← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Εβραίους

Προς Εβραίους 4 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Εβραίους 4Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στο κεφάλαιο 4 της Προς Εβραίους προσφέρει έναν βαθύ οδηγό στην υπόσχεση της ανάπαυσης του Θεού. Με ποιμαντική φροντίδα και θεολογική ακρίβεια, ο Καλβίνος προτρέπει τους πιστούς να ανταποκριθούν στο ευαγγέλιο με ζωντανή πίστη αντί για αδιαφορία. Η ερμηνεία του τονίζει τόσο την προειδοποίηση κατά της απιστίας όσο και την υπερβατική δόξα της ανάπαυσης που παραμένει για τον λαό του Θεού. Καθώς ακολουθούμε την ερμηνεία του κατά στίχο, καλούμαστε να εξετάσουμε τις δικές μας καρδιές ενώπιον του ερευνητικού λόγου του Θεού. Τα λόγια του Καλβίνου συνεχίζουν να ενισχύουν τους προσκυνητές που επιθυμούν να εισέλθουν σε αυτήν την ανάπαυση μόνο με πίστη στον Χριστό.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Πάρτε την Αγία Γραφή σας και διαβάστε αργά και προσευχητικά το κεφάλαιο 4 της Προς Εβραίους. Ακούστε την επαναλαμβανόμενη πρόσκληση να εισέλθετε στην ανάπαυση του Θεού και την επίσημη προειδοποίηση κατά της σκλήρυνσης της καρδιάς. Παρατηρήστε πώς το κεφάλαιο μεταβαίνει από την αποτυχία του Ισραήλ στην έρημο στη ζωντανή δύναμη του λόγου του Θεού και στον συμπαθή αρχιερέα που προπορεύτηκε από εμάς. Ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά σας για να δεχθεί τις γνώσεις του Καλβίνου σχετικά με την πίστη, την ανάπαυση και τον ερευνητικό λόγο.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ανοίγει το κεφάλαιο προτρέποντας σε έναν άγιο φόβο που κρατά τους πιστούς σε εγρήγορση. Αλλά ο φόβος που συνιστάται εδώ δεν είναι αυτός που κλονίζει την πεποίθηση της πίστης, αλλά τέτοιος που μας γεμίζει με τόση μέριμνα ώστε να μην γινόμαστε νωθροί από αδιαφορία. Ας φοβηθούμε λοιπόν, όχι ότι πρέπει να τρέμουμε ή να τρέφουμε δυσπιστία σαν να ήμασταν αβέβαιοι για την έκβαση, αλλά μήπως γίνουμε άπιστοι στη χάρη του Θεού. Σχετικά με τον ζωτικό δεσμό μεταξύ του κηρυττόμενου λόγου και της σωτήριας πίστης, ο Καλβίνος γράφει: Εδώ όμως πρέπει να παρατηρήσουμε τη σύνδεση μεταξύ του λόγου και της πίστης. Είναι τέτοια ώστε η πίστη να μην χωρίζεται από τον λόγο, και ο λόγος χωρισμένος από την πίστη να μην μπορεί να προσφέρει κανένα αγαθό· όχι βέβαια ότι η αποτελεσματικότητα ή η δύναμη του λόγου εξαρτάται από εμάς· διότι αν ολόκληρος ο κόσμος ήταν ψεύτικος, αυτός που δεν μπορεί να ψεύδεται δεν θα έπαυε ποτέ να είναι αληθινός, αλλά ο λόγος δεν ασκεί ποτέ τη δύναμή του μέσα μας παρά μόνο όταν η πίστη του δίνει είσοδο. Είναι πράγματι δύναμη Θεού προς σωτηρία, αλλά μόνο σε εκείνους που πιστεύουν. (Προς Ρωμαίους 1:16.) Σε αυτόν αποκαλύπτεται η δικαιοσύνη του Θεού, αλλά από πίστη σε πίστη. Έτσι, ο λόγος του Θεού είναι πάντοτε αποτελεσματικός και σωτήριος για τους ανθρώπους, όταν θεωρείται καθ’ εαυτόν ή κατά τη φύση του· αλλά καρπός δεν θα βρεθεί παρά μόνο από εκείνους που πιστεύουν. Ο Καλβίνος στη συνέχεια δείχνει πώς η πίστη μόνη παρέχει είσοδο στην ανάπαυση που υποσχέθηκε ο Θεός. 3. Διότι εμείς που πιστέψαμε εισερχόμαστε στην ανάπαυση, ή, διότι εισερχόμαστε στην ανάπαυση αφού πιστέψαμε, κ.λπ. Είναι επιχείρημα από το αντίθετο. Η απιστία μόνη μας αποκλείει· τότε η πίστη μόνη ανοίγει είσοδο. Πρέπει πράγματι να έχουμε κατά νου όσα έχει ήδη δηλώσει, ότι ο Θεός, οργισμένος με τους απίστους, ορκίστηκε ότι δεν θα μετέχουν σε αυτήν την ευλογία. Τότε εισέρχονται εκεί όπου η απιστία δεν εμποδίζει, αρκεί μόνο ο Θεός να τους προσκαλεί. Αλλά μιλώντας στο πρώτο πρόσωπο τους δελεάζει με μεγαλύτερη γλυκύτητα, χωρίζοντάς τους από τους ξένους.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Καλβίνος ορίζει την αληθινή και τελική ανάπαυση που περιμένει εκείνους που παύουν από τα δικά τους έργα. Τώρα αυτή η συμμόρφωση, μας διδάσκει ο Απόστολος, λαμβάνει χώρα όταν αναπαυόμαστε από τα έργα μας. Επομένως, στο τέλος προκύπτει ότι ο άνθρωπος γίνεται ευτυχής μέσω της αυταπάρνησης. Διότι τι άλλο είναι το να παύουμε από τα έργα μας, παρά να νεκρώνουμε τη σάρκα μας, όταν ο άνθρωπος απαρνείται τον εαυτό του για να ζήσει για τον Θεό; Διότι εδώ πρέπει πάντοτε να αρχίζουμε, όταν μιλούμε για ευσεβή και άγια ζωή, ότι ο άνθρωπος, κατά κάποιον τρόπο νεκρός για τον εαυτό του, πρέπει να επιτρέπει στον Θεό να ζει μέσα του, ότι πρέπει να απέχει από τα δικά του έργα, ώστε να δίνει τόπο στον Θεό να εργάζεται. Πρέπει πράγματι να ομολογήσουμε, ότι τότε μόνο η ζωή μας διαμορφώνεται ορθά όταν γίνεται υποταγμένη στον Θεό. Αλλά λόγω της έμφυτης διαφθοράς αυτό δεν συμβαίνει ποτέ, μέχρι να αναπαυθούμε από τα δικά μας έργα· μάλιστα, τέτοια είναι η αντίθεση μεταξύ της διακυβέρνησης του Θεού και των διεφθαρμένων επιθυμιών μας, ώστε αυτός δεν μπορεί να εργαστεί μέσα μας μέχρι να αναπαυθούμε. Αλλά μολονότι η ολοκλήρωση αυτής της ανάπαυσης δεν μπορεί να επιτευχθεί σε αυτήν τη ζωή, οφείλουμε πάντοτε να αγωνιζόμαστε γι’ αυτήν. [70] Έτσι οι πιστοί εισέρχονται σε αυτήν αλλά με αυτήν την προϋπόθεση, — ότι τρέχοντας μπορούν να προχωρούν συνεχώς.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή μου αισθάνομαι τον κίνδυνο να γίνομαι αδιάφορος στην υπόσχεση του Θεού; Πώς δέχομαι ενεργά τον λόγο με πίστη αντί να τον ακούω απλώς; Με ποιους τρόπους με καλεί το Πνεύμα σε βαθύτερη αυταπάρνηση ώστε να εισέλθω πληρέστερα στην ανάπαυση του Θεού;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ πολυεύσπλαγχνε, διὰ τῆς κυρίαρχης χάριτός Σου ἔθεσες ἐνώπιόν μας τὴν ὑπόσχεση μιᾶς ἀναπαύσεως ποὺ ἀπομένει διὰ τὸν λαόν Σου· δώρησέ μας πίστιν νὰ εἰσέλθωμεν εἰς αὐτήν, παύοντες ἀπὸ τὰ ἴδια ἔργα μας καὶ ἀναπαυόμενοι ὁλοκληρωτικῶς εἰς τὸ τετελεσμένον ἔργον τοῦ Υἱοῦ Σου. Ἄφησε τὸν ζῶντα καὶ ἐνεργὸν Λόγον Σου νὰ διαπεράσῃ τὰς καρδίας μας, διακρίνοντα πᾶσαν σκέψιν καὶ πρόθεσιν, ἵνα μὴ ἀποτύχωμεν τῆς διαθηκικῆς Σου πιστότητος. Διὰ τοῦ Πνεύματος διατήρησέ μας ἄγρυπνους μέχρι νὰ εἰσέλθωμεν εἰς ἐκείνην τὴν αἰώνιον σαββατικὴν ἀνάπαυσιν ἐν τῇ παρουσίᾳ Σου. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →