← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 55-56 — με τον Ματθαίο Χένρι

Ψαλμοί 55-56Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Ο Ματθαίος Χένρι μας προσκαλεί στους ωμούς θρήνους του Δαβίδ που καταγράφονται στους Ψαλμούς 55 και 56, όπου η προδοσία και ο φόβος πιέζουν σκληρά την ψυχή. Το σχόλιό του ανιχνεύει το μονοπάτι του ψαλμωδού από τις απεγνωσμένες κραυγές στην εδραιωμένη εμπιστοσύνη, δείχνοντας πώς η προσευχή γίνεται τόσο καταφύγιο όσο και όπλο. Μέσα από την προσεκτική έκθεση του Χένρι διακρίνουμε την αμετάβλητη πιστότητα του Θεού ακόμα και όταν οι ανθρώπινες συμμαχίες καταρρέουν. Αυτές οι σκέψεις μας καλούν να εξετάσουμε τις δικές μας αντιδράσεις στον κόπο και να αγκυρώσουμε την ελπίδα μας στον Κύριο που ακούει. Καθώς διανύουμε τις έξι ενότητες σήμερα, ας διεγείρουν τα λόγια του Χένρι φρέσκια εξάρτηση στο θείο έλεος και δύναμη.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε μια ήσυχη στιγμή για να διαβάσετε τους Ψαλμούς 55 και 56 αργά, επιτρέποντας στα λόγια του Δαβίδ να αντηχούν στην καρδιά σας. Προσέξτε τις ειλικρινείς εκφράσεις πόνου, τον πόθο για διαφυγή και την επαναλαμβανόμενη απόφαση να επικαλεστείτε τον Θεό. Αφήστε τον ρυθμό της προσευχής το βράδυ, το πρωί και το μεσημέρι να διαμορφώσει τη φαντασία σας. Καθώς διαβάζετε, σκεφτείτε πώς αυτές οι αρχαίες κραυγές μιλούν ακόμα σε εποχές προδοσίας και αναταραχής. Προετοιμάστε το πνεύμα σας για να δεχθεί τις γνώσεις που προσφέρει ο Ματθαίος Χένρι σε αυτά τα κεφάλαια.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά εξερευνώντας την ένθερμη προσέγγιση του Δαβίδ στην προσευχή σε καιρό θλίψης. Ι. Ο Δαβίδ προσεύχεται. Η προσευχή είναι αλοιφή για κάθε πληγή και ανακούφιση για το πνεύμα κάτω από κάθε βάρος: Πρόσεχε στην προσευχή μου, ω Θεέ! στ. 1, 2. Δεν καταγράφει τις ικεσίες που ανέπεμψε προς τον Θεό στην θλίψη του, αλλά παρακαλεί ο Θεός να ακούσει τις προσευχές που, σε κάθε περίοδο, η καρδιά του ανύψωνε προς τον Θεό, και να χορηγήσει απάντηση ειρήνης σε αυτές: Πρόσεξε σε εμένα, άκουσέ με. Ο Σαούλ δεν θα άκουγε τις ικεσίες του· οι άλλοι εχθροί του δεν λάμβαναν υπόψη τις παρακλήσεις του· αλλά, «Κύριε, ευδόκησε να ακούσεις εμένα. Μην κρύβεσαι από την ικεσία μου, είτε ως αδιάφορος και μη λαμβάνοντας υπόψη αυτήν, ούτε φαινόμενος να δίνει καμία προσοχή σε αυτήν, είτε ως δυσαρεστημένος, οργισμένος εναντίον μου, και επομένως εναντίον της προσευχής μου.» Εάν εμείς, στις προσευχές μας, ειλικρινά ανοίγουμε τον εαυτό μας, την περίπτωσή μας, τις καρδιές μας, στον Θεό, έχουμε λόγο να ελπίζουμε ότι αυτός δεν θα κρύψει τον εαυτό του, τις εύνοιές του, τις παρηγορίες του, από εμάς. Ο Χένρι στη συνέχεια χαρακτηρίζει τους προδοτικούς εχθρούς που περιέβαλλαν τον Δαβίδ. Ι. Ο χαρακτήρας που δίνει στους εχθρούς που φοβόταν. Ήταν του χειρότερου είδους ανθρώπων, και η περιγραφή του για αυτούς συμφωνεί πολύ καλά με τον Αβεσσαλώμ και τους συνεργάτες του. 1. Παραπονιέται για την πόλη της Ιερουσαλήμ, η οποία παραδόξως ενώθηκε με τον Αβεσσαλώμ και αποστάτησε από τον Δαβίδ, ώστε δεν είχε εκεί κανέναν εκτός από τους δικούς του φρουρούς και υπηρέτες στους οποίους μπορούσε να εναποθέσει εμπιστοσύνη: Πώς έγινε εκείνη η πιστή πόλη πόρνη! Ο Δαβίδ δεν πήρε την αναπαράστασή της από άλλους· αλλά με τα ίδια του τα μάτια, και με θλιμμένη καρδιά, είδε ο ίδιος τίποτε άλλο παρά βία και έριδα στην πόλη (στ. 9)· διότι, όταν έγιναν δυσαρεστημένοι και άπιστοι προς τον Δαβίδ, έγιναν βλαβεροί ο ένας στον άλλον. Εάν περπατούσε τις περιπολίες πάνω στα τείχη της πόλης, έβλεπε ότι η βία και η έριδα περιέτρεχαν αυτήν ημέρα και νύχτα, και ανέβαζαν τις φρουρές της, στ. 10. Όλες οι τέχνες και οι μέθοδοι που χρησιμοποίησαν οι επαναστάτες για την οχύρωση της πόλης αποτελούνταν από βία και έριδα, και δεν υπήρχαν υπολείμματα εντιμότητας ή αγάπης μεταξύ τους. Εάν κοίταζε στην καρδιά της πόλης, κακία και αδικία, αμοιβαία αδικία και ενόχληση, ήταν στο μέσον αυτής: Ασέβεια, κάθε είδους ασέβεια, είναι στο μέσον αυτής. Δικαιοσύνη δόθηκε στην ανομία—Η ασέβεια νομιμοποιήθηκε. Απάτη και δόλος, και κάθε είδους προδοτική συναλλαγή, δεν απομακρύνθηκαν από τους δρόμους της, στ. 11. Μπορεί να εννοείται η βάναυση και βάρβαρη μεταχείριση των φίλων του Δαβίδ και όσων γνώριζαν ότι ήταν σταθεροί και πιστοί σε αυτόν· τους έκαναν όλο το κακό που μπορούσαν, με δόλο ή βία. Είναι αυτός ο χαρακτήρας της Ιερουσαλήμ, της βασιλικής πόλης, και, που είναι περισσότερο, της αγίας πόλης, και στον καιρό του Δαβίδ επίσης, τόσο σύντομα μετά την τοποθέτηση των θρόνων της κρίσεως και της μαρτυρίας του Ισραήλ εκεί; Είναι αυτή η πόλη που οι άνθρωποι αποκαλούν την τελειότητα της ομορφιάς; Θρ. β΄. 15. Είναι η Ιερουσαλήμ, το αρχηγείο των ιερέων του Θεού, τόσο κακώς διδαγμένη; Μπορεί η Ιερουσαλήμ να είναι αχάριστη προς τον ίδιο τον Δαβίδ, τον δικό της ένδοξο ιδρυτή, και να γίνει υπερβολικά ζεστή για αυτόν, ώστε να μην μπορεί να κατοικήσει σε αυτήν; Ας μην εκπλησσόμαστε από τις διαφθορές και τις αταξίες αυτής της εκκλησίας στη γη, αλλά ας ποθούμε να δούμε τη Νέα Ιερουσαλήμ, όπου δεν υπάρχει βία ούτε έριδα, ούτε κακία ούτε ενοχή, και στην οποία δεν θα εισέλθει κανένα ακάθαρτο πράγμα, ούτε τίποτε που ταράζει. 2. Παραπονιέται για έναν από τους αρχηγούς της συνωμοσίας, που ήταν πολύ επιμελής στο να υποδαυλίζει ζηλοτυπίες, να παρερμηνεύει αυτόν και την κυβέρνησή του, και να εξάπτει την πόλη εναντίον του. Ήταν κάποιος που τον κατηγορούσε, σαν να κακομεταχειριζόταν την εξουσία του ή να παραμελούσε τη χρήση της, διότι αυτή ήταν η κακόβουλη υπόδειξη του Αβεσσαλώμ: Δεν υπάρχει άνθρωπος διορισμένος από τον βασιλέα για να σε ακούει, Β΄ Βασ. ιε΄. 3. Αυτή και παρόμοιες κατηγορίες διαδίδονταν επιμελώς μεταξύ του λαού· και ποιος ήταν πιο δραστήριος σε αυτό; «Όχι ένας ορκισμένος εχθρός, ούτε ο Σεμεΐ, ούτε κανένας από τους μη ορκισμένους· τότε θα μπορούσα να το αντέξω, διότι δεν θα περίμενα καλύτερα από αυτούς» (και βρίσκουμε πόσο υπομονετικά υπέμεινε τις κατάρες του Σεμεΐ)· «ούτε κάποιος που ομολογούσε ότι με μισεί, τότε θα στεκόμουν σε επιφυλακή εναντίον του, θα είχα κρύψει τον εαυτό μου και τα σχέδιά μου από αυτόν, ώστε να μην ήταν στη δύναμή του να με προδώσει. Αλλά ήσουν εσύ, άνθρωπος, ίσος μου,» στ. 13. Η Χαλδαϊκή παράφραση ονομάζει τον Αχιτόφελ ως το πρόσωπο που εννοείται εδώ, και τίποτε σε εκείνη την πλοκή δεν αποθάρρυνε τον Δαβίδ τόσο πολύ όσο να ακούσει ότι ο Αχιτόφελ ήταν μεταξύ των συνωμοτών με τον Αβεσσαλώμ (Β΄ Βασ. ιε΄. 31), διότι ήταν σύμβουλος του βασιλέα, Α΄ Χρον. κζ΄. 33. «Ήσουν εσύ, άνθρωπος, ίσος μου, έναν που εκτιμούσα ως τον εαυτό μου, φίλος ως την ίδια μου την ψυχή, τον οποίο είχα βάλει στον κόλπο μου και τον είχα κάνει ίσο με τον εαυτό μου, στον οποίο είχα κοινοποιήσει όλα τα μυστικά μου και ο οποίος γνώριζε τον νου μου τόσο καλά όσο εγώ ο ίδιος,—οδηγός μου, με τον οποίο συμβουλευόμουν και από τον οποίο καθοδηγούμουν σε όλες τις υποθέσεις μου, τον οποίο έκανα πρόεδρο του συμβουλίου και πρωθυπουργό του κράτους,—οικείο μου και στενό φίλο· αυτός είναι ο άνθρωπος που τώρα με κακομεταχειρίζεται. Υπήρξα ευγενής προς αυτόν, αλλά τον βρίσκω τόσο βάναυσα αχάριστο. Έθεσα εμπιστοσύνη σε αυτόν, αλλά τον βρίσκω τόσο βάναυσα προδοτικό· μάλιστα, και δεν θα μπορούσε να μου κάνει το μισό από το κακό που κάνει εάν δεν του είχα δείξει τόσο μεγάλο σεβασμό.» Όλα αυτά πρέπει οπωσδήποτε να είναι πολύ οδυνηρά για ένα γενναιόδωρο πνεύμα, και όμως αυτό δεν ήταν όλα· αυτός ο προδότης φαινόταν άγιος, αλλιώς δεν θα ήταν ποτέ ο στενός φίλος του Δαβίδ (στ. 14): «Συμβουλευόμασταν μαζί, περνούσαμε πολλές ώρες μαζί, με μεγάλη ευχαρίστηση, σε θρησκευτική συζήτηση,» ή, όπως το διαβάζει ο Δρ. Χάμοντ, «Ενωθήκαμε μαζί στην συνάθροιση· του έδωσα το δεξί χέρι της κοινωνίας σε ιερές τελετές, και τότε περπατούσαμε προς τον οίκο του Θεού μαζί, για να παραστούμε στη δημόσια λατρεία.» Σημείωσε, (1.) Πάντοτε υπήρχε, και πάντοτε θα υπάρχει, ένα μείγμα καλών και κακών, υγιών και ανθυγιεινών, στην ορατή εκκλησία, μεταξύ των οποίων, ίσως για πολύ καιρό, δεν μπορούμε να διακρίνουμε καμία διαφορά· αλλά ο ερευνητής των καρδιών το κάνει. Ο Δαβίδ, που πήγαινε στον οίκο του Θεού με ειλικρίνεια, είχε τον Αχιτόφελ μαζί του, ο οποίος πήγαινε με υποκρισία. Ο Φαρισαίος και ο τελώνης πήγαν μαζί στον ναό για να προσευχηθούν· αλλά, αργά ή γρήγορα, αυτοί που είναι τέλειοι και αυτοί που δεν είναι θα γίνουν φανεροί. (2.) Η σαρκική πολιτική μπορεί να ωθήσει τους ανθρώπους πολύ μακριά και πολύ καιρό σε ομολογία θρησκείας ενώ είναι στη μόδα, και θα εξυπηρετήσει έναν σκοπό. Στην αυλή του ευσεβούς Δαβίδ κανείς δεν ήταν πιο ευλαβής από τον Αχιτόφελ, και όμως η καρδιά του δεν ήταν ορθή ενώπιον του Θεού. (3.) Δεν πρέπει να απορούμε εάν εξαπατηθούμε θλιβερά σε κάποιους που έχουν προβάλει μεγάλες αξιώσεις σε αυτά τα δύο ιερά πράγματα, τη θρησκεία και τη φιλία· ο ίδιος ο Δαβίδ, αν και πολύ σοφός άνθρωπος, εξαπατήθηκε έτσι, το οποίο μπορεί να κάνει παρόμοιες απογοητεύσεις πιο ανεκτές σε εμάς. Ο Χένρι τονίζει τη δέσμευση του Δαβίδ στην επίμονη προσευχή καθ’ όλη την ημέρα. Ι. Ο Δαβίδ επιμένει στην απόφασή του να επικαλείται τον Θεό, όντας καλά βέβαιος ότι δεν θα τον ζητούσε μάταια (στ. 16): «Όσον αφορά εμένα, ας πάρουν όποια πορεία θέλουν για να εξασφαλίσουν τον εαυτό τους, ας είναι η βία και η έριδα οι φρουροί τους, η προσευχή θα είναι δική μου· αυτό βρήκα παρηγοριά σε αυτό, και επομένως αυτό θα τηρήσω: Θα επικαλεστώ τον Θεό, και θα εμπιστευθώ τον εαυτό μου σε αυτόν, και ο Κύριος θα με σώσει·» διότι όποιος επικαλεσθεί το όνομα του Κυρίου, με ορθό τρόπο, θα σωθεί, Ρωμ. ι΄. 13. Αποφασίζει να είναι και θερμός και συχνός σε αυτό το καθήκον. 1. Θα προσεύχεται θερμά: «Θα προσευχηθώ και θα κραυγάσω δυνατά. Θα μελετήσω» (έτσι σημαίνει η προηγούμενη λέξη)· «Θα μιλήσω με την ίδια μου την καρδιά, και η προσευχή θα έρθει από εκεί.» Τότε προσευχόμαστε ορθά όταν προσευχόμαστε με ό,τι είναι μέσα μας, σκεπτόμαστε πρώτα και μετά προσευχόμαστε πάνω από τις σκέψεις μας· διότι η αληθινή φύση της προσευχής είναι η ανύψωση της καρδιάς προς τον Θεό. Αφού μελέτησε, θα κραυγάσει, θα κραυγάσει δυνατά· ο θερμός του πνεύματος στην προσευχή θα εκφραστεί και ακόμη περισσότερο θα διεγερθεί από την ένταση και την ειλικρίνεια της φωνής του. 2. Θα προσεύχεται συχνά, κάθε ημέρα, και τρεις φορές την ημέρα—απόγευμα, και πρωί, και το μεσημέρι. Είναι πιθανό ότι αυτό ήταν η σταθερή πρακτική του, και αποφασίζει να τη συνεχίσει τώρα που βρίσκεται στη θλίψη του. Τότε μπορούμε να προσέλθουμε με περισσότερη τόλμη στον θρόνο της χάριτος σε καιρό θλίψης όταν δεν αρχίζουμε τότε πρώτη φορά να αναζητούμε γνωριμία με τον Θεό, αλλά είναι αυτό που έχουμε συνεχώς ασκήσει, και η θλίψη βρίσκει τους τροχούς της προσευχής να γυρίζουν. Εκείνοι που θεωρούν τρία γεύματα την ημέρα λίγα για το σώμα οφείλουν πολύ περισσότερο να θεωρούν τρεις επίσημες προσευχές την ημέρα λίγες για την ψυχή, και να το υπολογίζουν ως ευχαρίστηση, όχι ως καθήκον. Όπως είναι κατάλληλο το πρωί να αρχίζουμε την ημέρα με τον Θεό, και το απόγευμα να την κλείνουμε με αυτόν, έτσι είναι κατάλληλο στο μέσον της ημέρας να αποσυρόμαστε για λίγο για να συνομιλούμε μαζί του. Ήταν η πρακτική του Δανιήλ να προσεύχεται τρεις φορές την ημέρα (Δαν. στ΄. 10), και το μεσημέρι ήταν μία από τις ώρες προσευχής του Πέτρου, Πράξ. ι΄. 9. Ας μην κουραζόμαστε να προσευχόμαστε συχνά, διότι ο Θεός δεν κουράζεται να ακούει. «Θα ακούσει τη φωνή μου, και δεν θα με κατηγορήσει ότι έρχομαι πολύ συχνά, αλλά όσο πιο συχνά τόσο καλύτερα, τόσο πιο ευπρόσδεκτος.»
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι καταλήγει παροτρύνοντας τους πιστούς να ρίξουν τα βάρη τους στον Κύριο. ΙΙΙ. Ενθαρρύνει τον εαυτό του και όλους τους καλούς ανθρώπους να εμπιστευθούν τον εαυτό τους στον Θεό, με εμπιστοσύνη σε αυτόν. Ο ίδιος αποφασίζει να το κάνει (στ. 23): «Θα εμπιστευθώ σε εσένα, στην πρόνοιά σου, και τη δύναμή σου, και το έλεός σου, και όχι στη δική μου φρόνηση, δύναμη, ή αξία· όταν οι αιματηροί και δόλιοι άνθρωποι αποκοπούν στη μέση των ημερών τους θα εξακολουθήσω να ζώ με πίστη σε εσένα». Και αυτό θα θέλει και άλλοι να κάνουν (στ. 22): «Ρίξε το βάρος σου στον Κύριο», όποιος κι αν είσαι που είσαι φορτωμένος, και όποιο κι αν είναι το βάρος. «Ρίξε το δώρο σου στον Κύριο» (έτσι το διαβάζουν μερικοί)· «όποιες ευλογίες σου έχει χαρίσει ο Θεός για να απολαύσεις, εμπιστεύσου τις όλες στην επιμέλειά του, και ιδιαίτερα εμπιστεύσου τη φύλαξη της ψυχής σου σε αυτόν». Ή, «Ό,τι είναι αυτό που επιθυμείς ο Θεός να σου δώσει, άφησέ το σε αυτόν να το δώσει σε εσένα με τον δικό του τρόπο και χρόνο. Ρίξε τη φροντίδα σου στον Κύριο», έτσι η Ο΄, στην οποία αναφέρεται ο απόστολος, Α΄ Πέτ. ε΄. 7. Η φροντίδα είναι βάρος· κάνει την καρδιά να σκύβει (Παρ. ιβ΄. 25)· πρέπει να τη ρίξουμε στον Θεό με πίστη και προσευχή, να εμπιστευθούμε τον δρόμο και τα έργα μας σε αυτόν· ας κάνει όπως φαίνεται καλό σε αυτόν, και εμείς θα είμαστε ικανοποιημένοι. Το να ρίξουμε το βάρος μας στον Θεό είναι να στηριζόμαστε στην πρόνοια και την υπόσχεσή του, και να είμαστε πολύ εύκολοι στην πεποίθηση ότι όλα θα εργαστούν για το καλό. Αν το κάνουμε αυτό, υπόσχεται, 1. Ότι θα μας στηρίξει, τόσο θα μας υποστηρίξει όσο και θα μας προμηθεύσει, θα μας φέρει ο ίδιος στην αγκαλιά της δύναμής του, όπως η τροφός φέρει το θηλάζον παιδί, θα ενδυναμώσει τα πνεύματά μας τόσο με το Πνεύμα του ώστε να υποστηρίξουν την αδυναμία. Δεν έχει υποσχεθεί να μας ελευθερώσει αμέσως από εκείνη τη θλίψη που γεννά τις φροντίδες και τους φόβους μας· αλλά θα φροντίσει ώστε να μην πειραστούμε πάνω από ό,τι μπορούμε, και ότι θα είμαστε ικανοί σύμφωνα με ό,τι πειραζόμαστε. 2. Ότι δεν θα αφήσει ποτέ τον δίκαιο να μετακινηθεί, να ταραχθεί τόσο από οποιεσδήποτε θλίψεις ώστε να εγκαταλείψει είτε το καθήκον του προς τον Θεό είτε την παρηγοριά του σε αυτόν. Ωστόσο, δεν θα τους αφήσει να μετακινηθούν για πάντα (όπως το διαβάζουν μερικοί)· αν και πέσουν, δεν θα ριφθούν εντελώς κάτω.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στις τρέχουσες περιστάσεις σας χρειάζεστε περισσότερο να υψώσετε ειλικρινείς κραυγές στον Θεό όπως έκανε ο Δαβίδ; Πώς μπορεί οι τακτικές ώρες προσευχής να διαμορφώσουν εκ νέου την απόκρισή σας στην προδοσία ή τον φόβο; Ποιο βάρος σας προσκαλείται να ρίξετε στον Κύριο σήμερα, εμπιστευόμενοι ότι θα σας στηρίξει;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλάνθρωπε, ὅταν θλίψεις καὶ προδοσίες πιέζουν τὰς καρδίας ἡμῶν, δίδαξον ἡμᾶς νὰ ῥίπτωμεν πᾶν βάρος ἐπὶ σέ, τὸν συντηροῦντα τοὺς δικαίους καὶ μηδέποτε ἀφίεντα αὐτοὺς σαλευθῆναι. Ἕλκυσον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός σου εἰς τὴν αὐτὴν ἐπείγουσαν, εἰλικρινῆ προσευχήν, ἥτις εὑρίσκει καταφύγιον ἐν τῇ ἀδιαλείπτῳ παρουσίᾳ σου καὶ ὑπόσχεται σωτηρίαν. Ἐνίσχυσον τὴν πίστιν ἡμῶν διὰ πάσης δοκιμασίας, ἵνα περιπατῶμεν ἐν τῇ πεποιθήσει τῆς σωτηρίας σου ἕως τῆς ἡμέρας τοῦ Χριστοῦ. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →