← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρωμαίους

Προς Ρωμαίους 2 — με τον Μπάρνς

Ρωμαίους 2Σημειώσεις του Albert Barnes επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στην καθαρή ερμηνευτική παράδοση της αμερικανικής πρεσβυτεριανής υποτροφίας, στρεφόμαστε σήμερα στις Σημειώσεις για την Αγία Γραφή του Άλμπερτ Μπάρνς για μια προσεκτική πορεία μέσα από το δεύτερο κεφάλαιο της προς Ρωμαίους. Η υπομονετική ερμηνεία στίχο προς στίχο του Μπάρνς θέτει ενώπιόν μας το επιχείρημα του αποστόλου με ακρίβεια και ευλάβεια, δείχνοντας πώς το ίδιο κριτήριο κρίσεως πέφτει επάνω σε Ιουδαίους και εθνικούς. Η πραγματεία του μας προσκαλεί να ακούσουμε εκ νέου τη μαρτυρία του Πνεύματος σχετικά με την ανθρώπινη ευθύνη και τον πλούτο της θείας ανεκτικότητας. Καθώς ανοίγουμε αυτές τις σελίδες, παρακαλούμε τον Κύριο να δώσει καρδιές που κατανοούν ώστε να δεχθούμε τον λόγο με ταπείνωση και πίστη.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας δώσουμε τώρα την προσοχή μας στο δεύτερο κεφάλαιο της προς Ρωμαίους. Ας διαβάσουμε το κεφάλαιο αργά και προσευχητικά, σημειώνοντας την σταθερή πορεία του αποστόλου από την αποκάλυψη της υποκριτικής κρίσεως στην αποκάλυψη της δικαίας ανταποδόσεως του Θεού. Ας επιτρέψουμε στο κείμενο να μιλήσει χωρίς βιασύνη, και ας σημειώσουμε εκείνα τα σημεία όπου το Πνεύμα πιέζει τη συνείδηση σχετικά με την εξωτερική συμπεριφορά και το εσωτερικό κίνητρο.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Μπάρνς ανοίγει εξετάζοντας τη δύναμη της λέξεως επομένως στην αρχή του στίχου 1. Στίχος 1. Επομένως - Διὸ. Η δύναμη αυτής της λέξεως εδώ υπήρξε αντικείμενο πολλής συζητήσεως. Ο σκοπός αυτού και του επομένου κεφαλαίου είναι να δείξει ότι οι Ιουδαίοι δεν ήσαν λιγότερο ένοχοι από τους εθνικούς, και ότι είχαν ανάγκη του οφέλους της ιδίας σωτηρίας. Αυτό το κάνει ο απόστολος δείχνοντας ότι είχαν μεγαλύτερο φως από τους εθνικούς· και όμως έκαναν τα ίδια πράγματα. Ακόμη είχαν τη συνήθεια να κατηγορούν και να καταδικάζουν τους εθνικούς ως πονηρούς και εγκαταλελειμμένους· ενώ δικαιολογούσαν τους εαυτούς τους με το πρόσχημα ότι κατείχαν τον Νόμο και τα λόγια του Θεού, και ήσαν ο αγαπημένος λαός του. Ο απόστολος εδώ βεβαιώνει ότι ήσαν αναπολόγητοι στις αμαρτίες τους, ότι πρέπει να καταδικασθούν ενώπιον του Θεού, με τον ίδιο λόγο με τον οποίο κατέκριναν τους εθνικούς· δηλαδή, ότι είχαν φως και όμως διέπραξαν πονηρία. Στη συνέχεια παρατηρεί την ικανότητα του αποστόλου να απευθύνεται σταδιακά στον Ιουδαίο αναγνώστη. Καθώς οι εθνικοί τους οποίους έκρινan ήσαν καταδικασμένοι, και ήσαν χωρίς απολογία Ρωμαίους 1:20, έτσι ήσαν και οι Ιουδαίοι που τους κατέκριναν χωρίς απολογία με την ίδια αρχή· και σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό. Ω άνθρωπε - Αυτή η προσφώνηση είναι γενική σε οποιονδήποτε άνθρωπο που θα έκανε αυτό. Αλλά είναι φανερό, από τη σύνδεση, ότι εννοεί ιδιαιτέρως τους Ιουδαίους. Η χρήση αυτής της λέξεως είναι παράδειγμα της ικανότητας του αποστόλου στην επιχειρηματολογία. Αν είχε ονομάσει ανοιχτά τους Ιουδαίους εδώ, θα ήταν πιθανό να προκαλέσει αντίθεση από μέρους τους. Γι' αυτό προσεγγίζει το θέμα σταδιακά, το βεβαιώνει για τον άνθρωπο γενικά, και έπειτα κάνει ιδιαίτερη εφαρμογή στους Ιουδαίους. Αυτό δεν το κάνει, όμως, μέχρις ότου έχει προχωρήσει τόσο πολύ στις γενικές αρχές του επιχειρήματός του ώστε να είναι αδύνατο γι' αυτούς να αποφύγουν τα συμπεράσματά του· και τότε το κάνει με τον πιο τρυφερό, και ευγενικό, καθώς και πειστικό τρόπο, Ρωμαίους 2:17, κ.λπ. Ο Μπάρνς έπειτα βεβαιώνει την κοινή πεποίθηση ότι ο Θεός κρίνει σύμφωνα με την αλήθεια. Στίχος 2. Αλλά είμαστε βέβαιοι - Ελληνικά, 'Γνωρίζουμε'. Δηλαδή, είναι το κοινό και παραδεκτό αίσθημα της ανθρωπότητας. Είναι γνωστό και πιστευόμενο από τους ανθρώπους γενικά ότι ο Θεός θα τιμωρήσει τέτοια εγκλήματα. Συνάγεται από αυτή τη δήλωση ότι αυτό ήταν γνωστό στους Ιουδαίους, και ήταν ιδιαιτέρως προς τον σκοπό του αποστόλου να εκφρασθεί έτσι ώστε να περιλάβει τους Ιουδαίους. Το γνώριζαν επειδή διδασκόταν παντού στην Παλαιά Διαθήκη, και ήταν το παραδεκτό δόγμα του έθνους. Ο σκοπός του αποστόλου εδώ, λέγει ο Καλβίνος, είναι να αφαιρέσει τις υπεκφυγές του υποκριτού, μήπως υπερηφανευθεί αν λάβει τον έπαινο των ανθρώπων, διότι τον περίμενε πολύ σπουδαιότερη δοκιμασία στο δικαστήριο του Θεού. Εξωτερικά μπορούσε να φαίνεται καλός στους ανθρώπους· αλλά ο Θεός ερευνούσε την καρδιά, και έβλεπε τις κρυφές καθώς και τις φανερές πράξεις των ανθρώπων, και εκείνοι που έπρατταν κρυφά ό,τι κατέκριναν φανερά, δεν μπορούσαν να περιμένουν να διαφύγουν την δικαία κρίση του Θεού. Για την κατάχρηση του ελέους πιέζει το νόημα του περιφρονείν τον πλούτο της αγαθότητας του Θεού. Στίχος 4. Ή περιφρονείς - Αυτή η λέξη σημαίνει κυρίως να καταφρονείς, ή να μεταχειρίζεσαι με αμέλεια. Δεν σημαίνει εδώ ότι περιφρονούσαν φανερά την αγαθότητα του Θεού με αμέλεια ή καταφρόνηση· αλλά ότι την διέστρεφαν και την κακαχρησιμοποιούσαν· δεν έκαναν ορθή χρήση αυτής· δεν την θεωρούσαν ως κατάλληλη να τους οδηγήσει σε μετάνοια· αλλά απέκτησαν μια πρακτική εντύπωση, ότι επειδή ο Θεός δεν είχε έλθει σε κρίση και δεν τους είχε αποκόψει, αλλά συνέχιζε να τους ακολουθεί με ευλογίες, ότι επομένως δεν τους θεωρούσε ως αμαρτωλούς, ή συμπέραιναν ότι ήσαν αθώοι και ασφαλείς. Αυτό το επιχείρημα οι Ιουδαίοι είχαν συνήθεια να χρησιμοποιούν (σύγκρινε Λουκάς 13:1-5· Ιωάννης 9:2)· και έτσι οι αμαρτωλοί ακόμη συνεχίζουν να καταχρώνται την αγαθότητα και το έλεος του Θεού. Ο πλούτος της αγαθότητός του - Αυτός είναι εβραϊκός τρόπος ομιλίας, για 'την πλούσια αγαθότητά του', δηλαδή για την άφθονη ή μεγάλη αγαθότητά του.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Μπάρνς αντλεί το σοβαρό συμπέρασμα σχετικά με τον θησαυρό που αποθηκεύεται για την ημέρα της οργής. Δεν θα είναι κρίση ιδιοτροπίας ή τυραννίας, αλλά δικαία κρίση, δηλαδή τέτοια κρίση που θα είναι ορθό να αποδοθεί, ή όπως πρέπει να αποδοθεί, και επομένως τέτοια που ο Θεός θα αποδώσει, διότι θα κάνει το ορθό· Β' Θεσσαλονικείς 1:6. (2) Η τιμωρία των πονηρών είναι μελλοντική. Δεν εξαντλείται σε αυτή τη ζωή. Αποθηκεύεται για μια μελλοντική ημέρα, και εκείνη η ημέρα είναι ημέρα οργής. Πόσο αντίθετο προς αυτό το κείμενο είναι τα προσχήματα εκείνων που υποστηρίζουν ότι όλη η τιμωρία εκτελείται σε αυτή τη ζωή. (3) Πόσο ανόητο καθώς και πονηρό είναι να αποθηκεύει κανείς τέτοιον θησαυρό για το μέλλον· να έχει την μόνη κληρονομιά στον αιώνιο κόσμο, μια κληρονομιά οργής και δυστυχίας! Κλείνει το τμήμα αντιπαραβάλλοντας την κληρονομιά της οργής με το δώρο της αιωνίου ζωής. Αυτή είναι μεγάλη αρχή· και αυτό δείχνει ότι ο απόστολος εννοεί με 'τα έργα αυτών' Ρωμαίους 2:6, όχι μόνον την εξωτερική συμπεριφορά τους, αλλά τις εσωτερικές σκέψεις τους, και τις προσπάθειες που αποδεικνύονται από την επιδίωξή τους για δόξα, κ.λπ. Για το νόημα της εκφράσεως 'αιώνιος ζωή', δες τη σημείωση στο Ιωάννης 5:24.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Σε ποια περιοχή της ζωής μου πειράζομαι περισσότερο να δικαιολογώ στον εαυτό μου την ίδια συμπεριφορά που κατακρίνω στους άλλους; 2. Πώς η καθημερινή εμπειρία της ανεκτικότητας του Θεού με κινεί προς γνήσια μετάνοια αντί για αυθάδεια; 3. Τι σημαίνει για μένα, πρακτικά, να επιζητώ δόξα, τιμή και αθανασία εν μέσω των συνηθισμένων καθηκόντων;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλάνθρωπε, διὰ τῆς ἀληθείας τοῦ Ρωμαίους 2 ἐρεύνησον τὰς καρδίας ἡμῶν, ὥστε νὰ μὴ κρίνωμεν πλέον τοὺς ἄλλους ἐνῷ συγχωροῦμεν τὰς ἰδίας ἡμῶν ἁμαρτίας. Εἴθε ἡ καλοσύνη Σου νὰ μᾶς ὁδηγήσῃ εἰς εἰλικρινῆ μετάνοιαν, καὶ δώρησαι ἡμῖν τὴν βοήθειαν τοῦ Πνεύματος διὰ νὰ περιπατῶμεν ἐν ὑπομονετικῇ ὑπακοῇ ἀντὶ νὰ ἐπικαλούμεθα τὴν χάριν Σου. Ἑτοίμασον ἡμᾶς διὰ τὴν ἡμέραν καθ’ ἣν πᾶν ἔργον θὰ κριθῇ ἐν τελείᾳ δικαιοσύνῃ, καὶ στήριξον ἡμᾶς διὰ τῆς ἐλπίδος τῆς αἰωνίου ζωῆς μέχρι τῆς ἡμέρας ἐκείνης. Ἀμήν.

Σημειώσεις του Albert Barnes επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →