Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λουκάς
Χαρά στον Ουρανό: Το Χαμένο Πρόβατο, το Χαμένο Νόμισμα και ο Άσωτος Υιός
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Όταν οι Φαρισαίοι γογγύζουν ότι 'αυτός ο άνθρωπος δέχεται αμαρτωλούς και τρώγει μαζί τους', ο Κύριος απαντά με τις τρεις μεγάλες παραβολές του ελέους: τον ποιμένα που αφήνει τα ενενήντα εννέα για ένα χαμένο πρόβατο, τη γυναίκα που ανάβει λυχνάρι για να βρει ένα χαμένο νόμισμα, και — πάνω απ' όλα — τον πατέρα που τρέχει να συναντήσει τον καταστραμμένο γιο του, πέφτει στον λαιμό του και τον ντύνει με την καλύτερη στολή. Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας ονομάζει αυτό το κεφάλαιο 'εικόνα της θείας πραότητας'. Είναι η ίδια η καρδιά του Ευαγγελίου του Λουκά: η χαρά του ουρανού για έναν αμαρτωλό που μετανοεί.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Διαβάστε το Κατά Λουκάν 15 — το χαμένο πρόβατο και τη χαρά του ποιμένα· το χαμένο νόμισμα και το λυχνάρι της γυναίκας· και τον Άσωτο Υιό: τη μακρινή χώρα, τα χαρουπιά, 'θα σηκωθώ και θα πάω στον πατέρα μου', τον πατέρα που 'σπλαχνίστηκε και έτρεξε', τη στολή, το δαχτυλίδι, τα υποδήματα, τον σιτευτό μόσχο, και τον μεγαλύτερο αδελφό που δεν ήθελε να μπει. Διαβάστε το αργά· αυτό είναι το κεφάλαιο για το οποίο χαίρεται ο ίδιος ο ουρανός.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Κύριλλος βλέπει τις τρεις παραβολές ως μία αποκάλυψη της τρυφερότητας του Θεού προς τους χαμένους:
Οι δύο παραβολές που ακολουθούν η μία την άλλη απεικονίζουν σε εμάς μια εικόνα της θείας πραότητας, έχοντας και οι δύο παρόμοια σημασία και, ας πούμε, σε συμφωνία μεταξύ τους. Η αναζήτηση του ενός δεν είναι περιφρόνηση προς τα ενενήντα εννέα, αλλά η ίδια η φύση του Θεού που υπερχειλίζει προς τα πεσμένα πλάσματά Του:
Η αναζήτηση λοιπόν αυτού που χάθηκε δεν ήταν πράξη περιφρόνησης προς εκείνους που δεν είχαν πλανηθεί, αλλά πράξη χάριτος και ελέους και φιλανθρωπίας αρμόζουσας στη υπέρτατη και υπερβατική φύση να δωρίζει στα πεσμένα πλάσματά Του. Και προς τον γογγύζοντα Φαρισαίο ο Κύριλλος στρέφει όλη τη λογική της χάριτος:
Πες μου λοιπόν, ω Φαρισαίε, γιατί γογγύζεις, επειδή ο Χριστός δεν περιφρόνησε να είναι με τελώνες και αμαρτωλούς, αλλά σκοπίμως προνόησε γι' αυτούς αυτό το μέσο σωτηρίας.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Στον πατέρα που τρέχει προς τον άσωτο ο Κύριλλος βλέπει τον Θεό να αποκαθιστά τον μετανοούντα σε περισσότερα από όσα έχασε — στην αξιοπρέπεια και την ελευθερία ενός γιου:
Χαίρεται πολύ όταν βλέπει εκείνους που χάθηκαν να αποκτούν σωτηρία, και τους ανεγείρει πάλι σε αυτό που ήταν στην αρχή, δίνοντάς τους το ένδυμα της ελευθερίας, και κοσμώντας τους με την πρώτη στολή, και βάζοντας δαχτυλίδι στο χέρι τους, ακόμη και την εύτακτη συμπεριφορά που είναι ευάρεστη στον Θεό και αρμόζουσα στον ελεύθερο. Σωρεύει ρήματα για να δείξει πόσο πλήρως ο Θεός μας συναντά στην καταστροφή μας:
Θεραπεύει τους ασθενείς· ανεγείρει τους πεσμένους· δίνει χέρι βοηθείας στους σκοντάψαντες· επαναφέρει αυτόν που πλανήθηκε· πλάθει εκ νέου σε αξιέπαινη και άμεμπτη ζωή εκείνους που κυλιόνταν στον βόρβορο της αμαρτίας· ζητά τους χαμένους· ανεγείρει ως εκ νεκρών εκείνους που είχαν υποστεί τον πνευματικό θάνατο. Και προς τον αγανακτισμένο μεγαλύτερο αδελφό, ο Κύριλλος δίνει το δυσκολότερο μάθημα του κεφαλαίου — ότι ακόμη και ο σταθερός πρέπει να μάθει να χαίρεται για τον επιστρέφοντα:
ο Θεός των πάντων απαιτεί ακόμη και από αυτόν που είναι απόλυτα σταθερός, και στερεός, και που γνωρίζει να ζει οσίως, και έχει φθάσει στον ύψιστο έπαινο για σωφροσύνη συμπεριφοράς, να είναι πρόθυμος να ακολουθεί το θέλημά Του, ώστε όταν κάποιοι καλούνται σε μετάνοια, ακόμη και αν είναι άνθρωποι πολύ αξιόμεμπτοι, αυτός να χαίρεται μάλλον, και να μην παραδίδεται σε άστοργη λύπη γι' αυτούς.
Απαντήστε
Απόκριση
Όπου κι αν στέκεσαι σε αυτό το κεφάλαιο, έχει νέα για σένα. Αν είσαι ο πλανημένος — στη μακρινή χώρα, ανάμεσα στα χαρουπιά — άκου ότι ο Πατέρας δεν περιμένει να επιπλήξει αλλά τρέχει να αγκαλιάσει, έτοιμος να αποκαταστήσει 'το ένδυμα της ελευθερίας' και 'την πρώτη στολή'. Ο κατάλογος του Κυρίλλου είναι εξαντλητικός επίτηδες: ο Θεός 'θεραπεύει', 'ανεγείρει', 'επανφέρει', 'πλάθει εκ νέου' — δεν υπάρχει καταστροφή που δεν μπορεί να φθάσει. Αλλά το κεφάλαιο τελειώνει με τον μεγαλύτερο αδελφό ακόμη έξω, και αυτό είναι προειδοποίηση προς τον ευσεβή: άφησες την πιστότητά σου να γίνει πικρία για το έλεος που δείχνεται σε άλλους; Ο Κύριλλος λέει ότι ακόμη και ο πιο σταθερός 'πρέπει να χαίρεται μάλλον'. Ο ουρανός ρίχνει γλέντι για έναν μετανοούντα αμαρτωλό· μην είσαι αυτός που μουρμουρίζει έξω από τη μουσική.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ των οικτιρμών, που με τη θεία πραότητά Σου τρέχεις να συναντήσεις τον άσωτο ενώ είναι ακόμη μακριά: έχω πλανηθεί στη μακρινή χώρα και σπατάλησα τα δώρα Σου, όμως Εσύ περιμένεις να με ντύσεις με την καλύτερη στολή και το δαχτυλίδι γιου. Θεράπευσέ με, ανέγειρέ με, επανάφερέ με, πλάσε με εκ νέου — γιατί δεν υπάρχει καταστροφή δική μου πέρα από την εμβέλειά Σου. Κάνε τη χαρά του ουρανού δική μου χαρά, ώστε να μην, όπως ο μεγαλύτερος αδελφός, αγανακτήσω για το έλεος που δείχνεις σε άλλους, αλλά να χαίρομαι για κάθε αμαρτωλό που επιστρέφει. Δέξου με όπως δέχεσαι όλους τους χαμένους· γιατί σε Σένα, ω Χριστέ, με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, ανήκει η δόξα τώρα και πάντοτε, και εις τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →