Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Άσμα Ασμάτων
Άσμα Ασμάτων 1-2 — Eterniseed (Εποχή της Μεταρρύθμισης / ιστορικός Προτεσταντισμός)
Άνοιγμα
Το Άσμα Ασμάτων βρίσκεται εντός του κανόνα ως μια εικόνα της διαθήκης της αγάπης που διατάσσεται από τη θεία σοφία. Στα κεφάλαια ένα και δύο το κείμενο παρουσιάζει μια ανταλλαγή μεταξύ της αγαπημένης και του βασιλιά της, πλαισιωμένη όχι ως απλή ανθρώπινη στοργή αλλά ως μια μορφή του σταθερού δεσμού μεταξύ του Κυρίου και εκείνων που αυτός έχει εκλέξει. Οι εναρκτήριοι στίχοι καθιερώνουν την προτεραιότητα αυτής της αγάπης: αυτή ξεκινά από τα άνω, γίνεται δεκτή με ταπεινότητα και εκφράζεται μέσω της γλώσσας της ανήκουσας. Ο αναγνώστης συναντά την ομολογία επιθυμίας της αγαπημένης μαζί με τις δηλώσεις ευαρέσκειας του βασιλιά, κάθε στοιχείο διαταγμένο σύμφωνα με τον κυρίαρχο σκοπό που διέπει όλη την ιστορία της απολύτρωσης. Αυτό το τμήμα του Άσματος επομένως στρέφει την προσοχή μακριά από την αυτόνομη συγκίνηση και προς τη χάρη της εκλογής που εξασφαλίζει την ένωση που περιγράφει.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Καθώς διαβάζονται τα κεφάλαια, προσέξτε την οργανωμένη κίνηση από την εναρκτήρια ικεσία της αγαπημένης προς τη μετρημένη απάντηση του βασιλιά και έπειτα προς τις αμοιβαίες επιβεβαιώσεις που ακολουθούν. Παρατηρήστε την επαναλαμβανόμενη εικόνα των αμπελώνων, των κρίνων και της μηλιάς· δείτε πώς κάθε εικόνα λειτουργεί εντός του διαλόγου της διαθήκης και όχι ως απομονωμένο ποιητικό στολίδι. Σημειώστε την πρόοδο από τον πόθο προς τη βεβαιότητα και την επανειλημμένη επιμονή ότι η αγαπημένη ανήκει στον αγαπημένο της και αυτός σε αυτήν. Αυτά τα στοιχεία μαζί αποκαλύπτουν την κεντρική μέριμνα του κειμένου: την ασφάλεια μιας αγάπης που προέρχεται από την κυρίαρχη επιλογή του βασιλιά και απαντάται από την εδραιωμένη εμπιστοσύνη της αγαπημένης.
Μελετήστε
Μελέτη
Το πρώτο κεφάλαιο ανοίγει με το αίτημα της αγαπημένης να την τραβήξει ο βασιλιάς πίσω του, αναγνωρίζοντας ότι η αγάπη του υπερβαίνει τον οίνο. Αυτή η ικεσία αντανακλά την εξάρτηση του πλάσματος από τη θεία πρωτοβουλία· η ψυχή δεν ανέρχεται με τη δική της κίνηση αλλά έλκεται από εκείνον που έχει ήδη θέσει την αγάπη του επάνω της. Η αναφορά στους θαλάμους του βασιλιά υπογραμμίζει το προνόμιο της πρόσβασης στη διαθήκη που δίνεται, όχι που κερδίζεται. Όταν η αγαπημένη ομολογεί ότι είναι σκοτεινή αλλά όμορφη, το κείμενο αναγνωρίζει την πραγματικότητα της εναπομένουσας αδυναμίας ενώ επιβεβαιώνει τη δικαιοσύνη που την καλύπτει. Οι θυγατέρες της Ιερουσαλήμ υπηρετούν ως μάρτυρες αυτής της δηλωμένης κατάστασης και όχι ως κριτές της. Στο δεύτερο κεφάλαιο ο βασιλιάς απαντά με τους τίτλους «ρόδο της Σαρών» και «κρίνο των κοιλάδων», προσδιορισμοί που τοποθετούν την ομορφιά της αγαπημένης στην εκτίμηση του βασιλιά και όχι σε καμία εγγενή αρετή. Η απάντηση της αγαπημένης, που ταυτίζει τον βασιλιά με τη μηλιά ανάμεσα στα δέντρα του δάσους, τοποθετεί όλη την καρποφορία που συντηρεί σε αυτόν μόνο. Το λάβαρο της αγάπης και ο οίκος του οίνου απεικονίζουν περαιτέρω την οργανωμένη ασφάλεια της διαθήκης: η αγαπημένη φέρεται υπό προστασία και τρέφεται στο τραπέζι του βασιλιά. Η διαταγή να μη διεγείρουν την αγάπη έως ότου ευαρεστηθεί καθιερώνει ότι ο χρόνος και η ένταση αυτής της κοινωνίας παραμένουν υπό την κυρίαρχη καθοδήγηση του βασιλιά. Σε όλη αυτή την περικοπή το κείμενο διατηρεί ένα συνεπές πρότυπο: κάθε έκφραση επιθυμίας ή ευαρέσκειας αγκυρώνεται στην προηγούμενη πραγματικότητα της ανήκουσας, και κάθε εικόνα καρποφορίας ή καταφυγίου ανάγεται στην πρωτοβουλία του βασιλιά. Το αποτέλεσμα είναι μια απεικόνιση της ένωσης στην οποία η απάντηση της αγαπημένης επιβεβαιώνει και δεν συνιστά τον δεσμό που έχει ήδη θεμελιωθεί από τον λόγο του βασιλιά.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Αυτό το τμήμα του Άσματος εναρμονίζεται με την ευρύτερη μαρτυρία της Γραφής για την εκλεκτική αγάπη του Θεού. Το ίδιο πρότυπο κυρίαρχης πρωτοβουλίας ακολουθούμενης από ανταποκριτική εμπιστοσύνη εμφανίζεται στις συναλλαγές του Κυρίου με τον Ισραήλ όπως καταγράφονται στο Δευτερονόμιο και στον Ωσηέ, και επανεμφανίζεται στην περιγραφή της Καινής Διαθήκης για τον Χριστό και την Εκκλησία. Η προς Εφεσίους πέντε χρησιμοποιεί την ένωση του γάμου ως τη μορφή της αυτοπαράδοσης του Χριστού για τον λαό του, ενώ τα τελευταία κεφάλαια της Αποκάλυψης παρουσιάζουν τη νύφη προετοιμασμένη και στολισμένη από τον Αμνό. Το ερμηνευτικό ένστικτο της παράδοσης της Μεταρρύθμισης διαβάζει αυτά τα κείμενα μαζί, αρνούμενο να αποσπάσει το Άσμα από το πλαίσιο της διαθήκης που διέπει ολόκληρο τον κανόνα. Υπό αυτό το φως η εικονογραφία των κεφαλαίων ένα και δύο παρέχει συγκεκριμένη γλώσσα για το δόγμα της ένωσης με τον Χριστό: η αγαπημένη γίνεται δεκτή στον αγαπημένο, προστατεύεται από την πρόνοιά του και καλείται να αναπαυθεί στον χρόνο της αγάπης του.
Απαντήστε
Ανταπόκριση
Πώς διαμορφώνει η εξάρτηση της αγαπημένης από το τράβηγμα του βασιλιά τον τρόπο που προσεγγίζετε την προσευχή και τα μέσα της χάριτος; Με ποιον τρόπο η κυρίαρχη διάταξη της αγάπης από τον βασιλιά διορθώνει κάθε τάση να αντιμετωπίζεται η πνευματική στοργή ως ζήτημα προσωπικού επιτεύγματος; Πού βλέπετε το ίδιο πρότυπο εκλεκτικής χάριτος και ανταποκριτικής εμπιστοσύνης να εργάζεται στη δική σας στάση ενώπιον του Θεού;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κυρίαρχε Κύριε, που έθεσες την αγάπη σου σε έναν λαό που δεν ήταν ακόμη όμορφος, χάρισε να ελκυσθούμε πίσω σου στους θαλάμους της κοινωνίας της διαθήκης. Ας γίνει η γλώσσα της ανήκουσας που ομιλείται σε αυτό το Άσμα η εδραιωμένη ομολογία των καρδιών μας, ώστε να αναπαυόμαστε υπό το λάβαρο της αγάπης σου και να δεχόμαστε τον καρπό της πρόνοιάς σου χωρίς ανήσυχη προσπάθεια. Διάταξε τους χρόνους της βεβαιότητάς μας σύμφωνα με την καλή σου ευαρέσκεια, και φύλαξέ μας από το να διεγείρουμε στοργές που δεν έχεις ακόμη ορίσει. Είθε η ένωση που εικονίζεται εδώ να πραγματοποιηθεί σε εμάς από το ίδιο Πνεύμα που σφραγίζει κάθε υπόσχεση, προς έπαινο της εκλεκτικής χάριτός σου μόνο. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.