← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρωμαίους

Προς Ρωμαίους 14 — με τον Μπάρνς

Ρωμαίους 14Σημειώσεις του Albert Barnes επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σε αυτό το καθημερινό μάθημα στρεφόμαστε στις Σημειώσεις της Αγίας Γραφής του Άλμπερτ Μπάρνς για μια προσεκτική ερμηνεία του κεφαλαίου 14 της Προς Ρωμαίους. Ο Μπάρνς καθοδηγεί την εκκλησία μέσα από τη συμβουλή του αποστόλου σχετικά με τη χριστιανική ελευθερία, τον κίνδυνο της κρίσης των συναδέλφων πιστών και την πρόσκληση σε ειρήνη και αγάπη σε ζητήματα συνειδήσεως. Το σαφές ερμηνευτικό του ύφος μας βοηθά να δεχθούμε το κείμενο με ευλάβεια και να το εφαρμόσουμε με ταπεινοφροσύνη. Καθώς ακούμε, ας χορηγήσει το Πνεύμα κατανόηση και καρδιά έτοιμη να τιμήσει τον Χριστό σε όλα τα πράγματα.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας διαβάσουμε τώρα το κεφάλαιο 14 της Προς Ρωμαίους με πνεύμα προσευχητικής προσοχής. Ακούστε πώς ο απόστολος αντιμετωπίζει ζητήματα τροφής, ημερών και ενδοιασμών που διέκριναν τους Ιουδαίους και τους εθνικούς πιστούς. Δεχθείτε το κεφάλαιο ως τον ζωντανό λόγο που εξακολουθεί να μιλά στην εκκλησία σήμερα, καλώντας μας σε αμοιβαία ανεκτικότητα και στην κυριότητα του Χριστού πάνω σε κάθε συνείδηση.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Μπάρνς ανοίγει θέτοντας την ιστορική περίσταση του κεφαλαίου. Εισαγωγή. Το Προς Ρωμαίους 14:0 αποσκοπεί να διευθετήσει ορισμένα δύσκολα και λεπτά ζητήματα που δεν μπορούσαν παρά να προκύψουν μεταξύ Ιουδαίων και εθνικών σχετικά με την τροφή και την τήρηση ορισμένων ημερών, τελετουργιών κ.λπ. Οι «αφορμές» αυτών των ζητημάτων ήταν οι εξής: Οι προσερχόμενοι στον Χριστιανισμό προέρχονταν και από Ιουδαίους και από εθνικούς. Υπήρχαν πολλοί Ιουδαίοι στη Ρώμη· και είναι πιθανό ότι όχι μικρό μέρος της εκκλησίας αποτελούνταν από αυτούς. Η Καινή Διαθήκη δείχνει παντού ότι ήταν διατεθειμένοι να δεσμεύσουν τους εθνικούς προσερχόμενους στα δικά τους έθιμα και να επιμείνουν στην τήρηση των ιδιαίτερων νόμων του Μωυσέως· βλέπε Πράξεις 15:1-2 κ.λπ.· Γαλάτας 2:3-4. Τα «θέματα» στα οποία θα ανακινούνταν ζητήματα αυτού του είδους ήταν η περιτομή, ημέρες νηστείας, η διάκριση τροφών κ.λπ. Μόνο ένα μέρος αυτών συζητείται σε αυτό το κεφάλαιο. Οι απόψεις του αποστόλου σχετικά με την «περιτομή» είχαν εκτεθεί στους Ρωμ. 3–4. Στη συνέχεια παραθέτει τις διάφορες σκέψεις με τις οποίες ο απόστολος καταπραΰνει τη διαμάχη. (2) Ότι όποια πορεία και αν ακολουθηθεί σε αυτά τα ζητήματα, γίνεται με ευσυνειδησία και με επιθυμία να δοξασθεί ο Θεός. Σε τέτοια περίπτωση πρέπει να υπάρχει καλοσύνη και αγάπη· Ρωμαίους 14:6 κ.λπ. (3) Ότι πρέπει να σταθούμε ενώπιον του βήματος του Χριστού και να δώσουμε λόγο «εκεί»· και ότι «εμείς», επομένως, δεν πρέπει να σφετερισθούμε τη λειτουργία της κρίσεως· Ρωμαίους 14:10-13. (4) Ότι δεν υπάρχει τίποτε ακάθαρτο από μόνο του· Ρωμαίους 14:14. (5) Ότι η θρησκεία συνίσταται σε σπουδαιότερα πράγματα από «τέτοια» ζητήματα· Ρωμαίους 14:17-18. (6) Ότι πρέπει να επιδιώκουμε τα πράγματα της ειρήνης κ.λπ.· Ρωμαίους 14:19-23. Οι αρχές αυτού του κεφαλαίου εφαρμόζονται σε όλες τις «παρόμοιες» περιπτώσεις διαφοράς γνώμης για τελετουργίες και έθιμα και μη ουσιώδη δόγματα της θρησκείας· και θα δούμε ότι αν εφαρμόζονταν ειλικρινά, θα διευθετούσαν όχι μικρό μέρος των αντιλογιών στον θρησκευτικό κόσμο. Για τον ασθενή αδελφό, ο Μπάρνς εξηγεί στη συνέχεια το νόημα του να τον δεχόμαστε χωρίς συζήτηση. Για να παραχθεί ειρήνη, πρέπει να υπάρχει καλοσύνη, τρυφερότητα και πιστή διδασκαλία· όχι καταγγελία ή σκληρότητα από τη μία ή την άλλη πλευρά. Δέχεσθε - Εισάγετε στην κοινωνία ή τη συναδέλφωσή σας: δεχθείτε τον με καλοσύνη, όχι να τον συναντήσετε με ψυχρή και σκληρή απόκρουση· συγκρίνετε Ρωμαίους 15:7. Μη εις διακρίσεις διαλογισμών - Το σαφές νόημα αυτού είναι, Μην τον δεχθείτε στην κοινωνία σας για να συζητήσετε το ζήτημα με οργισμένο και σκληρό τρόπο· να τον αποκρούσετε με καταγγελία· και έτσι, «με τη φυσική αντίδραση μιας τέτοιας πορείας», να τον επιβεβαιώσετε στις αμφιβολίες του. Ή, «μην τον αντιμετωπίζετε με τέτοιο τρόπο ώστε να έχει την τάση να αυξήσει τους ενδοιασμούς του για τροφές, ημέρες κ.λπ.» (Στιούαρτ.) Η «κύρια» ιδέα εδώ - την οποία όλοι οι χριστιανοί πρέπει να θυμούνται - είναι ότι μια σκληρή και οργισμένη καταγγελία ενός ανθρώπου σε σχέση με πράγματα που δεν είναι ηθικώς λανθασμένα, αλλά όπου μπορεί να έχει ειλικρινείς ενδοιασμούς, θα τείνει μόνο να τον επιβεβαιώσει όλο και περισσότερο στις αμφιβολίες του.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Μπάρνς προβάλλει την αποφασιστική αλήθεια ότι ο Θεός έχει ήδη δεχθεί τον ενδοιαστικό πιστό. Σημαίνει εδώ ότι ο Θεός τον έχει δεχθεί με καλοσύνη· ή τον έχει αναγνωρίσει ως δικό του φίλο· ή είναι αληθινός χριστιανός. Αυτοί οι ενδοιασμοί, από τη μία ή την άλλη πλευρά, δεν είναι ασυμβίβαστοι με την αληθινή ευσέβεια· και όπως ο «Θεός» τον έχει αναγνωρίσει ως «δικό του», παρά τις γνώμες του σε αυτά τα θέματα, έτσι και «εμείς» οφείλουμε να τον αναγνωρίσουμε ως χριστιανό αδελφό. Άλλες ομολογίες, αν και μπορεί να διαφέρουν από εμάς σε ορισμένα θέματα, μπορεί να δώσουν μαρτυρία ότι αναγνωρίζονται από τον Θεό ως δικές του, και όπου υπάρχει αυτή η μαρτυρία, δεν πρέπει ούτε να τις περιφρονούμε ούτε να τις κρίνουμε. Τέλος δείχνει ότι ο χριστιανός θα στηριχθεί από τη δύναμη του Θεού. Ο Ιουδαίος που ήταν διατεθειμένος να «καταδικάσει» τον εθνικό θα μπορούσε να πει ότι παραδεχόταν τη γενική αρχή που είχε εκθέσει ο απόστολος για τον δούλο· ότι ήταν ακριβώς αυτό που έλεγε, ότι μπορούσε να «πέσει» και να καταδικασθεί. Αλλά όχι, λέει ο απόστολος, αυτό δεν έπεται σε σχέση με τον χριστιανό. Δεν θα πέσει. Ο Θεός έχει δύναμη να τον κάνει να σταθεί· να τον κρατήσει· να τον φυλάξει από πλάνη και από καταδίκη, και «θα κρατηθεί». Δεν θα επιτραπεί να πέσει σε καταδίκη, διότι είναι ο «σκοπός» του Θεού να τον φυλάξει· συγκρίνετε Ψαλμούς 1:5. Αυτό είναι μία από τις παρεμπίπτουσες αλλά εντυπωσιακές μαρτυρίες ότι ο απόστολος πίστευε ότι όλοι οι χριστιανοί θα φυλάσσονται από τη δύναμη του Θεού διά της πίστεως εις σωτηρίαν. Είναι ικανός - Βλέπε Ιωάννης 10:29. Αν και ένας κύριος δεν μπορεί να ασκήσει τέτοια επιρροή σε έναν δούλο ώστε να «εξασφαλίσει» την υπακοή του, εντούτοις ο «Θεός» έχει αυτή τη δύναμη πάνω στον λαό του και θα τους διαφυλάξει σε οδό υπακοής.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού στη δική μου ζωή πειράζομαι να κρίνω έναν αδελφό του οποίου η συνείδηση διαφέρει από τη δική μου σε δευτερεύοντα ζητήματα; 2. Πώς η κυριότητα του Χριστού τόσο επί των ζώντων όσο και επί των νεκρών μεταμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο θεωρώ τους συναδέλφους πιστούς; 3. Με ποιον συγκεκριμένο τρόπο μπορώ να επεκτείνω φιλάνθρωπη υποδοχή αυτή την εβδομάδα σε κάποιον του οποίου την πρακτική δεν συμμερίζομαι;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλάνθρωπε, διὰ τῆς δυνάμεως τοῦ Πνεύματός σου ἐνίσχυσον ἡμᾶς νὰ δεχώμεθα ἀλλήλους καθὼς ὁ Χριστὸς ἡμᾶς ἐδέξατο, ἀποθέτοντες πᾶσαν καταφρόνησιν καὶ σκληρὰν κρίσιν εἰς ζητήματα συνειδήσεως. Φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ νὰ προκαλέσωμεν σκάνδαλον εἰς οἱονδήποτε ἀδελφόν, καὶ δίδαξον ἡμᾶς νὰ ζῶμεν καθ’ ἑκάστην ἡμέραν διὰ τὸν Κύριον Ἰησοῦν, εἴτε τρώγομεν εἴτε ἀπέχομεν, εἴτε τιμῶμεν μίαν ἡμέραν εἴτε θεωροῦμεν πάσας ἰσοτίμους. Ἕνωσον τὴν ἐκκλησίαν σου ἐν ἀληθινῇ ἀγάπῃ, ἡ ὁποία τιμᾷ τὸν Υἱόν σου καὶ φανερώνει τὴν ἐλευθερίαν τοῦ εὐαγγελίου. Ἀμήν.

Σημειώσεις του Albert Barnes επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →