Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιώβ
Ιώβ 3-4 — με τον Gill
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα που αντλείται από την Εξήγηση της Αγίας Γραφής του Ιωάννη Γκιλ, ιδιαίτερου Βαπτιστή. Στα κεφάλαια 3 και 4 συνοδεύουμε τον Ιώβ στις πρώτες ωμές εκφράσεις της αγωνίας του μετά από μήνες σιωπηλής υπομονής. Η ερμηνεία του Γκιλ, στίχο προς στίχο, γραμμένη με ποιμαντική ακρίβεια και δογματική σαφήνεια, ανοίγει το κείμενο για τους αγίους που αγαπούν τη κυρίαρχη χάρη. Καθώς ακούμε την ερμηνεία του, μας υπενθυμίζεται ότι ακόμη και οι πιο οδυνηροί θρήνοι παραμένουν υπό το άγρυπνο βλέμμα του Κυρίου που αριθμεί τις ημέρες μας. Είθε το Πνεύμα να χρησιμοποιήσει την πιστή εργασία του Γκιλ για να σταθεροποιήσει τις καρδιές μας όταν οι δοκιμασίες πιέζουν σκληρά.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Πάρτε τη Βίβλο σας και διαβάστε τα κεφάλαια 3 και 4 του Ιώβ αργά και προσευχητικά. Αφήστε το βάρος των λόγων του Ιώβ να εγκατασταθεί. Προσέξτε τη μετάβαση από τη σιωπηλή υπομονή στον προφορικό θρήνο, και την άφιξη του Ελιφάζ του οποίου η συμβουλή αρχίζει στο κεφάλαιο 4. Διαβάστε δυνατά αν είναι δυνατόν, αφήνοντας την ποίηση της λύπης και την πρώτη απάντηση να διαμορφώσουν το πνεύμα σας για τη μελέτη που ακολουθεί.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Γκιλ ανοίγει περιγράφοντας τη στιγμή που ο Ιώβ σπάει τη μακρά σιωπή του.
Στίχος 1. Μετά από αυτό άνοιξε ο Ιώβ το στόμα του ,.... για να μιλήσει, και άρχισε να μιλάει για τους κόπους και τις θλίψεις του, και την αίσθηση που είχε γι' αυτούς. Αν και αυτή η φράση μπορεί μερικές φορές να σημαίνει να μιλάς δυνατά, καθαρά και διακριτά, και με μεγάλη ελευθερία και τόλμη, εδώ φαίνεται να σχεδιάζει τίποτε περισσότερο από την αρχή της ομιλίας, ή το σπάσιμο της σιωπής μετά από μακρά διατήρησή της: μίλησε μετά την πρώτη δοκιμασία του και ευλόγησε το όνομα του Κυρίου, και κατά τη δεύτερη, και επέπληξε τη γυναίκα του για την ανόητη ομιλία της. Αλλά κατά την επίσκεψη των τριών φίλων του, και κατά τη διάρκεια των επτά ημερών, διατηρήθηκε βαθιά σιωπή από αυτόν και από αυτούς. Και όταν αντιλήφθηκε ότι δεν επέλεξαν να του μιλήσουν, και ίσως η ασθένειά του επίσης μειώθηκε, και ο πόνος του κάπως ατόνισε, ξέσπασε στις ακόλουθες εκφράσεις: και καταράστηκε την ημέρα του : δεν καταράστηκε τον Θεό του, όπως είπε ο Σατανάς ότι θα έκανε, και η γυναίκα του τον συμβούλευσε. Ούτε καταράστηκε τους συνανθρώπους του, ή τους φίλους του, όπως οι πονηροί άνθρωποι σε πάθος συνηθίζουν να κάνουν, ούτε καταράστηκε τον εαυτό του, όπως οι βέβηλοι άνθρωποι συχνά κάνουν, όταν τους συμβαίνει κάποιο κακό. Αλλά καταράστηκε την ημέρα του. Όχι την ημέρα κατά την οποία ήρθαν οι θλίψεις του επάνω του, γιατί υπήρχαν περισσότερες από μία, και συνεχίζονταν ακόμη, αλλά την ημέρα της γέννησής του, όπως φαίνεται από τον Ιώβ 3:3. Και έτσι οι συριακές και αραβικές μεταφράσεις προσθέτουν εδώ, 'στην οποία γεννήθηκε'. Και τι εννοείται με το να την καταραστεί μπορεί να μαθευτεί από τα ίδια του τα λόγια στους επόμενους στίχους, η ουσία των οποίων είναι ότι ευχόταν είτε να μην είχε υπάρξει ποτέ, είτε να μην είχε γεννηθεί ποτέ. Αλλά αφού αυτό ήταν αδύνατο, να ξεχαστεί, και να μην παρατηρηθεί ποτέ ή να μην εκτιμηθεί, αλλά να ταφεί στη λήθη και την αφάνεια, και να στιγματιστεί με μαύρο σημάδι, ως δυστυχισμένη ημέρα, για πάντα: η λέξη σημαίνει, την έκανε ελαφριά, και μίλησε ελαφρά και περιφρονητικά γι' αυτήν. Την απαξίωσε, ναι, την απεχθάνθηκε, και δεν μπορούσε να αντέξει να σκέφτεται γι' αυτήν, και επιθυμούσε να μην εκτιμηθεί από τον Θεό και τους ανθρώπους. Έτσι ώστε δεν υπάρχει ανάγκη για τέτοια ερωτήματα, αν είναι στη δύναμη του ανθρώπου να καταραστεί;Ο Γκιλ στη συνέχεια ξεδιπλώνει την ειδική κατάρα που ο Ιώβ εκφωνεί κατά της ημέρας της γέννησής του.
Στίχος 3. Ας χαθεί η ημέρα κατά την οποία γεννήθηκα ,.... Εδώ αρχίζει η μορφή της κατάρας του Ιώβ για την ημέρα του, και αυτό εξηγεί τι εννοείται με αυτό. Και μπορεί να γίνει κατανοητό είτε για την ίδια την ημέρα της γέννησής του, και τότε η έννοια είναι ότι ευχόταν να μην είχε υπάρξει ποτέ, ή με άλλα λόγια, να μην είχε γεννηθεί ποτέ. Και αν και αυτά ήταν αδύνατα, και ο Ιώβ το γνώριζε, και επομένως τέτοιες ευχές μπορεί να φαίνονται μάταιες, ωστόσο ο Ιώβ είχε σχέδιο εδώ, που ήταν να δείξει το μέγεθος των θλίψεών του, και την αίσθηση που είχε γι' αυτές: ή αλλιώς για την ημέρα των γενεθλίων του, καθώς επέστρεφε χρόνο με τον χρόνο. Και τότε η έννοιά του είναι, ας μην τηρείται και παρατηρείται με καμία επισημότητα, με γλέντι και άλλες εκφράσεις χαράς, όπως τα γενέθλια μεγάλων προσώπων ιδιαίτερα τηρούνταν, και τα δικά του πολύ πιθανότατα είχαν τηρηθεί, αφού τηρούνταν και των παιδιών του, Ιώβ 1:4. Αλλά τώρα επιθυμεί να μην είναι έτσι για το μέλλον, αλλά να αγνοηθεί εντελώς. Θα ήθελε να χαθεί από τη δική του μνήμη, και από τη μνήμη των άλλων, και ακόμη και να διαγραφεί από το ημερολόγιο, και να μην υπολογίζεται με τις ημέρες του μήνα και του έτους, Ιώβ 3:6. Και τα δύο μπορεί να εννοούνται, τόσο η ίδια η ημέρα κατά την οποία γεννήθηκε, όσο και η ετήσια επιστροφή της: και η νύχτα [στην οποία] ειπώθηκε, υπάρχει ένα αρσενικό παιδί που συνελήφθη. Δηλαδή, ας χαθεί και αυτή η νύχτα. Ευχόταν να μην είχε υπάρξει, ή να μην είχε συλληφθεί, ή για το μέλλον να μην αναφερθεί ποτέ, αλλά να ξεχαστεί αιώνια: Ο Ιώβ πηγαίνει πίσω στη σύλληψή του, ως την πηγή των θλίψεών του. Γιατί αυτό το γνώριζε τόσο καλά όσο και ο Δαβίδ, ότι πλάστηκε εν ανομία, και συνελήφθη εν αμαρτία, δες Ιώβ 14:4. Αλλά μάλλον, αφού η συγκεκριμένη νύχτα ή χρόνος της σύλληψης δεν είναι συνήθως, εύκολα, και ακριβώς γνωστός από τις ίδιες τις γυναίκες, και πολύ λιγότερο από τους άνδρες. Και περισσότερο ειδικά δεν μπορούσε να ειπωθεί ποιο φύλο ήταν, αρσενικό ή θηλυκό που συνελήφθη, και τα νέα γι' αυτό δεν μπορούσαν να φερθούν από κανέναν. Φαίνεται καλύτερα με τον Αβέν Έζρα να αποδώσει τη λέξη ως 'υπάρχει ένα αρσενικό παιδί που γεννήθηκε', το οποίο συνήθως ήταν αφορμή χαράς, Ιωάννης 16:21. Και έτσι η λέξη χρησιμοποιείται για να γεννήσει ή να φέρει, 1 Χρονικών 4:17. Δες Ιερεμίας 20:15. Και σύμφωνα με αυτόν, ήταν αμφιβολία αν ο Ιώβ γεννήθηκε την ημέρα ή τη νύχτα. Αλλά ό,τι και αν είναι, αν γεννήθηκε την ημέρα, επιθυμεί να χαθεί. Και αν τη νύχτα, ευχόταν το ίδιο και γι' αυτήν. Αν και τα λόγια μπορεί να αποδοθούν με όμορφο και κομψό τρόπο πιο κοντά στο πρωτότυπο, 'και η νύχτα [που] είπε, ένα αρσενικό παιδί συνελήφθη' x. Αντιπροσωπεύοντας, με προσωποποίηση, τη νύχτα ως πρόσωπο συνειδητό της σύλληψης, ως αυτόπτη μάρτυρα αυτής, και αγαλλιώμενο γι' αυτήν, όπως παρατηρεί ο Σχούλτενς.Ο Γκιλ στη συνέχεια δείχνει την ειρηνική ανάπαυση που ο Ιώβ φαντάζεται ότι θα ήταν δική του στον τάφο.
Στίχος 13. Διότι τώρα θα είχα κείμενος ακίνητος, και ήσυχος ,.... Σημαίνοντας, ότι αν η παραπάνω ήταν η περίπτωσή του, αν είχε πεθάνει μόλις γεννήθηκε, ή λίγο μετά, τότε θα είχε ταφεί στον τάφο, όπου θα είχε κείμενος τόσο ακίνητος όσο σε κρεβάτι. Γιατί τέτοιος είναι ο τάφος για τα νεκρά σώματα όπως το κρεβάτι για εκείνους που ξαπλώνουν και κοιμούνται επάνω του. Ένα μέρος ευκολίας και ησυχίας, όπου υπάρχει ελευθερία από κάθε φροντίδα και σκέψη, από κάθε κόπο, άγχος και δυσφορία. Ναι, περισσότερο από ό,τι σε κρεβάτι, όπου συχνά υπάρχει αναποδογύρισμα πέρα δώθε, και μεγάλη ανησυχία, αλλά όχι για το σώμα στον τάφο, που είναι ακίνητο και σιωπηλό, όπου δεν υπάρχει δυσφορία ούτε διατάραξη, δες Ιώβ 17:13. Θα είχα κοιμηθεί. Ήσυχα και αθόρυβα, κάτι που οι άνθρωποι δεν κάνουν πάντα στα κρεβάτια τους. Μερικές φορές δεν μπορούν να κοιμηθούν καθόλου, και όταν κοιμούνται, συχνά στενοχωριούνται με ανήσυχες σκέψεις, τρομακτικά όνειρα, και τρομακτικές οράσεις, Ιώβ 4:13. Αλλά ο θάνατος είναι ένας ήσυχος ύπνος μέχρι την πρωινή ανάσταση, τον οποίο ο Ιώβ είχε γνώση και πίστη, και έτσι θεωρούσε την κατάσταση των νεκρών υπό αυτό το φως. Ο θάνατος συχνά στην Γραφή εκφράζεται με τον ύπνο, Δανιήλ 12:2. Το οποίο δεν αναφέρεται στην ψυχή, η οποία σε χωριστή κατάσταση είναι ενεργή και ζωηρή, και πάντα απασχολημένη. Αλλά στο σώμα, το οποίο, όπως στον ύπνο, έτσι και στον θάνατο, στερείται των αισθήσεων, και της άσκησής τους. Για τον λόγο αυτό υπάρχει μεγάλη ομοιότητα μεταξύ ύπνου και θανάτου, και από τον οποίο ο άνθρωπος ξυπνά ζωηρός και χαρούμενος, όπως οι άγιοι θα ξυπνήσουν την ώρα της ανάστασής τους, η οποία θα είναι σαν ξύπνημα από τον ύπνο: τότε θα ήμουν σε ανάπαυση. Από κάθε μόχθο και εργασία, από όλες τις ασθένειες και τους πόνους του σώματος, από όλους τους κόπους οποιουδήποτε είδους, και ιδιαίτερα από εκείνους που τώρα υποφέρει, Δανιήλ 12:2- : .
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Γκιλ καταλήγει ζυγίζοντας το μείγμα υπομονής και αδυναμίας που είναι ορατό στα λόγια του Ιώβ.
και αν είναι νόμιμο να καταραστεί το δημιούργημα; και αν μια ημέρα είναι ικανή για κατάρα; Η κατάσταση του νου στην οποία βρισκόταν ο Ιώβ όταν εξέφρασε αυτά τα λόγια αντιπροσωπεύεται διαφορετικά. Μερικοί από τους Ιουδαίους συγγραφείς θέλουν να πιστεύουν ότι αρνήθηκε την πρόνοια του Θεού, και σκέφτηκε ότι όλα τα πράγματα εξαρτώνται από τα αστέρια, ή τους πλανήτες που κυβερνούν την ημέρα που γεννιέται ένας άνθρωπος, και επομένως καταράστηκε τα αστέρια του. Ενώ τίποτε δεν είναι πιο προφανές από το ότι ο Ιώβ αποδίδει όλα όσα του συνέβησαν στον σκοπό και την πρόνοια του Θεού, Ιώβ 23:14. Μερικοί λένε ότι ήταν στην απόλυτη απόγνωση, και δεν είχε ελπίδα αιώνιας ζωής και σωτηρίας, αλλά το αντίθετο αυτού είναι σαφές από τον Ιώβ 13:15. Και πολλοί νομίζουν ότι είχε χάσει όλη την υπομονή, για την οποία ήταν τόσο διάσημος. Αλλά αν είχε, δεν θα είχε μιληθεί τόσο υψηλά γι' αυτόν όπως είναι στον Ιάκωβο 5:11. Είναι αλήθεια ότι μπορεί να υπάρχει ένα μείγμα αδυναμίας όσον αφορά την άσκηση αυτής της χάριτος αυτή τη στιγμή, και το οποίο μπορεί να εμφανιστεί σε κάποιες μεταγενέστερες εκφράσεις του. Ωστόσο, αν δεν ήταν για αυτές και τις παρόμοιες, όπως δεν θα μπορούσαμε να έχουμε τέτοια ιδέα για τις θλίψεις και τις δοκιμασίες του, και για αυτή την γρήγορη αίσθηση και αντίληψη που είχε γι' αυτές, έτσι ούτε για την υπερβολικά μεγάλη υπομονή του στο να τις υπομένει όπως έκανε. Και, εκτός αυτών, όποια ανυπομονησία ήταν ένοχος δεν μόνο συγχωρήθηκε με χάρη, αλλά μέσω της χάριτος του Θεού του δόθηκε η δυνατότητα να νικήσει. Και η υπομονή είχε το τέλειο έργο της σε αυτόν, και επέμεινε σε αυτήν μέχρι το τέλος. Αν και μετά από όλα δεν πρέπει να δικαιολογηθεί για αδυναμία και ατέλεια, αφού κατηγορείται όχι μόνο από τον Ελιού, αλλά από τον ίδιο τον Κύριο. Ναι, ο ίδιος ο Ιώβ παραδέχτηκε την αμαρτία και την ανοησία του, και μετανόησε γι' αυτήν, Ιώβ 40:4.
Απαντήστε
Απάντηση
1. Πού στη δική μου ζωή έχω πειραστεί να καταραστώ την ημέρα της γέννησής μου ή τις συνθήκες που με διαμόρφωσαν;
2. Πώς η προσεκτική διάκριση του Γκιλ μεταξύ της στιγμιαίας αδυναμίας του Ιώβ και της επιμένοντας πίστης του με ενθαρρύνει;
3. Τι μοιάζει η ανάπαυση στην κυριαρχία του Θεού όταν η λύπη με κάνει να λαχταρώ την ησυχία παρά τη συνεχιζόμενη ζωή;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ φιλάνθρωπε, δίδαξον ἡμᾶς, ἐν τοῖς πένθεσι τὰ ὁποῖα ὁ Ἰὼβ ἐξέφρασεν τόσον εἰλικρινῶς, νὰ φέρωμεν πᾶσαν λύπην καὶ πᾶσαν ἐρώτησιν ἐνώπιόν Σου, χωρὶς νὰ ἀποστρέφωμεν ἀπὸ τῆς ἀγαθότητός Σου ἢ νὰ καταρώμεθα τὰς ἡμέρας τὰς ὁποίας Σὺ διέταξας. Ἀγκύρωσον τὰς καρδίας ἡμῶν ἐν τῷ εὐαγγελίῳ τῆς χάριτος, ἵνα ἀναπαυώμεθα ἐν Χριστῷ μόνῳ ὅταν αἱ δοκιμασίαι πιέζουν σκληρῶς καὶ οἱ σκοποί Σου παραμένουν κεκρυμμένοι ἀπὸ τῆς ὄψεώς ἡμῶν. Ἐνίσχυσον τὴν πίστιν ἡμῶν νὰ ἐμπιστευώμεθα τὴν σοφὴν καὶ ἁγίαν ἀγάπην Σου μέχρι τῆς ἡμέρας ποὺ θὰ Σὲ ἴδωμεν πρόσωπον πρὸς πρόσωπον. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →