Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Πράξεις
Πράξεις 15 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Η προσεκτική ερμηνεία της Γραφής από τον Ιωάννη Καλβίνο συνεχίζει να τρέφει την Εκκλησία με σαφήνεια και βάθος. Στην πραγματεία του για το κεφάλαιο 15 των Πράξεων, ο Καλβίνος ανιχνεύει την πρώιμη σύγκρουση σχετικά με την περιτομή και τον νόμο, δείχνοντας πώς η ελευθερία του ευαγγελίου υπερασπίστηκε εν μέσω οξείας διαμάχης. Τα λόγια του μας προσκαλούν να δούμε την πρόνοια του Θεού να εργάζεται ακόμη και στους εσωτερικούς αγώνες της Εκκλησίας. Καθώς ακολουθούμε το σχόλιό του σήμερα, οδηγούμαστε σε βαθύτερη εκτίμηση για την ενότητα που αγόρασε ο Χριστός και για το θάρρος που απαιτείται για να την φυλάξουμε. Ας ενισχύσουν οι γνώσεις του Καλβίνου την κατανόησή μας για τη χάρη και ας προετοιμάσουν τις καρδιές μας για πιστή μαρτυρία.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στρεφόμαστε τώρα στο δέκατο πέμπτο κεφάλαιο των Πράξεων. Ας διαβαστεί το κείμενο αργά και προσευχητικά, επιτρέποντας στην αφήγησή του για τη συζήτηση, την απόφαση και την ευαγγελική ελευθερία να εγκατασταθεί στην καρδιά. Προσέξτε την ένταση μεταξύ αδελφών, την έκκληση προς τους αποστόλους και τη σαφή διαβεβαίωση ότι η σωτηρία έρχεται δια της χάριτος. Καθώς ακούγονται τα λόγια, ας ζητήσουμε από το Πνεύμα να ανοίξει τον νου στην ίδια αλήθεια που ο Καλβίνος μόχθησε να υπερασπιστεί.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος αρχίζει περιγράφοντας τον εσωτερικό πόλεμο που αντιμετώπισαν ο Παῦλος και ο Βαρνάβας.
1. Όταν ο Παῦλος και ο Βαρνάβας είχαν υπομείνει πολλές μάχες εναντίον των ομολογημένων εχθρών του ευαγγελίου, ο Λουκᾶς αρχίζει τώρα να δηλώνει ότι δοκιμάστηκαν από εσωτερικό πόλεμο· έτσι ώστε ήταν σωστό η διδασκαλία και η διακονία τους να αποδειχθούν με κάθε τρόπο, για να φανεί καλύτερα ότι ήταν εξοπλισμένοι από τον Θεό και οπλισμένοι εναντίον όλων των επιθέσεων του κόσμου και του Σατανά. Διότι αυτή δεν ήταν μικρή επιβεβαίωση για τη διδασκαλία τους, ότι ενώ κλονιζόταν και χτυπιόταν με τόσες μηχανές, παρέμενε ωστόσο σταθερή, ούτε μπορούσε η πορεία της να διακοπεί από τόσα εμπόδια. Γι’ αυτό, προς αυτόν τον σκοπό καυχάται ο Παῦλος ότι υπέφερε μάχες έξωθεν και φόβους έσωθεν (Β΄ Κορινθίους 7:5). Η ιστορία αυτή είναι άξια ιδιαίτερης προσοχής· διότι μολονότι αποστρεφόμαστε φυσικά τον σταυρό και κάθε είδους διωγμό, η εμφύλια και εσωτερική διχόνοια είναι πιο επικίνδυνη, μήπως τυχόν μας αποθαρρύνει. Όταν οι τύραννοι στρέφουν τη δύναμή τους και ορμούν βίαια εναντίον ανθρώπων, η σάρκα πράγματι φοβάται· και όλοι όσοι δεν είναι προικισμένοι με το πνεύμα της ανδρείας τρέμουν με όλη την καρδιά τους· αλλά τότε η συνείδησή τους δεν αγγίζεται κυρίως από κανέναν πειρασμό. Διότι αυτό είναι γνωστό ως η μοιραία κατάσταση της Εκκλησίας. Αλλά όταν συμβαίνει οι αδελφοί να έρχονται σε σύγκρουση μεταξύ τους και η Εκκλησία να ταράσσεται εσωτερικά, δεν μπορεί παρά να ταραχθούν και να λιποψυχήσουν οι αδύναμοι νόες· και ιδίως όταν η διαμάχη αφορά τη διδασκαλία, που είναι ο μόνος ιερός δεσμός της αδελφικής ενότητας. Τέλος, τίποτε δεν βλάπτει περισσότερο το ευαγγέλιο από την εμφύλια διχόνοια, διότι όχι μόνο πληγώνει και τραυματίζει την αδύναμη συνείδηση, αλλά παρέχει και αφορμή στους πονηρούς να κακολογούν.Για τους άνδρες που ήρθαν από την Ιουδαία, γράφει ο Καλβίνος:
Οι οποίοι κατέβηκαν από την Ιουδαία. Αυτό το πρόσχημα και το χρώμα ήταν πολύ ισχυρό για να εξαπατήσει ακόμη και καλούς ανθρώπους τότε. Η Ιερουσαλήμ τιμούνταν όχι χωρίς λόγο μεταξύ όλων των εκκλησιών, διότι την σεβόντουσαν ως μητέρα τους. Διότι το ευαγγέλιο μεταφέρθηκε, σαν από σωλήνες και αγωγούς, από εκείνη την πηγή. Αυτοί οι πλανητές έρχονται από εκεί· προσποιούνται τους αποστόλους· καυχώνται ότι δεν φέρνουν τίποτε άλλο παρά ό,τι έμαθαν από αυτούς. Τυφλώνουν και θολώνουν τα μάτια των αμαθών με αυτόν τον καπνό· και όσοι είναι ελαφροί και πονηροί αρπάζουν με απληστία το χρώμα που τους προσφέρεται. Η ταραχή της Εκκλησίας, σαν καταιγίδα, κλονίζει εκείνους που ήταν κατά τα άλλα καλοί και μετριοπαθείς, ώστε να αναγκάζονται να σκοντάφτουν. Γι’ αυτό πρέπει να σημειώσουμε αυτή την πονηριά του Σατανά, ότι χρησιμοποιεί τα ονόματα αγίων ανδρών για να εξαπατήσει τους απλούς, οι οποίοι, κερδισμένοι από τον σεβασμό προς τους άνδρες, δεν τολμούν να ερευνήσουν το ίδιο το πράγμα. Ο Λουκᾶς δεν εκφράζει, πράγματι, με ποια διάθεση κινούνταν αυτοί οι απατεώνες· όμως είναι πιθανό ότι ο διεστραμμένος ζήλος ήταν η αιτία που τους ώθησε να σταθούν εναντίον του Παύλου και του Βαρνάβα· διότι υπάρχουν ορισμένες σκληρές φύσεις που τίποτε δεν ευχαριστεί παρά μόνο ό,τι είναι δικό τους. Είχαν δει ότι η περιτομή και άλλες τελετές του νόμου τηρούνταν στην Ιερουσαλήμ· όπου κι αν πηγαίνουν, δεν ανέχονται τίποτε που δεν συμφωνεί με αυτά, σαν να δεσμεύει το παράδειγμα μιας εκκλησίας όλες τις υπόλοιπες εκκλησίες με έναν ορισμένο νόμο. Και μολονότι τέτοιοι άνθρωποι παρασύρονται από έναν πρόωρο ζήλο για να προκαλέσουν ταραχές, όμως τρυπιούνται εσωτερικά από τη φιλοδοξία τους και από ένα είδος πείσματος. Ωστόσο, ο Σατανάς έχει ό,τι θέλει· διότι οι νόες των ευσεβών έχουν τόσο μεγάλη ομίχλη μπροστά τους ώστε δύσκολα διακρίνουν το μαύρο από το άσπρο.Ο Καλβίνος εξετάζει στη συνέχεια γιατί ο Παῦλος δεν μπορούσε να παραμείνει σιωπηλός στο ζήτημα του νόμου.
Το σφάλμα θα μπορούσε να φανεί ανεκτό με την πρώτη ματιά. Γιατί λοιπόν δεν σιωπά ο Παῦλος, τουλάχιστον για λίγο καιρό, μήπως ταράξει την Εκκλησία με σύγκρουση; διότι η συζήτηση αφορούσε εξωτερικά ζητήματα, για τα οποία ο ίδιος ο Παῦλος απαγορεύει αλλού να στέκεται και να διαφωνεί υπερβολικά. Αλλά υπήρχαν τρεις σοβαροί λόγοι που τον ανάγκασαν να αντισταθεί. Διότι, αν η τήρηση του νόμου είναι αναγκαία, η σωτηρία του ανθρώπου συνδέεται με τα έργα, τα οποία πρέπει να θεμελιώνονται στη χάρη του Χριστού μόνο, ώστε η πίστη να είναι σταθερή και ήσυχη. Όταν λοιπόν ο Παῦλος είδε τη λατρεία του νόμου να τίθεται εναντίον της ελεύθερης δικαιοσύνης της πίστης, δεν του ήταν επιτρεπτό να σιωπήσει, εκτός αν ήθελε να προδώσει τον Χριστό. Διότι, αφού οι αντίπαλοι αρνούνταν ότι κανείς θα σωθεί, παρά μόνο όποιος τηρούσε τον νόμο του Μωυσή, με αυτόν τον τρόπο μετέφεραν στα έργα τη δόξα της σωτηρίας, την οποία αφαίρεσαν από τον Χριστό, και αφού κλόνισαν την ασφάλεια, ταλαιπώρησαν τις άθλιες ψυχές με ανησυχία. Επίσης, δεν ήταν μικρό πράγμα, ούτε μικρής σημασίας, να ληστεύσει και να στερήσει τις πιστές ψυχές από την ελευθερία που αποκτήθηκε με το αίμα του Χριστού. Μολονότι η εσωτερική ελευθερία του Πνεύματος ήταν κοινή και στους πατέρες όπως και σε εμάς, όμως γνωρίζουμε τι λέει ο Παῦλος, ότι ήταν κλεισμένοι υπό την παιδική φύλαξη και επιμέλεια του νόμου, ώστε να μην διαφέρουν πολύ από δούλους· αλλά εμείς είμαστε ελεύθεροι από την παιδαγωγία του νόμου αφού ο Χριστός αποκαλύφθηκε (Γαλάτας 3:24), και έχουμε περισσότερη ελευθερία, σαν να τελείωσε ο χρόνος της ανωριμότητάς μας. Το τρίτο κακό αυτής της διδασκαλίας ήταν ότι σκοτείνιασε το φως της Εκκλησίας, ή τουλάχιστον έβαλε, σαν να λέγαμε, ορισμένα σύννεφα, ώστε ο Χριστός ο Ήλιος της δικαιοσύνης να μην δίνει τέλειο φως. Συνοπτικά, ο χριστιανισμός θα είχε σύντομα καταλήξει σε τίποτε αν ο Παῦλος είχε υποχωρήσει σε τέτοιες αρχές. Γι’ αυτό εισέρχεται στη μάχη, όχι για την εξωτερική ακροβυστία της σάρκας, αλλά για την ελεύθερη σωτηρία των ανθρώπων. Δεύτερον, για να απαλλάξει και να ελευθερώσει τις ευσεβείς συνειδήσεις από την κατάρα του νόμου και την ενοχή του αιωνίου θανάτου. Τέλος, για να διώξει όλα τα εμπόδια, ώστε η λαμπρότητα της χάριτος του Χριστού να λάμψει σαν σε ευχάριστο και καθαρό ουρανό. Επιπλέον, αυτοί οι απατεώνες έκαναν μεγάλη αδικία στον νόμο όταν διέστρεψαν πονηρά την ορθή χρήση του. Αυτό ήταν το φυσικό και ορθό έργο του νόμου, να οδηγεί τους ανθρώπους από το χέρι, σαν παιδαγωγός, προς τον Χριστό· γι’ αυτό δεν μπορούσε να διαφθαρεί χειρότερα από όταν, υπό το πρόσχημά του, μειωνόταν η δύναμη και η χάρη του Χριστού.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος εφαρμόζει την αρχή στην υπεράσπιση της καθαρής διδασκαλίας.
Με αυτόν τον τρόπο πρέπει να ερευνούμε τις πηγές όλων των ζητημάτων, μήπως με τη σιωπή μας προδώσουμε την αλήθεια του Θεού, όποτε βλέπουμε τον Σατανά, με την πονηριά του, να στοχεύει κατευθείαν σε αυτήν· ούτε ας αλλάζουν οι νόες μας και ας λιποψυχούν από οποιουσδήποτε κινδύνους, ή από ονειδισμούς και συκοφαντίες, διότι πρέπει να υπερασπιζόμαστε σταθερά την καθαρή θρησκεία, ακόμη κι αν ο ουρανός και η γη πρέπει να συγκρουστούν. Οι υπηρέτες του Χριστού δεν πρέπει να είναι φιλόμαχοι (Β΄ Τιμόθεον 2:24)· γι’ αυτό, αν προκύψει κάποια διαμάχη, πρέπει μάλλον να μελετούν να την κατευνάσουν και να την ειρηνεύσουν με τη μετριοπάθειά τους, παρά να σαλπίζουν αμέσως την επίθεση. Δεύτερον, πρέπει να προσέχουν καλά τις περιττές και μάταιες συγκρούσεις· ούτε θα χειρίζονται διαμάχες μικρής σημασίας· αλλά όταν βλέπουν τον Σατανά να υπερηφανεύεται τόσο πολύ, ώστε η θρησκεία δεν μπορεί πλέον να παραμείνει ασφαλής και υγιής αν δεν προληφθεί, πρέπει οπωσδήποτε να πάρουν θάρρος και να σηκωθούν για να αντισταθούν· ούτε ας φοβηθούν να εισέλθουν ακόμη και στις πιο μισητές μάχες. Το όνομα της ειρήνης είναι πράγματι ευχάριστο και γλυκό, αλλά καταραμένη είναι εκείνη η ειρήνη που αγοράζεται με τόσο μεγάλη απώλεια, ώστε να επιτρέπουμε τη διδασκαλία του Χριστού να χαθεί, από την οποία μόνο μεγαλώνουμε μαζί σε ευσεβή και ιερή ενότητα.
Απαντήστε
Ανταπόκριση
Σε ποιους δικούς σας κύκλους η διαμάχη για δευτερεύοντα ζητήματα απείλησε την ενότητα του ευαγγελίου; Πώς το παράδειγμα του Καλβίνου ενθαρρύνει την σταθερότητα χωρίς πείσμα; Με ποιον τρόπο θα μπορούσατε να αναπαυθείτε πιο καθαρά στη χάρη που ελευθερώνει τη συνείδηση;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε Πατέρα, ὑψοῦμεν τὴν χάριν δι’ ἧς ὁ Χριστὸς ἠλευθέρωσε τὰς συνειδήσεις ἡμῶν ἀπὸ παντὸς ζυγοῦ τοῦ νόμου, διακηρύττων σωτηρίαν διὰ πίστεως μόνον. Στήριξον τὴν Ἐκκλησίαν Σου ἐν τῇ ἀληθείᾳ τοῦ εὐαγγελίου, δίδουσα σοφίαν διὰ τοῦ Πνεύματός Σου ὁσάκις ἀναφύονται διαφωνίαι, ἵνα ἀναπαυώμεθα πλήρως ἐν τῇ διαθηκικῇ Σου πιστότητι. Κράτησον ἡμᾶς ἀκλονήτους μέχρι τῆς ἡμέρας καθ’ ἣν ἡ χάρις μόνη θὰ εἶναι τὸ αἰώνιον καύχημα ἡμῶν.
Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →