← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιερεμίας

Ιερ 27-28 — με τον Ματθαίο Χένρι

Ιερεμίας 27-28Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το υπόμνημα του Ματθαίου Χένρι για τον Ιερεμία 27–28 μας καλεί να παρακολουθήσουμε έναν πιστό προφήτη να διαχειρίζεται αδύνατες πολιτικές καταστάσεις με σταθερή εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού. Σε αυτά τα κεφάλαια ο Χένρι δείχνει πώς η υποταγή στην πειθαρχία του Κυρίου μπορεί να διαφυλάξει τη ζωή ακόμη και όταν οι εθνικές ελπίδες καταρρέουν. Η μετρημένη ερμηνεία του βοηθά τους σύγχρονους αναγνώστες να δουν ότι η αληθινή σοφία συχνά μοιάζει με υποχώρηση παρά με αντίσταση όταν ο Θεός έχει μιλήσει. Καθώς ακούμε, ανακαλύπτουμε ότι η ποιμαντική καρδιά του Χένρι εξακολουθεί να καθοδηγεί τους πιστούς που αντιμετωπίζουν τις δικές τους περιόδους παράδοσης και αναμονής.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Εγκατασταθείτε στο κείμενο του Ιερεμία 27 και 28, επιτρέποντας στις λέξεις του προφήτη και στα γύρω γεγονότα να ξεδιπλωθούν αργά. Προσέξτε τους ζυγούς, τις αντικρουόμενες φωνές και τη σιωπηλή βεβαιότητα ότι μόνο το χρονοδιάγραμμα του Κυρίου θα σταθεί. Αφήστε την ανάγνωση να προετοιμάσει την καρδιά σας για την προσεκτική ανάλυση του Χένρι τόσο της προειδοποίησης όσο και της υπόσχεσης.
Μελετήστε

Μελέτη

Henry ανοίγει περιγράφοντας τη συνολική συμβουλή του προφήτη προς τα γύρω έθνη και προς την Ιουδαία. Ο προφήτης Ιερεμίας, αφού δεν μπορεί να πείσει τους ανθρώπους να υποταχθούν στην εντολή του Θεού, και έτσι να αποτρέψουν την καταστροφή της χώρας τους από τον βασιλιά της Βαβυλώνας, εδώ τους πείθει να υποταχθούν στην πρόνοια του Θεού, υποκύπτοντας ήρεμα στον βασιλιά της Βαβυλώνας, και γινόμενοι φόρου υποτελείς σε αυτόν, που ήταν η σοφότερη πορεία που μπορούσαν τώρα να πάρουν, και θα ήταν μετριασμός της συμφοράς, και θα απέτρεπε την ερήμωση της χώρας τους με φωτιά και σπαθί· η θυσία των ελευθεριών τους θα ήταν η σωτηρία των ζωών τους. Ι. Δίνει αυτή τη συμβουλή, στο όνομα του Θεού, στους βασιλείς των γειτονικών εθνών, ώστε να κάνουν το καλύτερο από το κακό, διαβεβαιώνοντάς τους ότι δεν υπήρχε θεραπεία, αλλά έπρεπε να υπηρετήσουν τον βασιλιά της Βαβυλώνας· και όμως με τον καιρό θα υπήρχε ανακούφιση, γιατί η κυριαρχία του θα διαρκούσε μόνο εβδομήντα χρόνια, εδ. 1-11. ΙΙ. Δίνει αυτή τη συμβουλή στον Σεδεκία βασιλιά της Ιουδαίας ιδιαίτερα (εδ. 12-15) και στους ιερείς και τον λαό, διαβεβαιώνοντάς τους ότι ο βασιλιάς της Βαβυλώνας θα εξακολουθούσε να προχωρεί εναντίον τους μέχρι να φθάσουν τα πράγματα στην έσχατη ανάγκη, και μια υπομονετική υποταγή θα ήταν ο μόνος τρόπος να μετριαστεί η συμφορά και να γίνει εύκολη, εδ. 16-22. Έτσι ο προφήτης, αν μόνο τον είχαν ακούσει, θα τους είχε καθοδηγήσει στους δρόμους της αληθινής πολιτικής καθώς και της αληθινής ευσέβειας. Ο Ερρίκος στη συνέχεια ξεδιπλώνει το σημείο των ζυγών και το κήρυγμα που το συνοδεύει. ΙΙ. Πρέπει να στείλει αυτό, με ένα κήρυγμα προσαρτημένο σε αυτό, σε όλους τους γειτονικούς άρχοντες· αυτοί που αναφέρονται (εδ. 3) είναι εκείνοι που βρίσκονται δίπλα στη γη της Χαναάν. Φαίνεται ότι υπήρχε συνθήκη συμμαχίας σε εξέλιξη μεταξύ του βασιλιά της Ιουδαίας και όλων αυτών των άλλων βασιλέων. Η Ιερουσαλήμ ήταν ο τόπος που ορίστηκε για τη συνθήκη. Εκεί έστειλαν όλοι τους πληρεξουσίους τους· και συμφωνήθηκε ότι θα δεσμεύονταν σε μια συμμαχία επιθετική και αμυντική, για να σταθούν ο ένας δίπλα στον άλλον, σε αντίθεση με το αυξανόμενο απειλητικό μέγεθος του βασιλιά της Βαβυλώνας, και να μειώσουν την υπερβολική δύναμή του. Είχαν μεγάλη εμπιστοσύνη στη δύναμή τους έτσι ενωμένη, και ήταν έτοιμοι να αυτοαποκαλούνται οι υψηλοί σύμμαχοι· αλλά, όταν οι απεσταλμένοι επέστρεφαν στους αντίστοιχους κυρίους τους με την επικύρωση αυτής της συνθήκης, ο Ιερεμίας δίνει στον καθένα από αυτούς έναν ζυγό να μεταφέρει στον κύριό του, για να του σημάνει ότι πρέπει είτε με συναίνεση είτε με εξαναγκασμό να γίνει υπηρέτης του βασιλιά της Βαβυλώνας, ας διαλέξει ό,τι θέλει. Στο κήρυγμα πάνω σε αυτό το σημείο, 1. Ο Θεός διακηρύσσει το δικό του αναμφισβήτητο δικαίωμα να διαθέτει βασίλεια όπως ευαρεστείται, εδ. 5. Είναι ο Δημιουργός όλων των πραγμάτων· έκανε τη γη στην αρχή, την εδραίωσε, και αυτή παραμένει: είναι ακόμη η ίδια, αν και μια γενιά παρέρχεται και άλλη έρχεται. Ακόμη με μια συνεχιζόμενη δημιουργία παράγει άνθρωπο και ζώο πάνω στη γη, και αυτό γίνεται με τη μεγάλη δύναμή του και το απλωμένο χέρι του. Το χέρι του έχει άπειρη δύναμη, αν και είναι απλωμένο. Για αυτόν τον λόγο μπορεί να δώσει και να μεταβιβάσει ιδιοκτησία και κυριαρχία σε όποιον ευαρεστείται. Όπως έχει δώσει με χάρη τη γη στα τέκνα των ανθρώπων γενικά (Ψαλμ. ρκ. 16), έτσι δίνει στον καθένα το μερίδιό του, είτε περισσότερο είτε λιγότερο. Σημείωσε, Ό,τι και αν έχουν κάποιοι από τα αγαθά αυτού του κόσμου, είναι αυτό που ο Θεός κρίνει σκόπιμο να τους δώσει· εμείς οι ίδιοι πρέπει επομένως να είμαστε ικανοποιημένοι, αν και έχουμε ποτέ τόσο λίγο, και να μην φθονούμε κανέναν για το μερίδιό του, αν και έχουν ποτέ τόσο πολύ. 2. Δημοσιεύει μια παραχώρηση όλων αυτών των χωρών στον Ναβουχοδονόσορ. Γνωρίστε όλοι οι άνθρωποι με αυτά τα παρόντα. Sciant praesentes et futuri—Ας γνωρίζουν αυτοί της παρούσας και αυτοί της μελλοντικής εποχής. «Αυτό είναι για να πιστοποιήσει σε όλους όσους αφορά ότι έχω δώσει όλες αυτές τις χώρες, με όλο τον πλούτο τους, στα χέρια του βασιλιά της Βαβυλώνας· ακόμη και τα θηρία του αγρού, είτε ήμερα είτε άγρια, τα έχω δώσει σε αυτόν, πάρκα και βοσκοτόπια· είναι όλα δικά του.» Ο Ναβουχοδονόσορ ήταν υπερήφανος πονηρός άνθρωπος, ειδωλολάτρης· και όμως ο Θεός, στην πρόνοιά του, του δίνει αυτή την ευρεία κυριαρχία, αυτές τις τεράστιες κτήσεις. Σημείωσε, Τα πράγματα αυτού του κόσμου δεν είναι τα καλύτερα πράγματα, γιατί ο Θεός συχνά δίνει το μεγαλύτερο μερίδιό τους σε κακούς ανθρώπους, που είναι αντίπαλοι μαζί του και επαναστάτες εναντίον του. Ήταν πονηρός άνθρωπος, και όμως ό,τι είχε το είχε με θεία παραχώρηση. Σημείωσε, Η κυριαρχία δεν θεμελιώνεται στη χάρη. Εκείνοι που δεν έχουν κανένα εύλογο τίτλο στην αιώνια ευτυχία μπορεί όμως να έχουν δικαιολογημένο τίτλο στα πρόσκαιρα αγαθά τους. Ο Ναβουχοδονόσορ είναι πολύ κακός άνθρωπος, και όμως ο Θεός τον αποκαλεί δούλο του, επειδή τον χρησιμοποίησε ως όργανο της πρόνοιάς του για την τιμωρία των εθνών, και ιδιαίτερα του δικού του λαού· και για την υπηρεσία του σε αυτό τον αντάμειψε τόσο γενναιόδωρα. Εκείνοι που ο Θεός χρησιμοποιεί δεν θα χάσουν από αυτόν· πολύ περισσότερο θα βρεθεί ο γενναιόδωρος ανταποδοτής όλων εκείνων που σκόπιμα και ειλικρινά τον υπηρετούν. 3. Τους διαβεβαιώνει ότι όλοι θα φερθούν αναπόφευκτα υπό την κυριαρχία του βασιλιά της Βαβυλώνας για ένα διάστημα (εδ. 7): Όλα τα έθνη, όλα αυτά τα έθνη και πολλά άλλα, θα υπηρετήσουν αυτόν, και τον γιο του, και τον γιο του γιου του. Ο γιος του ήταν ο Ευίλ-μερωδάχ, και ο γιος του γιου του ο Βαλτάσαρ, στον οποίο έπαυσε η βασιλεία του: τότε ήλθε ο καιρός της λογοδοσίας με τη γη του, όταν οι πίνακες αντιστράφηκαν, και πολλά έθνη και μεγάλοι βασιλείς, ενσωματωμένοι στην αυτοκρατορία των Μήδων και Περσών, υπηρέτησαν τον εαυτό τους από αυτόν, όπως πριν, κεφ. κε΄. 14. Έτσι ο Αδωνιβέζεκ καταπατήθηκε ο ίδιος, όπως είχε καταπατήσει άλλους βασιλείς. 4. Απειλεί με στρατιωτική εκτέλεση εκείνους που αντιστάθηκαν και δεν ήθελαν να υποταχθούν στον βασιλιά της Βαβυλώνας (εδ. 8): Εκείνο το έθνος που δεν θα βάλει τον λαιμό του κάτω από τον ζυγό του θα το τιμωρήσω με σπαθί και λιμό, με μια κρίση μετά την άλλη, μέχρι να καταναλωθεί από το χέρι του. Ο Ναβουχοδονόσορ ήταν πολύ άδικος και βάρβαρος εισβάλλοντας στα δικαιώματα και τις ελευθερίες των γειτόνων του έτσι, και εξαναγκάζοντάς τους σε υποταγή σε αυτόν· όμως ο Θεός είχε δίκαιους και άγιους σκοπούς επιτρέποντάς του να το κάνει, για να τιμωρήσει αυτά τα έθνη για την ειδωλολατρία και τις χονδροειδείς ανηθικότητές τους. Εκείνοι που δεν θα υπηρετούσαν τον Θεό που τους έκανε δικαιώθηκαν να υπηρετούν τους εχθρούς τους που ζητούσαν να τους καταστρέψουν. 5. Τους δείχνει τη ματαιότητα όλων των ελπίδων με τις οποίες τρέφονταν, ότι θα διατηρούσαν τις ελευθερίες τους, εδ. 9, 10. Αυτά τα έθνη είχαν και αυτά προφήτες, που προσποιούνταν ότι προλέγουν μελλοντικά γεγονότα από τα άστρα, ή από όνειρα, ή μαγείες· και αυτοί, για να ευχαριστήσουν τους προστάτες τους, και επειδή θα το ήθελαν οι ίδιοι έτσι, τους κολάκευαν με διαβεβαιώσεις ότι δεν θα υπηρετούσαν τον βασιλιά της Βαβυλώνας. Έτσι σχεδίαζαν να τους ενθαρρύνουν σε μια σθεναρή αντίσταση· και, αν και δεν είχαν έδαφος γι' αυτό, ήλπιζαν με αυτό να τους κάνουν υπηρεσία. Αλλά τους λέει ότι αυτό θα αποδεικνυόταν προς την καταστροφή τους· γιατί αντιστεκόμενοι θα προκαλούσαν τον κατακτητή να τους μεταχειριστεί αυστηρά, να τους απομακρύνει, και να τους διώξει σε μια άθλια αιχμαλωσία, στην οποία όλοι θα χαθούν και θα ταφούν στη λήθη. Ιδιαίτερες προφητείες εναντίον αυτών των εθνών που συνορεύουν με το Ισραήλ ξεχωριστά, η καταστροφή των οποίων προλέγεται εδώ γενικά, θα τις συναντήσουμε, κεφ. μη΄. και μθ΄., και Ιεζ. κε΄., που είχαν την ίδια εκπλήρωση με αυτή εδώ. Σημείωσε, Όταν ο Θεός κρίνει θα υπερνικήσει. 6. Τους βάζει σε έναν δίκαιο δρόμο για να αποτρέψουν την καταστροφή τους με μια ήσυχη και εύκολη υποταγή, εδ. 11. Τα έθνη που θα είναι ικανοποιημένα να υπηρετούν τον βασιλιά της Βαβυλώνας, και να του πληρώνουν φόρο για εβδομήντα χρόνια (δέκα μαθητείες), αυτά θα τα αφήσω να παραμείνουν ακόμη στη δική τους γη. Εκείνοι που θα λυγίσουν δεν θα σπάσουν. Ίσως η κυριαρχία του βασιλιά της Βαβυλώνας να μην είναι πιο σκληρή πάνω τους από ό,τι ήταν εκείνη των δικών τους βασιλέων. Συχνά είναι περισσότερο ζήτημα τιμής παρά αληθινής σοφίας να προτιμάς την ελευθερία πριν από τη ζωή. Δεν αναφέρεται προς ατίμωση του Ισσάχαρ ότι επειδή είδε ότι η ανάπαυση ήταν καλή, και η γη ευχάριστη, ώστε να την απολαύσει ειρηνικά, έσκυψε τον ώμο του για να φέρει, και έγινε υπηρέτης φόρου (Γεν. μθ΄. 14, 15), όπως αυτοί εδώ συμβουλεύονται να κάνουν: Υπηρέτησε τον βασιλιά της Βαβυλώνας και θα καλλιεργήσεις τη γη και θα κατοικήσεις σε αυτήν. Κάποιοι θα το καταδίκαζαν αυτό ως απόδειξη πνεύματος ταπεινού, αλλά ο προφήτης το συνιστά ως εκείνο πνεύματος πράου, που υποκύπτει στην ανάγκη, και με μια ήσυχη υποταγή στις πιο σκληρές στροφές της Πρόνοιας κάνει το καλύτερο από το κακό: είναι καλύτερο να το κάνεις αυτό παρά με αγώνα να το κάνεις χειρότερο. Ο Ερρίκος στη συνέχεια εφαρμόζει το ίδιο μήνυμα με ιδιαίτερη τρυφερότητα στον Σεδεκία και τους ιερείς. Ό,τι ειπώθηκε σε όλα τα έθνη εφαρμόζεται εδώ με ιδιαίτερη τρυφερότητα στο έθνος των Ιουδαίων, για τους οποίους ο Ιερεμίας ενδιαφερόταν αισθητά. Η περίπτωση αυτή τη στιγμή στεκόταν έτσι: Η Ιουδαία και η Ιερουσαλήμ είχαν συχνά διαγωνιστεί με τον βασιλιά της Βαβυλώνας, και πάντα ηττώνταν· πολλοί τόσο από τα πολύτιμα πρόσωπά τους όσο και από τα πολύτιμα αγαθά τους είχαν ήδη μεταφερθεί στη Βαβυλώνα, και μερικά από τα σκεύη του οίκου του Κυρίου ιδιαίτερα. Τώρα πώς θα κατέληγε αυτός ο αγώνας ήταν το ερώτημα. Είχαν μεταξύ τους στην Ιερουσαλήμ εκείνους που προσποιούνταν ότι είναι προφήτες, οι οποίοι τους έλεγαν να αντέξουν και ότι σε λίγο καιρό θα ήταν πολύ δυνατοί για τον βασιλιά της Βαβυλώνας και θα ανακτούσαν όλα όσα είχαν χάσει. Τώρα ο Ιερεμίας αποστέλλεται να τους πει να υποκύψουν και να παραδοθούν, γιατί, αντί να ανακτήσουν ό,τι είχαν χάσει, θα έχαναν διαφορετικά όλα όσα απέμεναν· και να τους πιέσει σε αυτό είναι το αντικείμενο αυτών των εδαφίων. Ο Ερρίκος τέλος ασχολείται με τις ψευδείς διαβεβαιώσεις που προσφέρονταν από τους προφήτες που αντέκρουαν τον Ιερεμία. ΙΙΙ. Και στις δύο αυτές προσφωνήσεις τους προειδοποιεί να μην δίνουν πίστη στους ψευδοπροφήτες που τους νανούριζαν στον ύπνο της ασφάλειάς τους, επειδή έβλεπαν ότι αγαπούσαν να νυστάζουν: «Μην ακούτε τα λόγια των προφητών (εδ. 14), των προφητών σας, εδ. 16. Δεν είναι προφήτες του Θεού· ποτέ δεν τους έστειλε· δεν τον υπηρετούν, ούτε ζητούν να τον ευαρεστήσουν· είναι δικοί σας, γιατί λένε ό,τι θα θέλατε να πουν, και δεν αποβλέπουν σε τίποτε άλλο παρά να σας ευαρεστήσουν.» Δύο πράγματα οι προφήτες τους κολάκευαν να πιστέψουν:—1. Ότι η δύναμη που ο βασιλιάς της Βαβυλώνας είχε αποκτήσει πάνω τους θα έσπαγε τώρα σύντομα. Έλεγαν (εδ. 14), «Δεν θα υπηρετήσετε τον βασιλιά της Βαβυλώνας· δεν χρειάζεται να υποταχθείτε εκουσίως, γιατί δεν θα εξαναγκαστείτε να υποταχθείτε.» Αυτό το προφήτευαν στο όνομα του Κυρίου (εδ. 15), σαν ο Θεός να τους είχε στείλει στον λαό για αυτή την αποστολή, με καλοσύνη προς αυτούς, ώστε να μην ατιμάσουν τον εαυτό τους με μια άδοξη παράδοση. Αλλά ήταν ψέμα. Έλεγαν ότι ο Θεός τους έστειλε· αλλά αυτό ήταν ψεύτικο· το αρνείται: Δεν τους έστειλα, λέγει ο Κύριος. Έλεγαν ότι ποτέ δεν θα φέρονταν σε υποταγή στον βασιλιά της Βαβυλώνας· αλλά αυτό ήταν επίσης ψεύτικο, το γεγονός το απέδειξε έτσι. Έλεγαν ότι το να αντέξουν μέχρι τέλους θα ήταν ο τρόπος να εξασφαλίσουν τον εαυτό τους και την πόλη τους· αλλά αυτό ήταν ψεύτικο, γιατί θα κατέληγε σίγουρα στην εκδίωξή τους και στην απώλειά τους. Έτσι ώστε ήταν όλο ψέμα, από την αρχή μέχρι το τέλος· και οι προφήτες που εξαπάτησαν τον λαό με αυτά τα ψέματα, στο τέλος, εξαπάτησαν μόνο τον εαυτό τους· οι τυφλοί οδηγοί και οι τυφλοί οπαδοί έπεσαν μαζί στην τάφρο: Για να απολεσθείτε, εσείς, και οι προφήτες που προφητεύουν σε εσάς, οι οποίοι θα είναι τόσο μακριά από το να εγγυηθούν την ασφάλειά σας ώστε δεν μπορούν να εξασφαλίσουν τον εαυτό τους. Σημείωσε, Εκείνοι που ενθαρρύνουν τους αμαρτωλούς να συνεχίζουν στους αμαρτωλούς δρόμους τους θα στο τέλος απολεσθούν μαζί τους. 2. Προφήτευαν ότι τα σκεύη του ναού, τα οποία ο βασιλιάς της Βαβυλώνας είχε ήδη μεταφέρει, θα επέστρεφαν τώρα σύντομα (εδ. 16)· αυτό τάιζαν τους ιερείς με τις ελπίδες, γνωρίζοντας πόσο ευπρόσδεκτο θα ήταν σε αυτούς, που αγαπούσαν τον χρυσό του ναού περισσότερο από τον ναό που αγίαζε τον χρυσό. Αυτά τα σκεύη αφαιρέθηκαν όταν ο Ιεχονίας μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στη Βαβυλώνα, εδ. 20. Έχουμε την ιστορία, και είναι μελαγχολική, Β' Βασ. κδ΄. 13, 15· Β' Χρον. λστ΄. 10. Όλα τα καλά σκεύη (δηλαδή όλα τα χρυσά σκεύη που ήταν στον οίκο του Κυρίου), με όλους τους θησαυρούς, πάρθηκαν ως λάφυρο, και μεταφέρθηκαν στη Βαβυλώνα. Αυτό ήταν οδυνηρό για αυτούς πάνω από οτιδήποτε· γιατί ο ναός ήταν η υπερηφάνεια και η εμπιστοσύνη τους, και η απογύμνωσή του ήταν πολύ σαφής ένδειξη εκείνου που ο αληθινός προφήτης τους είπε, ότι ο Θεός τους είχε απομακρυνθεί από αυτούς. Οι ψευδοπροφήτες τους επομένως δεν είχαν άλλο τρόπο να τους κάνουν εύκολους παρά λέγοντάς τους ότι ο βασιλιάς της Βαβυλώνας θα αναγκαζόταν να τα αποκαταστήσει σε λίγο καιρό. Τώρα εδώ, (1.) Ο Ιερεμίας τους λέει να σκεφτούν τη διατήρηση των σκευών που απέμεναν με τις προσευχές τους, παρά την επαναφορά εκείνων που είχαν φύγει με τις προφητείες τους (εδ. 18): Αν είναι προφήτες, όπως προσποιούνται, και αν ο λόγος του Κυρίου είναι μαζί τους—αν έχουν οποιαδήποτε επικοινωνία με τον ουρανό και οποιοδήποτε ενδιαφέρον εκεί, ας τη βελτιώσουν για να σταματήσουν την πρόοδο της κρίσης· ας μπουν στο χάσμα, και ας σταθούν με το θυμιατήρι τους ανάμεσα στους ζωντανούς και τους νεκρούς, ανάμεσα σε αυτό που έχει μεταφερθεί και σε αυτό που απομένει, ώστε η πληγή να σταματήσει· ας κάνουν μεσιτεία με τον Κύριο των δυνάμεων, ώστε τα σκεύη που έχουν απομείνει να μην πάνε μετά τα υπόλοιπα. [1.] Αντί να προφητεύουν, ας προσεύχονται. Σημείωσε, Οι προφήτες πρέπει να είναι άνθρωποι προσευχής· με το να είναι πολύ στην προσευχή πρέπει να κάνουν να φαίνεται ότι διατηρούν αλληλογραφία με τον ουρανό. Δεν μπορούμε να σκεφτούμε ότι εκείνοι ακούν ποτέ από εκεί, ως προφήτες, που δεν στέλνουν συχνά εκεί με προσευχή. Με το να προσεύχονται για την ασφάλεια και την ευημερία του αγιαστηρίου πρέπει να κάνουν να φαίνεται ότι, όπως αρμόζει σε προφήτες, έχουν δημόσιο πνεύμα· και με την επιτυχία των προσευχών τους θα φανεί ότι ο Θεός τους ευνοεί. [2.] Αντί να ενδιαφέρονται για την ανάκτηση όσων έχασαν, πρέπει να κινηθούν για την εξασφάλιση όσων απέμειναν, και να το πάρουν ως μεγάλη εύνοια αν μπορέσουν να κερδίσουν αυτό το σημείο. Όταν οι κρίσεις του Θεού είναι έξω δεν πρέπει να ζητάμε μεγάλα πράγματα, αλλά να είμαστε ευγνώμονες για λίγο. (2.) Τους διαβεβαιώνει ότι ακόμη και αυτό το σημείο δεν θα κερδηθεί, αλλά τα χάλκινα σκεύη θα πάνε μετά τα χρυσά, εδ. 19, 22. Ο Ναβουχοδονόσορ είχε βρει τόσο καλό λάφυρο μια φορά που θα ήταν σίγουρος να έρθει πάλι και να πάρει ό,τι μπορούσε να βρει, όχι μόνο στον οίκο του Κυρίου, αλλά στον οίκο του βασιλιά. Όλα θα μεταφερθούν στη Βαβυλώνα θριαμβευτικά, και εκεί θα είναι. Αλλά καταλήγει με μια ελεήμονα υπόσχεση ότι ο καιρός θα έλθει όταν όλα θα επιστραφούν: Μέχρι την ημέρα που θα τους επισκεφθώ με έλεος, σύμφωνα με τον διορισμό, και τότε θα φέρω εκείνα τα σκεύη πάλι επάνω, και θα τα αποκαταστήσω σε αυτόν τον τόπο, στον τόπο τους. Σίγουρα ήταν υπό την προστασία ειδικής Πρόνοιας, αλλιώς θα είχαν λιώσει και τεθεί σε άλλη χρήση· αλλά επρόκειτο να υπάρξει δεύτερος ναός, για τον οποίο έπρεπε να φυλαχθούν. Διαβάζουμε ιδιαίτερα για την επιστροφή τους, Έσδρ. α΄. 8. Σημείωσε, Αν και η επιστροφή της ευημερίας της εκκλησίας δεν έρχεται στον καιρό μας, δεν πρέπει επομένως να απελπιζόμαστε γι' αυτήν, γιατί θα έρθει στον καιρό του Θεού. Αν και εκείνοι που έλεγαν, Τα σκεύη του οίκου του Κυρίου θα επαναφερθούν σύντομα, προφήτευαν ψέμα (εδ. 16), όμως εκείνος που έλεγε, Θα επαναφερθούν τελικά, προφήτευε την αλήθεια. Είμαστε έτοιμοι να βάλουμε το ρολόι μας μπροστά από το ηλιακό ρολόι του Θεού, και έπειτα να τσακωθούμε επειδή δεν συμφωνούν· αλλά ο Κύριος είναι Θεός κρίσεως, και είναι σωστό να τον περιμένουμε.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι στοχάζεται στην αρχή ότι η υπομονετική υποταγή μπορεί να αποτρέψει βαρύτερη κρίση. Πολλοί θα μπορούσαν να είχαν αποτρέψει καταστρεπτικές προνοίες ταπεινώνοντας τον εαυτό τους υπό ταπεινωτικές προνοίες. Είναι καλύτερο να σηκώσει κανείς έναν ελαφρύτερο σταυρό στον δρόμο του παρά να τραβήξει έναν βαρύτερο στο ίδιο του το κεφάλι. Ο Χένρι κλείνει την ενότητα συνοψίζοντας τον αγώνα μεταξύ των αληθινών και ψευδών προφητών στο κεφάλαιο 28. Στο προηγούμενο κεφάλαιο ο Ιερεμίας είχε κατηγορήσει εκείνους τους προφήτες με ψέματα που προφήτευαν την ταχεία θραύση του ζυγού του βασιλιά της Βαβυλώνας και την ταχεία επιστροφή των σκευών του αγιαστηρίου· πώς εδώ έχουμε τον αγώνα του με έναν ιδιαίτερο προφήτη πάνω σε αυτά τα θέματα. Ι. Ο Ανανίας, προσποιούμενος προφητεία, σε αντίφαση προς τον Ιερεμία, προφήτευσε την πτώση της δύναμης του Ναβουχοδονόσορ και την επιστροφή τόσο των προσώπων όσο και των σκευών που είχαν μεταφερθεί (εδ. 1-4), και, ως σημείο αυτού, έσπασε τον ζυγό από τον λαιμό του Ιερεμία, εδ. 10, 11. ΙΙ. Ο Ιερεμίας ευχήθηκε τα λόγια του να αποδειχθούν αληθινά, αλλά επικαλέστηκε το γεγονός αν ήταν έτσι ή όχι, χωρίς να αμφιβάλλει ότι αυτό θα τα διέψευδε, εδ. 5-9. ΙΙΙ. Η καταδίκη τόσο των εξαπατημένων όσο και του εξαπατητή διαβάζεται εδώ. Ο λαός που εξαπατήθηκε θα είχε τον ζυγό του ξύλου μετατραπεί σε ζυγό σιδήρου (εδ. 12-14), και ο προφήτης που ήταν ο εξαπατητής θα αποκοπτόταν σύντομα από τον θάνατο, και έτσι έγινε, αναλόγως, μέσα σε δύο μήνες, εδ. 15-17.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή σας ο Θεός ζητά ήσυχη παράδοση αντί για συνεχιζόμενη προσπάθεια; Πώς διακρίνετε μεταξύ φωνών που υπόσχονται εύκολα αποτελέσματα και του σταθερού λόγου του Κυρίου; Πώς θα έμοιαζε σήμερα να εμπιστευθείτε το χρονοδιάγραμμα του Θεού αντί να επιβάλλετε τη δική σας λύση;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε τῶν δυνάμεων, Σὺ μόνος ὁρίζεις τοὺς καιροὺς τῶν ἐθνῶν καὶ μετρεῖς τὸν ζυγὸν τὸν ὑπηρετοῦντα τοῖς σοφοῖς σου σκοποῖς. Δώρησαι ἡμῖν χάριν νὰ ὑποτασσώμεθα εἰς τὴν παιδείαν σου μᾶλλον ἢ νὰ προσέχωμεν εἰς κολακευτικὰς φωνὰς αἱ ὁποῖαι ὑπόσχονται διαφυγήν, καὶ ἐνίσχυσον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός σου νὰ ἐμπιστευώμεθα τὸν λόγον σου μέχρι τῆς ἐποχῆς τῆς ἀποκαταστάσεως τὴν ὁποίαν ὑπέσχου. Κράτησον τὰς καρδίας ἡμῶν προσηλωμένας εἰς τὴν ἐρχομένην ἡμέραν ὅτε πᾶσα ἐξορία τελειώνει ἐν Χριστῷ. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →