Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Αμώς
Θα Αναστήσω τη Σκηνή του Δαβίδ που Έπεσε: Η Ανάσταση και η Οικοδομή της Εκκλησίας
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Ο Αμώς ολοκληρώνει με τον Κύριο να στέκεται επάνω στο θυσιαστήριο, αρχίζοντας την ανατροπή — και έπειτα με μία από τις πιο μεγαλειώδεις περιγραφές του Θεού στους προφήτες: Εκείνος από τον οποίο κανείς δεν μπορεί να φύγει, ο οποίος αγγίζει τη γη και αυτή τρέμει, ο οποίος οικοδομεί την ανάβασή Του στους ουρανούς. Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας ερμηνεύει τον παντεπόπτη, παντοδύναμο Θεό αυτών των στίχων, «αν και σκάψουν στον άδη, εκείθεν θα πάρει το χέρι Μου αυτούς· και αν και ανέβουν στον ουρανό, εκείθεν θα τους καταβιβάσω», ως απάντηση στο ερώτημα του Ψαλμωδού «Πού θα πορευθώ από το Πνεύμα Σου;» Καμία ευγένεια γέννησης δεν ωφελεί — ο Κύριλλος δείχνει ότι ο Θεός θα λογαριάσει ακόμη και τα τέκνα του Αβραάμ ως τέκνα Αιθιόπων αν τα έργα τους προδώσουν τους πατέρες τους, διότι «η ευγένεια ενώπιον του Θεού κρίνεται ως καλός τρόπος ζωής». Ωστόσο η κρίση δεν είναι ο τελευταίος λόγος. Ο Θεός ορκίζεται, «Πλην δεν θα εξολοθρεύσω εντελώς τον οίκο του Ιακώβ»· ο λαός θα κοσκινιστεί μεταξύ των εθνών ως σιτάρι σε κόσκινο, αλλά «δεν θα πέσει κόκκος επί της γης» — το υπόλοιπο διαφυλάσσεται. Και τότε έρχεται ο ακρογωνιαίος λίθος ολόκληρου του βιβλίου, η προφητεία που οι απόστολοι μετέφεραν στο συνέδριο των Ιεροσολύμων: «Εν εκείνη τη ημέρα θα αναστήσω τη σκηνή του Δαβίδ που έπεσε… ώστε το υπόλοιπο των ανθρώπων, και πάντα τα έθνη επί των οποίων το όνομά Μου επικλήθηκε, να ζητήσουν Εμέ». Ο Κύριλλος το ερμηνεύει περί της αναστάσεως — η πεσμένη σκηνή του Δαβίδ είναι η σάρκα που ανεγέρθηκε από τον Πατέρα εκ της γης — και ούτω περί της οικοδομής της Εκκλησίας και της κλήσεως πάντων των εθνών, στεφανωμένη με τον νέο οίνο και την ατελεύτητη καρποφορία του μέλλοντος αιώνος.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώστε Αμώς 9 — τον Κύριο επάνω του θυσιαστηρίου, και τον παντεπόπτη Θεό από τον οποίο κανείς δεν διαφεύγει: «αν και σκάψουν στον άδη, εκείθεν θα πάρει το χέρι Μου αυτούς· και αν και ανέβουν στον ουρανό, εκείθεν θα τους καταβιβάσω… και θα στήσω τους οφθαλμούς Μου επ’ αυτούς προς κακόν, και ουχί προς αγαθόν». Έπειτα η μεγαλειότητα του Θεού: «ο Κύριος, ο Κύριος ο Θεός των δυνάμεων, ο ακουμβών επί της γης και τρέμουσα αυτή»· «Ο οικοδομών την ανάβασιν Αυτού εις τους ουρανούς, και θεμελιών την επαγγελίαν Αυτού επί της γης… Κύριος ο Θεός των δυνάμεων το όνομα Αυτού». Έπειτα «Μήπως δεν είσθε ως τα τέκνα των Αιθιόπων εις Εμέ, ω τέκνα Ισραήλ;»· και το υπόλοιπο: «Πλην δεν θα εξολοθρεύσω εντελώς τον οίκο του Ιακώβ, λέγει ο Κύριος. Διότι ιδού, θα προστάξω, και θα κοσκινίσω τον οίκο Ισραήλ μεταξύ πάντων των εθνών, καθώς σιτάρι κοσκινίζεται εν κοσκίνω, και δεν θα πέσει κόκκος επί της γης». Έπειτα η μεγάλη υπόσχεση: «Εν εκείνη τη ημέρα θα αναστήσω τη σκηνή του Δαβίδ που έπεσε, και θα κλείσω τα ρήγματα αυτής· και θα αναστήσω τα ερείπια αυτού, και θα οικοδομήσω αυτήν ως εν ταις ημέραις του παλαιού: ώστε το υπόλοιπο των ανθρώπων, και πάντα τα έθνη επί των οποίων το όνομά Μου επικλήθηκε, να ζητήσουν Εμέ, λέγει ο Κύριος, ο ποιών πάντα ταύτα». Και το τέλος: «Ιδού, αι ημέραι έρχονται… ότι τα όρη θα στάξουν γλυκύτητα, και πάντες οι λόφοι θα φυτευθούν… και θα φυτεύσω αυτούς επί της γης αυτών, και δεν θα αποσπασθούν πλέον».
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Κύριλλος ερμηνεύει τον Θεό του Αμώς 9 ως παντεπόπτη και παντοδύναμο, τον Οποίον ουδεμία κτίση μπορεί να διαφύγει — και αναπτύσσει τη διαφορά του βλέμματος του Θεού, διότι ο ίδιος οφθαλμός που επαγρυπνεί επί των δικαίων τίθεται «προς κακόν» επί των αμετανοήτων:
Θα ιδεί, λέγει, ουχί προς το να αποδώσει τι αγαθόν, αλλά ώστε η τιμωρία και η κρίσις η αποφασισθείσα δι’ αυτούς να μείνει ακλόνητος. Έναντι αυτού του Θεού ουδεμία κληρονομική αξιοπρέπεια είναι άμυνα· ο Κύριλλος επιμένει ότι η μόνη ευγένεια που ο Θεός τιμά είναι η αγία ζωή:
αλλά κατέχει πάσαν τιμήν η ευγένεια η πνευματική, και οπουδήποτε ακολουθεί, συνήθως δοξάζεται με λαμπράς καυχήσεις. Και τα λόγια «Ο οικοδομών την ανάβασιν Αυτού εις τους ουρανούς» ο Κύριλλος τα ανυψώνει εις τον Χριστόν, ο Οποίος είναι άνωθεν και εξ ουρανού κατά φύσιν, και ο Οποίος, αναβαίνων ως άνθρωπος, κατέστησε την ανάβασιν βατήν δι’ ημάς:
Ανέβη λοιπόν ως άνθρωπος, ώστε την ανάβασιν την αρμόζουσαν εις Αυτόν μόνον, επειδή είναι Θεός και εκ Θεού, να καταστήσει και αυτήν βατήν δι’ ημάς τους πιστεύσαντας.Ούτω η φοβερά μεγαλειότης από την οποίαν κανείς δεν διαφεύγει είναι η ίδια η μεγαλειότης του Χριστού ο Οποίος ήνοιξε τον ουρανόν εις ημάς.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Η κορυφή του βιβλίου — και ολόκληρης αυτής της μελέτης — είναι η προφητεία που οι απόστολοι ανέγνωσαν εν Ιεροσολύμοις: «Θα αναστήσω τη σκηνή του Δαβίδ που έπεσε». Ο Κύριλλος δίδει αμφότερες τας έννοιες. Ιστορικώς ομιλεί περί του Ισραήλ αποκατασταθέντος μετά την αιχμαλωσίαν, ανοικοδομούντος τον ναόν και τας πόλεις. Αλλά η αληθεστέρα έννοια, λέγει, είναι η ανάστασις του Χριστού, εν η πάσα ανθρωπότης ανεγέρθη εν Αυτώ:
Διότι όταν ανέστη εκ νεκρών, ο Θεός και Πατήρ αναστήσας τη σκηνή του Δαβίδ την πεσούσαν εις θάνατον — τουτέστι την σάρκα εκ της γης — τότε εν εκείνω τω καιρώ πάντα τα ανθρώπινα ανεγέρθησαν εις την αρχαίαν αυτών μορφήν. Και αυτή η ανάστασις δεν είναι προσωρινή επισκευή αλλά το δώρον της αφθαρσίας που διαμένει εις τον αιώνα:
και τούτο θα είναι ημών, ουχί δι’ ωρισμένον χρόνον, αλλά διά τας ημέρας του αιώνος· διότι το αγαθόν της αφθαρσίας δεν θα αφαιρεθεί αφ’ ημών. Με τη σκηνήν ανεγερθείσαν, τα έθνη καλούνται, «πάντα τα έθνη επί των οποίων το όνομά Μου επικλήθηκε» — ακριβώς όπως οι απόστολοι το ενόησαν. Και η τελική συγκομιδή, τα όρη στάζοντα γλυκύτητα και οι λόφοι φυτευόμενοι, ο Κύριλλος ερμηνεύει περί της Εκκλησίας: τα όρη είναι αι εκκλησίαι του Χριστού, υψηλαί εν διδασκαλία, όπου οι επιφανέστεροι άγιοι συλλέγουν το γλυκύ μέλι της διδασκαλίας Αυτού και το στάζουν εις άλλας καρδίας. Ούτω το βιβλίον που ήρχισε με βρυχηθμόν λέοντος κρίσεως τελειώνει εις τον νέον οίνον της αναστάσεως και τους φυτευμένους λόφους της Εκκλησίας που ουδέποτε θα αποσπασθούν.
Απαντήστε
Απόκριση
Άρχισε όπου ο Αμώς τελειώνει — με Θεόν από τον οποίον δεν μπορείς να κρυφθείς, και χαίρε ότι αυτός είναι ο ίδιος ο Θεός που ήνοιξε τον ουρανόν δι’ εσέ. Ο Κύριλλος δείχνει ότι ο Αναζητών τα ύψη και τα βάθη, από τον οποίον ουδείς διαφεύγει, είναι ο Χριστός ο Οποίος ανέβη ως άνθρωπος για να καταστήσει την ανάβασιν βατήν εις τους πιστεύοντας. Μη φύγεις από τον παντεπόπτην οφθαλμόν· συνάντησέ τον ως υιός, και θα τεθεί επάνω σου προς αγαθόν. Και μη στηριχθείς εις οιανδήποτε κληρονομικήν αξιοπρέπειαν — όνομα, γενεά, ακόμη και τα εξωτερικά σημεία της θρησκείας — διότι ο Κύριλλος προειδοποιεί ότι ο Θεός λογαριάζει ακόμη και τα τέκνα του Αβραάμ ως Αιθίοπας αν τα έργα τους προδώσουν τους πατέρας τους· η μόνη ευγένεια που τιμά είναι η αγία ζωή. Θέσε όλην σου την ελπίδα εις την ανεγερθείσαν σκηνήν του Δαβίδ. Ο Κύριλλος διδάσκει ότι όταν ο Χριστός ανέστη, η πεσμένη σκηνή — η σάρξ εκ της γης — ανεγέρθη, και εν Αυτώ πάσα ανθρωπίνη φύσις ανυψώθη εις αφθαρσίαν που διαμένει εις τον αιώνα, ουχί δι’ ωρισμένον χρόνον. Συνανέστης μετ’ Αυτού· ζήσε ως εκείνος εις τον οποίον ο θάνατος ουκέτι κυριεύει. Και λάβε την θέσιν σου εις την οικοδομήν που ο Θεός υπεσχέθη — την Εκκλησίαν που συνάγει πάντα τα έθνη, τα όρη στάζοντα την γλυκύτητα της διδασκαλίας Αυτού, τους λόφους φυτευμένους και καρποφόρους, τους οποίους ο Θεός ώμοσεν ότι ουδέποτε θα αποσπάσει. Από τον βρυχηθμόν του λέοντος εις τον νέον οίνον, ολόκληρον το βιβλίον τελειώνει εις την ανάστασιν· κάμε αυτό το τέλος ιδικόν σου, και μένε εις την πόλιν την οποίαν ο Θεός δεν θα μετανοήσει να δώσει.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε ο Θεός των δυνάμεων, ο ακουμβών επί της γης και τρέμουσα αυτή, από τον οποίον ουδεμία κτίσις μπορεί να φύγει, του οποίου ο οφθαλμός ερευνά τα ύψη και τα βάθη: δεν θα κρυφθώ από Σε, αλλά θα έλθω προς Σε ως τέκνον, ώστε ο οφθαλμός Σου να είναι επ’ εμέ προς αγαθόν και ουχί προς κακόν. Ας μη καυχηθώ εις οιανδήποτε ευγένειαν γεννήσεως ή εξωτερικόν σημείον, αλλά ας ζητήσω την μόνην ευγένειαν την οποίαν τιμάς — ζωήν αγίαν και ευάρεστον εις Σε. Ευλογώ Σε, ω Χριστέ, ο Οποίος οικοδομείς την ανάβασίν Σου εις τους ουρανούς, και ο Οποίος, αναβαίνων ως άνθρωπος, κατέστησας την ανάβασιν εκείνην βατήν δι’ ημάς τους πιστεύοντας. Υπέρ πάντα δοξάζω Σε διότι ανέστησας τη σκηνή του Δαβίδ την πεσούσαν εις θάνατον — την ιδίαν Σου σάρκα εκ της γης — και διότι ανέστησας εν Σοι πάντα τα ερείπια ημών εις αφθαρσίαν που διαμένει ουχί δι’ ωρισμένον χρόνον αλλά διά τας ημέρας του αιώνος· διότι ο θάνατος ουκέτι θα κυριεύει επί των σωζομένων εν Σοι. Φύτευσόν με μεταξύ των λόφων των φυτευμένων και καρποφόρων, εις την Εκκλησίαν την συνάγουσαν πάντα τα έθνη, τα όρη τα στάζοντα την γλυκύτητα της διδασκαλίας Σου· και δώρησαι να μείνω εις την κτήσιν την οποίαν ουδέποτε θα μετανοήσεις να δώσεις, έχων τον Χριστόν Αυτόν ως οδηγόν και αρχηγόν της εορτής. Εις Σε, ω Χριστέ ο Θεός ημών, μετά του Πατρός και του παναγίου Πνεύματος, δόξα νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →