Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 33-34 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στους Ψαλμούς προσφέρει διαχρονική διορατικότητα στη κυρίαρχη φροντίδα του Θεού. Στα κεφάλαια 33 και 34 καλούμαστε να δούμε το χέρι του Δημιουργού να εργάζεται σε κάθε λεπτομέρεια της ζωής. Ο Καλβίνος μας καθοδηγεί μέσα από αυτά τα άσματα δοξολογίας με προσεκτική προσοχή τόσο στο κείμενο όσο και στην καρδιά του πιστού. Οι στοχασμοί του μας υπενθυμίζουν ότι η αληθινή λατρεία πηγάζει από την αναγνώριση της πιστότητας του Θεού στη δημιουργία και την πρόνοια. Καθώς μελετάμε μαζί σήμερα, ας μας οδηγήσουν τα λόγια του Καλβίνου πιο κοντά στον Θεό που βασιλεύει πάνω από όλα. Ας προετοιμάσουμε τις καρδιές μας να ακούσουμε και να ανταποκριθούμε.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στραφείτε τώρα στους Ψαλμούς 33 και 34. Διαβάστε τα κεφάλαια αργά, επιτρέποντας στα λόγια της δοξολογίας και της απελευθέρωσης να εγκατασταθούν στο πνεύμα σας. Προσέξτε την πρόσκληση να χαίρεστε στον Κύριο και τη μαρτυρία της άγρυπνης φροντίδας του. Αφήστε την ποίηση να υψώσει τα μάτια σας από τις καθημερινές ανησυχίες στον Θεό που μίλησε τον κόσμο σε ύπαρξη. Αφιερώστε χρόνο σε κάθε στίχο.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ξεκινά απευθυνόμενος στους δικαίους και στη φύση της αληθινής δοξολογίας.
1. Αγαλλιάσθε εν τω Ιεχωβά, οι δίκαιοι. Εδώ ο εμπνευσμένος συγγραφεύς απευθύνεται ονομαστικώς προς τους πιστούς ή τους δικαίους, διότι μόνοι αυτοί είναι ικανοί να διακηρύττουν την δόξαν του Θεού. Οι άπιστοι, οι οποίοι ουδέποτε εγεύθησαν της αγαθότητός του, δεν δύνανται να τον δοξολογούν εκ καρδίας, και ο Θεός δεν ευαρεστείται εις το όνομά του να προφέρεται υπό των ακαθάρτων γλωσσών αυτών. Αλλά το συμφραζόμενον δείκνυσι σαφέστερον διατί η προτροπή αυτή αρμόζει μόνον εις τους πιστούς. Πολλοί, κατά συνέπειαν, ερμηνεύουσι την δευτέραν φράσιν, Η δοξολογία είναι ευπρεπής εις τους ευθείς, ως σημαίνουσαν, ότι εάν οι ασεβείς ή οι υποκριταί επιχειρήσουν την άσκησιν ταύτην, θα αποβή εις όνειδος και ατιμίαν του Θεού μάλλον παρά εις δοξολογίαν αυτού· ναί, περισσότερον, ότι μόνον βεβηλώνουν το άγιον όνομά του. Είναι, αναμφιβόλως, πολύ αληθές, ως έχω ήδη παρατηρήσει, ότι ο Θεός δημιουργεί δι’ εαυτόν εκκλησίαν εν τω κόσμω διά της χαριτωμένης υιοθεσίας, προς τον ρητόν σκοπόν, όπως το όνομά του δοξολογήται δεόντως υπό μαρτύρων καταλλήλων διά τοιούτον έργον. Αλλά η πραγματική έννοια της φράσεως, Η δοξολογία είναι ευπρεπής εις τους ευθείς, είναι, ότι δεν υπάρχει άσκησις εις την οποίαν δύνανται να απασχολώνται καλλίτερον. Και, ασφαλώς, αφού ο Θεός διά των καθημερινών ευεργεσιών του παρέχει εις αυτούς τοιαύτην ύλην προς εορτασμόν της δόξης αυτού, και αφού η απέραντος αγαθότης αυτού, ως είδομεν αλλαχού, είναι αποθησαυρισμένη ως ιδιόκτητος θησαυρός δι’ αυτούς, θα ήτο αίσχος και τελείως παράλογον δι’ αυτούς να σιωπούν εις τας δοξολογίας του Θεού. Το σύνολον της υποθέσεως είναι, ότι η κυρία άσκησις εις την οποίαν αρμόζει να απασχολώνται οι δίκαιοι είναι να δημοσιεύουν μεταξύ των ανθρώπων την δικαιοσύνην, την αγαθότητα και την δύναμιν του Θεού, της γνώσεως των οποίων είναι εμφυτευμένη εις τας διανοίας αυτών. Ακολουθών άλλους ερμηνευτάς, μετέφρασα την φράσιν, Η δοξολογία είναι ευπρεπής, αλλά η λέξις η αποδιδομένη ως ευπρεπής δύναται επίσης να αποδοθή ορθώς ως επιθυμητή, εάν την θεωρήσωμεν ως προερχομένην εκ της εβραϊκής λέξεως 'vh, avah, η οποία σημαίνει να εύχεσαι ή να επιθυμής. Και ασφαλώς, όταν ο Θεός δελεάζει τους πιστούς τόσον γλυκέως, είναι πρέπον να απασχολούνται εις τον εορτασμόν των δοξολογιών αυτού με όλην την καρδίαν αυτών. Είναι επίσης να παρατηρηθή, ότι όταν ο προφήτης, αφού εχρησιμοποίησε εν τη πρώτη φράσει την προσωνυμίαν, οι δίκαιοι, προσθέτει αμέσως τας λέξεις, οι ευθείς, αι οποίαι περιλαμβάνουν την εσωτερικήν ακεραιότητα της καρδίας, ορίζει τι είναι η αληθινή δικαιοσύνη ή εν τίνι συνίσταται.Ο Καλβίνος στρέφεται έπειτα εις το εδάφιον 4 διά να συζητήση περί του λόγου του Ιεχωβά.
4. Διότι ο λόγος του Ιεχωβά είναι ορθός. Ως παρετήρησα μόλις, ο ψαλμωδός εκθέτει πρώτον την γενικήν πρόνοιαν του Θεού διά της οποίας κυβερνά τον σύμπαντα κόσμον· και μας λέγει ότι ούτω ασκεί την δύναμιν αυτού εις όλην την πορείαν των ενεργειών αυτού, ώστε η τελειοτάτη ισότης και πιστότης λάμπουν πανταχού. Τινές θέλουσι να είναι οι όροι λόγος και έργον συνώνυμοι· αλλά νομίζω ότι υπάρχει διάκρισις, και ότι λόγος σημαίνει το αυτό με το βούλημα ή διάταγμα, ενώ έργον σημαίνει το αποτέλεσμα ή την εκτέλεσιν του βουλήματος αυτού. Παραδέχομαι ότι εδώ το αυτό θέμα επαναλαμβάνεται εις διαφόρους λέξεις, ως συμβαίνει εις άλλας περιπτώσεις· αλλά θα ευρεθή ελαφρά παραλλαγή εις τας τοιαύτας επαναλήψεις, ώστε το αυτό πράγμα να εκφράζεται ποικιλοτρόπως. Το σύνολον του λεγομένου είναι, ότι οτιδήποτε ο Θεός διορίζει και προστάζει είναι ορθόν· και οτιδήποτε φέρει εις πέρας εις την πραγματικήν ενέργειαν είναι πιστόν και αληθές. Εν τω μεταξύ, πρέπει να παρατηρηθή, ότι ο όρος λόγος δεν πρέπει να εννοηθή περί διδασκαλίας, αλλά περί της μεθόδου διά της οποίας ο Θεός κυβερνά τον κόσμον.Έπειτα ο Καλβίνος ερμηνεύει το εδάφιον 6 περί της δημιουργίας των ουρανών.
6. Διά του λόγου του Ιεχωβά. Διά να διεγείρη ημάς να σκεπτώμεθα στενώτερον περί των έργων του Θεού, φέρει ενώπιον ημών αυτήν την δημιουργίαν του κόσμου· διότι εωσού ο Θεός αναγνωρισθή ως ο Δημιουργός και Πλάστης του κόσμου, τις θα πιστεύση ότι μεριμνά περί των υποθέσεων των ανθρώπων, και ότι η κατάστασις του κόσμου ελέγχεται υπό της σοφίας και δυνάμεως αυτού; Αλλά η δημιουργία του κόσμου οδηγεί ημάς διά της αμέσου συνεπείας εις την πρόνοιαν του Θεού. Ουχί ότι πάντες οι άνθρωποι συλλογίζονται ούτω δικαίως, ή είναι προικισμένοι με τόσον υγιή κρίσιν, ώστε να συμπεράνουν ότι ο κόσμος διατηρείται σήμερον υπό της αυτής θείας δυνάμεως η οποία ετέθη ενεργεία άπαξ διά την δημιουργίαν αυτού· αντιθέτως, η μεγάλη πλειοψηφία φαντάζεται ότι είναι αργός θεατής εν ουρανώ οτιδήποτε τελείται επί της γης. Αλλά ουδείς άνθρωπος πιστεύει αληθώς ότι ο κόσμος εδημιουργήθη υπό του Θεού εκτός εάν είναι επίσης στερεώς πεπεισμένος ότι διατηρείται και φυλάττεται υπ’ αυτού. Σοφώς και προσηκόντως, λοιπόν, ο προφήτης μας επαναφέρει εις αυτήν την αρχήν του κόσμου, διά να στερεώση εις τας διανοίας ημών την βεβαιότητα της προνοίας του Θεού εις την συνεχή τάξιν της φύσεως. Διά του σχήματος της συνεκδοχής, χρησιμοποιεί τον όρον ουρανοί διά το σύνολον του οικοδομήματος του κόσμου, διότι, ως έχω παρατηρήσει αλλαχού, η όψις των ουρανών περισσότερον από όλα τα άλλα μέρη της δημιουργίας μας μεταφέρει εις θαυμασμόν. Ευθύς λοιπόν προσθέτει, Και πάσα η στρατιά αυτών, διά της οποίας φρασεολογίας, κατά την συνήθη μέθοδον της Γραφής, εννοεί τους αστέρας και τους πλανήτας· διότι εάν οι ουρανοί ήσαν στερημένοι του στολισμού τούτου, θα ήσαν κατά τινα τρόπον κενοί. Λέγων ότι οι ουρανοί εδημιουργήθησαν διά του λόγου του Θεού, μεγαλύνει πολύ την δύναμιν αυτού, διότι διά μόνης της νεύσεως αυτού, άνευ οιασδήποτε άλλης βοηθείας ή μέσων, και άνευ πολλού χρόνου ή μόχθου, εδημιούργησε τόσον ευγενές και μεγαλοπρεπές έργον. Αλλά μολονότι ο ψαλμωδός θέτει τον λόγον του Θεού και την πνοήν του στόματος αυτού εις αντίθεσιν και προς όλα τα εξωτερικά μέσα, και προς πάσαν ιδέαν οδυνηρού μόχθου εκ μέρους του Θεού, όμως δυνάμεθα αληθώς και βεβαίως να συμπεράνωμεν εκ του χωρίου τούτου, ότι ο κόσμος εδιαμορφώθη διά του Αιωνίου Λόγου του Θεού, του μονογενούς Υιού αυτού. Οι αρχαίοι ερμηνευταί μετέβαλαν το χωρίον τούτο μετά πολλής εφευρετικότητος εις απόδειξιν της αιωνίου Θεότητος του Αγίου Πνεύματος κατά των Σαβελλιανών. Αλλά φαίνεται εκ άλλων χωρίων, ιδιαιτέρως εκ του Ησαΐου 11:4, ότι διά της πνοής του στόματος εννοείται ουδέν άλλο ειμή λόγος. Διότι λέγεται εκεί περί του Χριστού, «Θέλει πατάξει την γην διά της ράβδου του στόματος αυτού, και διά της πνοής των χειλέων αυτού θέλει θανατώσει τον ασεβή.» Ως η ισχυρά και αποτελεσματική ομιλία ονομάζεται εκεί αλληγορικώς η ράβδος του στόματος αυτού· ούτω ομοίως, διά άλλον σκοπόν ονομάζεται εν τη αμέσως επομένη φράσει η πνοή του στόματος αυτού, διά να σημειώση την διαφοράν η οποία υπάρχει μεταξύ της ομιλίας του Θεού και των κενών ήχων οι οποίοι προέρχονται εκ των στομάτων των ανθρώπων. Εν τη αποδείξει της Θεότητος του Αγίου Πνεύματος, λοιπόν, δεν ετόλμησα να πιέσω το κείμενον τούτο κατά του Σαβελλίου. Ας θεωρήσωμεν αρκετόν ότι ο Θεός εμόρφωσε τους ουρανούς διά του Λόγου αυτού κατά τοιούτον τρόπον ώστε να αποδεικνύη την αιωνίαν Θεότητα του Χριστού. Εάν τις αντιτείνη ότι τα πρόσωπα ταύτα τα θεία δεν θα εφαίνοντο διακεκριμένα εάν οι όροι Λόγος και Πνοή είναι συνώνυμοι· αποκρίνομαι, ότι ο όρος πνοή δεν χρησιμοποιείται εδώ απλώς ως εις άλλας περιπτώσεις, εις τας οποίας υπάρχει σαφώς διάκρισις μεταξύ του Λόγου και του Πνεύματος· αλλά η πνοή του στόματος αυτού χρησιμοποιείται εικονικώς διά την ιδίαν την εκφοράν του λόγου· ως εάν ελέγετο, Άμα ο Θεός εξέφρασε την πνοήν του στόματος αυτού, ή διεκήρυξε διά λόγου ό,τι ηθέλησε να γίνη, οι ουρανοί εφέρθησαν αμέσως εις ύπαρξιν, και εφοδιάσθησαν, επίσης, με αριθμόν και ποικιλίαν αστέρων ακαταλήπτους. Είναι αληθές ότι η ομοιότης αύτη είναι δανεισμένη εκ των ανθρώπων· αλλά αι Γραφαί διδάσκουν συχνά εις άλλας περιπτώσεις, ότι ο κόσμος εδημιουργήθη διά του Αιωνίου εκείνου Λόγου, ο οποίος, ων ο μονογενής Υιός του Θεού, εφανερώθη έπειτα εν σαρκί.Ο Καλβίνος συνεχίζει θεωρών την συγκέντρωσιν των υδάτων εις το εδάφιον 7.
7. Συνήγαγε τα ύδατα της θαλάσσης ως εις σωρόν. [676] Εδώ ο ψαλμωδός δεν ομιλεί περί πάντων όσα θα ηδύναντο να λεχθούν περί παντός μέρους του κόσμου, αλλά υπό μίαν μερίδα περιλαμβάνει όλα τα λοιπά. Δοξάζει, όμως, θαυματουργίαν σήμαν και αξιοσημείωτον την οποίαν βλέπομεν εις την επιφάνειαν της γης· δηλαδή, ότι ο Θεός συγκεντρώνει το στοιχείον του ύδατος, ρευστόν και ασταθές ως είναι, εις στερεόν σωρόν, και το κρατεί ούτω κατά την ευαρέσκειάν του. Οι φυσικοί φιλόσοφοι ομολογούν, και η πείρα διακηρύττει φανερώς, ότι τα ύδατα κατέχουν ανωτέραν θέσιν ή η γη. Πώς λοιπόν, αφού είναι ρευστά και φυσικώς διατεθειμένα να ρέουν, δεν εξαπλώνονται και δεν καλύπτουν την γην, και πώς η γη, η οποία είναι κατωτέρα εις θέσιν, παραμένει ξηρά; Εν τούτω βεβαίως αντιλαμβανόμεθα ότι ο Θεός, ο οποίος είναι πάντοτε προσεκτικός εις την ευημερίαν του ανθρωπίνου γένους, περιέκλεισε τα ύδατα εντός ωρισμένων αοράτων φραγμών, και τα κρατεί κλειστά μέχρι της σήμερον· και ο προφήτης κομψώς διακηρύττει ότι παραμένουν ακίνητα εις την προσταγήν του Θεού, ως εάν ήσαν σωρός στερεάς και στερεάς ύλης. Ούτε είναι άνευ σκοπού ότι το Άγιον Πνεύμα, εις διαφόρους περικοπάς, προσάγει την απόδειξιν ταύτην της θείας δυνάμεως, ως εν Ιερεμία 5:22, και Ιώβ 38:8
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος ολοκληρώνει το τμήμα αντανακλώντας στη μακαριότητα του λαού του Θεού.
12. Μακάριος ο λαός του οποίου ο Θεός είναι ο Ιεχωβά. Αυτός ο στίχος συμφωνεί άριστα με τον προηγούμενο, επειδή θα μας ωφελούσε λίγο να παρατηρήσουμε τι λέγεται για τη σταθερότητα της βουλής του Θεού αν αυτή η βουλή δεν αναφερόταν σε εμάς. Ο προφήτης, επομένως, διακηρύσσοντας ότι είναι μακάριοι εκείνοι που ο Θεός δέχεται στην προστασία του, μας υπενθυμίζει ότι η βουλή που μόλις ανέφερε δεν είναι μυστικό που παραμένει πάντα κρυμμένο στον Θεό, αλλά επιδεικνύεται στην ύπαρξη και την προστασία της Εκκλησίας, και μπορεί να θεαθεί εκεί. Έτσι βλέπουμε ότι δεν είναι εκείνοι που ψυχρά εικάζουν για τη δύναμη του Θεού, αλλά μόνο εκείνοι που την εφαρμόζουν στο δικό τους παρόν όφελος, που αναγνωρίζουν ορθά τον Θεό ως Κυβερνήτη του κόσμου. Επιπλέον, όταν ο Ψαλμωδός τοποθετεί όλη τη μακαριότητά μας σε αυτό, ότι ο Ιεχωβά είναι ο Θεός μας, αγγίζοντας την πηγή της θείας αγάπης προς εμάς, περιλαμβάνει, με μία λέξη, ό,τι συνήθως επιθυμείται για να κάνει τη ζωή ευτυχισμένη. Διότι όταν ο Θεός συγκαταβαίνει να αναλάβει τη φροντίδα της σωτηρίας μας, να μας περιθάλπει κάτω από τα φτερά του, να προνοεί για τις ανάγκες μας, να μας βοηθά σε όλους τους κινδύνους μας, όλα αυτά εξαρτώνται από την υιοθεσία μας από αυτόν. Αλλά για να μην νομιστεί ότι οι άνθρωποι αποκτούν τόσο μεγάλο αγαθό με τις δικές τους προσπάθειες και επιμέλεια, ο Δαβίδ μας διδάσκει ρητά ότι προέρχεται από την πηγή της χαριτωμένης εκλεκτικής αγάπης του Θεού το ότι λογιζόμαστε ως λαός του Θεού. Είναι πράγματι αληθές ότι, στο πρόσωπο του Αδάμ, οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν αρχικά για τον ίδιο τον σκοπό ότι θα έπρεπε να είναι υιοί του Θεού· αλλά η αποξένωση που ακολούθησε την αμαρτία μας στέρησε εκείνης της μεγάλης ευλογίας. Μέχρις ότου ο Θεός, επομένως, μας υιοθετήσει ελεύθερα, είμαστε όλοι από τη φύση μας άθλιοι, και δεν έχουμε άλλη είσοδο ή μέσο για να επιτύχουμε την ευτυχία παρά αυτό, ότι ο Θεός, από τη δική του καλή ευαρέσκεια, θα μας εκλέξει εμάς που είμαστε εντελώς ανάξιοι. Φαίνεται, κατά συνέπεια, πόσο ανόητα διαφθείρουν αυτό το χωρίο, όσοι μεταφέρουν στους ανθρώπους αυτό που ο προφήτης εδώ αποδίδει στον Θεό, σαν οι άνθρωποι να επέλεγαν τον Θεό για την κληρονομιά τους. Παραδέχομαι, πράγματι, ότι είναι με την πίστη που διακρίνουμε τον αληθινό Θεό από τα είδωλα· αλλά αυτή η αρχή πρέπει πάντα να κρατιέται σταθερά, ότι δεν έχουμε κανένα ενδιαφέρον σε αυτόν καθόλου εκτός αν μας προλάβει με τη χάρη του.
Απαντήστε
Ανταπόκριση
Πώς η αναγνώριση ότι ο λόγος του Θεού είναι ορθός διαμορφώνει την καθημερινή σας εμπιστοσύνη; Με ποιους τρόπους μπορείτε να ενωθείτε στη δοξολογία της δημιουργίας αυτή την εβδομάδα; Πού χρειάζεται να αναπαυθείτε στη βουλή του Κυρίου αντί στα δικά σας σχέδια;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ὦ Κύριε Παντοκράτορ, ὁ ποιήσας τοὺς οὐρανοῖς διὰ τοῦ λόγου σου καὶ οὗ ἡ βουλὴ μένει σταθερὰ ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη, δώρησαι ἡμῖν χάριν ὥστε νὰ σὲ φοβούμεθα καὶ νὰ ἐλπίζωμεν εἰς τὴν ἀμετάβλητόν σου ἀγάπην. Φύλαξον τὰς καρδίας ἡμῶν ἀπὸ φόβου καὶ δίδαξον ἡμᾶς νὰ ἀναπαυώμεθα εἰς τὰς ἐκλεκτικὰς βουλάς σου, ἵνα αἱ ζωαὶ ἡμῶν ἀντηχῶσι μετ' αἴνου πρὸς σὲ μόνον, Πατέρα, Υἱόν, καὶ Ἅγιον Πνεῦμα. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →