Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Κορινθίους
2 Κορινθίους 5 — Eterniseed (Εποχή της Μεταρρύθμισης / ιστορικός Προτεστάντης)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το πέμπτο κεφάλαιο της δευτέρας επιστολής προς τους Κορινθίους εκθέτει την διδασκαλία του αποστόλου σχετικά με την παρούσα αδυναμία των αγίων και την βέβαιη ελπίδα που ανήκει σε αυτούς δια της θείας επαγγελίας. Εδώ η κυριαρχία του Θεού διατάσσει τόσο τις θλίψεις της θνητής αυτής καταστάσεως όσο και την αιώνια κληρονομία που έχει ετοιμασθεί για εκείνους τους οποίους έχει συμφιλιώσει με τον εαυτό του. Το χωρίο μεταβαίνει από τον πόθο του πιστού για την επουράνια κατοικία στην βεβαιότητα ότι ο Θεός ο ίδιος έχει δημιουργήσει αυτήν την επιθυμία και την έχει επιβεβαιώσει δια του Πνεύματός του. Έπειτα αναπτύσσει την φύση της αποστολικής διακονίας ως διακονίας συμφιλιώσεως, θεμελιωμένης όχι σε ανθρώπινη πειθώ αλλά στο έργο της διαθήκης του Χριστού ο οποίος δεν εγνώρισε αμαρτία αλλά έγινε αμαρτία υπέρ του λαού του. Σε όλη την έκταση το κείμενο διατηρεί σταθερή αναφορά στην τελική κρίση και στην νέα κτίση που αντικαθιστά την παλαιά τάξη υπό τον Αδάμ. Ο αναγνώστης επομένως καλείται να εξετάσει πώς ο Θεός μόνος εγκαινιάζει, συντηρεί και ολοκληρώνει την ζωή της πίστεως εν μέσω της ορατής φθοράς της παρούσης εποχής.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Καθώς αναγινώσκεται το κεφάλαιο, προσέξτε την αντίθεση μεταξύ της γήινης σκηνής και του οικοδομήματος εκ Θεού, την πορεία δια πίστεως και όχι δι' όψεως, και την διακήρυξη ότι ο Θεός ήταν εν Χριστώ συμφιλιώνοντας τον κόσμο προς τον εαυτό του. Σημειώστε την επανειλημμένη έμφαση στην θεία ενέργεια: ο Θεός ετοιμάζει τον πιστό, ο Θεός δίδει το Πνεύμα ως αρραβώνα, ο Θεός κρίνει δια του Χριστού, και ο Θεός εμπιστεύεται τον λόγον της συμφιλιώσεως. Παρατηρήστε πώς ο απόστολος θεμελιώνει την παρρησία στην επερχόμενη κρίση και στο τετελεσμένο έργον της υποκαταστάσεως και όχι στις παρούσες περιστάσεις. Η ανάγνωση πρέπει να είναι μετρημένη, επιτρέποντας σε κάθε πρόταση να αποκαλύπτει την λογική της διαθήκης που μεταβαίνει από τον παρόντα στεναγμό στην μελλοντική κατοχή και από την προσωπική ελπίδα στην δημόσια πρεσβεία.
Μελετήστε
Μελέτη
Το επιχείρημα ανοίγει με την αναγνώριση ότι το παρόν σώμα είναι προσωρινή σκηνή, υποκείμενη σε διάλυση, ενώ ο πιστός κατέχει θεοπαράδοτη κατοικία αιώνια και μη χειροποίητη. Η διάκριση αυτή δεν προσφέρεται για να καλλιεργήσει περιφρόνηση προς το σώμα αλλά για να εντοπίσει την πηγή της υπομονής στην επαγγελία του Θεού και όχι σε κάποια φυσική ανθεκτικότητα. Οι άγιοι επομένως στενάζουν, όχι από απλή κτιστή δυσαρέσκεια, αλλά επειδή έχουν ετοιμασθεί από τον Θεό για κληρονομία που υπερβαίνει την παρούσα τάξη. Το Πνεύμα δίδεται ως αρραβών της κληρονομίας αυτής, εξασφαλίζοντας την επαγγελία μέχρι την πλήρη πραγματοποίησή της και διαφυλάττοντας έτσι τους εκλεκτούς από την απόγνωση όταν ο έξω άνθρωπος φθείρεται. Η πορεία δια πίστεως ακολουθεί απευθείας: τα ορατά πράγματα της εποχής αυτής είναι παροδικά, ενώ οι αόρατες πραγματικότητες της διαθήκης παραμένουν σταθερές δια θείου διατάγματος. Το βήμα της κρίσεως του Χριστού εισάγεται όχι ως απειλή για να ταράξει τους δικαιωμένους αλλά ως η δημόσια δικαίωση εκείνων των οποίων οι ζωές διεπονήθηκαν από τον φόβον του Κυρίου. Ο φόβος αυτός παράγει διακονία σημαδεμένη από πειθώ προς τους άλλους, όμως η πειθώ αυτή στηρίζεται στην προηγούμενη γνώση ότι ο Θεός ήδη γνωρίζει τους ιδικούς του. Ακολουθεί η κεντρική διακήρυξη: εάν τις είναι εν Χριστώ, τα παλαιά παρήλθον και τα νέα έχουν έλθει. Αυτό δεν είναι απλή ηθική βελτίωση αλλά κυρίαρχη αναδημιουργία που αντιστοιχεί στην αρχική πράξη του Θεού κατά την διαμόρφωση του κόσμου. Η συμφιλίωση που συντελέσθηκε εν Χριστώ είναι επομένως το θεμέλιο της νέας κτίσεως. Ο Θεός δεν λογάριασε τα παραπτώματα σε εκείνους που είναι εν τη κεφαλή της διαθήκης, διότι έκανε τον αναμάρτητο να γίνει αμαρτία υπέρ αυτών ώστε αυτοί να γίνουν δικαιοσύνη Θεού εν αυτώ. Το αποστολικό λειτούργημα είναι αναλόγως πρεσβεία εξ ονόματος του συμφιλιώνοντος Θεού, λειτούργημα που δεν πηγάζει από ανθρώπινη πρωτοβουλία αλλά από την θεία αποστολή. Το κεφάλαιο επομένως παρουσιάζει ενιαία διδασκαλία στην οποία η αδυναμία της παρούσης ζωής, το δώρον του Πνεύματος, η βεβαιότητα της κρίσεως και η διακονία της συμφιλιώσεως όλα προέρχονται από τον ίδιο κυρίαρχο σκοπό που εκλέγει, λυτρώνει και διαφυλάττει λαόν για τον εαυτό του.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Η διδασκαλία αυτή στέκεται σε άμεση συνέχεια με το πρότυπο της διαθήκης που έχει ήδη αποκαλυφθεί στις προγενέστερες γραφές. Ο στεναγμός της παρούσης σκηνής απηχεί την υποταγή της κτίσεως στην ματαιότητα που περιγράφεται στην επιστολή προς τους Ρωμαίους, όπου το ίδιο Πνεύμα υπηρετεί ως απαρχή της επερχόμενης απολυτρώσεως του σώματος. Η αντίθεση μεταξύ παλαιάς και νέας κτίσεως ανακαλεί το άνοιγμα της Γενέσεως και τις προφητικές αναγγελίες ουρανών και γης ανακαινισμένων, τώρα εκπληρωμένων στο πρόσωπο και το έργον του Χριστού. Η υποκαταστατική ανταλλαγή κατά την οποία ο αναμάρτητος φέρει αμαρτία βρίσκει το προηγούμενό της στις λευιτικές προσφορές και στα άσματα του πάσχοντος δούλου, όμως λαμβάνει την οριστική έκθεσή της στην αποστολική διδασκαλία περί καταλογισμού. Η διακονία της συμφιλιώσεως επεκτείνει την αβρααμική επαγγελία ότι η ευλογία θα έφθανε στα έθνη δια του σπέρματος, τώρα πραγματοποιημένη στην πρεσβευτική κλήση της εκκλησίας. Η μεταγενέστερη μεταρρυθμισμένη σκέψη επί του κεφαλαίου αυτού έχει σταθερά τονίσει ότι ο αρραβών του Πνεύματος και το βήμα της κρίσεως του Χριστού μαζί εξασφαλίζουν τόσο την επιμονή των αγίων όσο και την τελική ευθύνη τους, χωρίς να επιτρέπουν σε καμία από τις δύο αλήθειες να ακυρώσει την άλλη. Το χωρίον επομένως χρησιμεύει ως σύνοψη της κινήσεως της διαθήκης από την εκλογή στην δοξοποίηση, μεσιτευόμενη εξ ολοκλήρου δια του έργου του ενσαρκωθέντος Υιού.
Απαντήστε
Απόκριση
Σε ποιο μέτρο η παρούσα αδυναμία του σώματος υπηρετεί να κατευθύνει την ελπίδα σας προς την κατοικία που έχει ετοιμασθεί από τον Θεό και όχι προς κάποια ορατή ασφάλεια; Πώς η γνώση ότι ο Θεός σας εμπιστεύθηκε τον λόγον της συμφιλιώσεως διαμορφώνει τις συναλλαγές σας με εκείνους που παραμένουν έξω από την διαθήκη; Πού στην καθημερινή σας συμπεριφορά η πραγματικότητα του επερχόμενου βήματος της κρίσεως του Χριστού απαιτεί περισσότερο μια νέα εφαρμογή της πίστεως και όχι της όψεως;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε Θεέ, ο οποίος ητοίμασας για τον λαόν σου αιώνια οικία μη χειροποίητη, χάρισε να πορευόμεθα δια πίστεως εν μέσω της διαλύσεως της σκηνής αυτής. Βεβαίωσέ μας δια του Πνεύματός σου ως αρραβώνος της κληρονομίας, ώστε να μη αποκάμωμεν όταν ο έξω άνθρωπος φθείρεται. Συ που μας συνεφιλίωσας προς τον εαυτό σου εν Χριστώ, κάνοντάς τον αμαρτία υπέρ ημών ώστε να γίνωμεν η δικαιοσύνη σου, διατήρησέ μας σταθερούς στην διακονία που μας εμπιστεύθηκες. Ας διατάξει ο φόβος του βήματός σου την συμπεριφορά μας, και ας κυβερνήσει η βεβαιότητα της νέας κτίσεως τα αισθήματά μας. Διαφύλαξε τον λαόν της διαθήκης σου από κάθε ψευδή πεποίθηση σε πράγματα ορατά, και φέρε μας επιτέλους στην πλήρη κατοχή εκείνου που υπεσχέθης, δια Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.