← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιωάννης

Ιωάννης 3 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ιωάννης 3Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στις σελίδες της Γραφής λίγες συναντήσεις αποκαλύπτουν την καρδιά του ευαγγελίου τόσο καθαρά όσο η συνάντηση του Ιησού με τον Νικόδημο. Σήμερα καθόμαστε με τον Ιωάννη Καλβίνο του οποίου η προσεκτική έκθεση του κεφαλαίου 3 του Ιωάννη ανοίγει την πόρτα στο μυστήριο της νέας γέννησης. Τα λόγια του Καλβίνου μας προσκαλούν να αφήσουμε κατά μέρος κάθε εμπόδιο και να δεχθούμε το ανανεωτικό έργο του Πνεύματος. Το σχόλιό του μας καθοδηγεί μέσα από τις πρώτες αρχές που κάθε μαθητής πρέπει να αγκαλιάσει. Ας ακούσουμε προσεκτικά καθώς ο Καλβίνος μας οδηγεί σε αυτή την ιερή συνομιλία.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ησυχάστε την καρδιά σας και διαβάστε αργά το κεφάλαιο 3 του Ιωάννη. Αφήστε τα λόγια του Ιησού προς τον Νικόδημο να αντηχούν στο νου σας. Προσέξτε τις ερωτήσεις που ανακύπτουν και τις υποσχέσεις που λάμπουν μέσα από αυτά. Καθώς διαβάζετε προετοιμαστείτε να δεχθείτε την καθοδήγηση του Καλβίνου για το τι πραγματικά σημαίνει να εισέλθετε στη βασιλεία του Θεού.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ανοίγει εισάγοντας τη συνάντηση με τον Νικόδημο. 1. Υπήρχε λοιπόν ένας άνθρωπος εκ των Φαρισαίων. Διά του προσώπου του Νικοδήμου ο Ευαγγελιστής εκθέτει τώρα ενώπιον της όψεως ημών πόσον μάταια και εφήμερος ήτο η πίστις εκείνων οίτινες, διεγερθέντες υπό θαυμάτων, εξαίφνης ωμολόγησαν εαυτούς μαθητάς του Χριστού. Διότι επειδή ο άνθρωπος ούτος ήτο εκ της τάξεως των Φαρισαίων, και κατείχε τον βαθμόν άρχοντος εν τω έθνει αυτού, πρέπει να ήτο πολύ ανώτερος των άλλων. Ο κοινός λαός, κατά το πλείστον, είναι ελαφρός και ασταθής· αλλ’ όστις δεν θα ενόμιζεν ότι εκείνος όστις είχεν μάθησιν και πείραν ήτο επίσης σοφός και συνετός άνθρωπος; Όμως εκ της αποκρίσεως του Χριστού είναι φανερόν, ότι ουδέν ήτο μακρότερον της προθέσεως αυτού εν τη ελεύσει παρά την επιθυμίαν να μάθη τας πρώτας αρχάς της θρησκείας. Εάν εκείνος όστις ήτο άρχων μεταξύ ανθρώπων είναι ολιγώτερος παιδίου, τι πρέπει να νομίζωμεν περί του πλήθους εν γένει; Τώρα μολονότι ο σκοπός του Ευαγγελιστού ήτο, να εκθέση, ως εν κατόπτρω, πόσον ολίγοι ήσαν εν Ιερουσαλήμ οίτινες ήσαν προσηκόντως διατεθειμένοι να δεχθώσι το Ευαγγέλιον, όμως, δι’ άλλους λόγους, η διήγησις αύτη είναι λίαν ωφέλιμος εις ημάς· και ιδιαιτέρως διότι διδάσκει ημάς περί της διεφθαρμένης φύσεως της ανθρωπότητος, τι είναι η προσήκουσα είσοδος εις την σχολήν του Χριστού, και τι πρέπει να είναι η αρχή της ασκήσεως ημών διά να προοδεύσωμεν εις την επουράνιον διδασκαλίαν. Διότι το άθροισμα της ομιλίας του Χριστού είναι, ότι, διά να γίνωμεν αληθινοί μαθηταί αυτού, πρέπει να γίνωμεν νέοι άνθρωποι. Αλλά, προ του να προχωρήσωμεν περαιτέρω, πρέπει να εξακριβώσωμεν εκ των περιστάσεων αίτινες εκτίθενται εδώ υπό του Ευαγγελιστού, ποία ήσαν τα εμπόδια τα οποία απέτρεπον τον Νικόδημον από του να δώση εαυτόν ανεπιφυλάκτως εις τον Χριστόν. Επί του εδαφίου 3, ο Καλβίνος προχωρεί εις την έκθεσιν της αναγκαιότητος της νέας γεννήσεως. Να ΙΔΗ την βασιλείαν του Θεού είναι της αυτής σημασίας με το να εισέλθη εις την βασιλείαν του Θεού, ως θα αντιληφθώμεν αμέσως εκ του συμφραζομένου. Αλλά πλανώνται όσοι νομίζουσιν ότι η βασιλεία του Θεού σημαίνει τον Ουρανόν· διότι μάλλον σημαίνει την πνευματικήν ζωήν, ήτις αρχίζει διά της πίστεως εν τω κόσμω τούτω, και αυξάνει βαθμηδόν καθ’ εκάστην ημέραν συμφώνως προς την συνεχιζομένην πρόοδον της πίστεως. Ούτω η έννοια είναι, ότι ουδείς άνθρωπος δύναται να ενωθή αληθώς μετά της Εκκλησίας, ώστε να λογισθή μεταξύ των τέκνων του Θεού, εωσού προηγουμένως ανακαινισθή. Η έκφρασις αύτη δείκνυσι συντόμως τι είναι η αρχή του Χριστιανισμού, και συγχρόνως διδάσκει ημάς, ότι γεννώμεθα εξόριστοι και τελείως απηλλοτριωμένοι από της βασιλείας του Θεού, και ότι υπάρχει αιωνία κατάστασις διαφοράς μεταξύ του Θεού και ημών, εωσού μας κάμη όλως διαφόρους διά της νέας γεννήσεως ημών· διότι η δήλωσις είναι γενική, και περιλαμβάνει ολόκληρον το ανθρώπινον γένος. Εάν ο Χριστός είχεν είπει προς ένα πρόσωπον, ή προς ολίγα άτομα, ότι δεν ηδύναντο να εισέλθωσιν εις τον ουρανόν, εάν δεν είχον προηγουμένως γεννηθή εκ νέου, ηδυνάμεθα να υποθέσωμεν ότι μόνον ωρισμένοι χαρακτήρες εδείχθησαν, αλλά ομιλεί περί πάντων άνευ εξαιρέσεως· διότι η γλώσσα είναι απεριόριστος, και είναι της αυτής σημασίας με τοιαύτας καθολικάς λέξεις ως αύται· Όστις δεν γεννηθή εκ νέου δεν δύναται να εισέλθη εις την βασιλείαν του Θεού Στρεφόμενος εις το εδάφιον 6, ο Καλβίνος συνεχίζει με την αντίθεσιν μεταξύ σαρκός και Πνεύματος. 6. Το γεννηθέν εκ της σαρκός. Διά συλλογισμού εκ των εναντίων, επιχειρηματολογεί ότι η βασιλεία του Θεού είναι κεκλεισμένη εναντίον ημών, εάν δεν ανοιχθή εις ημάς είσοδος διά νέας γεννήσεως, (παλιγγενεσία). Διότι λαμβάνει ως δεδομένον, ότι δεν δυνάμεθα να εισέλθωμεν εις την βασιλείαν του Θεού εάν δεν είμεθα πνευματικοί. Αλλά δεν φέρομεν ουδέν εκ της μήτρας ειμή σαρκικήν φύσιν. Άρα έπεται, ότι είμεθα φυσικώς εξόριστοι από της βασιλείας του Θεού, και, στερηθέντες της επουρανίου ζωής, μένομεν υπό τον ζυγόν του θανάτου. Εκτός τούτου, όταν ο Χριστός επιχειρηματολογή ενταύθα, ότι οι άνθρωποι πρέπει να γεννηθώσιν εκ νέου, διότι είναι μόνον σαρξ, περιλαμβάνει αναμφιβόλως ολόκληρον την ανθρωπότητα υπό τον όρον σαρξ. Διά της σαρκός, επομένως, νοείται ενταύθα ουχί το σώμα, αλλά και η ψυχή, και συνεπώς πας μέρος αυτής. Όταν οι Παπικοί θεολόγοι περιορίζωσι την λέξιν εις εκείνο το μέρος το οποίον καλούσιν αισθητικόν, το πράττουσιν εν τελεία αγνοία της σημασίας αυτής· [59] διότι ο Χριστός πρέπει εν τη περιπτώσει εκείνη να είχεν χρησιμοποιήσει ασυμπέραστον επιχείρημα, ότι χρειαζόμεθα δευτέραν γέννησιν, διότι μέρος ημών είναι διεφθαρμένον. Αλλά εάν η σαρξ αντιτίθεται προς το Πνεύμα, ως διεφθαρμένον πράγμα προς αδιάφθορον, ως στρεβλόν προς ευθύ, ως μεμολυσμένον προς άγιον, ως μεμιασμένον προς καθαρόν, δυνάμεθα ευκόλως να συμπεράνωμεν ότι ολόκληρος η φύσις του ανθρώπου καταδικάζεται διά μιάς λέξεως. Ο Χριστός επομένως διακηρύττει ότι η κατανόησις και ο λόγος ημών είναι διεφθαρμένα, διότι είναι σαρκικά, και ότι πάσαι αι διαθέσεις της καρδίας είναι πονηραί και αποδοκιμαστέαι, διότι και αυταί είναι σαρκικαί.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος συλλογίζεται περαιτέρω την ολική διαφθορά της φύσης μας χωρίς τη χάρη. Εδώ ανακύπτει ένα άλλο ερώτημα διότι είναι βέβαιο ότι σε αυτή τη διεφθαρμένη και εκφυλισμένη φύση παραμένει κάποιο υπόλειμμα των δωρεών του Θεού και επομένως έπεται ότι δεν είμαστε διεφθαρμένοι σε κάθε πτυχή. Η απάντηση είναι εύκολη. Οι δωρεές που ο Θεός άφησε σε εμάς από την πτώση αν κριθούν από μόνες τους είναι πράγματι άξιες επαίνου αλλά καθώς η μόλυνση της πονηρίας εξαπλώνεται σε κάθε μέρος δεν θα βρεθεί σε εμάς τίποτε που να είναι καθαρό και ελεύθερο από κάθε ρύπανση. Ότι κατέχουμε φυσικά κάποια γνώση του Θεού ότι κάποια διάκριση μεταξύ καλού και κακού είναι εγγεγραμμένη στη συνείδησή μας ότι οι ικανότητές μας επαρκούν για τη συντήρηση της παρούσας ζωής ότι εν συντομία είμαστε με τόσους πολλούς τρόπους ανώτεροι από τα άλογα ζώα αυτό είναι εξαιρετικό από μόνο του εφόσον προέρχεται από τον Θεό αλλά σε εμάς όλα αυτά τα πράγματα είναι εντελώς μολυσμένα με τον ίδιο τρόπο που το κρασί που έχει μολυνθεί ολότελα και διεφθαρθεί από την προσβλητική γεύση του δοχείου χάνει την ευχάριστη γεύση της καλής του γεύσης και αποκτά μια πικρή και βλαβερή γεύση. Διότι τέτοια γνώση του Θεού όπως παραμένει τώρα στους ανθρώπους δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια τρομακτική πηγή ειδωλολατρίας και όλων των δεισιδαιμονιών η κρίση που ασκείται στην επιλογή και τη διάκριση πραγμάτων είναι εν μέρει τυφλή και ανόητη εν μέρει ατελής και συγκεχυμένη όλη η επιμέλεια που κατέχουμε ρέει σε ματαιότητα και ασήμαντα πράγματα και η θέληση η ίδια με μανιώδη ορμή ορμά προς το κακό. Έτσι σε ολόκληρη τη φύση μας δεν παραμένει ούτε μια σταγόνα ορθότητας. Εξ ου είναι φανερό ότι πρέπει να διαμορφωθούμε από τη δεύτερη γέννηση για να γίνουμε κατάλληλοι για τη βασιλεία του Θεού και η σημασία των λόγων του Χριστού είναι ότι όπως ένας άνθρωπος γεννιέται μόνο σαρκικός από τη μήτρα της μητέρας του πρέπει να διαμορφωθεί εκ νέου από το Πνεύμα για να αρχίσει να είναι πνευματικός.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή μου στηρίζομαι ακόμη στη φυσική κατανόηση αντί για την ανανέωση του Πνεύματος; Πώς η έμφαση του Καλβίνου στην ολική αναγέννηση προκαλεί την άποψή μου για την πνευματική πρόοδο; Ποιο βήμα παράδοσης μας προσκαλεί το Πνεύμα να κάνουμε σήμερα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε Πατέρα, διὰ μόνου τοῦ Πνεύματος δίδεις νέα γέννηση, ἀνοίγοντας τυφλὰ μάτια νὰ βλέπουν καὶ νὰ εἰσέρχονται στὴν βασιλεία σου κατὰ τὸ χάριτό σου θέλημα. Χορήγησέ μας αὐτὴν τὴν ἀναγεννητικὴ χάρη, ὥστε νὰ ἐμπιστευθοῦμε τὸν μονογενῆ σου Υἱό, τὸν ὁποῖον ἔστειλες ἐν ἀγάπῃ, καὶ οὕτως νὰ λάβουμε τὴν αἰώνια ζωὴ ποὺ ὑποσχέθηκες στὴν διαθήκη σου. Διάπλασε τὶς καρδιές μας μὲ τὸ ἴδιο Πνεῦμα, ἀφαιρώντας κάθε ἴχνος ὑπερηφάνειας καὶ αὐτοπεποίθησης, ὥστε νὰ περπατοῦμε ὡς ἐκεῖνοι ποὺ γεννήθηκαν ἄνωθεν. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →