← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 21-22 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ψαλμοί 21-22Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στους Ψαλμούς 21 και 22 μας εισάγει στην ακλόνητη ελπίδα του λαού του Θεού καθώς βλέπουν τον βασιλιά τους να υποστηρίζεται από τη θεία δύναμη. Ο Καλβίνος δείχνει πώς αυτοί οι ψαλμοί υπερβαίνουν την ιστορία ενός ανθρώπου για να αποκαλύψουν τη διαρκή διαθήκη του Θεού με τον Δαβίδ και την εκπλήρωσή της στον Χριστό. Μέσα από προσεκτική ερμηνεία, προσκαλεί τους πιστούς να αναπαυθούν στην προστασία του Κυρίου και να γιορτάσουν τη βασιλεία που δεν μπορεί να κλονιστεί. Σήμερα ακούμε καθώς ο Καλβίνος μας καθοδηγεί στίχο προς στίχο, βοηθώντας μας να δούμε τόσο το ιστορικό πλαίσιο όσο και τη μεγαλύτερη υπόσχεση που δείχνει προς τον Σωτήρα μας. Είθε οι γνώσεις του να εμβαθύνουν την εμπιστοσύνη μας και να διεγείρουν τη λατρεία μας.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Στρέψου τώρα στους Ψαλμούς 21 και 22. Διάβασε τα δύο κεφάλαια αργά, παρατηρώντας τη μετάβαση από τη βασιλική ευχαριστία και την εμπιστευτική πεποίθηση στο κεφάλαιο 21 στην κραυγή εγκατάλειψης που ανοίγει το κεφάλαιο 22. Άφησε τα λόγια να εγκατασταθούν στην καρδιά σου πριν μελετήσουμε τις σκέψεις του Καλβίνου για το πώς αυτοί οι ψαλμοί αποκαλύπτουν την πιστότητα του Θεού στον χρισμένο Βασιλιά Του.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ανοίγει εξηγώντας τον σκοπό του ψαλμού. 1. Ο βασιλιάς θα χαίρεται στη δύναμή σου, ω Ιεχωβά! Ο Δαβίδ θα μπορούσε να ευχαριστήσει τον Θεό ιδιωτικά για τις νίκες και τις άλλες σημαντικές εύνοιες που είχε λάβει από Αυτόν· αλλά ήταν η πρόθεσή του να μαρτυρήσει όχι μόνο ότι ήταν ο Θεός που τον ανέβασε στον θρόνο, αλλά και ότι όποιες ευλογίες ο Θεός του είχε παραχωρήσει επέστρεφαν στο δημόσιο καλό και στο όφελος όλων των πιστών. Στην αρχή του ψαλμού οι πιστοί Ισραηλίτες εκφράζουν την ακλόνητη πεποίθησή τους ότι ο Θεός, ο οποίος είχε δημιουργήσει τον Δαβίδ για να είναι βασιλιάς, είχε αναλάβει να τον υπερασπιστεί και να τον διατηρήσει. Επομένως φαίνεται ότι αυτός ο ψαλμός, όπως και ο προηγούμενος, συντέθηκε για τον σκοπό να διαβεβαιώσει τους πιστούς ότι η καλοσύνη του Θεού προς τον Δαβίδ σε αυτό το θέμα θα ήταν μακράς διάρκειας και μόνιμη· και ήταν απαραίτητο, για να εδραιωθούν σε καλά θεμελιωμένη εμπιστοσύνη για την ασφάλειά τους, να ελπίζουν καλά για τον βασιλιά τους, του οποίου το πρόσωπο ήταν σαν καθρέφτης του ελεήμονος και συμφιλιωμένου προσώπου του Θεού. Η έννοια των λόγων είναι: Κύριε, προβάλλοντας τη δύναμή σου για να στηρίξεις και να προστατεύσεις τον βασιλιά, θα τον διατηρήσεις ασφαλή· και, αποδίδοντας την ασφάλειά του στη δύναμή σου, θα χαίρεται πολύ σε εσένα. Ο Ψαλμωδός έχει αναμφίβολα θέσει τη δύναμη και τη σωτηρία αντί για ισχυρή και δυνατή βοήθεια· υπαινισσόμενος ότι η δύναμη του Θεού στην υπεράσπιση του βασιλιά θα ήταν τέτοια που θα τον διατηρούσε και θα τον προστάτευε από όλους τους κινδύνους. Στον στίχο 2, ο Καλβίνος γράφει: Στον δεύτερο στίχο υποδεικνύεται η αιτία αυτής της χαράς. Η αιτία ήταν αυτή: ότι ο Θεός είχε ακούσει τις προσευχές του βασιλιά και του είχε παραχωρήσει γενναιόδωρα ό,τι επιθυμούσε. Ήταν σημαντικό να γίνει γνωστό, και οι πιστοί να το έχουν βαθιά εντυπωμένο στο νου τους, ότι όλες οι επιτυχίες του Δαβίδ ήταν τόσες πολλές ευεργεσίες που του παραχωρήθηκαν από τον Θεό, και ταυτόχρονα μαρτυρίες της νόμιμης κλήσης του. Και ο Δαβίδ, δεν υπάρχει αμφιβολία, μιλώντας έτσι, μαρτυρεί ότι δεν άφησε χαλαρά τα ηνία στις επιθυμίες της σάρκας, και δεν ακολούθησε την απλή ώθηση των ορέξεών του όπως οι κοσμικοί άνθρωποι, που στρέφουν τον νου τους άλλοτε σε αυτό το πράγμα και άλλοτε σε εκείνο, χωρίς καμία σκέψη, και ακριβώς όπως οδηγούνται από τις σαρκικές τους επιθυμίες· αλλά ότι είχε χαλιναγωγήσει τις στοργές του έτσι ώστε να μην επιθυμεί τίποτε εκτός από ό,τι είναι καλό και νόμιμο. Σύμφωνα με την αδυναμία που είναι φυσική στους ανθρώπους, ήταν, είναι αλήθεια, υπεύθυνος για κάποιες κακίες, και μάλιστα έπεσε ντροπιαστικά σε δύο περιπτώσεις· αλλά η συνήθης διοίκηση της βασιλείας του ήταν τέτοια που ήταν εύκολο να δει κανείς ότι το Άγιο Πνεύμα προήδρευε σε αυτήν. Αλλά καθώς με το Πνεύμα της προφητείας ο Ψαλμωδός είχε κυρίως το βλέμμα του στον Χριστό, ο οποίος δεν βασιλεύει για το δικό του όφελος, αλλά για το δικό μας, και του οποίου η επιθυμία κατευθύνεται μόνο προς τη σωτηρία μας, μπορούμε να συλλέξουμε εδώ τη πολύ ωφέλιμη διδασκαλία, ότι δεν χρειάζεται να έχουμε καμία ανησυχία ότι ο Θεός θα απορρίψει τις προσευχές μας υπέρ της εκκλησίας, αφού ο ουράνιος Βασιλιάς μας έχει προηγηθεί κάνοντας μεσιτεία γι' αυτήν, ώστε προσευχόμενοι γι' αυτήν απλώς προσπαθούμε να ακολουθήσουμε το παράδειγμά του. Ο Καλβίνος στρέφεται έπειτα στην εμπιστοσύνη του βασιλιά στον Θεό. 7. Διότι ο βασιλιάς εμπιστεύεται. Εδώ πάλι οι ευσεβείς Ισραηλίτες καυχώνται ότι ο βασιλιάς τους θα εδραιωθεί, επειδή στηρίζεται στον Θεό· και εκφράζουν ταυτόχρονα πώς στηρίζεται σε Αυτόν, δηλαδή με ελπίδα ή εμπιστοσύνη. Διαβάζω ολόκληρο τον στίχο ως μία πρόταση, ώστε να υπάρχει μόνο ένα κύριο ρήμα, και το εξηγώ έτσι: Ο βασιλιάς, καθώς θέτει με πίστη την εξάρτησή του στον Θεό και την καλοσύνη Του, δεν θα υπόκειται στις συμφορές που ανατρέπουν τα βασίλεια αυτού του κόσμου. Επιπλέον, όπως είπαμε προηγουμένως, ότι όποιες ευλογίες αποδίδουν οι πιστοί στον βασιλιά τους ανήκουν σε ολόκληρο το σώμα της Εκκλησίας, εδώ γίνεται μια υπόσχεση, κοινή σε όλο τον λαό του Θεού, η οποία μπορεί να χρησιμεύσει για να μας κρατά ήρεμους εν μέσω των διαφόρων καταιγίδων που ταράζουν τον κόσμο. Ο κόσμος γυρίζει σαν πάνω σε τροχό, με τον οποίο συμβαίνει εκείνοι που ήταν ανεβασμένοι στην κορυφή να κατακρημνίζονται στον πάτο σε μια στιγμή· αλλά εδώ υπόσχεται ότι η βασιλεία του Ιούδα, και η βασιλεία του Χριστού της οποίας ήταν τύπος, θα εξαιρεθεί από τέτοια εναλλαγή. Ας θυμηθούμε ότι μόνο εκείνοι έχουν τη σταθερότητα και την εδραιότητα που υπόσχεται εδώ, οι οποίοι καταφεύγουν στον κόλπο του Θεού με βεβαιωμένη πίστη, και στηριζόμενοι στο έλεός Του, παραδίδουν τους εαυτούς τους στην προστασία Του. Η αιτία ή το θεμέλιο αυτής της ελπίδας ή εμπιστοσύνης εκφράζεται ταυτόχρονα, και είναι αυτή, ότι ο Θεός ελεήμονα φροντίζει τον δικό Του λαό, τον οποίο έχει κάποτε δεχθεί με χάρη στην εύνοιά Του. Ο Καλβίνος εξετάζει στη συνέχεια τη διάρκεια ημερών που παραχωρήθηκε στον βασιλιά. 4. Ζήτησε ζωή από εσένα. Αυτός ο στίχος επιβεβαιώνει ό,τι έχω πει προηγουμένως, ότι αυτός ο ψαλμός δεν πρέπει να περιοριστεί στο πρόσωπο οποιουδήποτε ενός ανθρώπου. Η ζωή του Δαβίδ, είναι αλήθεια, παρατάθηκε σε προχωρημένη περίοδο, ώστε, όταν αναχώρησε από αυτόν τον κόσμο, ήταν γέρος και γεμάτος ημερών· αλλά η πορεία της ζωής του ήταν πολύ σύντομη για να συγκριθεί με αυτή τη διάρκεια ημερών, η οποία λέγεται ότι αποτελείται από πολλές εποχές. Ακόμα κι αν υπολογίσουμε τον χρόνο από την έναρξη της βασιλείας του Δαβίδ μέχρι την αιχμαλωσία της Βαβυλώνας, αυτή η διάρκεια ημερών δεν θα συμπληρωθεί και δεν θα ολοκληρωθεί σε όλους τους διαδόχους του Δαβίδ. Ο Δαβίδ, επομένως, χωρίς αμφιβολία, περιλαμβάνει τον Αιώνιο Βασιλιά. Υπάρχει εδώ μια σιωπηρή σύγκριση μεταξύ των αρχών αυτής της βασιλείας, οι οποίες ήταν ασαφείς και περιφρονητικές, ή μάλλον γεμάτες με τις πιο θλιβερές απειλές, και οι οποίες συνορεύουν με την απόγνωση· και την απίστευτη δόξα που ακολούθησε, όταν ο Θεός, εξαιρώντας την από την κοινή μοίρα άλλων βασιλείων, την ανύψωσε σχεδόν πάνω από τους ουρανούς. Διότι δεν είναι συνηθισμένος έπαινος αυτής της βασιλείας, όταν λέγεται ότι θα διαρκέσει όσο ο ήλιος και η σελήνη θα λάμπουν στους ουρανούς, (Ψαλμός 72:1.) Ο Δαβίδ, επομένως, λέγοντας ότι ζήτησε ζωή, δείχνει σιωπηρά τις στενοχωρημένες περιστάσεις στις οποίες είχε συχνά μειωθεί· και η έννοια είναι, Κύριε, από τότε που κάλεσες τον δούλο σου στην ελπίδα της βασιλείας με το άγιο χρίσμα σου, η κατάστασή του ήταν τέτοια που λογάριαζε ως μοναδική ευλογία να διασωθεί από τα σαγόνια του θανάτου· αλλά τώρα, δεν έχει μόνο, με τη χάρη σου, διαφύγει με ασφάλεια τους κινδύνους που απειλούσαν τη ζωή του: του έχεις επίσης υποσχεθεί ότι η βασιλεία του θα συνεχιστεί για πολλές εποχές στους διαδόχους του. Και δεν χρησιμεύει λίγο για να μεγαλύνει τη χάρη του Θεού, ότι ευδόκησε να παραχωρήσει σε έναν φτωχό και άθλιο άνθρωπο, ο οποίος ήταν σχεδόν στο σημείο του θανάτου, όχι μόνο τη ζωή του, - όταν, εν μέσω των κινδύνων που την απειλούσαν, ζητούσε τρέμοντας απλώς τη διατήρησή της -- αλλά και την ανεκτίμητη τιμή να τον ανυψώσει στη βασιλική αξιοπρέπεια, και να μεταβιβάσει τη βασιλεία στους απογόνους του για πάντα. Κάποιοι ερμηνεύουν τον στίχο έτσι:-- Του έδωσες τη ζωή που ζήτησε, ακόμα και την παράταση των ημερών του για πάντα και για πάντα. Αλλά αυτό μου φαίνεται ψυχρή και τεταμένη ερμηνεία. Πρέπει να έχουμε υπόψη τη σύγκριση που, όπως είπα, γίνεται εδώ μεταξύ των αδύναμων και περιφρονητικών αρχών της βασιλείας, και της απροσδόκητης τιμής που ο Θεός παραχώρησε στον δούλο Του, καλώντας τη σελήνη να μαρτυρήσει ότι το σπέρμα του δεν θα έλειπε ποτέ. Το ίδιο έχει παραδειγματιστεί στον Χριστό, ο οποίος, από περιφρόνηση, ατιμία, θάνατο, τον τάφο και την απόγνωση, ανυψώθηκε από τον Πατέρα Του στην κυριαρχία του ουρανού, για να καθίσει στα δεξιά του Πατέρα για πάντα, και τελικά να είναι ο κριτής του κόσμου.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος εξάγει τη αιώνια βασιλεία που υποσχέθηκε στον Χριστό. αλλά αυτό ήταν μια προφητεία που έπρεπε να επεκταθεί από τον Σολομώντα στον Χριστό, όπως καθιερώνεται πλήρως από τη μαρτυρία του Ησαΐα, (Ησαΐας 9:6,) ο οποίος μας πληροφορεί ότι εκπληρώθηκε όταν ο Υιός δόθηκε ή φανερώθηκε. Όταν λέγεται, Θα τον προλάβεις, η έννοια είναι, ότι τέτοια θα είναι η γενναιοδωρία και η προθυμία του Θεού, στην αυθόρμητη παραχώρηση ευλογιών, ώστε δεν θα παραχωρεί μόνο ό,τι ζητείται από Αυτόν, αλλά, προλαμβάνοντας τα αιτήματα του βασιλιά, θα τον φορτώνει με κάθε είδος αγαθών πολύ πέρα από ό,τι είχε ποτέ προσδοκήσει. Με ευλογίες εννοούμε αφθονία ή πλούτο. Κάποιοι μεταφράζουν την εβραϊκή λέξη טוב, τοβ, καλοσύνη· [481] αλλά με αυτό δεν μπορώ να συμφωνήσω. Πρέπει να ληφθεί μάλλον για την ευεργεσία ή τα ελεύθερα δώρα του Θεού. Έτσι η έννοια θα είναι, Ο βασιλιάς δεν θα στερείται τίποτε που απαιτείται για να κάνει τη ζωή του ευτυχισμένη από κάθε άποψη, αφού ο Θεός από τη δική Του καλή ευχαρίστηση θα προλαμβάνει τις επιθυμίες του, και θα τον πλουτίζει με αφθονία όλων των αγαθών. Ο Ψαλμωδός κάνει ρητή μνεία του στέμματος, επειδή ήταν το έμβλημα και το σύμβολο της βασιλείας· και υπαινίσσεται με αυτό ότι ο Θεός θα ήταν ο φύλακας του βασιλιά, τον οποίο ο Ίδιος είχε δημιουργήσει. Αλλά καθώς ο προφήτης μαρτυρεί ότι το βασιλικό διάδημα, αφού έμεινε πολύ καιρό ατιμασμένο στη σκόνη, θα τεθεί ξανά στο κεφάλι του Χριστού, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι με αυτό το τραγούδι οι νόες των ευσεβών ανυψώθηκαν στην ελπίδα της αιώνιας βασιλείας, της οποίας μια σκιά μόνο, ή μια ασαφής εικόνα, παρουσιάστηκε στο πρόσωπο των διαδόχων του Δαβίδ. Η διδασκαλία της αιώνιας διάρκειας της βασιλείας του Χριστού, επομένως, εδραιώνεται εδώ, βλέποντας ότι δεν τοποθετήθηκε στον θρόνο με την εύνοια ή τις ψήφους των ανθρώπων, αλλά από τον Θεό, ο οποίος, από τον ουρανό, έθεσε το βασιλικό στέμμα στο κεφάλι Του με το ίδιο Του το χέρι.
Απαντήστε

Ανταπόκριση

Πώς η έμφαση του Καλβίνου στην δημόσια ευλογία αντί για ιδιωτικές ευχαριστίες προκαλεί τον τρόπο που βλέπεις τα δώρα του Θεού στη δική σου ζωή; Σε ποιους τομείς πειράζεσαι να στηρίζεσαι στη δική σου δύναμη αντί να εμπιστεύεσαι τον Κύριο όπως κάνει ο βασιλιάς; Πώς μπορεί η χριστοκεντρική ελπίδα που τονίζει ο Καλβίνος να μεταμορφώσει τις προσευχές σου για την εκκλησία σήμερα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ Κυρίαρχε Πάτερ, ὁ μόνος ἱδρύων τὸν θρόνον τοῦ Χριστοῦ σου καὶ μετατρέπων τὴν κραυγὴν τῆς ἐγκαταλείψεως εἰς αἰώνιον αἶνον, χάρισαι ἡμῖν χάριν ἵνα εὐφρανθῶμεν ἐν τῇ δυνάμει τῆς δεξιᾶς σου, καθὼς οἱ ψαλμοὶ οὗτοι διακηρύττουσιν. Στήριξον τὰς καρδίας ἡμῶν ἐπὶ τὰς ἐκ τῆς διαθήκης σου ἐλεημοσύνας τὰς πληρωθείσας ἐν Χριστῷ, ἵνα ἐν μέσῳ παντὸς ἐχθροῦ καὶ σκότους ἀναπαυώμεθα ἐν τῇ ἀμεταβλήτῳ σου πιστότητι, ἕως ὅτου διακηρύξωμεν τὴν δικαιοσύνην σου ἐν τῇ μεγάλῃ ἐκκλησίᾳ. Στήριξον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός σου, ἕως ὅτου ἴδωμεν τὸ πρόσωπόν σου ἐν δόξῃ. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →