← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λευιτικόν

Λευιτικόν 1-2 — με τον Ματθαίο Χένρι

Λευιτικόν 1-2Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το κλασικό υπόμνημα του Ματθαίου Χένρι ανοίγει ένα παράθυρο στο θυσιαστικό σύστημα της αρχαίας Ισραήλ, αποκαλύπτοντας πώς κάθε λεπτομέρεια στο Λευιτικόν δείχνει πέρα από την τελετουργία στη σχέση με τον Θεό. Στα πρώτα δύο κεφάλαια ο Χένρι ανιχνεύει τις θεϊκές οδηγίες για τις ολοκαυτώσεις και τις προσφορές σιτηρών, δείχνοντας τόσο τον άμεσο σκοπό τους για τον Ισραήλ όσο και τη διαρκή ευαγγελική σημασία τους. Η προσεκτική ερμηνεία του μας καλεί να σκεφτούμε πώς η λατρεία που τιμά τον Θεό πρέπει να προσφέρεται εκουσίως, καθαρά και σύμφωνα με τον λόγο του. Καθώς ακούμε σήμερα τη φωνή του Χένρι, μας υπενθυμίζεται ότι η αληθινή ευσέβεια απαιτεί ακόμη το καλύτερο που έχουμε και ολόκληρη την καρδιά πίσω από κάθε δώρο. Ας μας οδηγήσουν οι στοχασμοί του πιο κοντά στην τέλεια προσφορά του Χριστού και στις ζωντανές θυσίες που καλούμαστε να προσφέρουμε.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε αργά και προσευχητικά τα κεφάλαια 1 και 2 του Λευιτικού. Προσέξτε τις προσεκτικές οδηγίες που δίνονται για κάθε είδος προσφοράς και την επαναλαμβανόμενη έμφαση σε ό,τι είναι αποδεκτό στον Κύριο. Αφήστε το κείμενο να αφυπνίσει τόσο τον σεβασμό για την αγιότητα του Θεού όσο και την ευγνωμοσύνη για την πρόσβαση που παρέχει μέσω της θυσίας. Καθώς διαβάζετε, ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά σας για τις γνώσεις που θα φέρει ο Ματθαίος Χένρι από τα ίδια αυτά κεφάλαια.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά καθιερώνοντας τη θεϊκή πηγή και τον σκοπό των θυσιαστικών νόμων. Παρατηρήστε εδώ, 1. Θεωρείται δεδομένο ότι οι άνθρωποι θα είχαν την τάση να φέρνουν προσφορές στον Κύριο. Το ίδιο το φως της φύσης κατευθύνει τον άνθρωπο, με κάποιον τρόπο, να τιμά τον Δημιουργό του και να του αποδίδει φόρο τιμής ως Κυρίου του. Η αποκαλυπτική θρησκεία υποθέτει ότι η φυσική θρησκεία είναι αρχαίος και πρώιμος θεσμός, αφού η πτώση είχε κατευθύνει τους ανθρώπους να δοξάζουν τον Θεό με θυσία, που ήταν σιωπηρή ομολογία ότι είχαν λάβει τα πάντα από τον Θεό ως πλάσματα και ότι είχαν χάσει τα πάντα σε αυτόν ως αμαρτωλοί. Μια συνείδηση πλήρως πεπεισμένη για εξάρτηση και ενοχή θα ήταν πρόθυμη να έρθει ενώπιον του Θεού με χιλιάδες κριάρια, Μιχαίας 6,6-7. 2. Έχει προβλεφθεί ώστε οι άνθρωποι να μην παρασύρονται από τις δικές τους φαντασιώσεις ούτε να γίνονται μάταιοι στις φαντασιώσεις και τις εφευρέσεις τους σχετικά με τις θυσίες τους, μήπως, ενώ προσποιούνται ότι τιμούν τον Θεό, πραγματικά τον ατιμάσουν και κάνουν κάτι ανάξιο γι' αυτόν. Επομένως, όλα κατευθύνονται να γίνονται με την πρέπουσα ευπρέπεια, σύμφωνα με ορισμένο κανόνα και έτσι ώστε οι θυσίες να είναι πιο σημαντικές τόσο για τη μεγάλη θυσία εξιλέωσης που ο Χριστός επρόκειτο να προσφέρει στον πλήρη καιρό όσο και για τις πνευματικές θυσίες ευχαριστίας που οι πιστοί θα πρόσφεραν καθημερινά. 3. Ο Θεός έδωσε αυτούς τους νόμους στον Ισραήλ μέσω του Μωυσή· τίποτα δεν επαναλαμβάνεται συχνότερα από αυτό, Ο Κύριος μίλησε στον Μωυσή λέγοντας, Μίλα στα παιδιά του Ισραήλ. Ο Θεός θα μπορούσε να το είχε πει ο ίδιος στα παιδιά του Ισραήλ, όπως έκανε με τις δέκα εντολές· αλλά επέλεξε να το παραδώσει σε αυτούς μέσω του Μωυσή, επειδή είχαν ζητήσει να μην τους μιλήσει πλέον ο ίδιος, και είχε σχεδιάσει ώστε ο Μωυσής, πάνω από όλους τους προφήτες, να είναι τύπος του Χριστού, μέσω του οποίου ο Θεός θα μιλούσε σε εμάς αυτές τις έσχατες ημέρες, Εβραίους 1,2. Μέσω άλλων προφητών ο Θεός έστελνε μηνύματα στον λαό του, αλλά μέσω του Μωυσή τους έδωσε νόμους· και γι' αυτό ήταν κατάλληλος να τον προτυπώσει σε αυτόν στον οποίο ο Πατέρας έχει δώσει όλη την κρίση. Επιπλέον, ο θησαυρός της θείας αποκάλυψης έπρεπε πάντα να τοποθετείται σε πήλινα σκεύη, ώστε η πίστη μας να δοκιμάζεται και η υπεροχή της δύναμης να είναι του Θεού. 4. Ο Θεός μίλησε σε αυτόν από τη σκηνή. Μόλις η δόξα κατέλαβε τη νέα κατοικία της, σε ένδειξη αποδοχής όσων έγιναν, ο Θεός μίλησε με τον Μωυσή από το ιλαστήριο, ενώ αυτός περίμενε έξω από το καταπέτασμα, ή μάλλον στην πόρτα, ακούγοντας μόνο φωνή· και είναι πιθανό ότι έγραψε όσα άκουσε εκείνη τη στιγμή, για να αποφευχθεί οποιοδήποτε λάθος ή ολίσθηση μνήμης στην επανάληψή του. Η σκηνή στήθηκε για να είναι τόπος κοινωνίας μεταξύ του Θεού και του Ισραήλ· εκεί, όπου εκτελούσαν τις υπηρεσίες τους προς τον Θεό, ο Θεός αποκάλυπτε το θέλημά του σε αυτούς. Έτσι, μέσω του λόγου και της προσευχής, έχουμε τώρα κοινωνία με τον Πατέρα και με τον Υιό αυτού Ιησού Χριστό, Πράξεις 6,4. Όταν μιλούμε στον Θεό πρέπει να επιθυμούμε να ακούσουμε από αυτόν και να θεωρούμε μεγάλη εύνοια ότι ευαρεστείται να μας μιλήσει. Ο Κύριος κάλεσε τον Μωυσή, όχι να πλησιάσει (υπό εκείνη τη διαθήκη, ακόμη και ο Μωυσής έπρεπε να κρατήσει απόσταση), αλλά να προσέξει και να ακούσει όσα θα λέγονταν. Ένα γράμμα μικρότερο από το συνηθισμένο στην εβραϊκή λέξη για το κάλεσε, μας λένε οι Ιουδαίοι κριτικοί, υποδηλώνει ότι ο Θεός μίλησε με ήσυχη μικρή φωνή. Ο ηθικός νόμος δόθηκε με τρόμο από ένα φλεγόμενο βουνό με βροντές και αστραπές· αλλά ο θεραπευτικός νόμος της θυσίας δόθηκε πιο ήπια από ιλαστήριο, επειδή αυτός ήταν τύπος της χάριτος του ευαγγελίου, που είναι η διακονία ζωής και ειρήνης. Ο Χένρι στη συνέχεια περιγράφει λεπτομερώς τις απαιτήσεις για ολοκαύτωμα από το κοπάδι. Αν κάποιος ήταν πλούσιος και μπορούσε να το αντέξει, υποτίθεται ότι θα έφερνε την ολοκαύτωσή του, με την οποία σχεδίαζε να τιμήσει τον Θεό, από το κοπάδι των μεγαλύτερων ζώων. Εκείνος που θεωρεί ότι ο Θεός είναι ο καλύτερος θα αποφασίσει να δώσει σε αυτόν το καλύτερο που έχει, αλλιώς δεν του δίνει τη δόξα που του οφείλεται στο όνομά του. Τώρα, αν κάποιος αποφάσιζε να σφάξει έναν ταύρο, όχι για ψυχαγωγία της οικογένειας και των φίλων του, αλλά για θυσία στον Θεό του, αυτοί οι κανόνες πρέπει να τηρούνται θρησκευτικά:—1. Το ζώο που προσφέρεται πρέπει να είναι αρσενικό, άψογο και το καλύτερο που είχε στο βοσκοτόπι του. Εφόσον προορίζεται καθαρά για την τιμή εκείνου που είναι άπειρα τέλειος, πρέπει να είναι το πιο τέλειο στο είδος του. Αυτό σήμαινε την πλήρη δύναμη και καθαρότητα που υπήρχαν στον Χριστό, τη θυσία που πέθαινε, και την ειλικρίνεια της καρδιάς και την άμεμπτη ζωή που πρέπει να υπάρχουν στους χριστιανούς, οι οποίοι προσφέρονται στον Θεό ως ζωντανές θυσίες. Αλλά, κυριολεκτικά, στον Ιησού Χριστό δεν υπάρχει ούτε αρσενικό ούτε θηλυκό· ούτε κάποιο φυσικό ελάττωμα στο σώμα αποτελεί εμπόδιο στην αποδοχή μας από τον Θεό, αλλά μόνο τα ηθικά ελαττώματα και οι παραμορφώσεις που εισήγαγε η αμαρτία στην ψυχή. 2. Ο ιδιοκτήτης πρέπει να το προσφέρει εκουσίως. Ό,τι γίνεται στη θρησκεία, ώστε να ευαρεστεί τον Θεό, πρέπει να γίνεται χωρίς άλλον καταναγκασμό από αυτόν της αγάπης. Ο Θεός δέχεται τον πρόθυμο λαό και τον πρόθυμο δότη. Ο Άινσγουορθ και άλλοι το διαβάζουν, όχι ως την αρχή, αλλά ως τον σκοπό της προσφοράς: «Ας το προσφέρει για την ευνοϊκή αποδοχή του ενώπιον του Κυρίου. Ας προτείνει αυτό στον εαυτό του ως σκοπό του στην προσφορά της θυσίας του, και ας έχει το βλέμμα του σταθερά στραμμένο σε αυτόν τον σκοπό—ώστε να γίνει δεκτός από τον Κύριο.» Μόνο εκείνοι θα βρουν αποδοχή που ειλικρινά επιθυμούν και σχεδιάζουν αυτό σε όλες τις θρησκευτικές υπηρεσίες τους, Β΄ Κορινθίους 5,9. 3. Πρέπει να προσφέρεται στην πόρτα της σκηνής, όπου βρισκόταν ο χάλκινος βωμός των ολοκαυτωμάτων, που αγίαζε το δώρο, και όχι αλλού. Πρέπει να το προσφέρει στην πόρτα, ως ανάξιος να εισέλθει, και ομολογώντας ότι δεν υπάρχει είσοδος για αμαρτωλό στη διαθήκη και την κοινωνία με τον Θεό, παρά μόνο μέσω θυσίας· αλλά πρέπει να το προσφέρει στη σκηνή της συναγωγής, σε ένδειξη της κοινωνίας του με ολόκληρη την εκκλησία του Ισραήλ ακόμη και σε αυτή την προσωπική υπηρεσία. 4. Ο προσφέρων πρέπει να βάλει το χέρι του στο κεφάλι της προσφοράς του, εδ. 4. «Πρέπει να βάλει και τα δύο χέρια του,» λένε οι Ιουδαίοι διδάσκαλοι, «με όλη του τη δύναμη, ανάμεσα στα κέρατα του ζώου,» σημαίνοντας έτσι, (1.) Τη μεταφορά όλου του δικαιώματός του και του ενδιαφέροντός του στο ζώο, στον Θεό, πραγματικά, και με χειροπιαστή παράδοση, παραδίδοντάς το στην υπηρεσία του. (2.) Ομολογία ότι άξιζε να πεθάνει και θα ήταν πρόθυμος να πεθάνει αν ο Θεός το απαιτούσε, για την εξυπηρέτηση της τιμής του και την απόκτηση της εύνοιάς του. (3.) Εξάρτηση από τη θυσία, ως θεσμισμένος τύπος της μεγάλης θυσίας στην οποία επρόκειτο να τεθεί η ανομία όλων μας. Τη μυστική σημασία των θυσιών, και ιδιαίτερα αυτής της τελετής, μερικοί νομίζουν ότι εννοεί ο απόστολος με τη διδασκαλία της επιθέσεως των χειρών (Εβραίους 6,2), που προτύπωνε την ευαγγελική πίστη. Η τοποθέτηση του χεριού του προσφέροντος στο κεφάλι της προσφοράς σήμαινε την επιθυμία και την ελπίδα του ότι θα γινόταν δεκτή από αυτόν για να κάνει εξιλέωση γι' αυτόν. Αν και οι ολοκαυτώσεις δεν είχαν σχέση με κάποια συγκεκριμένη αμαρτία, όπως η προσφορά για αμαρτία, ωστόσο επρόκειτο να κάνουν εξιλέωση για την αμαρτία γενικά· και εκείνος που έβαζε το χέρι του στο κεφάλι ολοκαυτώματος έπρεπε να ομολογήσει ότι είχε παραλείψει όσα έπρεπε να κάνει και είχε κάνει όσα δεν έπρεπε, και να προσευχηθεί ώστε, αν και άξιζε να πεθάνει ο ίδιος, ο θάνατος της θυσίας του να γίνει δεκτός για την εξιλέωση της ενοχής του. 5. Η θυσία έπρεπε να σφαγιαστεί από τους ιερείς ή τους Λευίτες, ενώπιον του Κυρίου, δηλαδή με ευλαβικό θρησκευτικό τρόπο και με το βλέμμα στον Θεό και την τιμή του. Αυτό σήμαινε ότι ο Κύριός μας Ιησούς επρόκειτο να κάνει την ψυχή ή τη ζωή του προσφορά για αμαρτία. Ο Μεσσίας ο άρχοντας έπρεπε να αποκοπεί ως θυσία, αλλά όχι για τον εαυτό του, Δανιήλ 9,26. Σήμαινε επίσης ότι στους χριστιανούς, που είναι ζωντανές θυσίες, το κτηνώδες μέρος πρέπει να θανατωθεί ή να σκοτωθεί, η σάρκα να σταυρωθεί με τις διεφθαρμένες επιθυμίες και τα πάθη της και όλες τις ορέξεις της απλής ζωώδους ζωής. 6. Οι ιερείς έπρεπε να ραντίσουν το αίμα στον βωμό (εδ. 5)· διότι, το αίμα όντας η ζωή, αυτό ήταν που έκανε εξιλέωση για την ψυχή. Αυτό σήμαινε την άμεση και πραγματική μέριμνα που είχε ο Κύριός μας Ιησούς για την ικανοποίηση της δικαιοσύνης του Πατέρα του και την εξασφάλιση της προσβεβλημένης τιμής του, με την έκχυση του αίματός του· προσφέρθηκε άσπιλος στον Θεό. Σήμαινε επίσης την ειρήνευση και τον καθαρισμό των συνειδήσεών μας με τον ραντισμό του αίματος του Ιησού Χριστού επάνω τους με πίστη, Α΄ Πέτρου 1,2· Εβραίους 10,22. 7. Το ζώο έπρεπε να γδαρθεί και να κοπεί ευπρεπώς σε διάφορα μέλη ή κομμάτια, σύμφωνα με την τέχνη του χασάπη· και στη συνέχεια όλα τα κομμάτια, με το κεφάλι και το λίπος (τα πόδια και τα εντόσθια πλυμένα πρώτα), έπρεπε να καούν μαζί στον βωμό, εδ. 6-9. «Αλλά για ποιο σκοπό,» θα έλεγαν κάποιοι, «ήταν αυτή η σπατάλη; Γιατί να καεί όλο αυτό το καλό κρέας, που θα μπορούσε να δοθεί στους φτωχούς και να εξυπηρετήσει τις πεινασμένες οικογένειές τους για φαγητό για πολύ καιρό, να καεί μαζί σε στάχτες;» Έτσι ήταν το θέλημα του Θεού· και δεν είναι δικό μας να αντιλέξουμε ή να βρούμε λάθος σε αυτό. Όταν καίγονταν για την τιμή του Θεού, σε υπακοή στην εντολή του και για να σημάνουν πνευματικές ευλογίες, ήταν πραγματικά καλύτερα δαπανημένα και απαντούσαν καλύτερα στον σκοπό της δημιουργίας τους, παρά όταν χρησιμοποιούνταν ως τροφή για τον άνθρωπο. Ποτέ δεν πρέπει να θεωρούμε χαμένο ό,τι δαπανάται για τον Θεό. Η καύση της θυσίας σήμαινε τα οξέα παθήματα του Χριστού και τις ευλαβείς διαθέσεις με τις οποίες, ως άγιο πυρ, οι χριστιανοί πρέπει να προσφέρουν τον εαυτό τους, όλο το πνεύμα, την ψυχή και το σώμα, στον Θεό. 8. Λέγεται ότι αυτό είναι προσφορά ευάρεστης οσμής, ή οσμής αναπαύσεως, στον Κύριο. Η καύση της σάρκας είναι από μόνη της άνοστη· αλλά αυτή, ως πράξη υπακοής σε θεία εντολή και τύπος του Χριστού, ήταν ευάρεστη στον Θεό: συμφιλιώθηκε με τον προσφέροντα και ο ίδιος έλαβε ευαρέσκεια σε αυτή τη συμφιλίωση. Αναπαύθηκε και ανανεώθηκε με αυτούς τους θεσμούς της χάριτός του, όπως, στην αρχή, με τα έργα της δημιουργίας του (Έξοδος 31,17), ευφραινόμενος σε αυτά, Ψαλμός 104,31. Η προσφορά του εαυτού του από τον Χριστό στον Θεό λέγεται ότι είναι ευωδίας ευάρεστης (Εφεσίους 5,2), και οι πνευματικές θυσίες των χριστιανών λέγονται ότι είναι αποδεκτές στον Θεό, μέσω του Χριστού, Α΄ Πέτρου 2,5. Ο Χένρι συνεχίζει με τις διατάξεις για προσφορές από το κοπάδι ή τα πτηνά. Εδώ έχουμε τους νόμους σχετικά με τις ολοκαυτώσεις, που ήταν από το κοπάδι ή από τα πτηνά. Εκείνοι της μεσαίας τάξης, που δεν μπορούσαν καλά να προσφέρουν ταύρο, θα έφερναν πρόβατο ή κατσίκι· και εκείνοι που δεν μπορούσαν να κάνουν ούτε αυτό θα γίνονταν δεκτοί από τον Θεό αν έφερναν τρυγόνι ή περιστέρι. Διότι ο Θεός, στον νόμο του και στο ευαγγέλιό του, καθώς και στην πρόνοιά του, λαμβάνει υπόψη τους φτωχούς. Είναι αξιοσημείωτο ότι τα πλάσματα που επιλέχθηκαν για θυσία ήταν τα πιο ήπια και πράα, αβλαβή και αβλαβή, για να προτυπώσουν την αθωότητα και την πραότητα που υπήρχαν στον Χριστό, και για να διδάξουν την αθωότητα και την πραότητα που πρέπει να υπάρχουν στους χριστιανούς. Δίνονται εδώ οδηγίες, 1. Σχετικά με τις ολοκαυτώσεις του κοπαδιού, εδ. 10. Ο τρόπος διαχείρισης αυτών είναι πολύ παρόμοιος με εκείνον των ταύρων· μόνο που διατάσσεται εδώ η θυσία να σφαγιαστεί στην πλευρά του βωμού προς βορράν, που, αν και αναφέρεται μόνο εδώ, πιθανότατα έπρεπε να τηρείται και για τον προηγούμενο και για άλλες θυσίες. Ίσως σε εκείνη την πλευρά του βωμού υπήρχε ο μεγαλύτερος κενός χώρος και χώρος για τους ιερείς να στραφούν. Παρατηρήθηκε παλαιότερα ότι ο καλός καιρός έρχεται από τον βορρά και ότι ο βόρειος άνεμος διώχνει τη βροχή· και με αυτές τις θυσίες οι καταιγίδες της οργής του Θεού διασκορπίζονται και το φως του προσώπου του Θεού αποκτάται, που είναι πιο ευχάριστο από τον πιο φωτεινό καιρό. 2. Σχετικά με εκείνες των πτηνών. Πρέπει να είναι είτε τρυγόνια (και, αν ναι, «πρέπει να είναι γέρικα τρυγόνια,» λένε οι Ιουδαίοι), ή περιστέρια, και, αν ναι, πρέπει να είναι νεαρά περιστέρια. Ό,τι ήταν πιο αποδεκτό στα τραπέζια των ανθρώπων πρέπει να φέρεται στον βωμό του Θεού. Στην προσφορά αυτών των πτηνών, (1.) Το κεφάλι πρέπει να αποκοπεί, «εντελώς,» λένε κάποιοι· άλλοι νομίζουν μόνο τσιμπημένο, ώστε να σκοτωθεί το πουλί, και όμως να αφήσει το κεφάλι κρεμασμένο στο σώμα. Αλλά φαίνεται πιο πιθανό ότι έπρεπε να διαχωριστεί εντελώς, διότι έπρεπε να καεί πρώτα. (2.) Το αίμα έπρεπε να στραγγιστεί στην πλευρά του βωμού. (3.) Τα εντόσθια με τα φτερά έπρεπε να πεταχτούν στον σωρό των σκουπιδιών. (4.) Το σώμα έπρεπε να ανοιχτεί, να ραντιστεί με αλάτι και στη συνέχεια να καεί στον βωμό. «Αυτή η θυσία πτηνών,» λένε οι Ιουδαίοι, «ήταν μία από τις πιο δύσκολες υπηρεσίες που είχαν να κάνουν οι ιερείς,» για να διδάξει εκείνους που υπηρετούν σε ιερά πράγματα να είναι εξίσου φροντισμένοι για τη σωτηρία των φτωχών όσο και για εκείνη των πλουσίων, και ότι οι υπηρεσίες των φτωχών είναι εξίσου αποδεκτές στον Θεό, αν προέρχονται από ευθεία καρδιά, όπως οι υπηρεσίες των πλουσίων, διότι δέχεται σύμφωνα με ό,τι έχει ο άνθρωπος, και όχι σύμφωνα με ό,τι δεν έχει, Β΄ Κορινθίους 8,12. Τα τρυγόνια ή τα νεαρά περιστέρια του φτωχού λέγονται εδώ ότι είναι προσφορά ευωδίας ευάρεστης, όσο και εκείνη ενός βοδιού ή ταύρου που έχει κέρατα ή οπλές. Ωστόσο, μετά από όλα, το να αγαπάμε τον Θεό με όλη μας την καρδιά και τον πλησίον μας ως τον εαυτό μας, είναι καλύτερο από όλα τα ολοκαυτώματα και τις θυσίες, Μάρκος 12,33.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χένρι στοχάζεται γιατί οι προσφορές σιτηρών ορίστηκαν για πλούσιους και φτωχούς εξίσου. Ι. Αυτό το είδος προσφορών ορίστηκε, 1. Σε συγκατάβαση προς τους φτωχούς και την ικανότητά τους, ώστε εκείνοι που ζούσαν μόνο με ψωμί και πίτες να μπορούν να προσφέρουν μια αποδεκτή προσφορά στον Θεό από αυτό που ήταν η δική τους χονδροειδής και απλή τροφή, και κάνοντας για τον βωμό του Θεού, όπως η χήρα της Σαρεπτά για τον προφήτη του, ένα μικρό κέικ πρώτα, να εξασφαλίσουν τέτοια ευλογία στο χούφτα αλεύρι στο βαρέλι και το λάδι στο δοχείο, ώστε να μην λείψει. 2. Ως κατάλληλη ομολογία του ελέους του Θεού προς αυτούς στην τροφή τους. Αυτό ήταν σαν ενοίκιο, με το οποίο μαρτυρούσαν την εξάρτησή τους από τον Θεό, την ευγνωμοσύνη τους προς αυτόν και τις προσδοκίες τους από αυτόν ως ιδιοκτήτη και γενναιόδωρο ευεργέτη, που δίνει σε όλους ζωή, πνοή και τροφή κατάλληλη. Έτσι έπρεπε να τιμούν τον Κύριο με την περιουσία τους και, σε ένδειξη ότι τρώνε και πίνουν προς δόξα του, να αφιερώνουν μέρος της τροφής και του ποτού τους στην άμεση υπηρεσία του. Εκείνοι που τώρα, με ευγνώμονα φιλάνθρωπη καρδιά, μοιράζουν το ψωμί τους στους πεινασμένους και φροντίζουν για τις ανάγκες εκείνων που στερούνται καθημερινής τροφής, και όταν τρώνε το λίπος και πίνουν το γλυκό οι ίδιοι στέλνουν μερίδες σε εκείνους για τους οποίους δεν έχει ετοιμαστεί τίποτα, προσφέρουν στον Θεό μια αποδεκτή προσφορά σιτηρών. Ο προφήτης θρηνεί ως μία από τις ολέθριες συνέπειες του λιμού ότι έτσι η προσφορά σιτηρών και η προσφορά σπονδών αποκόπηκαν από τον οίκο του Κυρίου (Ιωήλ 1,9), και το θεώρησε τη μεγαλύτερη ευλογία της αφθονίας ότι θα ήταν η αναβίωσή τους, Ιωήλ 2,14. Ο Χένρι ολοκληρώνει υπογραμμίζοντας τη σημασία της διαθήκης του αλατιού σε κάθε προσφορά. ΙΙ. Αλάτι απαιτείται σε όλες τις προσφορές τους, εδ. 13. Ο βωμός ήταν η τράπεζα του Κυρίου· και επομένως, αφού το αλάτι τοποθετείται πάντα στα τραπέζια μας, ο Θεός θα ήθελε να χρησιμοποιείται πάντα στο δικό του. Ονομάζεται το αλάτι της διαθήκης, επειδή, όπως οι άνθρωποι επιβεβαίωναν τις διαθήκες τους μεταξύ τους τρώγοντας και πίνοντας μαζί, σε όλες αυτές τις συγκεντρώσεις χρησιμοποιούνταν αλάτι, έτσι ο Θεός, δεχόμενος τα δώρα του λαού του και τρεφοντάς τους με τις θυσίες του, δειπνώντας μαζί τους και αυτοί με αυτόν (Αποκάλυψη 3,20), επιβεβαίωνε τη διαθήκη του μαζί τους. Μεταξύ των αρχαίων το αλάτι ήταν σύμβολο φιλίας. Το αλάτι για τη θυσία δεν το έφερναν οι προσφέροντες, αλλά παρεχόταν με δημόσια δαπάνη, όπως και το ξύλο, Έσδρας 7,20-22. Και υπήρχε ένας θάλαμος στην αυλή του ναού που ονομαζόταν θάλαμος του αλατιού, στον οποίο το αποθήκευαν. Μπορεί να φαγωθεί το άνοστο χωρίς αλάτι; Ο Θεός θα ήθελε με αυτό να τους υποδείξει ότι οι θυσίες τους από μόνες τους ήταν άνοστες. Οι άγιοι, που είναι ζωντανές θυσίες στον Θεό, πρέπει να έχουν αλάτι στον εαυτό τους, διότι κάθε θυσία πρέπει να αλατιστεί με αλάτι (Μάρκος 9,49,50), και ο λόγος μας πρέπει να είναι πάντα με χάρη (Κολοσσαείς 4,6), έτσι πρέπει και όλες οι θρησκευτικές μας επιτελέσεις να καρυκεύονται με αυτό το αλάτι. Ο χριστιανισμός είναι το αλάτι της γης.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Σε ποια περιοχή της ζωής μου πειράζομαι να προσφέρω στον Θεό λιγότερο από το καλύτερο; 2. Πώς η απαίτηση μιας πρόθυμης καρδιάς αναδιαμορφώνει τον τρόπο που προσεγγίζω τη λατρεία και την υπηρεσία; 3. Πού μπορεί ο Θεός να με καλεί να προσθέσω το «αλάτι» της πιστότητας της διαθήκης στις καθημερινές μου προσφορές;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ουράνιε Πατέρα, καθώς συλλογιζόμαστε τις προσφορές που διέταξες στο Λευιτικό, βλέπουμε πώς αυτές μας δείχνουν την τέλεια και τελική θυσία του Υιού σου. Με το Πνεύμα σου, χάρισέ μας πρόθυμες καρδιές να σου προσφέρουμε το καλύτερό μας χωρίς ζύμη ή ιδιοτέλεια, εμπιστευόμενοι μόνο το εξιλαστήριο έργο του Χριστού για να κάνουμε τις ζωές μας αποδεκτές σε σένα. Είθε όλα όσα προσφέρουμε να ανέβουν ως ευάρεστη οσμή που σου φέρνει δόξα. Αμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →