Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιώβ
Ιώβ 13-14 — Eterniseed (Εποχή της Μεταρρύθμισης / ιστορικός Προτεστάντης)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σε αυτά τα κεφάλαια ο θλιμμένος δούλος της διαθήκης προχωρεί από την υπεράσπιση έναντι των ανθρώπων στην άμεση προσφώνηση ενώπιον του κυρίαρχου Κυρίου. Αφού απέρριψε τις μερικές κρίσεις των συντρόφων του, ο Ιώβ στρέφεται προς εκείνον του οποίου το χέρι έχει ορίσει τη δοκιμασία του. Το κείμενο δεν παρουσιάζει καμία αποφυγή της θείας εξουσίας· αντίθετα, δείχνει έναν άνθρωπο που γνωρίζει ότι κάθε θλίψη προέρχεται από το διάταγμα του Παντοδύναμου και ότι η αληθινή ακεραιότητα πρέπει να δικαιωθεί από το ίδιο αυτό διάταγμα. Ο αναγνώστης καλείται να παρατηρήσει πώς ο Ιώβ διατηρεί τόσο την πραγματικότητα της ακεραιότητάς του όσο και την απόλυτη ελευθερία του Θεού να κρύψει το πρόσωπό Του ή να χορηγήσει ακρόαση. Μια τέτοια στάση συμφωνεί με την πεποίθηση της Μεταρρύθμισης ότι το πλάσμα στέκεται πάντοτε υπό την ανεξιχνίαστη βουλή του Δημιουργού, όμως μπορεί νομίμως να ικετεύει για την εκδήλωση του ελέους της διαθήκης εντός των ορίων αυτής της βουλής. Τα κεφάλαια επομένως λειτουργούν ως μια συνεχής μελέτη της έντασης μεταξύ της θείας κυριαρχίας και της επιθυμίας του πιστού για δικαίωση.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώστε τον Ιώβ 13–14 με προσοχή στην οργανωμένη κίνηση από την επίπληξη των φίλων στην επίσημη έκκληση ενώπιον του Θεού. Σημειώστε την επανειλημμένη επιμονή ότι ο ομιλητής θα διατηρήσει τους τρόπους του ενώπιον του Παντοδύναμου και τη προσεκτική διάκριση που γίνεται μεταξύ της συντομίας της ανθρώπινης ζωής και του διαρκούς σκοπού εκείνου που καθορίζει τη διάρκειά της. Παρατηρήστε πώς το επιχείρημα προχωρεί από το αίτημα ο Θεός να αποσύρει το χέρι Του μέχρι την αναγνώριση ότι ο άνθρωπος, γεννημένος από γυναίκα, είναι ολιγοήμερος και γεμάτος ταραχή. Σημειώστε την τελική ικεσία ο Κύριος να κρύψει τον ομιλητή στον τάφο μέχρι να παρέλθει η οργή και έπειτα να τον θυμηθεί, τοποθετώντας έτσι την ελπίδα οποιασδήποτε μελλοντικής ανακούφισης εξ ολοκλήρου εντός της κυρίαρχης απόφασης του Θεού.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο λόγος του κεφαλαίου 13 ανοίγει με τη διαβεβαίωση του Ιώβ ότι έχει ακούσει και κατανοήσει τη σοφία που προσφέρουν οι φίλοι του, όμως τη βρίσκει ανεπαρκή επειδή παρερμηνεύει τους τρόπους του Θεού. Τους κατηγορεί ότι σφυρηλατούν ψεύδη και ότι δείχνουν μεροληψία, αδίκημα που ο κυρίαρχος Κριτής δεν θα παραβλέψει. Αφού σιώπησε τη συμβουλή τους, ο Ιώβ δηλώνει την πρόθεσή του να μιλήσει απευθείας στον Παντοδύναμο και να τακτοποιήσει την υπόθεσή του ενώπιόν Του. Αυτή η απόφαση στηρίζεται όχι σε αυθάδεια αλλά στην πεποίθηση ότι εκείνος που αφαίρεσε μπορεί επίσης να αποκαταστήσει, και ότι κανένα πλάσμα δεν μπορεί να σταθεί ενάντια στο θείο διάταγμα. Ο Ιώβ επομένως ζητά δύο πράγματα: ο Θεός να αποσύρει το χέρι της θλίψης αρκετά ώστε να είναι δυνατή μια ακρόαση, και να μην καταβάλει τον ομιλητή με τρόμο. Το επιχείρημα προχωρεί στο ζήτημα της αμαρτίας: αν έχει διαπραχθεί ανομία, ο Ιώβ ζητά να του δειχθεί, αναγνωρίζοντας έτσι ότι ο Κύριος μόνος ορίζει την παράβαση και ότι κάθε δικαίωση πρέπει να συμφωνεί με τη θεία δικαιοσύνη. Το κεφάλαιο 14 επεκτείνει τη μελέτη στην κοινή κατάσταση της ανθρωπότητας. Ο άνθρωπος, γεννημένος από γυναίκα, είναι ολιγοήμερος και γεμάτος ταραχή· είναι σαν άνθος που μαραίνεται και σκιά που φεύγει. Το κείμενο υπογραμμίζει ότι τα ορισμένα όρια της ανθρώπινης ζωής δεν μπορούν να αλλάξουν από καμία προσπάθεια πλάσματος. Ωστόσο, μέσα σε αυτή την καθορισμένη τάξη ο Ιώβ διακρίνει μια λεπτή ελπίδα: ότι ο Θεός μπορεί να ορίσει έναν καθορισμένο χρόνο και να τον θυμηθεί αφού περάσει η παρούσα οργή. Η ικεσία δεν είναι για διαφυγή από τη θεία κυριαρχία αλλά για την ελεήμονα άσκησή της εντός του πλαισίου της διαθήκης που διακρίνει τον δίκαιο από τον άδικο σύμφωνα με την κρίση του ίδιου του Κυρίου. Σε όλη τη διάρκεια και των δύο κεφαλαίων η κυριαρχία του Θεού παραμένει το σταθερό σημείο· κάθε ικεσία πλαισιώνεται ως αίτημα ο Παντοδύναμος να ενεργήσει σύμφωνα με τη δική Του βουλή και όχι ως απαίτηση να συμμορφωθεί με την ανθρώπινη προσδοκία.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Το επιχείρημα αυτών των κεφαλαίων βρίσκεται σε συνέχεια με άλλους γραφικούς θρήνους στους οποίους ο δούλος της διαθήκης επικαλείται τη δικαιοσύνη του Κυρίου ενώ υποτάσσεται στο κρυμμένο διάταγμά Του. Το ίδιο πρότυπο εμφανίζεται στους Ψαλμούς όπου ο ψαλμωδός ικετεύει για δικαίωση όμως ομολογεί ότι οι κρίσεις του Κυρίου είναι ανεξιχνίαστες. Προεικονίζει επίσης την αποστολική διδασκαλία ότι η ελπίδα του πιστού δεν στηρίζεται στις παρούσες περιστάσεις αλλά στην υπόσχεση μιας μελλοντικής ανάστασης που εξασφαλίζεται από την ίδια κυρίαρχη δύναμη που ορίζει τη θλίψη. Μέσα στη γραμμή ερμηνείας της Μεταρρύθμισης, τέτοια κείμενα διαβάζονταν ως αποδείξεις ότι η αληθινή πίστη δεν αποφεύγει την πραγματικότητα της θείας κυριαρχίας αλλά βρίσκει την ανάπαυσή της ακριβώς στην πεποίθηση ότι ο Κριτής όλης της γης θα κάνει το ορθό. Το αίτημα ο Θεός να θυμηθεί τον δούλο αφού περάσει η οργή απηχεί τη γλώσσα της διαθήκης για τη μνήμη που βρίσκεται σε όλη την Παλαιά Διαθήκη, όπου η θύμηση του Θεού σημαίνει την εκπλήρωση του εκλεκτού σκοπού Του και όχι αλλαγή στην αιώνια βουλή Του. Έτσι το απόσπασμα συμβάλλει στη ευρύτερη γραφική μαρτυρία ότι ο πιστός μπορεί νομίμως να επιθυμεί ανακούφιση ενώ αναγνωρίζει ότι κάθε τέτοια ανακούφιση παραμένει υποκείμενη στο αμετάβλητο θέλημα του Παντοδύναμου.
Απαντήστε
Ανταπόκριση
Σε ποια παρούσα δοκιμασία πειράζεστε να δικαιολογήσετε τον εαυτό σας ενώπιον των ανθρώπων αντί να τακτοποιήσετε την υπόθεσή σας ενώπιον του κυρίαρχου Κυρίου; Πώς η συντομία της ανθρώπινης ζωής, όπως εκτίθεται σε αυτά τα κεφάλαια, διαμορφώνει την προσδοκία σας για δικαίωση ή ανακούφιση; Με ποιον τρόπο η πεποίθηση ότι ο Θεός μόνος ορίζει τα όρια της θλίψης και τον χρόνο της θύμησης ενισχύει την απόφασή σας να διατηρήσετε την ακεραιότητα εντός της διαθήκης;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε Θεέ Παντοδύναμε, που έχεις ορίσει τα όρια της ζωής κάθε ανθρώπου και που κρύβεσαι στη βουλή Σου, χάρισε μας χάρη να τακτοποιήσουμε την υπόθεσή μας ενώπιόν Σου και όχι ενώπιον των ανθρώπων. Αναγνωρίζουμε ότι οι ημέρες μας είναι ολίγες και γεμάτες ταραχή, και ότι κανένα πλάσμα δεν μπορεί να αλλάξει το διάταγμα που έχεις θεσπίσει. Όμως Σε ικετεύουμε, σύμφωνα με την πιστότητα της διαθήκης Σου, να θυμηθείς τους δούλους Σου όταν η παρούσα θλίψη παρέλθει. Κρύψε μας, αν Σου αρέσει, μέχρι να αποστραφεί η οργή Σου, και στον ορισμένο χρόνο φέρε εκείνη τη δικαίωση που συμφωνεί με τη δικαιοσύνη Σου. Φύλαξέ μας από το να Σε κατηγορούμε ανόητα και από το να ζητούμε να δικαιολογήσουμε τον εαυτό μας εις βάρος της δόξας Σου. Ας αναπαυθούμε στη βεβαιότητα ότι ο Κριτής όλης της γης θα κάνει το ορθό, και ότι κάθε δοκιμασία ορίζεται από το ίδιο χέρι που έχει εξασφαλίσει την αιώνια κληρονομιά μας. Διά Ιησού Χριστού του Κυρίου μας, Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.