Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Γένεσις
Γένεση 47-48 — με τον Clarke
Άνοιγμα
Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα που προέρχεται από το Σχόλιο του Adam Clarke για ολόκληρη την Αγία Γραφή. Σε αυτές τις σελίδες ο Clarke ανοίγει το απλό νόημα της Γένεσης με θερμή ευλάβεια και πρακτική διορατικότητα, ανιχνεύοντας πώς η πιστότητα της διαθήκης του Θεού συντηρεί το σπίτι του Ιακώβ εν μέσω λιμού και μετάβασης. Το μεθοδιστικό του πνεύμα προσκαλεί κάθε πιστό στην αγιότητα μέσω της προσεκτικής ανάγνωσης της Γραφής, όπου η χάρη συναντά το καθημερινό καθήκον και οι υποσχέσεις του Θεού λάμπουν καθαρά για όλους όσους περπατούν με πίστη.
Διαβάστε
Στρέψτε τώρα στη Γένεση κεφάλαια 47 και 48. Αφήστε την αφήγηση της φροντίδας του Ιωσήφ για την οικογένειά του, τις προμήθειες του Φαραώ και τις τελικές ευλογίες του Ιακώβ να σας κατακλύσουν. Διαβάστε αργά, ακούγοντας το σταθερό έλεος που μεταφέρει τους πατριάρχες και τα σπίτια τους μέσα από δοκιμασίες προς τη γη της επαγγελίας.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Clarke ξεκινά εξετάζοντας το προσκύνημα του Ιακώβ.
Εδάφιο 9. Εδάφιο Γένεση 47:9. Οι ημέρες των ετών της παροικίας μου — מגורי megurai, της παροικίας ή περιπλάνησής μου. Ο Ιακώβ έζησε πάντα μια μεταναστευτική ή περιπλανώμενη ζωή, σε διάφορα μέρη της Χαναάν, της Μεσοποταμίας και της Αιγύπτου, σχεδόν ποτέ σε ηρεμία. και στα μέρη όπου έζησε περισσότερο, πάντα εκτεθειμένος στις κακουχίες του αγρού και της ερήμου. Η λέξη μας προσκυνητής προέρχεται από τη γαλλική pelerin και pelegrin, οι οποίες είναι διαφθαρμένες από τη λατινική peregrinus, ένας ξένος, αλλοδαπός ή ξένος, από το επίρρημα peregre, στο εξωτερικό, όχι στο σπίτι. Ο προσκυνητής ήταν ένα άτομο που έκανε ένα ταξίδι, μακρύ ή σύντομο, για κάποιο θρησκευτικό λόγο, υπομένοντας κατά τη διάρκεια του χρόνου πολλές κακουχίες και στερήσεις. Ένας πιο κατάλληλος όρος δεν θα μπορούσε να επινοηθεί για να εκφράσει τη ζωή του Ιακώβ, και το κίνητρο που τον ώθησε να ζήσει μια τέτοια ζωή. Εκτός από το ταξίδι του στην Παδάν-αράμ ή Μεσοποταμία, το κύριο μέρος των ταξιδιών του ήταν κυρίως προσκυνήματα, που αναλήφθηκαν κατά την πορεία της πρόνοιας του Θεού για θρησκευτικό λόγο. Δεν έφτασαν στην — ζωή των πατέρων μου — Ο Ιακώβ έζησε συνολικά εκατόν σαράντα επτά χρόνια. Ο Ισαάκ ο πατέρας του έζησε εκατόν ογδόντα. και ο Αβραάμ ο παππούς του, εκατόν εβδομήντα πέντε. Αυτές ήταν ημέρες ετών σε σύγκριση με τις ζωές των προηγούμενων πατριαρχών, μερικοί από τους οποίους έζησαν σχεδόν δέκα αιώνες!Στη συνέχεια αξιολογεί τα διοικητικά μέτρα του Ιωσήφ.
Εδάφιο 26. Εδάφιο Γένεση 47:26. Και ο Ιωσήφ το έκανε νόμο — Ότι ο λαός θα κατείχε τη γη του από τον βασιλιά, και θα του έδινε το πέμπτο μέρος της παραγωγής ως ετήσιο φόρο. Πέρα από αυτό φαίνεται ότι ο βασιλιάς δεν είχε άλλες απαιτήσεις. Όλη αυτή η συμπεριφορά του Ιωσήφ έχει επικριθεί τόσο έντονα από ορισμένους όσο και επαινεθεί από άλλους. Είναι φυσικό οι άνθρωποι να πέφτουν σε ακρότητες επιτιθέμενοι ή υπερασπιζόμενοι οποιαδήποτε θέση. Οι νηφάλιοι και συνετοί άνθρωποι θα εξετάσουν τι έκανε ο Ιωσήφ με θεϊκή εντολή ως προφήτης του Θεού, και τι έκανε απλώς ως πολιτικός από τις περιστάσεις της υπόθεσης, την κατάσταση των καιρών και τον χαρακτήρα των ανθρώπων στους οποίους προήδρευε. Όταν αυτό γίνει αμερόληπτα, θα δούμε πολλούς λόγους να λατρεύουμε τον Θεό, να επαινούμε τον άνθρωπο, και ίσως σε ορισμένες περιπτώσεις να επικρίνουμε τον υπουργό. Ο Ιωσήφ δεν παρουσιάζεται ποτέ ως αλάθητος προφήτης του Θεού. Ήταν ένα τιμημένο όργανο στα χέρια του Θεού για τη σωτηρία δύο εθνών από την πλήρη καταστροφή, και ειδικά για τη διατήρηση αυτής της οικογένειας από την οποία επρόκειτο να προέλθει ο Μεσσίας, και για τη διαιώνιση της αληθινής θρησκείας μεταξύ τους. Με αυτόν τον χαρακτήρα εκπροσωπείται στις ιερές σελίδες. Η συμπεριφορά του ως πρωθυπουργού του Φαραώ ήταν ισχυρά ενδεικτική ενός βαθύ και ολοκληρωμένου πολιτικού, ο οποίος είχε υψηλές αντιλήψεις περί προνομίων, οι οποίες τον οδήγησαν να χρησιμοποιήσει κάθε συνετό μέσο για να μεγαλώσει τον κύριό του, και ταυτόχρονα να κάνει αυτό που έκρινε καλύτερο συνολικά για τον λαό που κυβερνούσε. Βλέπε το συμπέρασμα του 50ου κεφαλαίου. Γένεση 50:26. Γένεση 50:26.Ο Clarke στη συνέχεια εξερευνά την ευλογία του Εφραίμ και του Μανασσή.
Εδάφιο 14. Εδάφιο Γένεση 48:14. Ο Ισραήλ άπλωσε το δεξί του χέρι, κ.λπ. — Η τοποθέτηση χεριών στο κεφάλι χρησιμοποιούνταν πάντα μεταξύ των Εβραίων στην ευλογία, στον ορισμό ανδρών σε οποιοδήποτε αξίωμα, και στην καθιέρωση επίσημων θυσιών. Αυτή είναι η πρώτη φορά που το βρίσκουμε να αναφέρεται, αλλά το διαβάζουμε συχνά αργότερα. Βλέπε Αριθμοί 27:18, Αριθμοί 27:23. Δευτερονόμιο 34:9. Ματθαίος 19:13, Ματθαίος 19:15. Πράξεις 6:6. 1 Τιμόθεο 4:14. Ο Ιακώβ έβαλε το δεξί του χέρι στο κεφάλι του νεότερου, το οποίο μας λέγεται ότι έκανε εν γνώσει του — γνωρίζοντας καλά τι έκανε, διότι (ή αν και) ο Μανασσής ήταν ο πρωτότοκος, γνωρίζοντας από το Πνεύμα της προφητείας ότι η γενιά του Εφραίμ θα ήταν πιο ισχυρή από αυτή του Μανασσή.
Σκεφτείτε
Ο Clarke τονίζει το καθήκον του σεβασμού προς τους γονείς και τους πατριάρχες.
Το αξίωμα αυτής της πιο απαράδεκτης έκφρασης θαυμασμού είναι ότι 'τα παιδιά που έχουν ανέλθει σε ευμάρεια δεν είναι υποχρεωμένα να σέβονται τους γονείς τους όταν αυτοί έχουν περιέλθει σε δυσχερή θέση, και έχουν καταβληθεί από το βάρος των ετών και των ασθενειών μέχρι τον τάφο. και αν τους αναγνώριζαν και τους σέβονταν, αυτό θα ήταν σημάδι εξαιρετικής καλοσύνης, και θα ήταν πολύ αξιέπαινο'. Θα έπρεπε θέσεις αυτού του είδους να περάσουν χωρίς επίπληξη; Δεν το νομίζω. Από τον νόμο του Θεού και της φύσης ο Ιωσήφ ήταν εξίσου υποχρεωμένος να δείξει στον ετοιμοθάνατο πατέρα του αυτόν τον υιικό σεβασμό, όσο ήταν να σέβεται τον βασιλιά του, ή να λατρεύει τον Θεό του. Όσο για εμένα, πρέπει να ομολογήσω ελεύθερα ότι δεν βλέπω τίποτα ιδιαίτερα αξιαγάπητο σε αυτό το μέρος της συμπεριφοράς του Ιωσήφ. απλώς εκπλήρωσε ένα καθήκον που ο Θεός, η φύση, η ευπρέπεια και η κοινή λογική, απαιτούσαν επιτακτικά από αυτόν, και όλους όσοι βρίσκονται στις περιστάσεις του, να εκπληρώσουν.Κλείνει επιβεβαιώνοντας την κυρίαρχη χάρη που προτιμά τον νεότερο.
Η χάρη που μεταστρέφει την ψυχή προέρχεται σίγουρα από το απλό έλεος του Θεού, χωρίς κανένα αξίωμα από την πλευρά του ανθρώπου. και μια επάρκεια αυτής προσφέρεται σε κάθε άνθρωπο, Τίτο 2:11-12. Αλλά δεν είναι λιγότερο βέβαιο ότι ο Θεός αγαπά περισσότερο εκείνους που είναι πιο πιστοί σε αυτή τη χάρη.
Απαντήστε
Σε ποιο σημείο του δικού σας προσκυνήματος χρειάζεστε περισσότερο να εμπιστευτείτε τη σταθερή πρόνοια του Θεού; Πώς θα μπορούσατε να δείξετε πρακτικό σεβασμό σε όσους σας προηγήθηκαν στην πίστη; Σε ποιον τομέα σας καλεί ο Θεός να λάβετε χάρη που επιλέγει το απροσδόκητο για τη δόξα Του;
Προσευχηθείτε
Ελεήμων Θεέ, σε ευχαριστούμε για την πιστή μαρτυρία της Γραφής που άνοιξε τόσο απλά ο Clarke. Χάρισε μας καρδιές να δεχτούμε τα ελέη της διαθήκης σου με την ίδια εμπιστοσύνη που έδειξε ο Ιακώβ. Δίδαξέ μας πρακτική αγιότητα στα οικογενειακά καθήκοντα και στη δημόσια υπηρεσία, ώστε να τιμούμε όσους έφεραν την πίστη πριν από εμάς. Είθε η ίδια χάρη που στήριξε τους πατριάρχες να μας ενδυναμώσει να περπατήσουμε άξια της κλήσης μας, μέσω του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →