← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Θεσσαλονικείς

Βʹ Θεσσαλονικεῖς 1 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Β' Θεσσαλονικείς 1Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Η προσεκτική ερμηνεία της Γραφής από τον Ιωάννη Καλβίνο συνεχίζει να καθοδηγεί τους πιστούς αιώνες αργότερα. Στο σχόλιό του για το κεφάλαιο 1 της Βʹ Θεσσαλονικεῖς, ο Καλβίνος εφιστά την προσοχή στα λόγια ενθάρρυνσης του αποστόλου Παύλου εν μέσω διωγμού. Δείχνει πώς η πίστη και η αγάπη μεγαλώνουν μαζί υπό δοκιμασία και πώς η δικαιοσύνη του Θεού θα τακτοποιήσει όλα τα πράγματα μια μέρα. Οι γνώσεις του Καλβίνου μας προσκαλούν να εξετάσουμε τη δική μας υπομονή και ελπίδα. Καθώς ακούμε τη φωνή του σήμερα, ας αναζωπυρωθούν οι καρδιές μας για να προχωρήσουμε στο ευαγγέλιο με νέα εμπιστοσύνη στην επιστροφή του Χριστού.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε ολόκληρο το κεφάλαιο 1 της Βʹ Θεσσαλονικεῖς. Προσέξτε τον θερμό χαιρετισμό του Παύλου, την ευχαριστία του για την αυξανόμενη πίστη και αγάπη των πιστών, και τα λόγια του για την υπομονή υπό θλίψη. Δώστε προσοχή στην υπόσχεση της επιστροφής του Χριστού και στην αντίθεση μεταξύ κρίσης για τους ασεβείς και δόξας για τους αγίους. Αφήστε το χωρίο να εγκατασταθεί στην καρδιά σας πριν στραφούμε στους στοχασμούς του Καλβίνου.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά εξετάζοντας την ευχαριστία του Παύλου για τους Θεσσαλονικείς. 3 Το να ευχαριστεί. Αρχίζει με έπαινο, ώστε να έχει αφορμή να προχωρήσει σε προτροπή, διότι με αυτόν τον τρόπο έχουμε μεγαλύτερη επιτυχία μεταξύ εκείνων που έχουν ήδη εισέλθει στον δρόμο, όταν χωρίς να παραλείψουμε τη σιωπηλή αναφορά στην προηγούμενη πρόοδό τους, τους υπενθυμίζουμε πόσο μακριά βρίσκονται ακόμη από τον στόχο, και τους παρακινούμε να προοδεύσουν. Καθώς όμως είχε στην προηγούμενη Επιστολή επαινέσει την πίστη και την αγάπη τους, τώρα δηλώνει την αύξηση και των δύο. Και αναμφίβολα, αυτός ο δρόμος πρέπει να ακολουθείται από όλους τους ευσεβείς — να εξετάζουν τον εαυτό τους καθημερινά, και να βλέπουν πόσο έχουν προοδεύσει. Αυτή, λοιπόν, είναι η αληθινή έπαινος των πιστών — ότι αυξάνονται καθημερινά στην πίστη και την αγάπη. Όταν λέει πάντοτε, εννοεί ότι του παρέχεται συνεχώς νέα αφορμή. Είχε προηγουμένως ευχαριστήσει τον Θεό για λογαριασμό τους. Λέει ότι έχει τώρα αφορμή να το κάνει ξανά, με βάση την καθημερινή πρόοδο. Όταν όμως ευχαριστεί τον Θεό γι' αυτό, δηλώνει ότι οι αυξήσεις, όχι λιγότερο από τις αρχές, της πίστης και της αγάπης προέρχονται από αυτόν, διότι αν προέρχονταν από τη δύναμη των ανθρώπων, η ευχαριστία θα ήταν προσποιητή, ή τουλάχιστον άχρηστη. Περαιτέρω, δείχνει ότι η πρόοδός τους δεν ήταν ασήμαντη, ή ακόμη και συνηθισμένη, αλλά άφθονη. Τόσο περισσότερο επαίσχυντη είναι η βραδύτητά μας, εφόσον μόλις προχωρούμε ένα βήμα κατά τη διάρκεια μεγάλου χρονικού διαστήματος. Ο Καλβίνος στη συνέχεια εξετάζει την καύχηση του αποστόλου στις εκκλησίες. 4 Ώστε εμείς οι ίδιοι καυχόμαστε σε εσάς. Δεν θα μπορούσε να τους αποδώσει υψηλότερο έπαινο, παρά λέγοντας ότι τους προβάλλει ενώπιον άλλων Εκκλησιών ως υπόδειγμα, διότι αυτό είναι το νόημα αυτών των λόγων: — Καυχόμαστε σε εσάς ενώπιον άλλων Εκκλησιών. Διότι ο Παύλος δεν καυχήθηκε για την πίστη των Θεσσαλονικέων από πνεύμα φιλοδοξίας, αλλά εφόσον ο έπαινός τους θα μπορούσε να αποτελέσει παρότρυνση να καταβάλουν προσπάθεια να τους μιμηθούν. Δεν λέει, όμως, ότι καυχάται για την πίστη και την αγάπη τους, αλλά για την υπομονή και την πίστη τους. Επομένως, προκύπτει ότι η υπομονή είναι ο καρπός και η απόδειξη της πίστης. Αυτοί οι λόγοι, λοιπόν, πρέπει να ερμηνευθούν με αυτόν τον τρόπο: — «Καυχόμαστε για την υπομονή που πηγάζει από την πίστη, και μαρτυρούμε ότι αυτή λάμπει εξέχουσα σε εσάς»· διαφορετικά το πλαίσιο δεν θα αντιστοιχούσε. Και αναμφίβολα, δεν υπάρχει τίποτε που μας στηρίζει στις θλίψεις όπως η πίστη· το οποίο είναι αρκετά φανερό από αυτό, ότι βυθιζόμαστε εντελώς μόλις οι υποσχέσεις του Θεού μας εγκαταλείψουν. Επομένως, όσο περισσότερη πρόοδο κάνει κάποιος στην πίστη, τόσο περισσότερο θα είναι προικισμένος με υπομονή για να υπομένει τα πάντα με ανδρεία, όπως από την άλλη πλευρά, η μαλακότητα και η ανυπομονησία υπό αντιξοότητα μαρτυρούν απιστία από μέρους μας· αλλά ιδιαίτερα όταν πρέπει να υπομείνουμε διωγμούς για το ευαγγέλιο, η επίδραση της πίστης σε αυτή την περίπτωση αποκαλύπτεται. Στο θέμα της κρίσης ο Καλβίνος γράφει στη συνέχεια. 5 Απόδειξη της δίκαιης κρίσης του Θεού. Χωρίς να αναφέρω την ερμηνεία που δόθηκε από άλλους, είμαι της γνώμης ότι το αληθινό νόημα είναι αυτό — ότι οι αδικίες και οι διωγμοί που υπομένουν αθώα και ευσεβή πρόσωπα από τους ασεβείς και εγκαταλελειμμένους, δείχνουν καθαρά, σαν σε καθρέφτη, ότι ο Θεός θα είναι μια μέρα ο κριτής του κόσμου. Και αυτή η δήλωση είναι εντελώς αντίθετη με εκείνη την βέβηλη αντίληψη, την οποία έχουμε συνηθίσει να διατηρούμε, όποτε πηγαίνει καλά με τους καλούς και άσχημα με τους ασεβείς. Διότι νομίζουμε ότι ο κόσμος ρυθμίζεται από τυχαία σύμπτωση, και δεν αφήνουμε στον Θεό κανέναν έλεγχο. Εξαιτίας αυτού, η ασέβεια και η περιφρόνηση καταλαμβάνουν τις καρδιές των ανθρώπων, όπως λέει ο Σολομών, (Εκκλησιαστής 9:3) διότι εκείνοι που υποφέρουν οτιδήποτε αδικαιολόγητα είτε ρίχνουν το φταίξιμο στον Θεό, είτε δεν νομίζουν ότι ασχολείται με τις υποθέσεις των ανθρώπων. Ακούμε τι λέει ο Οβίδιος, — «Πειράζομαι να νομίζω ότι δεν υπάρχουν θεοί.» [626] Ακόμη περισσότερο, ο Δαβίδ ομολογεί (Ψαλμός 73:1-12) ότι, επειδή έβλεπε τα πράγματα σε τόσο συγκεχυμένη κατάσταση στον κόσμο, είχε σχεδόν χάσει το στήριγμά του, σαν σε ολισθηρό τόπο. Από την άλλη πλευρά, οι ασεβείς γίνονται πιο θρασείς εξαιτίας της ευημερίας, σαν να μην τους περιμένει καμία τιμωρία για τα εγκλήματά τους· όπως ακριβώς ο Διονύσιος, όταν έκανε ευτυχή πλου, [627] καυχήθηκε ότι οι θεοί ευνόησαν τους ιερόσυλους. [628] Εν συντομία, όταν βλέπουμε ότι η σκληρότητα των ασεβών κατά των αθώων περιφέρεται με ατιμωρησία, η σαρκική αίσθηση συμπεραίνει ότι δεν υπάρχει κρίση του Θεού, ότι δεν υπάρχουν τιμωρίες των ασεβών, ότι δεν υπάρχει ανταμοιβή της δικαιοσύνης.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος συνδέει αυτές τις αλήθειες με την ελπίδα της μελλοντικής κρίσης. Επομένως η δήλωση που προσθέτει — ότι είναι δίκαιο με τον Θεό να ορίσει θλίψη, κ.λπ., είναι το θεμέλιο αυτής της διδασκαλίας — ότι ο Θεός παρέχει σημεία μιας κρίσης που έρχεται όταν απέχει, προς το παρόν, από την άσκηση του αξιώματος του κριτή. Και αναμφίβολα, αν τα πράγματα ήταν τώρα διευθετημένα με ανεκτό τρόπο, ώστε η κρίση του Θεού να αναγνωρίζεται ως έχουσα ασκηθεί πλήρως, μια τέτοια διευθέτηση θα μας κρατούσε στη γη. Επομένως ο Θεός, για να μας παρακινήσει στην ελπίδα μιας κρίσης που έρχεται, κρίνει τον κόσμο μόνο σε κάποιο βαθμό προς το παρόν. Παρέχει, είναι αλήθεια, πολλά σημεία της κρίσης του, αλλά με τέτοιο τρόπο ώστε να μας αναγκάζει να επεκτείνουμε την ελπίδα μας πιο πέρα. Ένα αξιοσημείωτο χωρίο αληθινά, καθώς μας διδάσκει με ποιον τρόπο οι νόες μας πρέπει να υψωθούν πάνω από όλα τα εμπόδια του κόσμου, όποτε υποφέρουμε οποιαδήποτε αντιξοότητα — ώστε η δίκαιη κρίση του Θεού να παρουσιάζεται στον νου μας, η οποία θα μας υψώσει πάνω από αυτόν τον κόσμο. Έτσι ο θάνατος θα είναι εικόνα της ζωής. Ο Καλβίνος κλείνει το τμήμα αντανακλώντας στη δοξολογία του Χριστού στους αγίους. 10 Όταν έρθει για να αγιαστεί. Καθώς έχει μέχρι τώρα ομιλήσει για την τιμωρία των ασεβών, τώρα επιστρέφει στους ευσεβείς, και λέει ότι ο Χριστός θα έρθει, για να δοξαστεί σε αυτούς· δηλαδή, για να τους φωτίσει με τη δόξα του, και για να γίνουν μέτοχοι αυτής. «Ο Χριστός δεν θα έχει αυτή τη δόξα για τον εαυτό του ατομικά· αλλά θα είναι κοινή σε όλους τους αγίους.» Αυτή είναι η κορυφαία και εκλεκτή παρηγοριά των ευσεβών, ότι όταν ο Υιός του Θεού θα φανερωθεί στη δόξα της βασιλείας του, θα τους συγκεντρώσει στην ίδια κοινωνία με τον εαυτό του. [633] Υπάρχει, όμως, μια υπονοούμενη αντίθεση μεταξύ της παρούσας κατάστασης στην οποία οι πιστοί κοπιάζουν και στενάζουν, και εκείνης της τελικής αποκατάστασης. Διότι τώρα εκτίθενται στις ονειδισμούς του κόσμου, και θεωρούνται ευτελείς και άχρηστοι· αλλά τότε θα είναι πολύτιμοι, και γεμάτοι αξιοπρέπεια, όταν ο Χριστός θα χύσει τη δόξα του επάνω τους. Το τέλος αυτού είναι, ότι οι ευσεβείς μπορεί σαν να λέγαμε, με κλειστά μάτια, να ακολουθήσουν το σύντομο ταξίδι αυτής της επίγειας ζωής, έχοντας τους νόες τους πάντοτε προσηλωμένους στη μελλοντική φανέρωση της βασιλείας του Χριστού. Διότι για ποιο σκοπό κάνει μνεία της ελεύσεώς του εν δυνάμει, παρά για να μπορέσουν με ελπίδα να πηδήσουν προς εκείνη την μακαρία ανάσταση που είναι ακόμη κρυμμένη;
Απαντήστε

Απόκριση

Πού βλέπετε απόδειξη αυξανόμενης πίστης και αγάπης στη δική σας ζωή αυτή την εβδομάδα; Πώς επηρεάζει η υπόσχεση της δίκαιης κρίσης του Χριστού τον τρόπο που υπομένετε τις παρούσες δυσκολίες; Με ποιους τρόπους μπορείτε να ζήσετε σήμερα με τα μάτια σας προσηλωμένα στη δόξα που θα αποκαλυφθεί όταν ο Χριστός επιστρέψει;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κυρίαρχε Πάτερ, ὑψοῦμεν τὴν δικαίαν Σου κρίσιν, ἡ ὁποία μίαν ἡμέραν θὰ ἀποκαλυφθῇ ἐξ οὐρανοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῆς δυνάμεώς Σου, ὅταν ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἔλθῃ διὰ νὰ δοξασθῇ ἐν τοῖς ἁγίοις Αὐτοῦ καὶ νὰ θαυμασθῇ μεταξὺ πάντων τῶν πιστευόντων. Διὰ τῆς διαθηκικῆς Σου χάριτος ἐνίσχυσον τὴν πίστιν καὶ τὴν ἀγάπην ἡμῶν ἐν μέσῳ πάσης θλίψεως, ἵνα ὑπομείνωμεν μετὰ ὑπομονῆς καὶ ἀξιωθῶμεν τῆς βασιλείας διὰ τὴν ὁποίαν πάσχομεν. Στήριξον τὰς καρδίας ἡμῶν ἐπὶ Χριστοῦ μέχρι ἐκείνης τῆς ἡμέρας, πρὸς ἔπαινον τοῦ ἐνδόξου ὀνόματός Σου. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →