← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Έξοδος

Έξ 11-12 — με τον Ματθαίο Χένρι

Έξοδος 11-12Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σήμερα εξερευνούμε τα τελευταία κεφάλαια της αφήγησης της Εξόδου μέσα από τα μάτια του Ματθαίου Χένρι, του οποίου η προσεκτική ερμηνεία αποκαλύπτει στρώματα θείας πρόθεσης στις τελευταίες πληγές και στην καθιέρωση του Πάσχα. Οι στοχασμοί του μας εισάγουν στην ένταση μεταξύ κρίσης και απελευθέρωσης, δείχνοντας πώς ο Θεός διακρίνει τον λαό του εν μέσω κρίσης. Καθώς ακολουθούμε την καθοδήγηση του Χένρι, συναντούμε θέματα εύνοιας, προειδοποίησης και ιερής τήρησης που συνεχίζουν να διαμορφώνουν την πιστή ζωή. Αυτή η μελέτη μας καλεί να παραμείνουμε με το κείμενο και να επιτρέψουμε στις γνώσεις του Χένρι να διεγείρουν νέο σεβασμό για τους λυτρωτικούς τρόπους του Θεού.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε ήσυχο χώρο και διαβάστε ολόκληρα τα κεφάλαια 11 και 12 της Εξόδου. Προσέξτε την πρόοδο από την ανακοίνωση της τελευταίας πληγής μέσω των οδηγιών για το Πάσχα και την πραγματική αναχώρηση από την Αίγυπτο. Αφήστε την επείγουσα ανάγκη της αφήγησης και τις λεπτομερείς εντολές να εγκατασταθούν στο νου σας πριν στραφείτε στο σχόλιο του Χένρι.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά εξετάζοντας την εύνοια που δόθηκε στον Μωυσή και στον Ισραήλ. Εδώ είναι, Ι. Η υψηλή εύνοια που είχαν ο Μωυσής και ο Ισραήλ με τον Θεό. 1. Ο Μωυσής ήταν αγαπημένος του ουρανού, γιατί ο Θεός δεν θα κρύψει από αυτόν αυτό που θα κάνει. Ο Θεός όχι μόνο τον κάνει αγγελιαφόρο του για να παραδώσει τις εντολές του, αλλά του κοινοποιεί και τον σκοπό του (ως άνθρωπος της συμβουλής του) ότι θα φέρει μία ακόμη πληγή, και μόνο μία, στον Φαραώ, με την οποία θα ολοκληρώσει την απελευθέρωση του Ισραήλ, εδ. 1. Ο Μωυσής ποθούσε να δει ένα τέλος σε αυτό το τρομερό έργο, να μην βλέπει πλέον την Αίγυπτο πληγισμένη και τον Ισραήλ καταπιεσμένο: «Λοιπόν», λέει ο Θεός, «τώρα πλησιάζει το τέλος· ο πόλεμος θα ολοκληρωθεί σύντομα, ο στόχος θα επιτευχθεί· ο Φαραώ θα αναγκαστεί να παραδεχτεί ότι νικήθηκε και να παραδώσει την υπόθεση.» Μετά από όλες τις υπόλοιπες πληγές, ο Θεός λέει, Θα φέρω μία ακόμη. Έτσι, μετά από όλες τις κρίσεις που εκτελέστηκαν στους αμαρτωλούς σε αυτόν τον κόσμο, υπάρχει ακόμη μία που διατηρείται για να φερθεί σε αυτούς στον άλλο κόσμο, η οποία θα ταπεινώσει πλήρως εκείνους που τίποτε άλλο δεν θα ταπείνωνε. 2. Οι Ισραηλίτες ήταν αγαπημένοι του ουρανού· γιατί ο ίδιος ο Θεός υπερασπίζεται την αδικημένη υπόθεσή τους και φροντίζει να τους αποζημιώσει για όλους τους πόνους τους στην υπηρεσία των Αιγυπτίων. Αυτή ήταν η τελευταία ημέρα της δουλείας τους· επρόκειτο να φύγουν, και οι κύριοί τους, που τους είχαν κακομεταχειριστεί στο έργο τους, δεν θα τους είχαν στερήσει τους μισθούς τους και δεν θα τους είχαν αποστείλει άδειους· ενώ οι φτωχοί Ισραηλίτες ήταν τόσο πρόθυμοι για ελευθερία που θα ικανοποιούνταν μόνο με αυτή, χωρίς πληρωμή, και θα χαιρόντουσαν να την αποκτήσουν με οποιουσδήποτε όρους: αλλά αυτός που εκτελεί δικαιοσύνη και κρίση για τους καταπιεσμένους πρόβλεψε ότι οι εργάτες δεν θα έχαναν τον μισθό τους και διέταξε να τον απαιτήσουν τώρα κατά την αναχώρησή τους (εδ. 2), σε κοσμήματα αργύρου και χρυσού, για την προετοιμασία των οποίων ο Θεός, μέσω των πληγών, είχε κάνει τώρα τους Αιγυπτίους πρόθυμους να τους παραδώσουν με οποιουσδήποτε όρους, όπως προηγουμένως οι Αιγύπτιοι, με τις σκληρότητές τους, τους είχαν κάνει πρόθυμους να φύγουν με οποιουσδήποτε όρους. Αν και οι υπομονετικοί Ισραηλίτες ήταν πρόθυμοι να χάσουν τους μισθούς τους, ο Θεός δεν θα τους άφηνε να φύγουν χωρίς αυτούς. Σημείωσε, με έναν ή τον άλλο τρόπο, ο Θεός θα δώσει αποκατάσταση στους αδικημένους, οι οποίοι με ταπεινή σιωπή εμπιστεύονται την υπόθεσή τους σε αυτόν· και θα φροντίσει ώστε κανείς να μην είναι ζημιωμένος στο τέλος από την υπομονετική τους υπομονή περισσότερο από ό,τι από τις υπηρεσίες τους. Ο Χένρι στη συνέχεια αναφέρεται στην προειδοποίηση που δόθηκε στον Φαραώ. Δίνεται εδώ προειδοποίηση στον Φαραώ για την τελευταία και νικηφόρα πληγή που επρόκειτο τώρα να επιβληθεί. Αυτή ήταν ο θάνατος όλων των πρωτοτόκων στην Αίγυπτο ταυτόχρονα, που είχε απειληθεί πρώτα (κεφ. δ΄ 23, Θα θανατώσω τον γιο σου, τον πρωτότοκό σου), αλλά εκτελείται τελευταία· δοκιμάστηκαν μικρότερες κρίσεις, οι οποίες, αν είχαν κάνει το έργο, θα είχαν αποτρέψει αυτήν. Δες πόσο αργός είναι ο Θεός στην οργή, και πόσο πρόθυμος να συναντηθεί μαζί του στον δρόμο των κρίσεών του, και να αποστρέψει την οργή του, και ιδιαίτερα πόσο πολύτιμες είναι οι ζωές των ανθρώπων στα μάτια του: αν ο θάνατος των ζώων τους τους είχε ταπεινώσει και μεταμορφώσει, τα παιδιά τους θα είχαν γλιτώσει· αλλά, αν οι άνθρωποι δεν βελτιώσουν τις σταδιακές προόδους των θείων κρίσεων, πρέπει να ευχαριστήσουν τον εαυτό τους αν βρουν, στο τέλος, ότι το χειρότερο διατηρήθηκε για το τελευταίο. 1. Η ίδια η πληγή προλέγεται εδώ ιδιαίτερα, εδ. 4-6. Ο χρόνος καθορίζεται—περίπου τα μεσάνυχτα, ακριβώς τα επόμενα μεσάνυχτα, η νεκρή ώρα της νύχτας· όταν όλοι κοιμόντουσαν, όλα τα πρωτότοκα θα κοιμόντουσαν τον ύπνο του θανάτου, όχι σιωπηλά και ανεπαίσθητα, ώστε να μην ανακαλυφθούν μέχρι το πρωί, αλλά έτσι ώστε να ξεσηκώσουν τις οικογένειες τα μεσάνυχτα για να σταθούν δίπλα και να τους δουν να πεθαίνουν. Η έκταση αυτής της πληγής περιγράφεται, εδ. 5. Ο πρίγκιπας που επρόκειτο να διαδεχθεί στον θρόνο δεν ήταν πολύ υψηλός για να φτάσει από αυτήν, ούτε οι δούλοι στον μύλο πολύ χαμηλοί για να ληφθούν υπόψη. Ο Μωυσής και ο Ααρών δεν διατάχθηκαν να συγκαλέσουν αυτήν την πληγή· όχι, Εγώ θα βγω έξω, λέει ο Κύριος, εδ. 4. Είναι τρομερό πράγμα να πέσει κανείς στα χέρια του ζωντανού Θεού· τι είναι η κόλαση παρά αυτό; 2. Η ειδική προστασία υπό την οποία θα βρίσκονταν τα παιδιά του Ισραήλ, και η φανερή διαφορά που θα γινόταν μεταξύ αυτών και των Αιγυπτίων. Ενώ οι άγγελοι έσυραν τα ξίφη τους κατά των Αιγυπτίων, δεν θα έπρεπε ούτε σκύλος να γαβγίσει σε κανέναν από τα παιδιά του Ισραήλ, εδ. 7. Δόθηκε έτσι μια εγγύηση της διαφοράς που θα γίνει στην μεγάλη ημέρα μεταξύ του λαού του Θεού και των εχθρών του: αν οι άνθρωποι γνώριζαν τι διαφορά βάζει ο Θεός, και θα βάλει στην αιωνιότητα, μεταξύ εκείνων που τον υπηρετούν και εκείνων που δεν τον υπηρετούν, η θρησκεία δεν θα τους φαινόταν τόσο αδιάφορο πράγμα όσο το κάνουν, ούτε θα ενεργούσαν σε αυτήν με τόση αδιαφορία όσο κάνουν. 3. Η ταπεινή υποταγή που θα έκαναν οι υπηρέτες του Φαραώ στον Μωυσή, και πόσο υποτακτικά θα τον παρακαλούσαν να φύγει (εδ. 8): Θα κατέβουν και θα προσκυνήσουν. Σημείωσε, οι υπερήφανοι εχθροί του Θεού και του Ισραήλ θα αναγκαστούν τελικά να υποταχθούν (Αποκ. γ΄ 9), και θα βρεθούν ψεύτες απέναντί τους, Δευτ. λγ΄ 29. Όταν ο Μωυσής είχε έτσι παραδώσει το μήνυμά του, λέγεται, Βγήκε από τον Φαραώ με μεγάλη οργή, αν και ήταν ο πιο πράος από όλους τους άνδρες της γης. Πιθανώς περίμενε ότι η ίδια η απειλή του θανάτου των πρωτοτόκων θα είχε κάνει τον Φαραώ να συμμορφωθεί, ειδικά καθώς ο Φαραώ είχε συμμορφωθεί τόσο πολύ ήδη, και είχε δει πόσο ακριβώς είχαν εκπληρωθεί όλες οι προβλέψεις του Μωυσή μέχρι τότε. Αλλά δεν είχε αυτό το αποτέλεσμα· η υπερήφανη καρδιά του δεν θα υποχωρούσε, ούτε για να σώσει όλα τα πρωτότοκα του βασιλείου του: δεν είναι θαύμα ότι οι άνθρωποι δεν αποτρέπονται από τις κακές πορείες από τις προοπτικές που τους δίνονται για αιώνια δυστυχία στον άλλο κόσμο, όταν ο επικείμενος κίνδυνος που διατρέχουν για την απώλεια όλων όσων είναι αγαπητά σε αυτούς σε αυτόν τον κόσμο δεν τους τρομάζει. Ο Μωυσής, εδώ, προκλήθηκε σε άγιο αγανάκτηση, λυπημένος (όπως ο Σωτήρας μας αργότερα) για την σκληρότητα της καρδιάς του, Μάρκ. γ΄ 5. Σημείωσε, Είναι μεγάλη ενόχληση για τα πνεύματα των καλών υπηρετών να βλέπουν τους ανθρώπους κωφούς σε όλες τις δίκαιες προειδοποιήσεις που τους δίνονται, και να τρέχουν ορμητικά προς την καταστροφή, παρά τις ευγενείς μεθόδους που λαμβάνονται για να το αποτρέψουν. Έτσι ο Ιεζεκιήλ πήγε με την πικρία του πνεύματός του (Ιεζ. γ΄ 14), επειδή ο Θεός του είχε πει ότι ο οίκος του Ισραήλ δεν θα τον άκουγε, εδ. 7. Το να οργίζεται κανείς για τίποτε άλλο παρά για την αμαρτία είναι ο τρόπος να μην αμαρτήσει κανείς με οργή. Ο Μωυσής, έχοντας έτσι αναφερθεί στην αναστάτωση που του προκάλεσε η πείσματος του Φαραώ, (1.) Στοχάζεται την προηγούμενη ειδοποίηση που του είχε δώσει ο Θεός για αυτό (εδ. 9): Ο Κύριος είπε στον Μωυσή, Ο Φαραώ δεν θα σας ακούσει. Η Γραφή έχει προφητεύσει την απιστία εκείνων που θα άκουγαν το ευαγγέλιο, ώστε να μην είναι έκπληξη ούτε σκάνδαλο για εμάς, Ιωάν. ιβ΄ 37, 38· Ρωμ. ι΄ 16. Ας μην σκεφτούμε ποτέ χειρότερα το ευαγγέλιο του Χριστού για τις περιφρονήσεις που γενικά του επιβάλλονται, γιατί μας είχαν πει πριν τι ψυχρή υποδοχή θα συναντούσε. (2.) Ανακεφαλαιώνει όλα όσα είχε πει προηγουμένως για αυτό το θέμα (εδ. 10), ότι ο Μωυσής έκανε όλα αυτά τα θαύματα, όπως σχετίζονται εδώ, ενώπιον του Φαραώ (ο ίδιος ήταν αυτόπτης μάρτυρας αυτών), και όμως δεν μπορούσε να επικρατήσει, το οποίο ήταν βέβαιο σημάδι ότι ο Θεός ο ίδιος, με τρόπο δίκαιης κρίσης, είχε σκληρύνει την καρδιά του. Έτσι η απόρριψη του ευαγγελίου του Χριστού από τους Ιουδαίους ήταν τόσο χονδροειδής παραλογισμός που μπορούσε εύκολα να συναχθεί από αυτό ότι ο Θεός τους είχε δώσει το πνεύμα του ύπνου, Ρωμ. ια΄ 8. Ο Χένρι στη συνέχεια στρέφεται στην καθιέρωση της διάταξης του Πάσχα. Ο Μωυσής και ο Ααρών λαμβάνουν εδώ από τον Κύριο αυτό που επρόκειτο αργότερα να παραδώσουν στον λαό σχετικά με την διάταξη του πάσχα, στην οποία προτάσσεται μια εντολή για ένα νέο στυλ που πρέπει να τηρείται στους μήνες τους (εδ. 1, 2): Αυτό θα είναι για εσάς η αρχή των μηνών. Μέχρι τώρα άρχιζαν το έτος τους από τα μέσα Σεπτεμβρίου, αλλά από εδώ και πέρα επρόκειτο να το αρχίζουν από τα μέσα Μαρτίου, τουλάχιστον σε όλους τους εκκλησιαστικούς υπολογισμούς τους. Σημείωσε, Είναι καλό να αρχίζει κανείς την ημέρα, και να αρχίζει το έτος, και ειδικά να αρχίζει τη ζωή του, με τον Θεό. Αυτός ο νέος υπολογισμός άρχιζε το έτος με την άνοιξη, η οποία ανανεώνει το πρόσωπο της γης, και χρησιμοποιήθηκε ως τύπος της έλευσης του Χριστού, Άσμα Ασμ. β΄ 11, 12. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι, ενώ ο Μωυσής έφερνε τις δέκα πληγές στους Αιγυπτίους, καθοδηγούσε τους Ισραηλίτες να προετοιμαστούν για την αναχώρησή τους με προειδοποίηση μίας ώρας. Πιθανώς είχε σταδιακά τους φέρει κοντά από τις διασπορές τους, γιατί εδώ ονομάζονται η συναγωγή του Ισραήλ (εδ. 3), και σε αυτούς ως συναγωγή αποστέλλονται εδώ εντολές. Η έκπληξη και η βιασύνη τους, είναι εύκολο να υποθέσουμε, ήταν μεγάλες· όμως τώρα πρέπει να αφιερωθούν στην τήρηση ενός ιερού τελετουργικού, προς τιμήν του Θεού. Σημείωσε, Όταν τα κεφάλια μας είναι γεμάτα φροντίδας, και τα χέρια μας γεμάτα δουλειάς, όμως δεν πρέπει να ξεχνούμε τη θρησκεία μας, ούτε να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να είμαστε αδιάθετοι για πράξεις λατρείας.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χένρι ολοκληρώνει στοχαζόμενος την τυπολογική σημασία της εορτής. 4. Η εορτή των αζύμων ήταν τύπος της χριστιανικής ζωής, Α΄ Κορ. ε΄ 7, 8. Έχοντας λάβει τον Χριστό Ιησού τον Κύριο, (1.) Πρέπει να κρατάμε εορτή με άγια χαρά, ευχαριστώντας συνεχώς τον εαυτό μας στον Χριστό Ιησού· κανένα είδος έργου δεν πρέπει να γίνεται (εδ. 16), καμία φροντίδα να γίνεται δεκτή ή να επιτρέπεται, ασυμβίβαστη με, ή επιβλαβής για, αυτήν την άγια χαρά: αν οι αληθινοί πιστοί δεν έχουν συνεχή εορτή, είναι δικό τους σφάλμα. (2.) Πρέπει να είναι εορτή αζύμου άρτου, τηρούμενη με αγάπη, χωρίς τη ζύμη της κακίας, και της ανειλικρίνειας, χωρίς τη ζύμη της υποκρισίας. Ο νόμος ήταν πολύ αυστηρός σχετικά με το πάσχα, και οι Ιουδαίοι ήταν τόσο στις συνήθειές τους, ώστε να μην βρίσκεται ζύμη στα σπίτια τους, εδ. 19. Όλη η παλιά ζύμη της αμαρτίας πρέπει να απομακρυνθεί από εμάς, με τη μέγιστη προσοχή και αποστροφή, αν θέλουμε να τηρήσουμε την εορτή μιας αγίας ζωής προς τιμήν του Χριστού. (3.) Ήταν με διάταξη για πάντα (εδ. 17)· όσο ζούμε, πρέπει να συνεχίζουμε να τρεφόμαστε από τον Χριστό και να χαιρόμαστε σε αυτόν, κάνοντας πάντα ευγνώμονα μνεία των μεγάλων πραγμάτων που έχει κάνει για εμάς.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή σου αισθάνεσαι ότι ο Θεός διακρίνει τους σκοπούς του εν μέσω της γύρω πίεσης; Πώς μπορεί η κλήση να φάμε βιαστικά να αναδιαμορφώσει την καθημερινή σου εξάρτηση από αυτόν; Ποιο βήμα υπακοής σε προτρέπει το Πνεύμα να κάνεις χωρίς καθυστέρηση;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε φιλάνθρωπε, ἐν τῇ κρίσει καὶ τῇ ἀπαλλαγῇ τῆς Αἰγύπτου βλέπομεν τὴν κυρίαρχον δύναμίν Σου καὶ τὴν ἀμετάβλητον ἀγάπην τῆς διαθήκης Σου, σημειώνοντάς Σου τὸν λαὸν διὰ τοῦ αἵματος τοῦ ἀμνοῦ καὶ καλῶν αὐτοὺς νὰ ἀφήσουν κάθε ἴχνος ἁμαρτίας ὀπίσω. Δώρησαι ἡμῖν χάριν νὰ ἐμπιστευόμεθα τὸν τέλειον χρόνον Σου, νὰ ὑπακούωμεν τῷ λόγῳ Σου ἀμελλητί, καὶ νὰ ἀναπαυόμεθα ἐν τῇ μείζονι λυτρώσει τῇ ἐξασφαλισθείσῃ διὰ τοῦ Χριστοῦ. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, ἐνίσχυσον τὴν ἐλπίδα ἡμῶν ἕως ὅτου ἴδωμεν τὴν πλήρη σωτηρίαν Σου πρόσωπον πρὸς πρόσωπον. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →