← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λευιτικόν

Λευ 23-24 — με τον Ματθαίο Χένρι

Λευιτικόν 23-24Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το υπόμνημα του Ματθαίου Χένρι στο Λευιτικόν 23–24 μας προσκαλεί στον ρυθμό του ιερού χρόνου. Σε αυτά τα κεφάλαια ο Κύριος αφιερώνει εβδομαδιαία Σάββατα και ετήσιες εορτές που διαμορφώνουν τη ζωή του Ισραήλ με τον Θεό. Ο Χένρι οδηγεί τους αναγνώστες σε κάθε καθορισμένη περίοδο, δείχνοντας πώς οι ιερές συγκεντρώσεις, οι προσφορές και η ανάπαυση μαζί σχηματίζουν ένα ημερολόγιο ανάμνησης και χαράς. Οι σκέψεις του τονίζουν τόσο την πρακτική τήρηση που απαιτείται από τον λαό όσο και τα βαθύτερα πνευματικά πρότυπα που αυτές οι εορτές προτυπώνουν. Καθώς ακολουθούμε την έκθεσή του, ανακαλύπτουμε πώς οι καθορισμένοι καιροί του Θεού εξακολουθούν να μας καλούν σε οργανωμένη λατρεία, ευγνώμονα εξάρτηση και κοινή αγιότητα σήμερα.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε αργά και προσευχητικά τα κεφάλαια 23 και 24 του Λευιτικού. Προσέξτε την προσεκτική διάταξη των Σαββάτων, του Πάσχα, των πρωτογεννημάτων, της Πεντηκοστής, των σαλπίγγων, του εξιλασμού και της σκηνοπηγίας. Αφήστε τις επαναλαμβανόμενες προσκλήσεις σε ιερές συγκεντρώσεις και προσφορές να εισχωρήσουν. Ζητήστε από το Πνεύμα να ανοίξει την καρδιά σας στην ομορφιά των καθορισμένων ρυθμών του Θεού πριν στραφείτε στις γνώσεις του Χένρι.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά δίνοντας μια γενική περιγραφή των ιερών καιρών που όρισε ο Θεός. Εδώ είναι, Ι. Μια γενική περιγραφή των ιερών καιρών που όρισε ο Θεός (εδ. 2), και μόνο ο δικός του ορισμός μπορεί να κάνει τον χρόνο ιερό· γιατί αυτός είναι ο Κύριος του χρόνου, και μόλις έθεσε σε κίνηση τους τροχούς του, αυτός αγίασε και ευλόγησε μία ημέρα πάνω από τις άλλες, Γεν. β΄ 3. Ο άνθρωπος μπορεί με τον ορισμό του να κάνει μια καλή ημέρα (Εσθ. θ΄ 19), αλλά είναι προνόμιο του Θεού να κάνει μια ιερή ημέρα· ούτε τίποτα αγιάζεται παρά μόνο με τη σφραγίδα της δικής του θεσμοθέτησης. Όπως όλη η εγγενής αγιότητα προέρχεται από τη δική του ιδιαίτερη χάρη, έτσι και όλη η προσκολλημένη αγιότητα από τον ιδιαίτερο ορισμό του. Τώρα, σχετικά με τους ιερούς καιρούς που ορίζονται εδώ, παρατηρήστε, 1. Ονομάζονται εορτές. Η ημέρα του εξιλασμού, που ήταν μία από αυτές, ήταν νηστεία· όμως, επειδή οι περισσότερες από αυτές ορίστηκαν για χαρά και αγαλλίαση, γενικά ονομάζονται εορτές. Κάποιοι το διαβάζουν, Αυτές είναι οι συναθροίσεις μου, αλλά αυτό συμπίπτει με τις συγκλήσεις. Θα προτιμούσα να το διαβάσω, Αυτές είναι οι πανηγύρεις μου· έτσι μεταφράζεται η λέξη που χρησιμοποιείται εδώ (Ησ. λγ΄ 20), όπου η Σιών ονομάζεται πόλη των πανηγύρεών μας· και, διαβάζοντάς το έτσι εδώ, η ημέρα του εξιλασμού ήταν εξίσου μεγάλη πανήγυρη όσο και οι άλλες. 2. Είναι οι εορτές του Κυρίου (οι εορτές μου), τηρούμενες προς τιμήν του ονόματός του και σε υπακοή στην εντολή του. 3. Κηρύχθηκαν· γιατί δεν επρόκειτο να τηρηθούν μόνο από τους ιερείς που υπηρετούσαν στο αγιαστήριο, αλλά από όλο τον λαό. Και αυτό το κήρυγμα ήταν ο χαρούμενος ήχος για τον οποίο διαβάζουμε, Μακάριος ο λαός που τον γνωρίζει, Ψαλμ. πθ΄ 15. 4. Έπρεπε να αγιαστούν και να εορταστούν με ιερές συγκλήσεις, ώστε οι υπηρεσίες αυτών των εορτών να φαίνονται πιο τιμητικές και σεβάσμιες, και ο λαός πιο ομόψυχος στην εκτέλεσή τους· ήταν για την τιμή του Θεού και των θεσμών του, που δεν αναζητούσαν γωνιές και η καθαρότητα των οποίων θα διατηρούνταν καλύτερα με τη δημόσια τέλεσή τους· ήταν επίσης για την οικοδομή του λαού εν αγάπη ώστε οι εορτές να τηρούνται ως ιερές συγκλήσεις. Στη συνέχεια στρέφεται σε μια επανάληψη του νόμου του σαββάτου. ΙΙ. Μια επανάληψη του νόμου του σαββάτου στην πρώτη θέση. Αν και οι ετήσιες εορτές έγιναν πιο αξιοσημείωτες από τη γενική προσέλευση στο αγιαστήριο, όμως αυτές δεν πρέπει να επισκιάσουν τη λαμπρότητα του σαββάτου, εδ. 3. Τους λέγεται εδώ, 1. Ότι εκείνη την ημέρα πρέπει να αποσυρθούν από όλες τις υποθέσεις και τις εργασίες του κόσμου. Είναι σάββατο αναπαύσεως, προτυπώνοντας την πνευματική μας ανάπαυση από την αμαρτία και στον Θεό· Δεν θα κάνετε καμία εργασία σε αυτό. Σε άλλες ιερές ημέρες απαγορευόταν να κάνουν οποιαδήποτε δουλεία (εδ. 7), αλλά στο σάββατο και στην ημέρα του εξιλασμού (που ονομάζεται επίσης σάββατο) δεν έπρεπε να κάνουν καμία εργασία καθόλου, ούτε καν το μαγείρεμα του φαγητού. 2. Εκείνη την ημέρα πρέπει να απασχολούνται στην υπηρεσία του Θεού. (1.) Είναι ιερή σύγκληση· δηλαδή, 'Αν βρίσκεται εντός της εμβέλειάς σας, να το αγιάσετε σε θρησκευτική σύναξη· ας έρθουν όσοι μπορούν στην πόρτα της σκηνής, και ας συναντηθούν άλλοι αλλού για προσευχή, και δοξολογία, και ανάγνωση του νόμου,' όπως στις σχολές των προφητών, ενώ συνεχιζόταν η προφητεία, και αργότερα στις συναγωγές. Ο Χριστός όρισε το σάββατο της Καινής Διαθήκης να είναι ιερή σύγκληση, συναντώντας τους μαθητές του μία και πάλι (και ίσως συχνότερα) την πρώτη ημέρα της εβδομάδας. (2.) 'Είτε έχετε ευκαιρία να το αγιάσετε σε ιερή σύγκληση είτε όχι, ας είναι το σάββατο του Κυρίου σε όλες τις κατοικίες σας. Βάλτε μια διαφορά μεταξύ εκείνης της ημέρας και των άλλων ημερών στις οικογένειές σας. Είναι το σάββατο του Κυρίου, η ημέρα κατά την οποία αναπαύθηκε από το έργο της δημιουργίας, και κατά την οποία μας έχει ορίσει να αναπαυόμαστε· ας τηρείται σε όλες τις κατοικίες σας, ακόμη και τώρα που κατοικείτε σε σκηνές.' Σημειώστε, τα σάββατα του Θεού πρέπει να τηρούνται θρησκευτικά σε κάθε ιδιωτικό σπίτι, από κάθε οικογένεια χωριστά, καθώς και από πολλές οικογένειες μαζί σε ιερές συγκλήσεις. Το σάββατο του Κυρίου στις κατοικίες μας θα είναι η ομορφιά, η δύναμη και η ασφάλειά τους· θα τα αγιάσει, θα τα οικοδομήσει και θα τα δοξάσει. Ο Χένρι προχωρά στη συζήτηση της προσφοράς του δεματιού των πρωτογεννημάτων. ΙΙ. Μια εντολή για την προσφορά ενός δεματιού των πρωτογεννημάτων, τη δεύτερη ημέρα της εορτής των αζύμων· η πρώτη ονομάζεται σάββατο, επειδή τηρήθηκε ως σάββατο (εδ. 11), και, την επομένη, είχαν αυτή την πανήγυρη. Ένα δεμάτιο ή μια χούφτα νέου σιταριού φέρθηκε στον ιερέα, ο οποίος έπρεπε να το υψώσει, σε ένδειξη της προσφοράς του στον Θεό του ουρανού, και να το κουνήσει μπρος-πίσω ενώπιον του Κυρίου, ως Κυρίου όλης της γης, και αυτό θα γινόταν δεκτό για αυτούς ως ευγνώμων αναγνώριση του ελέους του Θεού προς αυτούς ντύνοντας τα χωράφια τους με σιτάρι, και της εξάρτησής τους από τον Θεό, και της επιθυμίας τους προς αυτόν, για τη διατήρησή του προς χρήση τους. Γιατί ήταν η έκφραση τόσο προσευχής όσο και δοξολογίας, εδ. 11. Ένα αρνί για ολοκαύτωμα έπρεπε να προσφερθεί μαζί του, εδ. 12. Όπως η θυσία των ζώων γενικά συνοδευόταν από προσφορές σιτηρών, έτσι και αυτή η θυσία σιτηρών συνοδευόταν από ολοκαύτωμα, ώστε ψωμί και κρέας να τεθούν μαζί στο τραπέζι του Θεού. Απαγορεύεται να φάνε από το νέο τους σιτάρι μέχρι να προσφερθεί αυτή η χούφτα στον Θεό· γιατί ήταν σωστό, αν ο Θεός και ο Ισραήλ γευματίζουν μαζί, να υπηρετηθεί πρώτα αυτός. Και η προσφορά αυτού του δεματιού των πρωτογεννημάτων στο όνομα όλης της συναγωγής, κατά κάποιον τρόπο, αγίασε για αυτούς όλη τη σοδειά τους, και τους έδωσε μια άνετη χρήση όλων των υπολοίπων· γιατί τότε μπορούμε να φάμε το ψωμί μας με χαρά όταν έχουμε, σε κάποιο βαθμό, εκτελέσει το καθήκον μας προς τον Θεό, και ο Θεός έχει δεχθεί τα έργα μας, γιατί έτσι όλες οι απολαύσεις μας γίνονται καθαρές για εμάς. Τώρα, 1. Αυτός ο νόμος δόθηκε τώρα, αν και δεν υπήρχε περίπτωση να τεθεί σε εφαρμογή μέχρι να έρθουν στη Χαναάν· στην έρημο δεν έσπειραν σιτάρι· αλλά η τροφή τους εκεί με ψωμί από τον ουρανό τους υποχρέωσε στο εξής να μην του αρνηθούν το μερίδιό του από το ψωμί τους από τη γη. Βρίσκουμε ότι όταν ήρθαν στη Χαναάν το μάννα έπαψε την ίδια την ημέρα που προσφέρθηκε το δεμάτιο των πρωτογεννημάτων· είχαν φάει από το παλιό σιτάρι την προηγούμενη ημέρα (Ιησ. Ναυή ε΄ 11), και τότε αυτή την ημέρα πρόσφεραν τα πρωτογεννήματα, με τα οποία έγιναν δικαιούχοι και του νέου σιταριού, επίσης (εδ. 12), ώστε δεν υπήρχε πλέον ανάγκη για μάννα. 2. Αυτό το δεμάτιο των πρωτογεννημάτων ήταν τυπικό του Κυρίου μας Ιησού, ο οποίος αναστήθηκε από τους νεκρούς ως τα πρωτογεννήματα εκείνων που κοιμήθηκαν, Α΄ Κορ. ιε΄ 20. Εκείνος ο βλαστός του Κυρίου (Ησ. δ΄ 2) παρουσιάστηκε τότε σε αυτόν, δυνάμει της θυσίας του εαυτού του, του Αμνού του Θεού, και έγινε δεκτός για εμάς. Είναι πολύ αξιοσημείωτο ότι ο Κύριός μας Ιησούς αναστήθηκε από τους νεκρούς την ίδια την ημέρα που προσφέρθηκαν τα πρωτογεννήματα, για να δείξει ότι ήταν η ουσία αυτής της σκιάς. 3. Διδασκόμαστε από αυτόν τον νόμο να τιμούμε τον Κύριο με την περιουσία μας, και με τα πρωτογεννήματα όλης της αύξησής μας, Παρ. γ΄ 9. Δεν έπρεπε να φάνε από το νέο τους σιτάρι μέχρι να προσφερθεί το μερίδιο του Θεού από αυτό (εδ. 14), γιατί πρέπει πάντα να ξεκινάμε με τον Θεό, να ξεκινάμε τη ζωή μας με αυτόν, να ξεκινάμε κάθε ημέρα με αυτόν, να ξεκινάμε κάθε γεύμα με αυτόν, να ξεκινάμε κάθε υπόθεση και εργασία με αυτόν· ζητείτε πρώτα τη βασιλεία του Θεού. Συνεχίζει με τη θέσπιση της εορτής της Πεντηκοστής. Εδώ είναι η θέσπιση της εορτής της πεντηκοστής, ή των εβδομάδων, όπως ονομάζεται (Δευτ. ιστ΄ 9), επειδή τηρούνταν πενήντα ημέρες, ή επτά εβδομάδες, μετά το πάσχα. Ονομάζεται επίσης εορτή του θερισμού, Έξ. κγ΄ 16. Διότι όπως η προσφορά του δεματιού των πρωτογεννημάτων ήταν εισαγωγή στον θερισμό, και τους έδινε την ελευθερία να βάλουν το δρεπάνι, έτσι εόρταζαν την ολοκλήρωση του θερισμού του σιταριού τους σε αυτή την εορτή. 1. Τότε πρόσφεραν μια χούφτα στάχια κριθαριού, τώρα πρόσφεραν δύο άρτους από σιταρένιο ψωμί, εδ. 17. Αυτό ήταν ένζυμο. Στο πάσχα έτρωγαν άζυμο ψωμί, επειδή ήταν σε ανάμνηση του ψωμιού που έφαγαν όταν βγήκαν από την Αίγυπτο, το οποίο ήταν άζυμο· αλλά τώρα στην πεντηκοστή ήταν ένζυμο, επειδή ήταν αναγνώριση της καλοσύνης του Θεού προς αυτούς στην καθημερινή τους τροφή, η οποία ήταν ένζυμη. 2. Με εκείνο το δεμάτιο των πρωτογεννημάτων πρόσφεραν μόνο ένα αρνί για ολοκαύτωμα, αλλά με αυτούς τους άρτους των πρωτογεννημάτων πρόσφεραν επτά αρνιά, δύο κριάρια και έναν μόσχο, όλα για ολοκαύτωμα, δίνοντας έτσι δόξα στον Θεό, ως Κύριο της γης τους και Κύριο του θερισμού τους, με την εύνοια του οποίου ζούσαν και προς την δόξα του οποίου έπρεπε να ζουν. Πρόσφεραν επίσης ένα κατσίκι για θυσία περί αμαρτίας, παίρνοντας έτσι ντροπή στον εαυτό τους ως ανάξιοι του ψωμιού που έτρωγαν, και ικετεύοντας συγχώρεση για τις αμαρτίες τους, με τις οποίες είχαν χάσει τα ελέη του θερισμού τους, και για τις οποίες ήταν ένοχοι στη λήψη τους. Και τέλος, δύο αρνιά για θυσία ειρηνικών προσφορών, για να ζητήσουν ευλογία πάνω στο σιτάρι που είχαν συγκεντρώσει, το οποίο δεν θα ήταν ούτε σίγουρο ούτε γλυκό για αυτούς χωρίς αυτή την ευλογία, Αγγαίος α΄ 9. Αυτές ήταν οι μόνες ειρηνικές προσφορές που προσφέρονταν εκ μέρους όλης της συναγωγής, και θεωρούνταν αγιότατες προσφορές, ενώ άλλες ειρηνικές προσφορές ήταν μόνο άγιες. Όλες αυτές οι προσφορές ορίζονται εδώ, εδ. 18-20. 3. Ότι μία ημέρα έπρεπε να τηρείται με ιερή σύγκληση, εδ. 21. Ήταν μία από τις ημέρες κατά τις οποίες όλος ο Ισραήλ έπρεπε να συναντήσει τον Θεό και ο ένας τον άλλον, στον τόπο που ο Κύριος θα επέλεγε. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ενώ επτά ημέρες έπρεπε να αποτελέσουν την εορτή των αζύμων, μόνο μία ημέρα ορίστηκε για την εορτή της πεντηκοστής, επειδή αυτή ήταν μια πολυάσχολη εποχή του έτους για αυτούς, και ο Θεός τους επέτρεψε να επιστρέψουν γρήγορα στην εργασία τους στην ύπαιθρο. Αυτή η ετήσια εορτή θεσπίστηκε σε ανάμνηση της δόσης του νόμου στο όρος Σινά, την πεντηκοστή ημέρα μετά την έξοδό τους από την Αίγυπτο. Αυτή ήταν η εορτή που τους είπαν στην Αίγυπτο ότι έπρεπε να τηρηθεί στον Θεό στην έρημο, ως ανάμνηση της οποίας έκτοτε τηρούσαν πάντα αυτή την εορτή. Αλλά η περίοδος και η τελείωση αυτής της εορτής ήταν η έκχυση του Πνεύματος στους αποστόλους την ημέρα αυτής της εορτής (Πράξ. β΄ 1), κατά την οποία δόθηκε ο νόμος της πίστεως, πενήντα ημέρες μετά που ο Χριστός το πάσχα μας θυσιάστηκε για εμάς. Και εκείνη την ημέρα (όπως εκφράζεται καλά ο επίσκοπος Πάτρικ) οι απόστολοι, έχοντας οι ίδιοι λάβει τα πρωτογεννήματα του Πνεύματος, γέννησαν τρεις χιλιάδες ψυχές, μέσω του λόγου της αληθείας, και τις παρουσίασαν, ως τα πρωτογεννήματα της χριστιανικής εκκλησίας, στον Θεό και στον Αμνό.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χένρι ολοκληρώνει το τμήμα αντανακλώντας στον νόμο των συλλογών που προσαρτήθηκε στην Πεντηκοστή. Στη θέσπιση της εορτής της πεντηκοστής προσαρτάται μια επανάληψη εκείνου του νόμου που είχαμε προηγουμένως (κεφ. ιθ΄ 9), με τον οποίο απαιτούνταν να αφήνουν τα υπολείμματα των χωραφιών τους, και το σιτάρι που φύτρωνε στα άκρα των χωραφιών, για τους φτωχούς, εδ. 22. Πιθανώς έρχεται εδώ ως κάτι που οι ιερείς πρέπει να πάρουν την ευκαιρία να υπενθυμίσουν στον λαό, όταν έφερναν τα πρωτογεννήματά τους, υποδεικνύοντάς τους ότι το να υπακούουν ακόμη και σε αυτό το μικρό ζήτημα ήταν καλύτερο από θυσία, και ότι, εκτός αν ήταν υπάκουοι, οι προσφορές τους δεν θα γίνονταν δεκτές. Τους δίδασκε επίσης ότι η χαρά του θερισμού έπρεπε να εκφράζεται με ελεημοσύνη προς τους φτωχούς, οι οποίοι πρέπει να έχουν το δίκιο τους από ό,τι έχουμε, καθώς και ο Θεός το δικό του. Εκείνοι που είναι πραγματικά ευαισθητοποιημένοι για το έλεος που λαμβάνουν από τον Θεό θα δείξουν χωρίς γογγυσμό έλεος στους φτωχούς.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Ποια από τις εορτές που περιγράφει ο Χένρι διεγείρει περισσότερο τον πόθο σας για οργανωμένη λατρεία; 2. Πώς μπορεί η αρχή του να ξεκινάτε κάθε θερισμό με τον Θεό να μεταμορφώσει την καθημερινή σας εργασία; 3. Με ποιον πρακτικό τρόπο μπορείτε να επεκτείνετε τη χαρά των εορτών του Θεού προς τους φτωχούς γύρω σας;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε του χρόνου καὶ τῶν καιρῶν, ἔθεσας ἑορτὰς διωρισμένας ἐν τῷ Λόγῳ σου διὰ νὰ καλέσῃς τὸν λαόν σου εἰς ἀνάπαυσιν, ἀνάμνησιν, καὶ ἀγαλλίασιν διὰ τὰ σωτήριά σου ἔργα. Δίδαξον ἡμᾶς νὰ τηρῶμεν τὸ Σάββατον, νὰ προσφέρωμεν ἀπαρχὰς μετὰ εὐγνωμοσύνης, καὶ νὰ ἑορτάζωμεν τὴν ἀπελευθέρωσίν σου μετὰ χαρᾶς, ὥστε πᾶσα ἁγία ἡμέρα νὰ μᾶς φέρῃ ἐγγύτερα εἰς τὸν Χριστόν, τὸ Πάσχα καὶ τὴν ἀπαρχήν μας. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου διαμόρφωσον ἡμᾶς εἰς λαὸν ὁ ὁποῖος συνάγεται προθύμως, μετανοεῖ μὲ συντετριμμένην καρδίαν, καὶ ἐκτείνει ἔλεος εἰς τὸν ξένον καὶ τὸν πτωχόν, ἕως ὅτου ἑορτάσωμεν μετὰ σοῦ εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →