσει το ερώτημα σύμφωνα με τον συνήθη τρόπο ομιλίας, Διά τι τόσον μακρόν χρόνον; Ομιλώντας ούτως, μας δίδει να εννοήσουμε, ότι για τον σκοπό της θρέψεως της ελπίδος του, και της ενθαρρύνσεως του εαυτού του στην άσκηση της υπομονής, επεξέτεινε την όρασή του εις απόστασιν, και ότι, επομένως, δεν παραπονείται για μία συμφορά ολίγων ημερών διαρκείας, όπως συνηθίζουν να κάνουν οι θηλυπρεπείς και οι δειλοί, οι οποίοι βλέπουν μόνον ό,τι είναι ενώπιον των ποδιών τους, και υποκύπτουν αμέσως στην πρώτη επίθεση. Μας διδάσκει, επομένως, διά του παραδείγματός του, να εκτείνουμε την όρασή μας όσον το δυνατόν μακρύτερα εις το μέλλον, ώστε η παρούσα λύπη μας να μην μας στερήσει εντελώς την ελπίδα. Περί του στίχου 3, ο Καλβίνος γράφει: 3. Επίβλεψον επ' εμέ, απάντησόν μοι. Καθώς όταν ο Θεός δεν παρέχει αμέσως βοήθειαν εις τους δούλους του, φαίνεται εις το μάτι της αισθήσεως ότι δεν εποπτεύει τας ανάγκας αυτών, ο Δαβίδ, διά τον λόγον αυτόν, ζητεί από τον Θεόν, πρώτον, να επιβλέψει επ' αυτόν, και, δεύτερον, να τον βοηθήσει. Ούτε ένα από αυτά τα πράγματα, είναι αληθές, είναι πρότερον ή ύστερον όσον αφορά τον Θεόν· αλλά έχει ήδη λεχθεί εις έναν προηγούμενον ψαλμόν, και θα έχουμε αφορμή αργότερον συχνά να επαναλάβουμε την δήλωση, ότι το Άγιον Πνεύμα εσκεμμένως προσαρμόζει εις την κατανόησίν μας τα πρότυπα προσευχής που καταγράφονται εις την Γραφήν. Εάν ο Δαβίδ δεν είχε πεισθεί ότι ο Θεός είχε τα μάτια του επ' αυτού, δεν θα του ωφελούσε τίποτε να κραυγάζει προς τον Θεόν· αλλά αυτή η πεποίθησις ήταν το αποτέλεσμα της πίστεως. Εν τω μεταξύ, έως ότου ο Θεός πράγματι εκτείνει το χέρι του διά να δώσει ανακούφισιν, η σαρκική λογική υποβάλλει εις ημάς ότι κλείνει τα μάτια του, και δεν μας εποπτεύει. Ο τρόπος της εκφράσεως που χρησιμοποιείται εδώ ανέρχεται εις το αυτό πράγμα σαν να είχε θέσει το έλεος του Θεού εις την πρώτην θέσιν, και έπειτα είχε προσθέσει εις αυτό την βοήθειάν του, διότι ο Θεός τότε μας ακούει, όταν, έχοντας οίκτον επ' ημάς, συγκινείται και ωθείται να μας βοηθήσει. Το να φωτίσει τα μάτια σημαίνει το αυτό πράγμα εις την εβραϊκήν γλώσσαν όπως το να δώσει την πνοήν της ζωής, διότι η ρώμη της ζωής εμφανίζεται κυρίως εις τα μάτια. Εις αυτήν την έννοιαν ο Σολομών λέγει, Μεταβαίνοντας εις τον Ψαλμόν 14, ο Καλβίνος προσδιορίζει την άρνησιν του Θεού από τον άφρονα. Ο άφρων είπεν. Καθώς η εβραϊκή λέξις νβλ, ναβάλ, σημαίνει όχι μόνον άφρονα, αλλά επίσης διεστραμμένον, ευτελή, και καταφρονητέον πρόσωπον, δεν θα ήταν ακατάλληλον να το μεταφράσουμε ούτως εις αυτόν τον τόπον· όμως αρκούμαι να ακολουθήσω την περισσότερον γενικώς παραδεδεγμένην ερμηνείαν, η οποία είναι, ότι όλοι οι βέβηλοι άνθρωποι, οι οποίοι έχουν αποβάλει όλον τον φόβον του Θεού και έχουν εγκαταλείψει τον εαυτόν των εις την ανομίαν, καταδικάζονται διά παραφροσύνης. Ο Δαβίδ δεν φέρει εναντίον των εχθρών του την κατηγορίαν της κοινής αφροσύνης, αλλά μάλλον καταφέρεται εναντίον της αφροσύνης και της παραφρονούς θρασύτητος εκείνων τους οποίους ο κόσμος θεωρεί εξέχοντας διά την σοφίαν των. Βλέπουμε συνήθως ότι εκείνοι οι οποίοι, κατά την εκτίμησιν τόσον του εαυτού των όσον και των άλλων, υπερέχουν πολύ εις οξυδέρκειαν και σοφίαν, χρησιμοποιούν την πανουργίαν των εις την τοποθέτησιν παγίδων, και ασκούν την ευφυΐαν των νόων των εις την περιφρόνησιν και την χλεύην του Θεού. Είναι επομένως σημαντικόν διά ημάς, εις την πρώτην θέσιν, να γνωρίζουμε, ότι όσον πολύ και αν ο κόσμος επαινεί αυτούς τους πανούργους και χλευαστικούς χαρακτήρας, οι οποίοι επιτρέπουν εις τον εαυτόν των να παρασύρονται εις οιανδήποτε έκτασιν εις την πονηρίαν, όμως το Άγιον Πνεύμα τους καταδικάζει ως όντας άφρονας· διότι δεν υπάρχει βλακεία περισσότερον κτηνώδης από την λήθην του Θεού. Οφείλουμε, όμως, ταυτοχρόνως, να σημειώνουμε προσεκτικώς την μαρτυρίαν επί της οποίας ο Ψαλμωδός καταλήγει εις το συμπέρασμα ότι έχουν αποβάλει όλην την αίσθησιν της θρησκείας, και είναι αυτή: ότι έχουν ανατρέψει όλην την τάξιν, ώστε να μην κάνουν πλέον καμίαν διάκρισιν μεταξύ ορθού και εσφαλμένου, και να μην έχουν κανένα σεβασμόν διά την εντιμότητα, ούτε αγάπην διά την ανθρωπιάν. Ο Δαβίδ, επομένως, δεν ομιλεί περί του κρυμμένου πάθους της καρδιάς των ασεβών, παρά μόνον εις όσον βαθμόν αποκαλύπτουν τον εαυτόν των διά των εξωτερικών πράξεών των. Το νόημα της γλώσσης του είναι, Πώς συμβαίνει, ότι αυτοί οι άνθρωποι επιτρέπουν εις τον εαυτόν των να παρασύρονται εις τας επιθυμίας των τόσον τολμηρά και τόσον εξωφρενικά, ώστε να μην δίδουν καμίαν προσοχήν εις την δικαιοσύνην ή την ισότητα· εν συντομία, ότι ορμούν μανιωδώς εις παν είδος πονηρίας, εάν δεν είναι διότι έχουν αποτινάξει όλην την αίσθησιν της θρησκείας, και έχουν σβήσει, όσον μπορούν, πάσαν ανάμνησιν του Θεού από τους νόας των; Όταν οι άνθρωποι διατηρούν εις την καρδίαν των οιανδήποτε αίσθησιν θρησκείας, πρέπει αναγκαστικώς να έχουν κάποιαν μετριοφροσύνην, και να συγκρατούνται κάπως και να εμποδίζονται από το να αγνοούν εντελώς τας υπαγορεύσεις της συνειδήσεώς των. Εκ τούτου έπεται, ότι όταν οι ασεβείς επιτρέπουν εις τον εαυτόν των να ακολουθούν τας ιδίας των ροπάς, τόσον πεισματωδώς και αυθάδως όπως εδώ παριστάνονται να κάνουν, χωρίς οιανδήποτε αίσθησιν ντροπής, είναι μαρτυρία ότι έχουν αποβάλει όλον τον φόβον του Θεού.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Καλβίνος τότε δείχνει πώς η πίστη συντηρεί την ελπίδα εν μέσω καθυστέρησης. Ο Ψαλμωδός δεν αισθάνεται ακόμη πόσο ωφελήθηκε από την προσευχή· αλλά στηριζόμενος στην ελπίδα της απελευθέρωσης, την οποία του επέτρεψε να τρέφει η πιστή υπόσχεση του Θεού, χρησιμοποιεί αυτήν την ελπίδα ως ασπίδα για να αποκρούσει εκείνους τους πειρασμούς με τον τρόμο των οποίων θα μπορούσε να βρεθεί σε μεγάλη δυσχέρεια. Αν και, λοιπόν, θλίβεται σφοδρά, και πλήθος φροντίδων τον ωθεί στην απελπισία, εντούτοις διακηρύττει ότι είναι αποφασισμένος να παραμείνει σταθερός στην εμπιστοσύνη του στη χάρη του Θεού και στην ελπίδα της σωτηρίας. Με ακριβώς την ίδια εμπιστοσύνη πρέπει να είναι εφοδιασμένοι και στηριγμένοι όλοι οι ευσεβείς, ώστε να επιμένουν δεόντως στην προσευχή. Από όπου επίσης συμπεραίνουμε αυτό στο οποίο έχω ήδη αναφερθεί, ότι είναι με την πίστη που αντιλαμβανόμαστε τη χάρη του Θεού, η οποία είναι κρυμμένη και άγνωστη στην κατανόηση της σάρκας. Καθώς τα ρήματα που χρησιμοποιεί ο Ψαλμωδός δεν τίθενται στον ίδιο χρόνο, διαφορετικές έννοιες μπορεί να αντληθούν από τους διαφορετικούς χρόνους· αλλά ο Δαβίδ, δεν αμφιβάλλω, εδώ επιθυμεί να μαρτυρήσει ότι παρέμεινε σταθερός στην ελπίδα της απελευθέρωσης που του υποσχέθηκε, και θα συνέχιζε έτσι μέχρι τέλους, όσο βαρύ κι αν ήταν το φορτίο των πειρασμών που θα μπορούσε να τον πιέζει. Συνεπώς, η λέξη «θα αγάλλομαι» τίθεται στον μέλλοντα χρόνο, για να δηλώσει τη συνεχή άσκηση του εν λόγω συναισθήματος, και ότι καμία θλίψη δεν θα αποτινάξει ποτέ από την καρδιά του τη χαρά της πίστης. Πρέπει να παρατηρηθεί ότι θέτει την αγαθότητα του Θεού πρώτη κατά σειρά, ως αιτία της απελευθέρωσής του, -- Θα ψάλλω προς τον Κύριον. Μεταφράζω αυτό στον μέλλοντα χρόνο. Ο Δαβίδ, αληθώς, δεν είχε ακόμη λάβει αυτό που επιθυμούσε διακαώς, αλλά όντας πλήρως πεπεισμένος ότι ο Θεός ήταν ήδη παρών για να του χορηγήσει απελευθέρωση, δεσμεύεται να Τον ευχαριστήσει γι’ αυτό. Και βεβαίως πρέπει να εμπλεκόμαστε στην προσευχή με τέτοια διάθεση ώστε ταυτοχρόνως να είμαστε έτοιμοι να ψάλλουμε τους αίνους του Θεού· πράγμα αδύνατο, εκτός αν είμαστε πλήρως πεπεισμένοι ότι οι προσευχές μας δεν θα είναι ανώφελες. Μπορεί να μην είμαστε εντελώς απαλλαγμένοι από λύπη, αλλά είναι εντούτοις αναγκαίο αυτή η ευθυμία της πίστης να υψώνεται πάνω από αυτήν, και να βάζει στο στόμα μας ένα άσμα εξαιτίας της χαράς που μας επιφυλάσσεται στο μέλλον, μολονότι δεν έχει ακόμη βιωθεί από εμάς· [275] ακριβώς όπως βλέπουμε τον Δαβίδ εδώ να προετοιμάζεται να εορτάσει με άσματα τη χάρη του Θεού, πριν αντιληφθεί την έκβαση των θλίψεών του. Η λέξη γκμλ, γκαμάλ, [276] την οποία άλλοι μεταφράζουν «ανταμείβω», δεν σημαίνει εδώ τίποτε άλλο παρά «παρέχω ευεργεσία από καθαρή χάρη», και αυτό είναι το νόημά της σε πολλά άλλα χωρία της Γραφής. Τι είδους ευχαριστία, σας παρακαλώ να σκεφθείτε, θα ήταν εκείνη που θα έλεγε ότι ο Θεός αντάμειψε και απέδωσε στον δούλο Του οφειλόμενη ανταπόδοση; Αυτό αρκεί για να αναιρέσει τον παράλογο και ασήμαντο σοφισμό εκείνων που διαστρέφουν αυτό το χωρίο για να αποδείξουν την αξία των έργων. Εν συντομία, το μόνο που απομένει να παρατηρηθεί είναι ότι ο Δαβίδ, σπεύδοντας με προθυμία ψυχής να ψάλλει για τις ευεργεσίες του Θεού πριν τις λάβει, θέτει την απελευθέρωση, η οποία τότε φαινόταν μακρινή, αμέσως ενώπιον των οφθαλμών του.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή σας αισθάνεστε την ένταση μεταξύ του αισθήματος ότι έχετε ξεχαστεί και του να εξακολουθείτε να κραυγάζετε προς τον Θεό; Πώς η αναγνώριση της ανθρώπινης διαφθοράς επηρεάζει τον τρόπο που βλέπετε την ίδια σας την καρδιά και τον κόσμο γύρω σας; Με ποιους τρόπους μπορεί το παράδειγμα του Καλβίνου να προσκολλάται στις υποσχέσεις του Θεού να διαμορφώσει τις προσευχές σας αυτή την εβδομάδα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλάνθρωπε, φέρομεν τὰς θρηνῳδίας ἡμῶν ἐνώπιον τοῦ κυριαρχικοῦ σου θρόνου, ἐμπιστευόμενοι ὅτι τὸ ἔλεός σου τὸ τῆς διαθήκης θὰ κάμῃ ἔτι τὸ πρόσωπόν σου νὰ λάμψῃ ἐφ’ ἡμᾶς καὶ νὰ μετατρέψῃ τὸν πένθος ἡμῶν εἰς ᾠδήν. Διαφύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ τῆς ἀνοίας ἐκείνων οἵτινες σὲ λησμονοῦν, καὶ διὰ τῆς χάριτος τῆς ἐν Χριστῷ ἐνίσχυσον τὰς καρδίας ἡμῶν νὰ ἀναπαύωνται ἐν τῇ ἀνελλιπεῖ σου ἀγαθότητι ἕως οὗ ἔλθῃ ἡ ἀπολύτρωσις. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →