← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Κορινθίους

Α' Κορινθίους 4 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Α' Κορινθίους 4Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Η προσεκτική ερμηνεία της Γραφής από τον Ιωάννη Καλβίνο συνεχίζει να καθοδηγεί τους πιστούς προς την ταπεινοφροσύνη και την πιστότητα. Στο σχόλιό του για το τέταρτο κεφάλαιο της Α' Κορινθίους, ο Καλβίνος στρέφει την προσοχή στην αληθινή φύση της χριστιανικής διακονίας και στον μόνο Κριτή που έχει σημασία. Τα λόγια του μας προσκαλούν να παραμερίσουμε πρόωρες γνώμες και να αναπαυθούμε στην επερχόμενη κρίση του Χριστού. Καθώς ακούμε, μας υπενθυμίζεται ότι κάθε δώρο και κλήση προέρχεται μόνο από τον Θεό. Ας διαμορφώσουν οι γνώσεις του Καλβίνου την άποψή μας για τους ηγέτες, τον εαυτό μας και την ημέρα που όλες οι καρδιές θα αποκαλυφθούν.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε ολόκληρο το τέταρτο κεφάλαιο της Α' Κορινθίους. Προσέξτε πώς ο Παύλος αντιμετωπίζει την ακατάλληλη υπερηφάνεια των Κορινθίων για ανθρώπινους ηγέτες και τις βιαστικές κρίσεις τους. Ακούστε την πρόσκληση για πιστή διαχείριση και την υπόσχεση ότι ο Κύριος θα φέρει τα κρυμμένα πράγματα στο φως. Αφήστε το χωρίο να προετοιμάσει την καρδιά σας για τους στοχασμούς του Καλβίνου στίχο προς στίχο σχετικά με τη διακονία, την ευθύνη και την επερχόμενη ημέρα του Χριστού.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά περιγράφοντας το αξίωμα ενός ποιμένα της Εκκλησίας. 1. Ας λογαριάζει έτσι ένας άνθρωπος εμάς. Επειδή ήταν ζήτημα όχι μικρής σημασίας να δει την Εκκλησία να διασπάται με αυτόν τον τρόπο από διεφθαρμένες φατρίες, εξαιτίας των συμπάθειων ή αντιπαθειών που τρέφονταν προς ορισμένα πρόσωπα, εισέρχεται σε ακόμη πιο εκτενή συζήτηση σχετικά με τη διακονία του λόγου. Εδώ υπάρχουν τρία πράγματα που πρέπει να εξεταστούν με τη σειρά τους. Πρώτον, ο Παύλος περιγράφει το αξίωμα ενός ποιμένα της Εκκλησίας. Δεύτερον, δείχνει ότι δεν αρκεί για κάποιον να παρουσιάζει έναν τίτλο, ή ακόμη και να αναλαμβάνει το καθήκον — απαιτείται πιστή διοίκηση του αξιώματος. Τρίτον, επειδή η κρίση που σχημάτισαν γι' αυτόν οι Κορινθίοι ήταν παράλογη, [207] καλεί τόσο τον εαυτό του όσο και εκείνους στο βήμα της κρίσης του Χριστού. Πρώτον λοιπόν, διδάσκει με ποια εκτίμηση πρέπει να θεωρείται κάθε διδάσκαλος στην Εκκλησία. Σε αυτό το μέρος ρυθμίζει τον λόγο του με τέτοιο τρόπο ώστε ούτε, από τη μία πλευρά, να μειώνει την αξιοπιστία της διακονίας, ούτε, από την άλλη, να αποδίδει στον άνθρωπο περισσότερα από όσα είναι σκόπιμο. Διότι και τα δύο αυτά πράγματα είναι εξαιρετικά επικίνδυνα, επειδή, όταν οι διάκονοι μειώνονται, προκύπτει περιφρόνηση του λόγου, [208] ενώ, από την άλλη πλευρά, αν εξυψώνονται υπερβολικά, καταχρώνται την ελευθερία και γίνονται 'ασελγείς κατά του Κυρίου'. (Α' Τιμόθεον 5:11.) Τώρα το μέσο που τηρεί ο Παύλος συνίσταται στο ότι τους αποκαλεί διακόνους του Χριστού· με αυτό υπαινίσσεται ότι πρέπει να αφιερώνονται όχι στο δικό τους έργο αλλά σε εκείνο του Κυρίου, ο οποίος τους προσέλαβε ως υπηρέτες του, και ότι δεν διορίζονται να ασκούν εξουσία με αυταρχικό τρόπο στην Εκκλησία, αλλά υπόκεινται στην εξουσία του Χριστού [209] — εν συντομία, ότι είναι υπηρέτες, όχι κύριοι. Ο Καλβίνος εξηγεί στη συνέχεια τον ρόλο ως διαχειριστών των μυστηρίων του Θεού. Όσον αφορά αυτό που προσθέτει — διαχειριστές των μυστηρίων του Θεού, εκφράζει με αυτό το είδος της υπηρεσίας. Με αυτό υπαινίσσεται ότι το αξίωμά τους δεν εκτείνεται πέρα από αυτό, ότι είναι διαχειριστές των μυστηρίων του Θεού. Με άλλα λόγια, ό,τι ο Κύριος έχει εμπιστευθεί στη φροντίδα τους το παραδίδουν στους ανθρώπους από χέρι σε χέρι — όπως λέγεται η έκφραση [210] — όχι ό,τι οι ίδιοι θα επέλεγαν. 'Για αυτόν τον σκοπό ο Θεός τους επέλεξε ως διακόνους του Υιού του, ώστε μέσω αυτών να μεταδώσει στους ανθρώπους τη ουράνια σοφία του, και επομένως δεν πρέπει να κάνουν ούτε ένα βήμα πέρα από αυτό.' Φαίνεται, ταυτόχρονα, να δίνει έμμεσα ένα πλήγμα στους Κορινθίους, οι οποίοι, αφήνοντας στο παρασκήνιο τα ουράνια μυστήρια, είχαν αρχίσει να κυνηγούν με υπερβολική προθυμία παράξενες εφευρέσεις, και γι' αυτό εκτιμούσαν τους διδασκάλους τους για τίποτε άλλο παρά για κοσμική μάθηση. Είναι μια τιμητική διάκριση που αποδίδει στο ευαγγέλιο όταν ονομάζει το περιεχόμενό του μυστήρια του Θεού. Αλλά επειδή τα μυστήρια συνδέονται με αυτά τα μυστήρια ως παραρτήματα, έπεται ότι εκείνοι που έχουν την ευθύνη της διοίκησης του λόγου είναι οι εξουσιοδοτημένοι διαχειριστές τους επίσης. Στη συνέχεια, ο Καλβίνος τονίζει την απαίτηση πιστότητας στους διακόνους. 2. Αλλά απαιτείται στους διακόνους [211] Είναι σαν να είχε πει, δεν αρκεί να είναι κανείς διαχειριστής αν δεν υπάρχει ορθή διαχείριση. Τώρα ο κανόνας μιας ορθής διαχείρισης είναι να συμπεριφέρεται κανείς σε αυτήν με πιστότητα. Είναι ένα χωρίο που πρέπει να παρατηρηθεί προσεκτικά, διότι βλέπουμε πόσο αλαζονικά [212] οι Παπικοί απαιτούν ότι όλα όσα κάνουν και διδάσκουν πρέπει να έχουν την αυθεντία του νόμου, απλώς και μόνο επειδή ονομάζονται ποιμένες. Από την άλλη πλευρά, ο Παύλος είναι τόσο μακριά από το να ικανοποιείται με τον απλό τίτλο, ώστε, κατά τη γνώμη του, δεν αρκεί ούτε καν να υπάρχει νόμιμη κλήση, εκτός αν το πρόσωπο που καλείται συμπεριφέρεται στο αξίωμα με πιστότητα. Σε κάθε περίπτωση, λοιπόν, κατά την οποία οι Παπικοί υψώνουν μπροστά μας τη μάσκα ενός ονόματος, για τον σκοπό της διατήρησης της τυραννίας του ειδώλου τους, ας είναι η απάντησή μας ότι ο Παύλος απαιτεί περισσότερα από αυτό από τους διακόνους του Χριστού, αν και, ταυτόχρονα, ο Πάπας και η συνοδεία του δεν στερούνται όχι μόνο πιστότητας στην εκτέλεση του αξιώματος, αλλά και της ίδιας της διακονίας, αν όλα εξεταστούν δεόντως. Στον στίχο 5, ο Καλβίνος γράφει: 5. Επομένως, μην κρίνετε τίποτε πριν από τον καιρό. Από αυτό το συμπέρασμα είναι φανερό ότι ο Παύλος δεν σκόπευε να ελέγξει κάθε είδος κρίσης χωρίς εξαίρεση, αλλά μόνο ό,τι είναι βιαστικό και απερίσκεπτο, χωρίς εξέταση της υπόθεσης. Διότι οι Κορινθίοι δεν σημείωναν με αμερόληπτο μάτι τον χαρακτήρα κάθε ατόμου, αλλά, τυφλωμένοι από τη φιλοδοξία, εξυμνούσαν αδικαιολόγητα τον έναν και υποτιμούσαν τον άλλον, και ανέλαβαν να καθορίσουν την αξιοπρέπεια κάθε ατόμου πέρα από ό,τι είναι νόμιμο για τους ανθρώπους. Ας γνωρίζουμε, λοιπόν, πόσο μας επιτρέπεται, τι είναι τώρα μέσα στη σφαίρα της γνώσης μας, και τι αναβάλλεται μέχρι την ημέρα του Χριστού, και ας μην προσπαθήσουμε να υπερβούμε αυτά τα όρια. Διότι υπάρχουν κάποια πράγματα που φαίνονται τώρα ανοιχτά, ενώ υπάρχουν άλλα που παραμένουν θαμμένα στην αφάνεια μέχρι την ημέρα του Χριστού.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος συνδέει αυτές τις αλήθειες με τη βεβαιότητα της πίστης ενάντια σε εσφαλμένες διδασκαλίες. Οι Παπικοί καταχρώνται αυτό το χωρίο για τον σκοπό της κλονισμού της βεβαιότητας της πίστης, και αληθώς, ομολογώ ότι αν η διδασκαλία τους γινόταν δεκτή, δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε τίποτε άλλο παρά να τρέμουμε στη δυστυχία κατά τη διάρκεια όλης της ζωής μας. Διότι ποια ηρεμία θα μπορούσαν να απολαύσουν οι νόες μας αν επρόκειτο να καθοριστεί από τα έργα μας αν είμαστε ευάρεστοι στον Θεό; Ομολογώ, επομένως, ότι από το κύριο θεμέλιο των Παπικών δεν ακολουθεί τίποτε άλλο παρά συνεχής ανησυχία για τις συνειδήσεις· και, αναλόγως, διδάσκουμε ότι πρέπει να καταφύγουμε στην ελεύθερη υπόσχεση του ελέους, η οποία προσφέρεται σε εμάς εν Χριστώ, ώστε να είμαστε πλήρως βέβαιοι ότι λογιζόμαστε δίκαιοι από τον Θεό. Ο Καλβίνος εφαρμόζει περαιτέρω την υπόσχεση ότι ο καθένας θα έχει έπαινο από τον Θεό. Και τότε ο καθένας θα έχει έπαινο. Είναι σαν να είχε πει, 'Εσείς τώρα, ω Κορινθίοι, σαν να είχατε την απόδοση των βραβείων, [224] στεφανώνετε κάποιους, και αποπέμπετε άλλους με ατιμία, αλλά αυτό το δικαίωμα και το αξίωμα ανήκουν αποκλειστικά στον Χριστό. Εσείς το κάνετε αυτό πριν από τον καιρό — πριν γίνει φανερό ποιος είναι άξιος να στεφανωθεί, αλλά ο Κύριος έχει ορίσει μια ημέρα κατά την οποία θα το κάνει φανερό.' Αυτή η δήλωση πηγάζει από τη βεβαιότητα μιας καλής συνείδησης, η οποία μας φέρνει επίσης αυτό το πλεονέκτημα, ότι εμπιστευόμενοι τους επαίνους μας στα χέρια του Θεού, αγνοούμε την κενή πνοή του ανθρώπινου χειροκροτήματος.
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς μπορεί η άποψη του Καλβίνου για τη διαχείριση του ποιμένα να αμφισβητήσει τον τρόπο με τον οποίο θεωρείτε τώρα τους ηγέτες της εκκλησίας; Σε ποιους τομείς πειράζεστε να σχηματίζετε κρίσεις πριν έρθει ο Κύριος; Πού φέρνει η υπόσχεση του επαίνου από τον Θεό μόνο ελευθερία ή διόρθωση στην καρδιά σας σήμερα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ Κύριε Πατήρ, ὁ μόνος ὁρίζων καὶ ἐρευνῶν τὰς καρδίας τῶν διακονούντων τὰ μυστήριά σου, χάρισον ἡμῖν χάριν ἵνα θεωρῶμεν αὐτοὺς μόνον ὡς ὑπηρέτας τοῦ Χριστοῦ καὶ οἰκονόμους ὑπευθύνους ἐνώπιόν σου. Φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ τῆς ὑπερηφανίας τῆς φυσιούσης τὸν ἕνα κατὰ τοῦ ἄλλου, καὶ στερέωσον τὴν ἐλπίδα ἡμῶν εἰς τὴν ἡμέραν καθ’ ἣν φανερώσεις πᾶν κρυπτὸν καὶ ἀποδώσεις ἔπαινον κατὰ τὴν τελείαν σου γνῶσιν. Στήριξον ἡμᾶς διὰ τῆς πιστότητος τῆς διαθήκης σου μέχρι τῆς ἐπιστροφῆς τοῦ Χριστοῦ ἵνα κρίνῃ ζῶντας καὶ νεκρούς. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →