Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιώβ
Ιώβ 35-36 — Eterniseed (εποχής Μεταρρύθμισης / ιστορικού Προτεστάντη)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στην εξελισσόμενη βουλή του Θεού με τον δούλο του Ιώβ, οι λόγοι του Ελιού σηματοδοτούν μια αποφασιστική στροφή προς την δικαίωση της θείας κυριαρχίας. Αφού άκουσε τους τρεις φίλους να προωθούν την περιορισμένη εκδοχή τους για την ανταπόδοση και αφού υπέμεινε τις επανειλημμένες διαβεβαιώσεις του Ιώβ για αθωότητα χωρίς ανακούφιση, ο Ελιού τώρα απευθύνεται στην καρδιά του ζητήματος: αν ο Θεός μπορεί να κατηγορηθεί για αδικία ή αδιαφορία. Τα κεφάλαια 35 και 36 παρουσιάζουν το συνεχές επιχείρημα του Ελιού ότι ο Ύψιστος παραμένει υψωμένος πάνω από κάθε ανθρώπινο παράπονο, ότι η δικαιοσύνη ή η αμαρτία επηρεάζει το πλάσμα και όχι τον Δημιουργό, και ότι η θλίψη η ίδια υπηρετεί τον σκοπό της διαθήκης για διδασκαλία και συγκράτηση. Το απόσπασμα επομένως κατευθύνει την προσοχή μακριά από οποιαδήποτε υποτιθέμενη έλλειψη στη δικαιοσύνη του Θεού και προς την κατάλληλη στάση του θλιμμένου υπό την αμετάβλητη κυριαρχία του.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ανάγνωσε τον Ιώβ 35–36 με προσοχή για να παρατηρήσεις πώς ο Ελιού αποδομεί την ιδέα ότι ο Θεός οφείλει στον άνθρωπο άμεση απάντηση ή ότι η ανθρώπινη συμπεριφορά μπορεί να αλλάξει τη θεία ουσία. Σημείωσε την επανειλημμένη έμφαση στη θεία υπερβατικότητα, τη διάκριση μεταξύ της επίδρασης της αμαρτίας στους συνανθρώπους και της σχέσης της με τον Παντοδύναμο, και την περιγραφή της ταλαιπωρίας ως μέσου για να στρέψει την καρδιά από την ανομία. Πρόσεξε ιδιαίτερα τον τρόπο με τον οποίο ο Ελιού θεμελιώνει την απάντησή του στον αμετάβλητο χαρακτήρα του Κυρίου της διαθήκης και όχι σε οποιαδήποτε άμεση επίλυση της εξωτερικής δυσχέρειας του Ιώβ.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Ελιού αρχίζει αντιμετωπίζοντας τον σιωπηρό ισχυρισμό του Ιώβ ότι η δικαιοσύνη δεν αποφέρει κανένα πλεονέκτημα ενώπιον του Θεού. Επιμένει ότι οποιοδήποτε όφελος ή βλάβη προκύπτει από την ανθρώπινη συμπεριφορά αποδίδεται σε άλλους ανθρώπους και όχι σε αυτόν που κάθεται πάνω από τους ουρανούς. Το αίμα του καταπιεσμένου κραυγάζει, όμως η κραυγή φτάνει στον θρόνο μόνο σύμφωνα με το μέτρο που ο κυρίαρχος Κριτής έχει ήδη καθορίσει. Έτσι το επιχείρημα κόβει την άμεση γραμμή που ο Ιώβ είχε χαράξει μεταξύ της δικής του ευθύτητας και μιας αναμενόμενης θείας παρέμβασης. Η δικαιοσύνη του Θεού δεν αναστέλλεται· λειτουργεί σε ένα επίπεδο υψηλότερο από τους υπολογισμούς του πλάσματος. Στο κεφάλαιο 36 ο Ελιού αναπτύσσει αυτό το θέμα παρουσιάζοντας τον Παντοδύναμο ως δάσκαλο και κυβερνήτη. Η θλίψη παρουσιάζεται όχι ως τυχαία σκληρότητα αλλά ως ράβδος διδασκαλίας. Όταν οι άνθρωποι δένονται με δεσμά και κρατούνται σε σχοινιά θλίψης, ο σκοπός είναι να ανοιχθεί το αυτί τους στην πειθαρχία. Το ίδιο χέρι που επιτρέπει τη νύχτα της δυσχέρειας στέλνει επίσης το πρωί που διασκορπίζει τα σύννεφα, αποδεικνύοντας ότι η δύναμη και το έλεος δεν χωρίζονται ποτέ στη θεία οικονομία. Ο Ελιού υπογραμμίζει περαιτέρω ότι η γνώση του Θεού είναι εξαντλητική· τίποτα δεν διαφεύγει της προσοχής του, και επομένως καμία κατηγορία αδικίας δεν μπορεί να σταθεί. Η βροχή, η αστραπή και η τάξη των εποχών μαρτυρούν όλοι μια σοφία που ο Ιώβ δεν μπορεί να ανακρίνει χωρίς αυθάδεια. Σε όλο το κείμενο η έμφαση παραμένει στη διαθήκη διάκριση μεταξύ Δημιουργού και πλάσματος: το πλαίσιο του ανθρώπου είναι σκόνη, όμως καλείται να εμπιστευθεί αυτόν του οποίου οι οδοί είναι ανεξιχνίαστες. Ο Ελιού δεν προσφέρει στον Ιώβ άμεση απελευθέρωση· προσφέρει αντίθετα την ανάκτηση μιας ορθής άποψης για το μεγαλείο του Θεού, που μόνο αυτή μπορεί να ησυχάσει τα παράπονα της θλιμμένης καρδιάς.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Η ίδια επιμονή στη θεία κυριαρχία που αρθρώνει ο Ελιού εμφανίζεται ξανά στους Ψαλμούς όπου οι δίκαιοι διδάσκονται να περιμένουν τον Κύριο χωρίς να απαιτούν λογαριασμό για τους χρόνους του, και στην προφητεία του Ησαΐα όπου ο πηλός δεν ερωτά τον αγγειοπλάστη. Μέσα στην Καινή Διαθήκη το θέμα λαμβάνει περαιτέρω σαφήνεια στην προς Εβραίους επιστολή, όπου η ταλαιπωρία νοείται ως η πειθαρχία του Πατέρα για εκείνους που αγαπά. Οι θεολόγοι της Μεταρρύθμισης επίσης διάβασαν τη δοκιμασία του Ιώβ ως σχολείο στο οποίο ο πιστός μαθαίνει να αναπαύεται στο διάταγμα του Θεού και όχι στα στοιχεία των παρόντων περιστάσεων. Τα λόγια του Ελιού επομένως στέκονται μέσα στη μεγαλύτερη γραφική μαρτυρία ότι ο Κύριος της διαθήκης παραμένει δίκαιος ακόμη και όταν οι κρίσεις του είναι ανεξιχνίαστες, και ότι η κατάλληλη απάντηση του πλάσματος είναι σεβάσμια σιωπή ενώπιον του θρόνου και όχι κατηγορία.
Απαντήστε
Ανταπόκριση
Σε ποια παρούσα δοκιμασία πειράζεσαι να μετρήσεις τη δικαιοσύνη του Θεού από την ταχύτητα της απάντησής του και όχι από τη σταθερότητα του χαρακτήρα του; Πώς αλλάζει η αναγνώριση ότι η συμπεριφορά σου επηρεάζει κυρίως τον πλησίον σου και όχι τον Παντοδύναμο τον τρόπο με τον οποίο επιδιώκεις τη δικαιοσύνη μέσα στη θλίψη; Πού μπορεί ο Κύριος να χρησιμοποιεί την παρούσα θλίψη για να ανοίξει το αυτί σου στην οδηγία του και όχι για να χορηγήσει άμεση ανακούφιση;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε ύψιστε, που κάθεσαι πάνω από τον κύκλο της γης και ζυγίζεις τα βουνά σε ζυγαριές, χάρισε μας χάρη να δεχθούμε τις συναλλαγές σου χωρίς παράπονο. Δεν είσαι οφειλέτης σε κανέναν άνθρωπο, όμως δέθηκες ο ίδιος με διαθήκη σε εκείνους που φοβούνται το όνομά σου. Δίδαξέ μας να αριθμούμε τις θλίψεις μας ως ράβδο οδηγίας σου, ώστε οι καρδιές μας να στραφούν από την ανομία και τα αυτιά μας να ανοιχθούν στη φωνή σου. Φύλαξέ μας από την αυθάδεια που θα σε έφερνε ενώπιον του δικαστηρίου μας, και στήριξέ μας αντίθετα στην ήσυχη εμπιστοσύνη ότι όλες οι κρίσεις σου είναι δίκαιες αν και παραμένουν για μια εποχή κρυμμένες από την όρασή μας. Διά Ιησού Χριστού του Κυρίου μας, αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.