← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 85-86 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ψαλμοί 85-86Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σε αυτό το καθημερινό μάθημα στρεφόμαστε στην προσεκτική έκθεση του Ιωάννη Καλβίνου στους Ψαλμούς 85 και 86. Οι γνώσεις του Καλβίνου μας βοηθούν να δούμε πώς οι ψαλμωδοί ικετεύουν για έλεος ενώ αγκυροβολούν την ελπίδα τους στην αμετάβλητη αγάπη της διαθήκης του Θεού. Το σχόλιό του αναδεικνύει την ένταση μεταξύ της παρούσας θλίψης και της υποσχόμενης αποκατάστασης, υπενθυμίζοντάς μας ότι η αληθινή απελευθέρωση πηγάζει από τη δωρεάν συγχώρεση του Θεού. Καθώς ακούμε, καλούμαστε να εξετάσουμε τις δικές μας προσευχές υπό το φως αυτών των αρχαίων λόγων. Η ποιμαντική σοφία του Καλβίνου μας καθοδηγεί προς την υπομονετική εμπιστοσύνη ακόμη και όταν η βοήθεια του Θεού φαίνεται καθυστερημένη. Ας εμβαθύνουν οι στοχασμοί του την κατανόησή μας για τη χάρη και ας διεγείρουν ανανεωμένη εμπιστοσύνη στον Κύριο που ακούει τις κραυγές του λαού του.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Προετοίμασε την καρδιά σου να ακούσει τις Γραφές. Διάβασε τους Ψαλμούς 85 και 86 αργά, παρατηρώντας την κίνηση από την ανάμνηση παρελθουσών ελεών σε επείγουσες ικεσίες για παρούσα βοήθεια. Ας διαμορφώσει η γλώσσα της αιχμαλωσίας, της συγχώρεσης και της σταθερής αγάπης την ακρόασή σου. Καθώς διαβάζεις, σκέψου πώς ο ψαλμωδός περιμένει τον Θεό να μιλήσει ειρήνη. Επέτρεψε στους λόγους να γίνουν δική σου προσευχή, ιδιαίτερα σε εποχές που η απελευθέρωση φαίνεται μακρινή. Αφιέρωσε χρόνο να παραμείνεις στις υποσχέσεις που κλείνουν κάθε ψαλμό.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά αντιμετωπίζοντας τη μετάφραση και το ιστορικό πλαίσιο του στίχου 1. 1 Ω Ιεχωβά! υπήρξες ευνοϊκός προς τη γη σου. Εκείνοι που μεταφράζουν αυτές τις λέξεις σε μέλλοντα χρόνο, κατά τη γνώμη μου, αλλοιώνουν το νόημά τους. Αυτός ο ψαλμός, είναι πιθανό, συντάχθηκε για να ψαλθεί από τον λαό όταν διώκονταν από την σκληρή τυραννία του Αντιόχου· και από την απελευθέρωση που επιτελέστηκε γι' αυτούς στο παρελθόν, ενθαρρύνονταν να προσδοκούν στο μέλλον, νέα και συνεχείς ενδείξεις της θείας εύνοιας, — ο Θεός έχοντας μαρτυρήσει έτσι, ότι οι αμαρτίες τους, όσο πολυάριθμες και σοβαρές κι αν ήταν, δεν μπορούσαν να σβήσουν από τη μνήμη του την ανάμνηση της διαθήκης του, ώστε να τον καταστήσουν ανένδοτο προς τα τέκνα του Αβραάμ, και κωφό στις προσευχές τους. [474] Αν δεν είχαν προηγουμένως βιώσει τέτοιες αξιοσημείωτες αποδείξεις της θείας καλοσύνης, θα είχαν αναγκαστικά καταβληθεί από το βάρος των παρόντων θλίψεών τους, ιδιαίτερα όταν ήταν τόσο παρατεταμένες. Την αιτία της απελευθέρωσής τους από την αιχμαλωσία την αποδίδουν στην ελεύθερη αγάπη με την οποία ο Θεός είχε αγκαλιάσει τη γη που είχε εκλέξει για τον εαυτό του. Από αυτό έπεται, ότι η πορεία της εύνοιάς του ήταν αδιάκοπη· και οι πιστοί επίσης εμπνεύστηκαν με εμπιστοσύνη στην προσευχή, από τον στοχασμό ότι, ενθυμούμενος την εκλογή του, είχε δείξει τον εαυτό του ελεήμονα προς τη δική του γη. Αλλού είχαμε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε, ότι τίποτε δεν συμβάλλει πιο αποτελεσματικά στο να μας ενθαρρύνει να προσέλθουμε στον θρόνο της χάριτος, από την ανάμνηση των προηγούμενων ευεργεσιών του Θεού. Η πίστη μας θα υποχωρούσε αμέσως υπό την αντιξοότητα, και η λύπη θα έπνιγε τις καρδιές μας, αν δεν διδασκόμασταν να πιστεύουμε από την εμπειρία του παρελθόντος, ότι είναι διατεθειμένος με συμπόνια να ακούει τις προσευχές των δούλων του, και πάντοτε τους παρέχει βοήθεια όταν το απαιτούν οι ανάγκες των περιστάσεών τους· ιδιαίτερα καθώς παραμένει πάντοτε ο ίδιος λόγος για τη συνέχιση της καλοσύνης του. Έτσι ο προφήτης εφαρμόζει ευτυχώς στους πιστούς της εποχής του, τις ευεργεσίες που ο Θεός παλαιότερα απένειμε στους πατέρες τους, επειδή και αυτοί και οι πατέρες τους είχαν κληθεί στην ελπίδα της ίδιας κληρονομιάς. Στον στίχο 2 ο Καλβίνος συνεχίζει την έκθεσή του. 2 Αφαίρεσες την ανομία του λαού σου. Ήταν πολύ φυσικό για τους πιστούς να αισθάνονται ανησυχία και σύγχυση εξαιτίας των αμαρτιών τους, και γι' αυτό ο προφήτης αφαιρεί κάθε έδαφος για συντριπτική ανησυχία, δείχνοντάς τους, ότι ο Θεός, απελευθερώνοντας τον λαό του, είχε δώσει μια αδιάψευστη απόδειξη δωρεάν συγχώρεσης. Είχε προηγουμένως αποδώσει αυτή την απελευθέρωση στην απλή ευαρέσκεια και τη δωρεάν χάρη του Θεού ως πηγή της· αλλά αφού επιτελέστηκε, οι ανομίες του λαού έχοντας διαχωρίσει μεταξύ αυτών και του Θεού τους, και αποξενώνοντάς τους από αυτόν, ήταν αναγκαίο να προσφερθεί το φάρμακο της συγχώρεσης προς βοήθειά τους. Λέγοντας ότι οι ανομίες τους αφαιρέθηκαν, δεν αναφέρεται στο ότι οι πιστοί μεταρρυθμίστηκαν και καθαρίστηκαν από τις αμαρτίες τους, με άλλα λόγια, σε εκείνο το έργο με το οποίο ο Θεός, αγιάζοντάς τους με το Πνεύμα της αναγέννησης, αφαιρεί πραγματικά την αμαρτία από αυτούς. Αυτό που σκόπευε να πει το εξηγεί αμέσως μετά. Το σύνολο, εν συντομία, είναι, ότι ο Θεός συμφιλιώθηκε με τους Ιουδαίους μη καταλογίζοντάς τους τις αμαρτίες τους. Όταν ο Θεός λέγεται ότι καλύπτει αμαρτίες, το νόημα είναι, ότι τις θάβει, ώστε να μην έρχονται σε κρίση, όπως έχουμε δείξει πιο εκτενώς στον 32ο ψαλμό, στην αρχή. Όταν, λοιπόν, είχε τιμωρήσει τις αμαρτίες του λαού του με αιχμαλωσία, θέλοντας να τους αποκαταστήσει πάλι στη χώρα τους, αφαίρεσε το μεγάλο εμπόδιο σε αυτό, εξαλείφοντας τις παραβάσεις τους· διότι η απελευθέρωση από την τιμωρία εξαρτάται από τη συγχώρεση της αμαρτίας. Έτσι μας παρέχεται ένα επιχείρημα για την ανασκευή εκείνης της ανόητης αντίληψης των Σοφιστών, την οποία προβάλλουν ως κάποιο μεγάλο μυστήριο, Ότι ο Θεός διατηρεί την τιμωρία αν και συγχωρεί το σφάλμα· ενώ ο Θεός αναγγέλλει σε κάθε μέρος του λόγου του, ότι ο σκοπός του στη συγχώρεση είναι, ώστε, ειρηνευμένος, να μετριάσει ταυτόχρονα την τιμωρία. Για αυτό έχουμε μια πρόσθετη επιβεβαίωση στον επόμενο στίχο, όπου πληροφορούμαστε, ότι ο Θεός ήταν ελεήμων προς τον λαό του, ώστε να αποσύρει το χέρι του από το να τους παιδεύει. Ποια απάντηση σε οποιονδήποτε βαθμό πειστική μπορεί να δοθεί σε αυτό από τους Σοφιστές, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι ο Θεός δεν θα ήταν δίκαιος αν δεν εκτελούσε, αφού συγχώρησε το σφάλμα, την τιμωρία σύμφωνα με τις αυστηρές απαιτήσεις της δικαιοσύνης του; Η ακολουθία της συγχώρεσης της αμαρτίας είναι, ότι ο Θεός με την ευλογία του μαρτυρεί ότι δεν είναι πλέον δυσαρεστημένος. Ο Καλβίνος στρέφεται στη συνέχεια στην πρακτική εφαρμογή που βρίσκεται στον στίχο 8. 8. Θα ακούσω τι θα μιλήσει ο Θεός Ιεχωβά. Ο προφήτης, με το δικό του παράδειγμα, εδώ προτρέπει όλο το σώμα της Εκκλησίας σε ήσυχη και γαλήνια υπομονή. Καθώς είχε ξεσπάσει υπό την επίδραση έντονου συναισθήματος σε κάποιο βαθμό σφοδρότητας, τώρα συγκρατεί τον εαυτό του σαν με χαλινάρι· και σε όλες τις επιθυμίες μας, όσο ευλαβείς και άγιες κι αν είναι, πρέπει πάντοτε να προσέχουμε να μην τρέχουν σε υπερβολή. Όταν ένας άνθρωπος επιτρέπει στην αδυναμία του, παρασύρεται εύκολα πέρα από τα όρια της μετριοπάθειας από υπερβολικό ζήλο. Για αυτόν τον λόγο ο προφήτης επιτάσσει σιωπή, τόσο στον εαυτό του όσο και στους άλλους, ώστε να περιμένουν υπομονετικά τον ίδιο τον καιρό του Θεού. Με αυτές τις λέξεις, δείχνει ότι ήταν σε μια συγκροτημένη κατάσταση νου, και, σαν να συνέχιζε σιωπηλός, επειδή ήταν πεπεισμένος ότι η φροντίδα του Θεού ασκείται για την Εκκλησία του. Αν είχε σκεφτεί ότι η τύχη κατέχει την κυριαρχία του κόσμου, και ότι η ανθρωπότητα περιστρέφεται από μια τυφλή ώθηση, δεν θα είχε, όπως κάνει, παρουσιάσει τον Θεό ως ασκούντα τη λειτουργία της διακυβέρνησης. Το να μιλά, σε αυτό το χωρίο, ισοδυναμεί με το να διατάσσει, ή να ορίζει. Είναι, σαν να είχε πει, Έχοντας εμπιστοσύνη ότι το φάρμακο για τις παρούσες συμφορές μας είναι στο χέρι του Θεού, θα παραμείνω ήσυχος μέχρι να φτάσει ο κατάλληλος καιρός για την απελευθέρωση της Εκκλησίας. Καθώς λοιπόν η αταξία των παθών μας γογγύζει, και προκαλεί αναταραχή κατά του Θεού, έτσι η υπομονή είναι ένα είδος σιωπής με την οποία οι ευσεβείς κρατούν τον εαυτό τους σε υποταγή στην εξουσία του. Στο δεύτερο μέρος του στίχου, ο Ψαλμωδός καταλήγει στο συμπέρασμα, ότι η κατάσταση της Εκκλησίας θα είναι πιο ευημερούσα: Σίγουρα θα μιλήσει ειρήνη στον λαό του, και στους πράους του. Καθώς ο Θεός βασιλεύει υπέρτατα στις υποθέσεις των ανθρώπων, δεν μπορεί παρά να προνοεί για την ευημερία της Εκκλησίας του, που είναι το αντικείμενο της ιδιαίτερης αγάπης του. Η λέξη ειρήνη, έχουμε δείξει αλλού, χρησιμοποιείται από τους Εβραίους για να δηλώσει ευημερία· και, κατά συνέπεια, αυτό που εκφράζεται εδώ είναι, ότι η Εκκλησία, με τη θεία ευλογία, θα ευημερήσει. Επιπλέον, με τη λέξη μιλά, υπονοείται ότι ο Θεός δεν θα παραλείψει να λάβει υπόψη τις υποσχέσεις του. Ο Ψαλμωδός θα μπορούσε να είχε μιλήσει πιο καθαρά για τη Θεία Πρόνοια, όπως για παράδειγμα με αυτούς τους όρους, «Θα προσβλέψω σε αυτό που θα κάνει ο Θεός»· αλλά καθώς οι ευεργεσίες που παρέχονται στην Εκκλησία πηγάζουν από τις θείας υποσχέσεις, κάνει μνεία του στόματος του Θεού μάλλον παρά του χεριού του· και, ταυτόχρονα, δείχνει ότι η υπομονή εξαρτάται από την ήσυχη ακρόαση της πίστης. Όταν εκείνοι στους οποίους ο Θεός μιλά ειρήνη δεν περιγράφονται μόνο ως ο λαός του, αλλά και ως οι πράοι του, αυτό είναι ένα σημάδι με το οποίο ο γνήσιος λαός του Θεού διακρίνεται από εκείνους που φέρουν απλώς τον τίτλο του λαού του. Καθώς οι υποκριτές διεκδικούν αλαζονικά για τον εαυτό τους όλα τα προνόμια της Εκκλησίας, είναι αναγκαίο να αποκρούσουμε και να δείξουμε την αβάσιμη της καυχησιολογίας τους, ώστε να γνωρίζουν ότι αποκλείονται δικαίως από τις υποσχέσεις του Θεού.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Καλβίνος αντλεί μια θεολογική σύνδεση με τη βασιλεία του Χριστού. 10. Έλεος και αλήθεια θα συναντηθούν μαζί. Εδώ τα ρήματα είναι σε παρελθόντα χρόνο· αλλά είναι προφανές από το εύρος του χωρίου, ότι πρέπει να μεταφραστούν σε μέλλοντα. Αγκαλιάζω ειλικρινά τη γνώμη που κρατούν πολλοί, ότι έχουμε εδώ μια προφητεία σχετικά με τη βασιλεία του Χριστού. Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι οι πιστοί σήκωσαν τα μάτια τους προς Αυτόν, όταν η πίστη τους χρειαζόταν ενθάρρυνση και υποστήριξη σε σχέση με την αποκατάσταση της Εκκλησίας· και ιδιαίτερα μετά την επιστροφή τους από τη Βαβυλώνα. Εν τω μεταξύ, ο σκοπός του προφήτη είναι, να δείξει πόσο γενναιόδωρα ο Θεός συμπεριφέρεται στην Εκκλησία του, αφού συμφιλιωθεί μαζί της. Οι καρποί που αντιπροσωπεύει ως πηγάζοντες από αυτή τη συμφιλίωση είναι, πρώτον, ότι έλεος και αλήθεια συναντώνται μαζί· και, δεύτερον, ότι δικαιοσύνη και ειρήνη αγκαλιάζονται μεταξύ τους Από αυτές τις λέξεις, ο Αυγουστίνος αντλεί μια όμορφη σκέψη, και γεμάτη με την πιο γλυκιά παρηγοριά, Ότι το έλεος του Θεού είναι η αρχή και η πηγή όλων των υποσχέσεών του, από όπου εκπορεύεται η δικαιοσύνη που προσφέρεται σε εμάς από το ευαγγέλιο, ενώ από εκείνη τη δικαιοσύνη προέρχεται η ειρήνη που λαμβάνουμε με πίστη, όταν ο Θεός μας δικαιώνει δωρεάν. Σύμφωνα με αυτόν, η δικαιοσύνη αντιπροσωπεύεται ως κοιτάζοντας κάτω από τον ουρανό, επειδή είναι το δωρεάν δώρο του Θεού, και δεν αποκτάται με την αξία των έργων· και ότι έρχεται από τον ουρανό, επειδή δεν βρίσκεται μεταξύ των ανθρώπων, οι οποίοι είναι από τη φύση τους εντελώς στερημένοι από αυτήν. Εξηγεί επίσης την αλήθεια που βλαστάνει από τη γη ως έννοια, ότι ο Θεός παρέχει την πιο αδιαμφισβήτητη απόδειξη της πιστότητάς του, εκπληρώνοντας αυτό που έχει υποσχεθεί. Αλλά καθώς πρέπει μάλλον να αναζητούμε την ουσιαστική αλήθεια, παρά να ασκούμε την ευφυΐα μας στην αναζήτηση εκλεπτυσμένων ερμηνειών, ας αρκεστούμε στο φυσικό νόημα του χωρίου, το οποίο είναι, ότι έλεος, αλήθεια, ειρήνη, και δικαιοσύνη, θα αποτελέσουν τη μεγάλη και εξευγενιστική διάκριση της βασιλείας του Χριστού. Ο προφήτης δεν διακηρύττει τους επαίνους των ανθρώπων, αλλά επαινεί τη χάρη που είχε προηγουμένως ελπίσει, και ικέτευσε από τον Θεό μόνο· διδάσκοντας έτσι εμάς να τη θεωρούμε ως αναμφισβήτητη αλήθεια, ότι όλες αυτές οι ευλογίες πηγάζουν από τον Θεό. Με το σχήμα της συνεκδοχής, μερικά μέρη τίθενται για το όλο, περιγράφεται σε αυτές τις τέσσερις λέξεις όλα τα συστατικά της αληθινής ευτυχίας. Όταν η σκληρότητα μαίνεται με ατιμωρησία, όταν η αλήθεια σβήνεται, όταν η δικαιοσύνη καταπιέζεται και ποδοπατείται, και όταν όλα τα πράγματα βρίσκονται σε σύγχυση, δεν θα ήταν καλύτερα ο κόσμος να τελειώσει, παρά να συνεχιστεί μια τέτοια κατάσταση πραγμάτων; Από αυτό έπεται, ότι τίποτε δεν μπορεί να συμβάλει πιο αποτελεσματικά στην προώθηση μιας ευτυχισμένης ζωής, από το να ανθίζουν αυτές οι τέσσερις αρετές και να βασιλεύουν υπέρτατα. Η βασιλεία του Χριστού, σε άλλα μέρη της Γραφής, στολίζεται με σχεδόν παρόμοιους επαίνους. Αν, ωστόσο, κάποιος θα προτιμούσε να κατανοήσει το έλεος και την αλήθεια ως αναφερόμενα στον Θεό, δεν έχω διάθεση να εμπλακώ σε διαμάχη μαζί του. [477] Το βλάστημα της αλήθειας από τη γη, και το να κοιτάζει κάτω η δικαιοσύνη από τον ουρανό, χωρίς αμφιβολία υπονοούν, ότι η αλήθεια και η δικαιοσύνη θα διαχυθούν παγκοσμίως, τόσο πάνω όσο και κάτω, ώστε να γεμίσουν και τον ουρανό και τη γη. Δεν εννοείται να αποδοθεί κάτι διαφορετικό σε καθένα από αυτά, αλλά να βεβαιωθεί γενικά, ότι δεν θα υπάρχει γωνιά της γης όπου αυτές οι ιδιότητες δεν ανθίζουν.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού στη ζωή σου χρειάζεται να θυμηθείς τις παρελθούσες ελεημοσύνες του Θεού πριν φέρεις τις παρούσες αιτήσεις σου; 2. Πώς διαμορφώνει η αναμονή του Θεού να μιλήσει ειρήνη τις προσευχές σου σήμερα; 3. Πώς μπορεί να μοιάζει το να εμπιστεύεσαι ότι η σωτηρία του Θεού είναι κοντά ακόμη και όταν οι συνθήκες φαίνονται αμετάβλητες;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ ἀποστρέψας ἀπὸ τῆς φλογερᾶς ὀργῆς σου καὶ λαλήσας εἰρήνην τῷ λαῷ σου, μνήσθητι τῆς διαθήκης σου καὶ ἀποκατάστησον ἡμᾶς κατὰ τὴν κυρίαρχον χάριν σου. Κάλυψον τὰς παραβάσεις ἡμῶν διὰ τῆς ἀφθόνου σου ἐλέους, ἵνα δικαιοσύνη καὶ ἀλήθεια συναντήσωσιν καὶ ἡ δόξα σου κατοικήσῃ ἐν τῇ γῇ ἡμῶν. Δώρησαι ἡμῖν ἥσυχον πίστιν τοῦ περιμένειν ἐπὶ σέ, ἕως οὗ ἀναζωογονήσῃς ἡμᾶς πάλιν, στρέφων τὰς καρδίας ἡμῶν ἐν μετανοίᾳ πρὸς τὴν ἀμετάβλητον ἀγάπην σου. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →