← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 1-2 — με τον Σπέρτζεον

Ψαλμοί 1-2Charles Spurgeon — Θησαυρός του Δαβίδ & Κηρύγματα20 λεπ
Άνοιγμα
Αγαπητοί, ανοίγουμε τις καρδιές μας σήμερα στην πλούσια κληρονομιά του Τσαρλς Σπέρτζεον στο The Treasury of David, την μνημειώδη του κατά στίχο έκθεση των Ψαλμών. Μέσα από αυτές τις ιερές σελίδες ο Σπέρτζεον μας οδηγεί στο ίδιο το ιερό της Γραφής, όπου το Πνεύμα εξακολουθεί να μιλά με ζωντανή δύναμη. Καθώς παραμένουμε στους Ψαλμούς 1 και 2 θα ακούσουμε ξανά τον Πρίγκιπα των Κηρύκων να μεγαλύνει τον Χριστό, να προειδοποιεί τον αμαρτωλό και να παρηγορεί τον άγιο. Είθε το ίδιο Πνεύμα που έχρισε τον Σπέρτζεον να χρίσει την ακοή μας, ώστε αυτά τα αρχαία άσματα να γίνουν το παρόν μας άσμα πίστης και υπακοής.
Διαβάστε
Με ευλαβικές καρδιές ας διαβάσουμε τώρα δυνατά τους δύο πρώτους Ψαλμούς του Ψαλτηρίου. Ακούστε την ευλογημένη αντίθεση μεταξύ του δικαίου και του ασεβούς, και τον σίγουρο θρίαμβο του Χριστού του Κυρίου. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας σε κάθε γραμμή να εγκατασταθεί στην ψυχή, και ζητήστε από το Πνεύμα να κάνει τον λόγο ζωντανό και ενεργό για αυτήν ακριβώς την ώρα.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Σπέρτζεον ξεκινά παρουσιάζοντας τον πρώτο Ψαλμό ως τον πρόλογο ολόκληρου του Ψαλτηρίου. Εισαγωγή. ΤΙΤΛΟΣ. Αυτός ο Ψαλμός μπορεί να θεωρηθεί ως Ο ΠΡΟΛΟΓΙΚΟΣ ΨΑΛΜΟΣ, που περιέχει μια ειδοποίηση των περιεχομένων ολόκληρου του Βιβλίου. Είναι η επιθυμία του ψαλμωδού να μας διδάξει τον δρόμο προς την ευδαιμονία, και να μας προειδοποιήσει για την σίγουρη καταστροφή των αμαρτωλών. Αυτό, λοιπόν, είναι το θέμα του πρώτου Ψαλμού, ο οποίος μπορεί να θεωρηθεί, από ορισμένες απόψεις, ως το κείμενο πάνω στο οποίο όλοι οι Ψαλμοί αποτελούν ένα θεϊκό κήρυγμα. ΔΙΑΙΡΕΣΗ. Αυτός ο Ψαλμός αποτελείται από δύο μέρη: στο πρώτο (από τον στίχο 1 έως το τέλος του 3ου) ο Δαβίδ εκθέτει σε τι συνίσταται η ευτυχία και η ευδαιμονία ενός ευσεβούς ανθρώπου, ποιες είναι οι ασκήσεις του, και ποιες ευλογίες θα λάβει από τον Κύριο. Στο δεύτερο μέρος (από τον στίχο 4 έως το τέλος) αντιπαραβάλλει την κατάσταση και τον χαρακτήρα του ασεβούς, αποκαλύπτει το μέλλον, και περιγράφει, με εντυπωσιακή γλώσσα, την τελική του μοίρα. Στη συνέχεια αναπτύσσει την εναρκτήρια ευλογία και την περιγραφή της για τον ευσεβή άνθρωπο. Στίχος 1. Στίχος 1. 'ΜΑΚΑΡΙΟΣ' - δείτε πώς αυτό το Βιβλίο των Ψαλμών ανοίγει με μια ευλογία, όπως ακριβώς και η περίφημη Ομιλία του Κυρίου μας στο Όρος! Η λέξη που μεταφράζεται 'μακάριος' είναι πολύ εκφραστική. Η αρχική λέξη είναι πληθυντικός, και είναι ένα αμφισβητούμενο ζήτημα αν είναι επίθετο ή ουσιαστικό. Εξ ου και μπορούμε να μάθουμε την πολλαπλότητα των ευλογιών που θα αναπαυθούν στον άνθρωπο που ο Θεός έχει δικαιώσει, και την τελειότητα και το μεγαλείο της ευλογίας που θα απολαύσει. Θα μπορούσαμε να το διαβάσουμε, 'Ω, οι μακαριότητες!' και μπορούμε κάλλιστα να το θεωρήσουμε (όπως ο Ainsworth) ως μια χαρούμενη επευφημία της ευτυχίας του ευσεβούς ανθρώπου. Είθε η ίδια ευλογία να αναπαυθεί σε εμάς! Εδώ ο ευσεβής άνθρωπος περιγράφεται τόσο αρνητικά (στίχος 1) όσο και θετικά (στίχος 2). Είναι ένας άνθρωπος που δεν περπατάει στη συμβουλή των ασεβών. Παίρνει σοφότερη συμβουλή, και περπατάει στις εντολές του Κυρίου του Θεού του. Για αυτόν οι δρόμοι της ευσέβειας είναι μονοπάτια ειρήνης και ευχαρίστησης. Στρεφόμενος στον δεύτερο Ψαλμό, ο Σπέρτζεον τον εισάγει ως τον ψαλμό του Μεσσία του Πρίγκιπα. Εισαγωγή. ΤΙΤΛΟΣ. Δεν θα σφάλλουμε πολύ στην περίληψη αυτού του υπέροχου Ψαλμού αν τον ονομάσουμε Ο ΨΑΛΜΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΣΙΑ ΤΟΥ ΠΡΙΓΚΙΠΑ· διότι εκθέτει, σαν σε ένα θαυμαστό όραμα, τον αναβρασμό του λαού εναντίον του χρισμένου του Κυρίου, τον καθορισμένο σκοπό του Θεού να υψώσει τον δικό του Υιό, και την τελική βασιλεία αυτού του Υιού πάνω σε όλους τους εχθρούς του. Ας τον διαβάσουμε με το μάτι της πίστης, βλέποντας, σαν σε καθρέφτη, τον τελικό θρίαμβο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού πάνω σε όλους τους εχθρούς του. Ο Lowth έχει τις ακόλουθες παρατηρήσεις για αυτόν τον Ψαλμό: 'Η εγκαθίδρυση του Δαβίδ στον θρόνο του, παρά την αντίθεση που του έγινε από τους εχθρούς του, είναι το θέμα του Ψαλμού. Ο Δαβίδ διατηρεί σε αυτόν έναν διπλό χαρακτήρα, κυριολεκτικό και αλληγορικό. Αν διαβάσουμε τον Ψαλμό, πρώτα με το βλέμμα στον κυριολεκτικό Δαβίδ, το νόημα είναι προφανές, και τίθεται πέρα από κάθε αμφισβήτηση από την ιερή ιστορία. Στη συνέχεια παρέχει μια τετραπλή διαίρεση που οργανώνει το όραμα της οργής των εθνών και της βασιλείας του Υιού. Στίχος 2. Θα αντιληφθούμε τις δύο έννοιες πολύ διακριτές μεταξύ τους, αλλά να συνωμοτούν σε τέλεια αρμονία, και να φέρουν μια θαυμάσια ομοιότητα σε κάθε χαρακτηριστικό και γραμμή, ενώ η αναλογία μεταξύ τους διατηρείται τόσο ακριβώς, ώστε η μία μπορεί να περάσει για το πρωτότυπο από το οποίο αντιγράφηκε η άλλη. Νέο φως ρίχνεται συνεχώς στην φρασεολογία, προστίθεται φρέσκο βάρος και αξιοπρέπεια στα συναισθήματα, μέχρι, ανεβαίνοντας σταδιακά από τα κάτω στα άνω, από τις ανθρώπινες υποθέσεις σε εκείνες που είναι Θεϊκές, να μεταφέρουν το μεγάλο σημαντικό θέμα προς τα πάνω μαζί τους, και τελικά να το τοποθετήσουν στο ύψος και τη λαμπρότητα του ουρανού.' ΔΙΑΙΡΕΣΗ. Αυτός ο Ψαλμός θα γίνει καλύτερα κατανοητός αν θεωρηθεί ως μια τετραπλή εικόνα. (Στους στίχους 1, 2, 3) τα Έθνη οργίζονται· (4 έως 6) ο Κύριος στον ουρανό τους χλευάζει· (7 έως 9) ο Υιός διακηρύσσει το διάταγμα· και (από 10 έως τέλος) δίνεται συμβουλή στους βασιλείς να υποταχθούν στον χρισμένο του Κυρίου.
Σκεφτείτε
Ο Σπέρτζεον πιέζει την τρομερή διαβάθμιση με την οποία οι αμαρτωλοί προχωρούν από την αμέλεια στον ανοιχτό χλευασμό. Στίχος 3. Ο θρόνος του χλευαστή μπορεί να είναι πολύ υψηλός, αλλά είναι πολύ κοντά στην πύλη της κόλασης· ας φύγουμε από αυτόν, γιατί σύντομα θα είναι άδειος, και η καταστροφή θα καταπιεί τον άνθρωπο που κάθεται εκεί. Σημειώστε τη διαβάθμιση στον πρώτο στίχο: Δεν περπατάει στη συμβουλή των ασεβών, Ούτε στέκεται στον δρόμο των αμαρτωλών, Ούτε ΚΑΘΕΤΑΙ στον ΘΡΟΝΟ των ΧΛΕΥΑΣΤΩΝ. Όταν οι άνθρωποι ζουν στην αμαρτία, πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο. Στην αρχή απλώς περπατούν στη συμβουλή των απρόσεκτων και ασεβών, που ξεχνούν τον Θεό - το κακό είναι μάλλον πρακτικό παρά συνηθισμένο - αλλά μετά από αυτό, συνηθίζουν στο κακό, και στέκονται στον δρόμο των ανοιχτών αμαρτωλών που παραβιάζουν εκούσια τις εντολές του Θεού· και αν αφεθούν, προχωρούν ένα βήμα παραπέρα, και γίνονται οι ίδιοι επιβλαβείς διδάσκαλοι και πειραστές άλλων, και έτσι κάθονται στον θρόνο των χλευαστών. Κλείνει την ενότητα αντιμετωπίζοντάς μας με το συμπυκνωμένο μίσος της ανθρωπότητας εναντίον του Χριστού του Θεού. Στίχος 4. Στίχος 1. Έχουμε, σε αυτούς τους τρεις πρώτους στίχους, μια περιγραφή του μίσους της ανθρώπινης φύσης εναντίον του Χριστού του Θεού. Κανένα καλύτερο σχόλιο δεν χρειάζεται από το αποστολικό άσμα στις Πράξεις 4:27, Πράξεις 4:28: 'Διότι αληθώς συνήχθησαν εναντίον του αγίου σου παιδός Ιησού, τον οποίον έχρισας, τόσο ο Ηρώδης, όσο και ο Πόντιος Πιλάτος, με τους Εθνικούς, και τον λαό του Ισραήλ, για να πράξουν ό,τι η χείρα σου και η βουλή σου είχαν προκαθορίσει να γίνει.' Ο Ψαλμός αρχίζει απότομα με μια θυμωμένη ερώτηση· και καλώς: είναι σίγουρα λίγο να απορεί κανείς που το θέαμα των πλασμάτων στα όπλα εναντίον του Θεού τους θα εξέπληττε το μυαλό του ψαλμωδού. Βλέπουμε τους εθνικούς να οργίζονται, να βρυχώνται σαν τη θάλασσα, να ταλαντεύονται πέρα δώθε με ανήσυχα κύματα, όπως ο ωκεανός σε μια καταιγίδα· και μετά παρατηρούμε τους ανθρώπους στις καρδιές τους να φαντάζονται ένα μάταιο πράγμα εναντίον του Θεού. Όπου υπάρχει πολλή οργή υπάρχει γενικά κάποια ανοησία, και σε αυτή την περίπτωση υπάρχει υπερβολή.
Απαντήστε
1. Σε ποιο τομέα της ζωής μου εξακολουθώ να περπατώ στη συμβουλή των ασεβών αντί στις εντολές του Κυρίου; 2. Πώς με ωθεί το θέαμα των εθνών που οργίζονται εναντίον του Χριστού του Κυρίου σε βαθύτερη εμπιστοσύνη στην τελική νίκη του Χριστού; 3. Πού με καλεί το Πνεύμα σε μεγαλύτερο διαχωρισμό από τον θρόνο των χλευαστών, ώστε να μπορέσω να σταθώ με την εκκλησία των δικαίων;
Προσευχηθείτε
Κύριε, διά τῆς χάριτός Σου μόνης φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ περιπατεῖν ἐν τῇ βουλῇ τῶν ἀσεβῶν καὶ φύτευσον ἡμᾶς ὡς δένδρα παρὰ ῥεῖθρα ζῶντος ὕδατος, ἵνα εὐφραινώμεθα ἐν τῷ Λόγῳ Σου καὶ φέρωμεν καρπὸν ἐν τῷ καιρῷ αὐτοῦ. Ἐν μέσῳ τῆς ὀργῆς τῶν ἐθνῶν, στερέωσον τὰς καρδίας ἡμῶν ἐπὶ τὸ βέβαιον διάταγμά Σου καὶ τὸν κεχρισμένον Υἱόν Σου, ἵνα ἐμπιστευθῶμεν ὁλοψύχως εἰς τὸν Χριστὸν καὶ γνωρίσωμεν τὴν μακαριότητα τῶν δικαιωθέντων διὰ χάριτος. Ἀμήν.

Charles Spurgeon — Θησαυρός του Δαβίδ & Κηρύγματα · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →