← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιεζεκιήλ

Ιεζεκιήλ 45-46 — με τον Ματθαίο Χένρι

Ιεζεκιήλ 45-46Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το διαχρονικό υπόμνημα του Ματθαίου Χένρι ανοίγει ένα παράθυρο στα τελευταία οράματα του Ιεζεκιήλ, όπου ο ναός, η γη και η λατρεία αναδιατάσσονται υπό το χέρι του Θεού. Στα κεφάλαια 45 και 46 ο προφήτης λαμβάνει λεπτομερείς οδηγίες για μια ανανεωμένη κοινότητα που χαρακτηρίζεται από αγιότητα, δικαιοσύνη και συνεχή προσέγγιση στον Κύριο. Η προσεκτική ερμηνεία του Χένρι μας βοηθά να δούμε πώς αυτά τα αρχαία πρότυπα δείχνουν πέρα από την επιστροφή του Ισραήλ από την εξορία στις μεγαλύτερες πραγματικότητες της ευαγγελικής Εκκλησίας και του Βασιλιά της. Καθώς ακούμε, καλούμαστε να σκεφτούμε πώς ο Θεός ακόμη διαμορφώνει τον λαό Του μέσω οργανωμένης λατρείας και δίκαιης ζωής. Το σημερινό μάθημα αντλεί απευθείας από τις γνώσεις του Χένρι για να διεγείρει την πίστη και την πιστή πράξη.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Πάρτε τη Βίβλο σας και διαβάστε αργά τον Ιεζεκιήλ 45–46, επιτρέποντας στις μετρημένες κατανομές γης, στις προσεκτικές προσφορές και στους ρυθμούς του σαββάτου και της εορτής να διαμορφώσουν τη φαντασία σας. Φανταστείτε τον άρχοντα, τους ιερείς και τον λαό να κινούνται με οργανωμένη αφοσίωση γύρω από το αγιαστήριο. Προσέξτε πώς η δικαιοσύνη και η γενναιοδωρία ρέουν από την παρουσία του Θεού στο κέντρο. Ζητήστε από το Πνεύμα να ζωογονήσει την καρδιά σας καθώς προετοιμάζεστε να ακούσετε την ερμηνεία του Ματθαίου Χένρι για αυτά τα κεφάλαια.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ανοίγει σκιαγραφώντας το συνολικό όραμα της διανομής της γης και των διατάξεων που παρουσιάζονται στο κεφάλαιο 45. Σε αυτό το κεφάλαιο παρουσιάζεται περαιτέρω στον προφήτη, εν οράματι, Ι. Η διαίρεση της αγίας γης, τόση για τον ναό και τους ιερείς που υπηρετούσαν στη λατρεία του (εδ. 1-4), τόση για τους Λευίτες (εδ. 5), τόση για την πόλη (εδ. 6), τόση για τον άρχοντα, και το υπόλοιπο στον λαό, εδ. 7, 8. ΙΙ. Οι διατάξεις δικαιοσύνης που δόθηκαν τόσο στον άρχοντα όσο και στον λαό, εδ. 9-12. ΙΙΙ. Οι προσφορές που έπρεπε να προσφέρουν, και το μέρος του άρχοντα σε αυτές τις προσφορές, εδ. 13-17. Ιδιαίτερα στην αρχή του έτους (εδ. 18-20) και στο πάσχα, και στην εορτή των σκηνών, εδ. 21-25. Και όλα αυτά φαίνεται να δείχνουν τη νέα κατάσταση της Εκκλησίας που θα ιδρυόταν υπό το ευαγγέλιο, η οποία, τόσο ως προς την έκταση όσο και ως προς την καθαρότητα, θα υπερέβαινε κατά πολύ εκείνη της Παλαιάς Διαθήκης. Ο Χένρι στη συνέχεια αναπτύσσει τις συγκεκριμένες οδηγίες που δόθηκαν για τη διαίρεση της γης μεταξύ αγιαστηρίου, πόλης και άρχοντα. Δίνονται εδώ οδηγίες για τη διαίρεση της γης μετά την επιστροφή τους σε αυτήν· και, αφού ο Θεός τους εξουσιοδότησε να το κάνουν, θα ήταν πράξη πίστεως, και όχι ανοησίας, να τη διαιρέσουν πριν την αποκτήσουν. Και θα ήταν ευπρόσδεκτη είδηση για τους αιχμαλώτους να ακούσουν ότι όχι μόνο θα επέστρεφαν στη δική τους γη, αλλά ότι, ενώ ήταν τώρα λίγοι σε αριθμό, θα αύξαναν και θα πολλαπλασιάζονταν, ώστε να την αναπληρώσουν. Αλλά αυτό δεν είχε ποτέ την εκπλήρωσή του στην ιουδαϊκή κατάσταση μετά την επιστροφή από την αιχμαλωσία, αλλά επρόκειτο να εκπληρωθεί στο πρότυπο της χριστιανικής Εκκλησίας, η οποία ήταν εντελώς νέα (καθώς αυτή η διαίρεση της γης ήταν εντελώς διαφορετική από εκείνη στην εποχή του Ιησού του Ναυή) και πολύ διευρυμένη από την προσθήκη των εθνικών σε αυτήν· και θα τελειοποιηθεί στη βασιλεία των ουρανών, της οποίας η γη της Χαναάν υπήρξε πάντα τύπος. Τώρα, 1. Εδώ είναι το μερίδιο γης που αποδόθηκε στο αγιαστήριο, στο μέσο του οποίου επρόκειτο να οικοδομηθεί ο ναός, με όλες τις αυλές και τα περίχωρά του· το υπόλοιπο γύρω του ήταν για τους ιερείς. Αυτό ονομάζεται (εδ. 1) προσφορά προς τον Κύριο· διότι ό,τι δίνεται σε έργα ευσέβειας, για τη συντήρηση και την υποστήριξη της λατρείας του Θεού και την προαγωγή της θρησκείας, ο Θεός το δέχεται ως δοσμένο σε Αυτόν, εάν γίνεται με απλό μάτι. Είναι άγιο μερίδιο της γης, το οποίο πρέπει να οριστεί πρώτο, ως οι απαρχές που αγιάζουν τη μάζα. Η ιδιοποίηση γαιών για την υποστήριξη της θρησκείας και της διακονίας είναι πράξη ευσέβειας που υπόσχεται εξίσου καλά για τη διάρκεια και το όφελος των μεταγενεστέρων. Αυτό το άγιο μερίδιο της γης έπρεπε να μετρηθεί, και τα σύνορά του να καθοριστούν, ώστε το ίδιο το αγιαστήριο να μην έχει περισσότερο από το μερίδιό του και με τον καιρό να καταπιεί ολόκληρη τη γη. Μέχρι εκεί θα εκτείνονται οι γαίες της Εκκλησίας και όχι περαιτέρω· όπως στο δικό μας βασίλειο οι δωρεές προς την Εκκλησία περιορίζονταν παλαιότερα από το καταστατικό του θανάτου. Οι γαίες που εδώ αποδόθηκαν στο αγιαστήριο ήταν 25.000 καλάμια (έτσι το κάνει η μετάφρασή μας, αν και μερικοί τα κάνουν μόνο πήχεις) σε μήκος, και 10.000 σε πλάτος—περίπου ογδόντα μίλια η μία πλευρά και τριάντα μίλια η άλλη (λένε μερικοί)· είκοσι πέντε μίλια η μία πλευρά και δέκα μίλια η άλλη, έτσι άλλοι. Οι ιερείς και οι Λευίτες που επρόκειτο να πλησιάσουν για να υπηρετήσουν έπρεπε να έχουν τις κατοικίες τους σε αυτό το μερίδιο της γης που ήταν γύρω από το αγιαστήριο, ώστε να είναι κοντά στο έργο τους· ενώ με τη διανομή της γης στην εποχή του Ιησού του Ναυή οι πόλεις των ιερέων και των Λευιτών ήταν διασκορπισμένες σε ολόκληρο το έθνος. Αυτό υπονοεί ότι οι ευαγγελικοί διάκονοι πρέπει να κατοικούν στην ευθύνη τους· όπου βρίσκεται η υπηρεσία τους εκεί πρέπει να ζουν. 2. Δίπλα στις γαίες του αγιαστηρίου αποδίδονται οι γαίες της πόλης, στις οποίες επρόκειτο να οικοδομηθεί η αγία πόλη, και με τα έσοδα και τα κέρδη των οποίων επρόκειτο να συντηρούνται οι πολίτες (εδ. 6): Θα είναι για ολόκληρο τον οίκο του Ισραήλ, όχι ιδιοποιημένο, όπως πριν, σε μία φυλή ή δύο, αλλά μερικοί από όλες τις φυλές θα κατοικούν στην πόλη, όπως βρίσκουμε ότι έκαναν, Νεεμ. ια´, 1, 2. Το μερίδιο για την πόλη ήταν εξίσου μακρύ, αλλά μόνο το μισό πλάτος, από εκείνο για το αγιαστήριο· διότι η πόλη εμπλουτιζόταν από το εμπόριο και επομένως είχε λιγότερη ανάγκη από γαίες. 3. Η επόμενη κατανομή μετά τις γαίες της Εκκλησίας και τις γαίες της πόλης είναι των γαιών του στέμματος, εδ. 7, 8. Εδώ δεν υπάρχει μέτρηση αυτών, αλλά λέγεται ότι βρίσκονται στη μία πλευρά και στην άλλη πλευρά των γαιών της Εκκλησίας και των γαιών της πόλης, για να υπονοήσει ότι ο άρχοντας με τον πλούτο και τη δύναμή του επρόκειτο να είναι προστασία και για τα δύο. Μερικοί κάνουν το μερίδιο του άρχοντα ίσο με το μερίδιο της Εκκλησίας και της πόλης μαζί· άλλοι το κάνουν να είναι το δέκατο τρίτο μέρος της υπόλοιπης γης, τα άλλα δώδεκα μέρη για τις δώδεκα φυλές. Ο άρχοντας που παρακολουθεί συνεχώς τη διοίκηση των δημοσίων υποθέσεων πρέπει να έχει τα μέσα για να υποστηρίζει την αξιοπρέπειά του, και να έχει αφθονία, ώστε να μην είναι σε πειρασμό να καταπιέζει τον λαό, το οποίο όμως με πολλούς δεν αποτρέπει αυτό· αλλά η χάρη του Θεού θα το αποτρέψει, διότι υπόσχεται εδώ, Οι άρχοντές μου δεν θα καταπιέζουν πλέον τον λαό μου· διότι ο Θεός θα κάνει τους αξιωματούχους ειρήνη και τους εισπράκτορες δικαιοσύνη. Παρά ταύτα, βρίσκουμε ότι μετά την επιστροφή των Ιουδαίων στη δική τους γη οι άρχοντες κατηγορήθηκαν για τις εισπράξεις τους. Αλλά ο Νεεμίας ήταν ένας που δεν έκανε όπως οι προηγούμενοι κυβερνήτες, και όμως κρατούσε μια όμορφη αυλή, Νεεμ. ε´, 15, 18. Αλλά τόσα λέγονται για τον άρχοντα σε αυτή τη μυστική αγία κατάσταση, για να υπονοήσει ότι στην ευαγγελική Εκκλησία οι άρχοντες πρέπει να είναι ως θηλάζοντες πατέρες σε αυτήν και οι χριστιανοί άρχοντες προστάτες και υπερασπιστές της· και η αγία θρησκεία που ομολογούν, όσο υπόκεινται στη δύναμή της, θα τους συγκρατεί από το να καταπιέζουν τον λαό του Θεού, διότι είναι περισσότερο δικός Του λαός παρά δικός τους. 4. Το υπόλοιπο των γαιών επρόκειτο να διανεμηθεί στον λαό σύμφωνα με τις φυλές τους, οι οποίοι είχαν λόγο να θεωρούν τους εαυτούς τους καλά εγκατεστημένους, όταν είχαν τόσο τη μαρτυρία του Ισραήλ όσο και τον θρόνο της κρίσεως τόσο κοντά τους. Ο Χένρι στη συνέχεια εκθέτει τους κανόνες δικαιοσύνης που απαιτούνται τόσο από τους άρχοντες όσο και από τον λαό. Έχουμε εδώ μερικούς γενικούς κανόνες δικαιοσύνης που τίθενται τόσο για τον άρχοντα όσο και για τον λαό, οι κανόνες της διανεμητικής και της ανταλλακτικής δικαιοσύνης· διότι η ευσέβεια χωρίς εντιμότητα δεν είναι παρά μορφή ευσέβειας, ούτε θα ευαρεστήσει τον Θεό ούτε θα ωφελήσει κανέναν λαό. Ας θεσπιστεί λοιπόν, με την εξουσία του Βασιλιά και του Θεού της Εκκλησίας, 1. Ότι οι άρχοντες δεν καταπιέζουν τους υπηκόους τους, αλλά διοικούν δικαιοσύνη μεταξύ τους δεόντως και πιστώς (εδ. 9): 'Ας σας αρκεί, ω άρχοντες του Ισραήλ! ότι υπήρξατε καταπιεστικοί προς τον λαό και πλουτίσατε τους εαυτούς σας με λεία και βία, ότι τόσο καιρό κουρεύατε το ποίμνιο αντί να το τρέφετε, και στο εξής να μην το κάνετε πλέον.' Σημείωσε, Ακόμη και οι άρχοντες και οι μεγάλοι άνδρες που έχουν κάνει λάθος για πολύ καιρό πρέπει επιτέλους να θεωρήσουν ότι είναι καιρός, υψηλός καιρός, να μεταρρυθμιστούν και να διορθωθούν· διότι καμία συνταγή δεν θα δικαιολογήσει άδικο. Αντί να λένε ότι έχουν συνηθίσει από καιρό να καταπιέζουν, και επομένως μπορούν να επιμείνουν σε αυτό, διότι το έθιμο θα τους υποστηρίξει, πρέπει να λένε ότι έχουν συνηθίσει σε αυτό από καιρό και επομένως, όπως εδώ, Ας περάσει ο χρόνος αρκετά, και ας αφαιρέσουν τη βία και τη λεία· ας εγκαταλείψουν τις άδικες απαιτήσεις, να ακυρώσουν τις άδικες συνήθειες, και να απομακρύνουν από τις υπηρεσίες υπό αυτούς εκείνους που κάνουν βία. Ας αφαιρέσουν τις εισπράξεις τους, να ελαφρύνουν τους υπηκόους τους από εκείνους τους φόρους που βρίσκουν ότι τους βαραίνουν, και ας εκτελέσουν κρίση και δικαιοσύνη σύμφωνα με τον νόμο, όπως απαιτεί το καθήκον της θέσης τους. Σημείωσε, Όλοι οι άρχοντες, αλλά ιδιαίτερα οι άρχοντες του Ισραήλ, ενδιαφέρονται να κάνουν δικαιοσύνη· διότι για τον λαό τους ο Θεός λέει, Είναι ο λαός μου, και αυτοί με ειδικό τρόπο κυβερνούν για τον Θεό. 2. Ότι ένας γείτονας δεν εξαπατά έναν άλλο στο εμπόριο (εδ. 10): Θα έχετε δίκαιες ζυγαριές, με τις οποίες να ζυγίζετε και χρήματα και αγαθά, ένα δίκαιο εφά για ξηρό μέτρο σιτηρών και αλεύρου, ένα δίκαιο βαθ για το μέτρο υγρών, οίνου, και ελαίου· και το εφά και το βαθ θα είναι ένα μέτρο, το δέκατο μέρος ενός χομέρ, ή κορ, εδ. 11. Ώστε το εφά και το βαθ περιείχαν (όπως υπολόγισε ο λόγιος Δρ. Κάμπερλαντ) επτά γαλόνια οίνου και τέσσερις πίντες, και κάτι περισσότερο. Ένα όμερ ήταν μόνο το δέκατο μέρος ενός εφά (Εξ. ιστ´, 36) και το εκατοστό μέρος ενός χομέρ, ή χομέρ, και περιείχε περίπου έξι πίντες. Το σίκλο εδώ καθορίζεται (εδ. 13)· είναι είκοσι γερά, ακριβώς μισή ρωμαϊκή ουγγιά, στο δικό μας νόμισμα 2 σελίνια 4 1/4 πένες. και σχεδόν το όγδοο μέρος ενός φαρθιγγίου, όπως ακριβώς υπολογίζει ο προαναφερθείς λόγιος άνθρωπος. Με τα σίκλα υπολογιζόταν το μανέ, ή λίβρα, το οποίο, όταν οριζόταν ως απλό βάρος (λέει ο επίσκοπος Κάμπερλαντ), χωρίς σεβασμό προς την κοπή νομίσματος, περιείχε ακριβώς 100 σίκλα, όπως φαίνεται συγκρίνοντας Γ' Βασ. ι´, 17, όπου λέγεται τρία μανέ, ή λίβρες, χρυσού, πήγαιναν σε μία ασπίδα, με το παράλληλο χωρίο, Β' Χρον. θ´, 16, όπου λέγεται 300 σίκλα χρυσού πήγαιναν σε μία ασπίδα. Αλλά όταν το μανέ ορίζεται ως ποσό χρημάτων ή νομίσματος περιέχει μόνο εξήντα σίκλα, όπως φαίνεται εδώ, όπου είκοσι σίκλα, είκοσι πέντε σίκλα, και δεκαπέντε σίκλα, τα οποία όλα μαζί κάνουν εξήντα, θα είναι το μανέ. Αλλά υπολογίζεται έτσι διότι είχαν ένα κομμάτι χρήματος που ζύγιζε είκοσι σίκλα, ένα άλλο είκοσι πέντε, ένα άλλο δεκαπέντε, όλα τα οποία αποτελούσαν μία λίβρα, όπως παρατηρεί εδώ ένας λόγιος συγγραφέας. Σημείωσε, Ενδιαφέρει τον Ισραήλ του Θεού να είναι πολύ έντιμος και δίκαιος σε όλες τις συναλλαγές του, πολύ ακριβής και ακριβής στην απόδοση σε όλους ό,τι τους οφείλεται, και πολύ προσεκτικός να μην αδικήσει κανέναν, διότι διαφορετικά καταστρέφουν την αποδοχή της ομολογίας τους ενώπιον του Θεού και τη φήμη της ενώπιον των ανθρώπων. Ο Χένρι προχωρεί στην εξήγηση της προσφοράς του λαού που προσφερόταν για τον άρχοντα. Ι. Απαιτείται να προσφέρουν προσφορά προς τον Κύριο από ό,τι έχουν (εδ. 13): Όλος ο λαός της γης πρέπει να δώσει προσφορά, εδ. 16. Ως ενοικιαστές του Θεού, πρέπει να πληρώσουν ενοίκιο στον μεγάλο ιδιοκτήτη τους. Είχαν προσφέρει προσφορά από τα ακίνητα κτήματά τους (εδ. 1), άγιο μερίδιο της γης τους· τώρα καθοδηγούνται να προσφέρουν προσφορά από τα προσωπικά κτήματά τους, τα αγαθά και τα κινητά τους, ως αναγνώριση των λήψεών τους από Αυτόν, της εξάρτησής τους από Αυτόν, και των υποχρεώσεών τους προς Αυτόν. Σημείωσε, Όποια και αν είναι η περιουσία μας, πρέπει να τιμούμε τον Θεό με αυτήν, δίνοντάς Του τα οφειλόμενά Του από αυτήν. Όχι ότι ο Θεός έχει ανάγκη ή μπορεί να ωφεληθεί από οτιδήποτε μπορούμε να Του δώσουμε, Ψαλμ. ν´, 9. Όχι· δεν είναι παρά προσφορά· εμείς μόνο την προσφέρουμε σε Αυτόν· το όφελος αυτής επιστρέφει πίσω σε εμάς τους ίδιους, στους πτωχούς Του, οι οποίοι, ως γείτονές μας, είμαστε εμείς οι ίδιοι, ή στους διακόνους Του που υπηρετούν συνεχώς για το καλό μας.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι κλείνει το τμήμα αντανακλώντας στις επαναλαμβανόμενες θυσίες που απαιτούνται καθ' όλη τη διάρκεια των εορτών. 3. Η εορτή των σκηνών· αυτή αναφέρεται επόμενη (εδ. 25), και δεν γίνεται μνεία της εορτής της πεντηκοστής, η οποία ερχόταν μεταξύ εκείνης του πάσχα και εκείνης των σκηνών. Δίνονται εδώ διαταγές (πάνω από όσες δόθηκαν από τον νόμο του Μωυσέως) για τις ίδιες θυσίες να προσφερθούν κατά τις επτά ημέρες του πάσχα. Δείτε την ανεπάρκεια των νομικών θυσιών για αμαρτία· επομένως επαναλαμβάνονταν συχνά, όχι μόνο κάθε χρόνο, αλλά κάθε εορτή, κάθε ημέρα της εορτής, διότι δεν μπορούσαν να κάνουν τέλειους αυτούς που προσέρχονταν σε αυτές, Εβρ. ι´, 1, 3. Δείτε την ανάγκη της συχνής επανάληψης των ίδιων θρησκευτικών ασκήσεων. Αν και η θυσία του εξιλασμού προσφέρεται μία φορά για πάντα, όμως οι θυσίες της ευχαριστίας, εκείνη της συντετριμμένης καρδιάς, εκείνη της ευγνώμονος καρδιάς, εκείνες οι πνευματικές θυσίες που είναι ευπρόσδεκτες στον Θεό διαμέσου του Ιησού Χριστού, πρέπει να προσφέρονται κάθε ημέρα. Πρέπει, όπως εδώ, να πέσουμε σε μια μέθοδο αγίων καθηκόντων, και να την τηρούμε.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού στη ζωή μου χρειάζομαι την ίδια οργανωμένη αγιότητα που βλέπει ο Χένρι να περιβάλλει το αγιαστήριο; 2. Πώς μπορεί η κλήση σε δίκαιες ζυγαριές και έντιμες συναλλαγές να μεταμορφώσει μία περιοχή της εργασίας μου ή των σχέσεών μου αυτή την εβδομάδα; 3. Ποια επαναλαμβανόμενη πράξη λατρείας ή μετανοίας με προσκαλεί το Πνεύμα να επιστρέφω συνεχώς σε αυτήν, όπως παροτρύνει ο Χένρι;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ἐλεήμον, ἵδρυσον τὴν ἁγιότητά Σου εἰς τὸ κέντρον τῆς ζωῆς ἡμῶν, καθὼς διακηρύττει ἡ ὅρασις τοῦ Ἰεζεκιήλ, διαπλάττων ἡμᾶς ἐν δικαιοσύνῃ καὶ εὐφρόσυνῳ γενναιοδωρίᾳ, ὁμολογοῦντας ὅτι πᾶν ἀγαθὸν δῶρον ἔρχεται ἐκ τῆς χειρός Σου. Κράτει τὴν ἀνατολικὴν πύλην τῶν καρδιῶν ἡμῶν ἀεὶ ἀνοικτὴν εἰς τὸν Πρίγκιπα, ὅστις μόνος φέρει ἡμᾶς πλησίον, καὶ δίδαξον ἡμᾶς νὰ προσφέρωμεν καθημερινὰς θυσίας αἴνου καὶ συντριβῆς, αἱ ὁποῖαι γίνονται δεκταὶ διὰ τῆς ἅπαξ γενομένης ἐξιλεώσεώς Του. Πλήρωσον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, ἵνα περιπατῶμεν ἐν εὐλαβεῖ ὑπακοῇ μέχρι τῆς ἡμέρας καθ’ ἣν ἡ δόξα Σου θέλει πληρῶσαι τὴν γῆν. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →