← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Γένεσις

Η Βαβέλ και η Κλήση του Αβραάμ: Γένεση 11 και 12

Γένεσις 11-12Ομιλίαι εις την Α΄ Επιστολήν Ιωάννου υπό του Μακαρίου Αυγουστίνου Ιππώνος21 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Δύο πορείες βρίσκονται στο κέντρο αυτών των κεφαλαίων και κινούνται προς αντίθετες κατευθύνσεις. Στη Γένεση 11 ολόκληρη η γη, με μία γλώσσα, συγκεντρώνεται στην πεδιάδα του Σινάρ για να οικοδομήσει έναν πύργο του οποίου η κορυφή θα φθάσει στον ουρανό — μια ανάβαση προς τα πάνω από υπερηφάνεια, διασκορπισμένη από τον Θεό σε μια σύγχυση γλωσσών. Στη Γένεση 12 ένας μόνο γέροντας ονόματι Αβραάμ διατάσσεται να πορευθεί κάτω και έξω, να αφήσει χώρα και συγγενείς και τον οίκο του πατέρα του για μια γη που δεν έχει δει ποτέ — μια πορεία υπακοής που θα γίνει ευλογία για όλες τις οικογένειες της γης. Επειδή οι μεγάλοι σχολιαστές της Γενέσεως της Ανατολής — ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος — σώζονται μόνο σε σύγχρονες μεταφράσεις που παραμένουν υπό πνευματικά δικαιώματα, ο οδηγός μας εδώ είναι ο Μακάριος Αυγουστίνος Ιππώνος (354–430), ο μέγας Πατέρας της Δύσεως τον οποίο η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά ως Μακάριο Αυγουστίνο, ο οποίος ερμηνεύει αυτά τα κεφάλαια με τρόπο που δέχθηκε ολόκληρη η αδιαίρετη Εκκλησία. Θέτει τις δύο πορείες πλάι πλάι: τη Βαβέλ, την πόλη της συγχύσεως οικοδομημένη εναντίον του Θεού· και τον Αβραάμ, τον προσκυνητή καλεσμένο από τον Θεό, στον οποίο η πόλη του Θεού αρχίζει να γίνεται 'πιο εμφανής'. Μεταξύ του πίπτοντος πύργου και του περιπλανώμενου πατριάρχη βρίσκεται όλη η διαφορά μεταξύ υπερηφάνειας και πίστεως.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αναγνώστε Γένεση 11–12 — τη μία γλώσσα όλης της γης, την πεδιάδα του Σινάρ, το τούβλο και την πηλό, και την απόφαση να οικοδομήσουν πόλη και πύργο 'και ας κάνουμε όνομα για τον εαυτό μας'· ο Κύριος κατερχόμενος, συγχέοντας την ομιλία τους και διασκορπίζοντάς τους, ώστε ο τόπος να ονομασθεί Βαβέλ. Έπειτα η γενεά του Σημ στενεύει στον Θάρα, ο οποίος παίρνει τον Αβραάμ και τη Σάρα και τον Λωτ έξω από την Ουρ των Χαλδαίων προς τη Χαναάν και εγκαθίσταται στη Χαρράν. Και τότε η μεγάλη κλήση: 'Έξελθε εκ της χώρας σου… και θα σε κάνω έθνος μέγα… και εν σοι θα ευλογηθούν όλες οι οικογένειες της γης'. Ο Αβραάμ αναχωρεί σε ηλικία εβδομήντα πέντε ετών, έρχεται στη Χαναάν και στη Συχέμ λαμβάνει την υπόσχεση — 'Εις το σπέρμα σου θα δώσω αυτή τη γη'.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Μακάριος Αυγουστίνος εστιάζει στην ανοησία των οικοδόμων — όχι ότι ύψωσαν λίθους, αλλά ότι τους ύψωσαν εναντίον του Θεού. Απαντά στην υπερήφανη έπαρσή τους με μία μόνο πρόταση που ανατρέπει όλο το έργο: Ο ασφαλής και αληθινός δρόμος προς τον ουρανό γίνεται με την ταπείνωση, η οποία υψώνει την καρδιά προς τον Κύριο, όχι εναντίον Του. Και η τιμωρία ταίριαξε ακριβώς με το έγκλημα. Η γλώσσα, που υπήρξε το όργανο της υπερήφανης συνωμοσίας τους, έγινε το όργανο της καταστροφής τους — Καθώς η γλώσσα είναι το όργανο της κυριαρχίας, σε αυτήν τιμωρήθηκε η υπερηφάνεια — ώστε, με αρμόζουσα δικαιοσύνη, ώστε ο άνθρωπος, που δεν ήθελε να κατανοήσει τον Θεό όταν εξέδιδε τις εντολές Του, να παρεξηγηθεί όταν ο ίδιος έδινε διαταγές. Η υπερήφανη πόλη κέρδισε το ίδιο της το όνομα: Αυτή η πόλη, που ονομάσθηκε Σύγχυση, είναι η ίδια με τη Βαβυλώνα. Ωστόσο ακόμη και εδώ η χάρη διατήρησε ένα υπόλοιπο· στην οικογένεια του Έβερ η αρχική ομιλία της ανθρωπότητας γλίτωσε την τιμωρία της συγχύσεως, διότι υπήρχε ακόμη ο οίκος του Έβερ στον οποίο επέζησε η πρωτόγονη γλώσσα του γένους.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Από τα διεσπαρμένα έθνη ο Μακάριος Αυγουστίνος στρέφεται προς την μία οικογένεια στην οποία επέζησε η λατρεία του αληθινού Θεού. Σημειώνει την βαθιά καταλληλότητα ότι η ιερή γλώσσα έπρεπε να είναι η ίδια του Αβραάμ: Ούτε είναι χωρίς σημασία ότι αυτή είναι η γλώσσα την οποία διατήρησε ο Αβραάμ· και ότι, σε έναν κόσμο βυθισμένο στην ειδωλολατρία, Η οικογένεια του Θάρα, στην οποία ανήκε ο Αβραάμ, ήταν η μόνη στην οποία επέζησε η λατρεία του αληθινού Θεού. Με τον Αβραάμ η ιστορία της πόλεως του Θεού υψώνει το κεφάλι της — Ας εξετάσουμε τώρα την πρόοδο της πόλεως του Θεού από την εποχή του πατριάρχη Αβραάμ, από την εποχή του οποίου αρχίζει να γίνεται πιο εμφανής. Και η κλήση προς αυτόν έφερε δύο υποσχέσεις, όχι μία. Ο Μακάριος Αυγουστίνος τις διακρίνει: Τώρα πρέπει να παρατηρηθεί ότι δύο πράγματα υποσχέθηκαν στον Αβραάμ — τη γη για το έθνος του, αλλά η άλλη πολύ πιο εξαίρετη, όχι για το σαρκικό αλλά για το πνευματικό σπέρμα — την υπόσχεση δια της οποίας είναι πατέρας, όχι του ενός ισραηλιτικού έθνους, αλλά όλων των εθνών που ακολουθούν τα ίχνη της πίστεώς του.
Απαντήστε

Ανταπόκριση

Η Βαβέλ και ο Αβραάμ είναι οι δύο πόλεις που ακόμη οικοδομούνται σήμερα, και ανήκετε σε μία από αυτές ανάλογα με την κατεύθυνση της καρδιάς σας. Η Βαβέλ ανεβαίνει για να κάνει όνομα στον εαυτό της· η προσκυνητική Πόλη υπακούει και αφήνει τον Θεό να κάνει το όνομα. Προσέξτε τη διάγνωση του Μακαρίου Αυγουστίνου: οι οικοδόμοι δεν έπεσαν επειδή έφθασαν πολύ ψηλά, αλλά επειδή έφθασαν εναντίον του Θεού αντί προς Αυτόν. Η υπερηφάνεια και η προσευχή μπορούν να φορούν την ίδια στάση — και οι δύο υψώνουν — αλλά η μία υψώνει την καρδιά προς τον Κύριο και η άλλη εναντίον Του. Και ακούστε τι ζήτησε ο Θεός από τον Αβραάμ. Η εντολή 'Έξελθε' δεν ήταν, λέει ο Μακάριος Αυγουστίνος, απλώς να μετακινήσει το σώμα του, το οποίο είχε ήδη κάνει, αλλά να αποσπάσει την ψυχή του από την ελπίδα της επιστροφής. Αυτή είναι ακόμη η κλήση: να ακολουθήσουμε τα ίχνη της πίστεως του Αβραάμ, αφήνοντας πίσω τη χώρα των παλαιών ασφαλειών μας, και να αφήσουμε τον Θεό να γράψει την ευλογία μέσα μας, με την οποία όλες οι οικογένειες της γης ευλογούνται εν Χριστώ. Διότι η Χριστιανική Ανατολή ακούει σε αυτή την πίστη όχι απλώς μια νομική απόφαση που εκδίδεται για εμάς από μακριά, αλλά την αρχή της κοινωνίας με τον ζώντα Θεό — η ελευθερία μας και η χάρη Του κινούμενες μαζί, η συνέργεια που διδάσκουν οι Ανατολικοί Πατέρες, κατά μήκος του δρόμου προς την ομοίωσή Του, έως ότου γίνουμε 'μέτοχοι της θείας φύσεως' (Β' Πέτρου 1:4).
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ο Θεός μας, ο οποίος διεσκόρπισες τους υπερηφάνους που οικοδόμησαν εναντίον Σου και κάλεσες τον ταπεινό Αβραάμ να πορευθεί ενώπιόν Σου με πίστη: απόσπασε τις ψυχές μας από κάθε Βαβέλ δικής μας κατασκευής, από τους πύργους που υψώνουμε για να κάνουμε όνομα στον εαυτό μας. Κάνε τις καρδιές μας να υψώνονται προς Εσένα, και ποτέ εναντίον Σου, στον δρόμο της ταπεινώσεως που μόνος είναι ο ασφαλής και αληθινός δρόμος προς τον ουρανό. Δώσε μας την πίστη του Αβραάμ, ο οποίος άφησε τη χώρα του κατά τον λόγο Σου και πορεύθηκε προς μια γη που δεν είχε δει, εμπιστευόμενος την υπόσχεσή Σου. Και αρίθμησέ μας μεταξύ όλων των εθνών που ακολουθούν τα ίχνη της πίστεώς του, ώστε εν Χριστώ Σου όλες οι οικογένειες της γης να ευλογηθούν. Σε Σένα, Πατέρα, Υιέ και Άγιο Πνεύμα, δόξα, τώρα και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Ομιλίαι εις την Α΄ Επιστολήν Ιωάννου υπό του Μακαρίου Αυγουστίνου Ιππώνος · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →