Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιώβ
Ιώβ 3-4 — με τον Brown
Άνοιγμα
Σε αυτό το μάθημα στρεφόμαστε στο σχολιασμό του Robert Jamieson, A.R. Fausset και David Brown για ολόκληρη τη Βίβλο, για την μετρημένη του έκθεση των κεφαλαίων 3 και 4 του Ιώβ. Το έργο καθοδηγεί τους αναγνώστες στις πρώτες ομιλίες του ποιήματος με προσεκτική προσοχή στις πρωτότυπες γλώσσες και τη ροή του επιχειρήματος. Η μέθοδός του, στίχο προς στίχο, βοηθά την εκκλησία να ακούσει τόσο την αγωνία του Ιώβ όσο και την απάντηση του Ελιφάζ στο σωστό θεολογικό τους πλαίσιο. Ακούμε με σεβασμό, περιμένοντας η Γραφή να διαμορφώσει την κατανόησή μας για τον πόνο και την θεία αγιότητα.
Διαβάστε
Με καρδιές προετοιμασμένες με προσευχή, διαβάστε δυνατά τα κεφάλαια 3 και 4 του Ιώβ. Σημειώστε την ξαφνική μετάβαση από τη σιωπηλή θλίψη σε εκφρασμένο θρήνο, και μετά την μετρημένη απάντηση που ακολουθεί. Αφήστε τις λέξεις να σταθούν χωρίς βιασύνη, εμπιστευόμενοι το Πνεύμα να τις εφαρμόσει στις παρούσες δοκιμασίες και στην ελπίδα που βασίζεται στον αμετάβλητο χαρακτήρα του Θεού.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Robert Jamieson, ο A.R. Fausset και ο David Brown αρχίζουν την ανάλυσή τους για το κεφάλαιο 3 στον στίχο 1.
Στίχος 1. 1. άνοιξε το στόμα του —Οι Ανατολίτες μιλούν σπάνια, και τότε με αποφθεγματικό τρόπο· εξ ου και αυτή η φράση που εκφράζει περίσκεψη και σοβαρότητα ( :- ). Άρχισε επίσημα. καταράστηκε την ημέρα του —η αυστηρή εβραϊκή λέξη για την 'κατάρα': όχι η ίδια όπως στον Ιώβ 1:5 . Ο Ιώβ καταράστηκε την ημέρα της γέννησής του, αλλά όχι τον Θεό του.Στη συνέχεια εξετάζουν την εναρκτήρια ομιλία του Ελιφάζ στο κεφάλαιο 4.
Στίχος 1. 1. Ελιφάζ —ο πιο ήπιος από τους τρεις κατηγόρους του Ιώβ. Το μέγεθος των συμφορών του Ιώβ, τα παράπονά του εναντίον του Θεού, και η άποψη ότι οι συμφορές είναι αποδείξεις ενοχής, οδήγησαν τους τρεις να αμφισβητήσουν την ακεραιότητα του Ιώβ.Το σχολιασμό στη συνέχεια αναφέρεται στην ερευνητική ερώτηση που τίθεται στον στίχο 6.
Στίχος 6. 6. Δεν είναι αυτός ο φόβος σου, η εμπιστοσύνη σου, κ.λπ.—Ο φόβος σου, η εμπιστοσύνη σου, δεν καταλήγουν σε τίποτα; Καταλήγουν μόνο σε αυτό, ότι λιποθυμάς τώρα; Μάλλον, με μετάθεση, 'Δεν είναι ο φόβος σου (του Θεού) η ελπίδα σου; και η ευθύτητα των οδών σου η εμπιστοσύνη σου; Αν ναι, σκέψου, ποιος χάθηκε ποτέ όντας αθώος;' [UMBREIT]. Αλλά το Λουκάς 13:2 Λουκάς 13:3 δείχνει ότι, αν και υπάρχει μια τιμωρητική θεία διακυβέρνηση ακόμη και σε αυτή τη ζωή, εντούτοις δεν μπορούμε να κρίνουμε από την απλή εξωτερική εμφάνιση. 'Ένα γεγονός είναι εξωτερικά για τον δίκαιο και για τον ασεβή' ( Εκκλησιαστής 9:2 )· αλλά παρόλα αυτά πρέπει να το δεχτούμε με εμπιστοσύνη, ότι ο Θεός ενεργεί δίκαια ακόμη και τώρα ( Ψαλμοί 37:25 · Ησαΐας 33:16 ). Μην κρίνεις από ένα μέρος, αλλά από το σύνολο της ζωής ενός ευσεβούς ανθρώπου, και από το τέλος του, ακόμη και εδώ ( Ιακώβου 5:11 ). Το ένα και το αυτό εξωτερικό γεγονός είναι εντελώς διαφορετικό στις εσωτερικές του επιπτώσεις στον ευσεβή και στον ασεβή ακόμη και εδώ. Ακόμη και η ευημερία, πολύ περισσότερο η συμφορά, είναι τιμωρία για τους ασεβείς ( Ιακώβου 5:11- : ). Οι δοκιμασίες είναι παιδαγωγικές για το καλό τους (για τους δικαίους) ( Ψαλμοί 119:67 · Ψαλμοί 119:71 · Ψαλμοί 119:75 ). Βλέπε Πρόλογο για τον ΣΚΟΠΟ αυτού του βιβλίου (βλέπε Ψαλμοί 119:75- : ).Τέλος, παρουσιάζουν το θείο χρησμό που αναφέρεται στον στίχο 17.
Στίχος 17. 17. θνητός άνθρωπος . . . άνθρωπος —Χρησιμοποιούνται δύο εβραϊκές λέξεις για τον 'άνθρωπο'· η πρώτη υποδηλώνει την αδυναμία του· η δεύτερη τη δύναμή του. Είτε αδύναμος είτε δυνατός, ο άνθρωπος δεν είναι δίκαιος ενώπιον του Θεού. πιο δίκαιος από τον Θεό . . . πιο καθαρός από τον δημιουργό του —Αλλά αυτό θα ήταν αυτονόητο χωρίς χρησμό.
Σκεφτείτε
Με βάση την αρχή της σποράς και του θερισμού, οι συγγραφείς τονίζουν το σημείο στον στίχο 8.
Στίχος 8. 8. αυτοί που οργώνουν την ανομία . . . θερίζουν το ίδιο — ( Παροιμίες 22:8 · Ωσηέ 8:7 · Ωσηέ 10:13 · Γαλάτες 6:7 · Γαλάτες 6:8 ).Κλείνουν την ενότητα υπογραμμίζοντας τη θέση του πλάσματος ενώπιον του Δημιουργού στον στίχο 17.
Στίχος 17. 17. θνητός άνθρωπος . . . άνθρωπος —Χρησιμοποιούνται δύο εβραϊκές λέξεις για τον 'άνθρωπο'· η πρώτη υποδηλώνει την αδυναμία του· η δεύτερη τη δύναμή του. Είτε αδύναμος είτε δυνατός, ο άνθρωπος δεν είναι δίκαιος ενώπιον του Θεού. πιο δίκαιος από τον Θεό . . . πιο καθαρός από τον δημιουργό του —Αλλά αυτό θα ήταν αυτονόητο χωρίς χρησμό.
Απαντήστε
1. Πού επέτρεψα στον φόβο να εκτοπίσει την εμπιστοσύνη που ανήκει μόνο στον φόβο του Θεού;
2. Σε ποια παρούσα δοκιμασία μπαίνω στον πειρασμό να αμφισβητήσω τη δικαιοσύνη των ενεργειών του Θεού;
3. Πώς η αλήθεια ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι δίκαιος ενώπιον του Δημιουργού του με οδηγεί να αναπαυθώ πληρέστερα στον Χριστό;
Προσευχηθείτε
Κύριε φιλάνθρωπε, στον ωμό θρήνο του Ιώβ αντικρίζουμε το βάρος του πόνου και την αλήθεια ότι κανείς δεν στέκεται δίκαιος ενώπιον του αγίου σου θρόνου. Χάρισέ μας τη χάρη να φέρνουμε τις ειλικρινείς κραυγές μας σε σένα χωρίς απελπισία ή αυτοδικαίωση, και διά του Πνεύματός σου στερέωσε την ελπίδα μας μόνο στο τελειωμένο έργο του Χριστού. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →