Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιεζεκιήλ
Το Τρυφερό Κλαδί στο Ψηλό Βουνό: Η Ψυχή που Επιστρέφει θα Ζήσει
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Παρά τον ποταμό Χεβάρ ο ιερέας-προφήτης Ιεζεκιήλ λαμβάνει αίνιγμα: δύο μεγάλοι αετοί και ένα αμπέλι, βασιλείς και βασίλειο κρυμμένα κάτω από παραβολή. Είναι η ιστορία της τελευταίας προδοσίας του Ιούδα — ο Σεδεκίας εμπιστεύεται την Αίγυπτο, παραβιάζει τον όρκο που ορκίστηκε στη Βαβυλώνα και παρασύρει την πόλη στην καταστροφή. Ωστόσο ο μακάριος Θεοδώρητος Κύρου, μεγάλος Πατέρας της Χριστιανικής Ανατολής και νηφάλια φωνή της Αντιοχειανής σχολής, δεν μας αφήνει να σταματήσουμε στην πολιτική. Διότι στο τέλος του κεφαλαίου δεκαεπτά το αίνιγμα στρέφεται σε δόξα: ο Θεός ο Ίδιος θα κόψει ένα τρυφερό κλαδί από την κορυφή του ψηλού κέδρου και θα το φυτέψει σε υψηλό βουνό του Ισραήλ, όπου γίνεται μεγάλο δέντρο και κάθε πουλί του ουρανού αναπαύεται στη σκιά του. Ο Θεοδώρητος το ερμηνεύει για τον Κύριο και Σωτήρα μας Ιησού Χριστό — την καταγωγή Του από τη βασιλική ρίζα του Δαβίδ, το πάθος Του στο ύψος του Γολγοθά, την ανάστασή Του και την Εκκλησία στην οποία όλα τα έθνη βρίσκουν καταφύγιο. Έπειτα το κεφάλαιο δεκαοκτώ στρέφεται από τους βασιλείς σε κάθε μεμονωμένη ψυχή και θέτει τον ακρογωνιαίο λίθο όλης της μετανοίας: η ψυχή που αμαρτάνει θα αποθάνει, αλλά ο Θεός που κρίνει δεν ευαρεστείται σε αυτόν τον θάνατο — επιθυμεί μόνο να επιστρέψει ο αμαρτωλός και να ζήσει.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ανάγνωση Ιεζεκιήλ 17–18 — η παραβολή του μεγάλου αετού που έκοψε την κορυφή του κέδρου και τη μετέφερε στη Βαβυλώνα· το αμπέλι φυτεμένο κοντά σε πολλά ύδατα που έστρεψε τις ρίζες του προς δεύτερο αετό, τον βασιλιά της Αιγύπτου· η απόφαση του Κυρίου για τον βασιλιά που 'ατίμασε τον όρκο ώστε να παραβεί τη διαθήκη'· και έπειτα η υπόσχεση: 'Θα λάβω ακόμη από τα εκλεκτά του ψηλού κέδρου από την κορυφή… και θα το φυτέψω σε υψηλό βουνό… και κάτω από αυτό κάθε πουλί θα αναπαύεται, και κάθε φτερωτό πλάσμα κάτω από τη σκιά του θα αναπαύεται.' Έπειτα το κεφάλαιο δεκαοκτώ: η φθαρμένη παροιμία, 'Οι πατέρες έφαγαν άγουρα σταφύλια και τα δόντια των τέκνων έτριξαν'· η απάντηση του Θεού, 'όλες οι ψυχές είναι δικές Μου… η ψυχή που αμαρτάνει, αυτή θα αποθάνει'· ο δίκαιος άνθρωπος που θα ζήσει, ο πονηρός υιός που θα αποθάνει στην ίδια του την αμαρτία, ο πονηρός άνθρωπος που επιστρέφει και δεν μνημονεύεται πλέον για τις παραβάσεις του· και ο μεγάλος λόγος ελέους, 'Δεν θα θελήσω καθόλου τον θάνατο του παραβάτη… αλλά να επιστρέψει από την πονηρή οδό του και να ζήσει.'
Μελετήστε
Μελέτη
Ποιο είναι το τρυφερό κλαδί που ο Θεός ο Ίδιος φυτεύει στο υψηλό βουνό; Ο Θεοδώρητος δοκιμάζει κάθε άλλο υποψήφιο — τον Ζοροβάβελ, τους Μακκαβαίους — και διαπιστώνει ότι κανείς δεν ταιριάζει σε δέντρο στη σκιά του οποίου αναπαύονται όλα τα έθνη· και έτσι συμπεραίνει σαφώς ότι
αυτά προλέγονται για τον Κύριο και Σωτήρα μας Ιησού Χριστό, ο οποίος κατά σάρκα έλαβε τη γενεά Του από τον Δαβίδ, έχοντας τους προγόνους Του όχι από οποιουσδήποτε βλαστούς της βασιλείας, αλλά από την ίδια τη διαδοχή των βασιλέων.Το ίδιο το κόψιμο το ερμηνεύει για την Ενσάρκωση, διότι ο Θεός ανέλαβε τη φύση μας από εκείνη τη βασιλική ρίζα:
τη σάρκα την οποία ανέλαβε ο ίδιος ο Δεσπότης την έκοψε, όπως είπαμε προηγουμένως· διότι οικοδόμησε για τον Εαυτό Του τον ανθρώπινο ναό.Το υψηλό βουνό στο οποίο κρεμιέται το κλαδί το ερμηνεύει για τον Σταυρό:
Και υψηλός είναι ο Γολγοθάς, όπου ο σωτήριος σταυρός στερεώθηκε.Και τα πουλιά που αναπαύονται κάτω από το μεγάλο δέντρο είναι οι ψυχές των πιστών, που υψώνουν τον νου τους στον ουρανό —
Διότι τέτοιοι είναι οι θρεπτοί της πίστεως, στέλνοντας τον νου τους προς τα άνω και φανταζόμενοι τα επουράνια πράγματα. Από παραβολή της καταστροφής ενός έθνους, ο Θεοδώρητος έχει αντλήσει όλο το τόξο της σωτηρίας.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Το κεφάλαιο δεκαοκτώ φέρει τον πιο προσωπικό λόγο του προφήτη. Ο λαός είχε μια παροιμία που κατηγορούσε τα παθήματά τους στους πατέρες τους, σαν ο Θεός να τιμωρούσε τους αθώους για τους ενόχους. Ο Θεοδώρητος δείχνει τον Κύριο να την ανατρέπει — όχι η κληρονομημένη αμαρτία αλλά η εκλεγμένη κρίνεται, και
η ίδια η αμαρτάνουσα ψυχή θα πληρώσει τις ποινές. Αυτή δεν είναι σκληρή απόφαση αλλά η θύρα της ελπίδας, διότι αν η αμαρτία είναι δική μου εκλογή, τότε με τη μετάνοια μπορεί να αναιρεθεί. Έτσι ο Θεοδώρητος θαυμάζει πόσο μακριά φθάνει η υποδοχή του Θεού — ακόμη και ο ισόβιος παραβάτης, τη στιγμή που επιστρέφει, γίνεται δεκτός:
όταν μετανοήσει και χρησιμοποιήσει μετάνοια και εκλέξει την οδό της δικαιοσύνης, και εγώ τον δέχομαι και τον κρίνω άξιο ζωής. Και ακούει στο κεφάλαιο την ίδια την καρδιά του Θεού, ο οποίος μας δημιούργησε όχι για να μας καταστρέψει:
Δεν επιθυμώ, λέγει, τον θάνατο του παραβάτη, αλλά τη μετάνοιά του· διότι όχι για να τιμωρήσω έπλασα τη φύση των ανθρώπων, αλλά για να μεταδώσω ζωή.Αυτός είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της μετανοίας που ομολογεί όλη η Εκκλησία — ότι ο Θεός που είναι δίκαιος είναι επίσης ο Θεός που περιμένει την επιστροφή μιας ψυχής.
Απαντήστε
Απόκριση
Κοίταξε πρώτα το υψηλό βουνό και το δέντρο επάνω του. Το κλαδί που φύτεψε ο Θεός είναι ο Χριστός, υψωμένος στο υψηλό βουνό του Γολγοθά και αναστημένος, και η σκιά στην οποία κάθε πουλί βρίσκει ανάπαυση είναι η Εκκλησία Του. Είσαι μία από τις φτερωτές ψυχές — στέλνοντας τον νου σου προς τα άνω προς τα επάνω — ή σέρνεσαι ανάμεσα στις μέριμνες της γης; Έπειτα πάρε το κεφάλαιο δεκαοκτώ στην ίδια σου τη συνείδηση. Σταμάτα να κατηγορείς τους πατέρες σου, τις περιστάσεις σου, τις πληγές σου, για την αμαρτία που ακόμη εκλέγεις· ο Θεοδώρητος δεν θα σου επιτρέψει να κρατήσεις αυτή την πρόφαση, διότι η ψυχή που αμαρτάνει κρίνεται για τη δική της εκλογή, και ό,τι η εκλογή έδεσε, η μετάνοια μπορεί να λύσει. Και μη φανταστείς ότι έχεις περιπλανηθεί πολύ μακριά για να επιστρέψεις. Ο Θεός που προσέβαλες δεν επιθυμεί τον θάνατό σου αλλά την επιστροφή σου· έπλασε τη φύση σου όχι για να την τιμωρήσει αλλά για να της δώσει ζωή. Έτσι επίστρεψε — σήμερα, ενώ λέγεται σήμερα — από όποια πονηρή οδό βαδίζεις, και ζήσε.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε που έκοψες το τρυφερό κλαδί από τη βασιλική ρίζα και το φύτεψες στο υψηλό βουνό — τον Υιό Σου σαρκωμένο, υψωμένο στον υψηλό Γολγοθά και αναστημένο εν δόξα — συγκέντρωσέ με κάτω από τη σκιά εκείνου του μεγάλου δέντρου, ανάμεσα στις φτερωτές ψυχές που στέλνουν τον νου τους προς τα άνω στα επουράνια πράγματα. Δίδαξέ με να αποθέσω την παροιμία των αμαρτιών των πατέρων μου, και να ομολογήσω τις δικές μου· διότι η ψυχή που αμαρτάνει, αυτή θα αποθάνει, και η αμαρτία είναι δική μου εκλογή. Ωστόσο Εσύ δεν επιθυμείς τον θάνατο του παραβάτη, αλλά τη μετάνοιά του, έχοντας πλάσει τη φύση μου όχι για να την τιμωρήσεις αλλά για να μεταδώσεις ζωή. Δέξου με, λοιπόν, όπως υποσχέθηκες να δεχθείς καθέναν που επιστρέφει, αν και έχει διαπράξει παραβάσεις πέρα από κάθε αρίθμηση· κρῖνέ με άξιο ζωής εν τω ελέει Σου, και ας μη αποθάνω πλέον εν ταις αμαρτίαις μου, αλλά ας επιστρέψω από την πονηρή οδό μου και ας ζήσω. Σοι, ω Χριστέ ο Θεός ημών, μετά του Πατρός και του παναγίου Πνεύματος, δόξα νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →