Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Σαμουήλ
Α' Σαμουήλ 21-22 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Ο Ματθαίος Χένρι μας καθοδηγεί μέσα από τις ταραγμένες ημέρες της πρώιμης εξορίας του Δαβίδ με ποιμαντική διορατικότητα και προσεκτική προσοχή τόσο στο ιστορικό αρχείο όσο και στα πνευματικά του μαθήματα. Σε αυτά τα κεφάλαια παρακολουθούμε τον χρισμένο βασιλιά να μειώνεται σε φυγή, αναγκασμένο να πλοηγηθεί στον κίνδυνο με ατελείς επιλογές ενώ ακόμη προσκολλάται στον Θεό που τον κάλεσε. Οι στοχασμοί του Χένρι φωτίζουν πώς ακόμη και οι πιστοί μπορούν να σκοντάψουν υπό πίεση, όμως η υπερκείμενη πρόνοια του Θεού παραμένει σταθερή. Καθώς ακολουθούμε το μονοπάτι του Δαβίδ από τη Νοβ στη Γαθ και έπειτα στη σπηλιά της Αδουλλάμ, καλούμαστε να εξετάσουμε τις δικές μας αντιδράσεις στον φόβο, την πρόνοια και την προστασία. Το σχόλιο του Χένρι μας βοηθά να διαβάσουμε αυτά τα γεγονότα όχι απλώς ως αρχαία βιογραφία αλλά ως ζωντανή διδασκαλία για κάθε πιστό που πρέπει να εμπιστευθεί τον Θεό σε εποχές αβεβαιότητας και δοκιμασίας.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε τα κεφάλαια 21 και 22 της Α' Σαμουήλ αργά και προσευχητικά. Προσέξτε τις κινήσεις του Δαβίδ από τη σκηνή στη Νοβ, τη συνάντησή του με τον Αχούς και τη συγκέντρωση οπαδών του στη σπηλιά της Αδουλλάμ. Παρατηρήστε την ένταση μεταξύ της καταδίωξης του Σαούλ και της ήσυχης πιστότητας εκείνων που βοηθούν τον Δαβίδ. Επιτρέψτε στην αφήγηση να αναδείξει τόσο την ανθρώπινη αδυναμία όσο και τη θεία φροντίδα. Καθώς διαβάζετε, ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά σας για τις γνώσεις που θα φέρει ο Ματθαίος Χένρι σε αυτά τα επεισόδια φυγής, απάτης και καταφυγίου.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ανοίγει τοποθετώντας τον Δαβίδ στη σκηνή στη Νοβ.
Εδώ, Ι. Ο Δαβίδ, σε δυσχέρεια, φεύγει στη σκηνή του Θεού, που τώρα είναι στημένη στη Νοβ, η οποία υποτίθεται ότι είναι πόλη στη φυλή του Βενιαμίν. Αφότου εγκαταλείφθηκε η Σηλώ, η σκηνή μετακινούνταν συχνά, αν και η κιβωτός παρέμενε ακόμη στην Καριαθιαρείμ. Εδώ ήρθε ο Δαβίδ στη φυγή του από την οργή του Σαούλ (εδ. 1), και απευθύνθηκε στον Αχιμέλεχ τον ιερέα. Ο προφήτης Σαμουήλ δεν μπορούσε να τον προστατεύσει, ο πρίγκιπας Ιωνάθαν δεν μπορούσε. Επομένως, καταφεύγει επόμενος στον Αχιμέλεχ τον ιερέα. Προβλέπει ότι τώρα πρέπει να γίνει εξόριστος, και γι' αυτό έρχεται στη σκηνή, 1. Για να αποχαιρετήσει συγκινητικά, γιατί δεν ξέρει πότε θα τη δει ξανά, και τίποτε δεν θα είναι πιο θλιβερό γι' αυτόν στην εξορία του από την απόστασή του από τον οίκο του Θεού και τον περιορισμό του από τις δημόσιες διατάξεις, όπως φαίνεται από πολλούς ψαλμούς του. Είχε δώσει ένα στοργικό αποχαιρετισμό στον φίλο του Ιωνάθαν, και δεν μπορεί να φύγει μέχρι να δώσει τον ίδιο στη σκηνή. 2. Για να ζητήσει τον Κύριο εκεί, και να ζητήσει καθοδήγηση από αυτόν στον δρόμο τόσο του καθήκοντος όσο και της ασφάλειας, καθώς η περίπτωσή του είναι δύσκολη και επικίνδυνη. Ότι αυτό ήταν η υπόθεσή του φαίνεται στο κεφ. κβ΄. 10, όπου λέγεται ότι ο Αχιμέλεχ ζήτησε τον Κύριο γι' αυτόν, όπως είχε κάνει παλαιότερα, εδ. 15. Είναι μεγάλη παρηγοριά για εμάς σε ημέρα θλίψης ότι έχουμε Θεό να πηγαίνουμε, στον οποίο μπορούμε να ανοίξουμε την περίπτωσή μας, και από τον οποίο μπορούμε να ζητήσουμε και να περιμένουμε καθοδήγηση.Ο Χένρι εξετάζει στη συνέχεια την ανταλλαγή του Δαβίδ με τον ιερέα.
1. Εδώ ο Δαβίδ δεν συμπεριφέρθηκε όπως ο εαυτός του. Είπε στον Αχιμέλεχ ένα χονδροειδές ψέμα, ότι ο Σαούλ του είχε διατάξει δουλειά να διεκπεραιώσει, ότι οι συνοδοί του απολύθηκαν σε τέτοιο μέρος, και ότι του είχε επιβληθεί να τηρεί μυστικότητα και γι' αυτό δεν τολμούσε να το κοινοποιήσει, ούτε καν στον ίδιο τον ιερέα. Όλα αυτά ήταν ψευδή. Τι να πούμε γι' αυτό; Η Γραφή δεν το κρύβει, και δεν τολμούμε να το δικαιολογήσουμε. Έγινε κακώς, και αποδείχθηκε με κακές συνέπειες· γιατί προκάλεσε τον θάνατο των ιερέων του Κυρίου, όπως ο Δαβίδ το ανέφερε αργότερα με μετάνοια, κεφ. κβ΄. 22. Ήταν περιττό γι' αυτόν να προσποιηθεί έτσι με τον ιερέα, γιατί μπορούμε να υποθέσουμε ότι, αν του είχε πει την αλήθεια, θα τον είχε προστατεύσει και ανακουφίσει τόσο πρόθυμα όσο ο Σαμουήλ, και θα ήξερε καλύτερα πώς να τον συμβουλεύσει και να ζητήσει τον Θεό γι' αυτόν. Οι άνθρωποι πρέπει να είναι ελεύθεροι με τους πιστούς υπουργούς τους. Ο Δαβίδ ήταν άνθρωπος μεγάλης πίστης και θάρρους, και όμως τώρα και τα δύο τον εγκατέλειψαν, και έπεσε έτσι άσχημα μέσα από φόβο και δειλία, και τα δύο οφειλόμενα στην αδυναμία της πίστης του. Αν είχε εμπιστευθεί τον Θεό σωστά, δεν θα είχε χρησιμοποιήσει μια τόσο θλιβερή αμαρτωλή στροφή όπως αυτή για τη δική του διατήρηση. Γράφεται, όχι για μίμησή μας, όχι, ούτε στις μεγαλύτερες στενοχώριες, αλλά για νουθεσία μας. Αυτός που νομίζει ότι στέκεται ας προσέχει μήπως πέσει· και ας προσευχόμαστε όλοι καθημερινά, Κύριε, μη μας οδηγήσεις σε πειρασμό. Ας πάρουμε όλοι αφορμή από αυτό για να θρηνήσουμε, (1.) Την αδυναμία και την ατέλεια των καλών ανθρώπων· οι καλύτεροι δεν είναι τέλειοι σε αυτή την πλευρά του ουρανού. Μπορεί να υπάρχει αληθινή χάρη όπου όμως υπάρχουν πολλές αποτυχίες. (2.) Την κακία των κακών καιρών, που αναγκάζει τους καλούς ανθρώπους σε τέτοιες στενοχώριες που αποδεικνύονται πειρασμοί πολύ ισχυροί γι' αυτούς. Η καταπίεση κάνει έναν σοφό άνθρωπο να ενεργεί ανόητα.Ο Χένρι ακολουθεί στη συνέχεια τον Δαβίδ στη γη των Φιλισταίων.
Ο Δαβίδ, αν και εκλεκτός βασιλιάς, είναι εδώ εξόριστος—προορισμένος να είναι κύριος τεράστιων θησαυρών, όμως ακριβώς τώρα ζητιανεύει το ψωμί του—χρισμένος στο στέμμα, και όμως εδώ αναγκασμένος να φύγει από τη χώρα του. Έτσι οι προνοίες του Θεού μερικές φορές φαίνονται να τρέχουν αντίθετα προς τις υποσχέσεις του, για τη δοκιμασία της πίστης του λαού του, και τη δόξα του ονόματός του, στην εκπλήρωση των βουλών του, παρά τις δυσκολίες που βρίσκονταν στον δρόμο. Εδώ είναι, 1. Η φυγή του Δαβίδ στη γη των Φιλισταίων, όπου ήλπιζε να κρυφτεί, και να παραμείνει απαρατήρητος στην αυλή ή στο στρατόπεδο του Αχούς βασιλιά της Γαθ, εδ. 10. Ο αγαπημένος του Ισραήλ είναι αναγκασμένος να εγκαταλείψει τη γη του Ισραήλ, και αυτός που ήταν ο μεγάλος εχθρός των Φιλισταίων (για λόγους που δεν ξέρω) πηγαίνει να ζητήσει καταφύγιο ανάμεσά τους. Φαίνεται ότι, όπως, αν και οι Ισραηλίτες τον αγαπούσαν, όμως ο βασιλιάς του Ισραήλ είχε προσωπική έχθρα εναντίον του, που τον υποχρέωσε να αφήσει τη δική του χώρα, έτσι, αν και οι Φιλισταίοι τον μισούσαν, όμως ο βασιλιάς της Γαθ είχε προσωπική καλοσύνη γι' αυτόν, εκτιμώντας την αξία του, και ίσως περισσότερο για τη θανάτωση του Γολιάθ της Γαθ, ο οποίος, μπορεί να ήταν, δεν ήταν φίλος του Αχούς. Σε αυτόν πήγε τώρα ο Δαβίδ απευθείας, ως κάποιον στον οποίο μπορούσε να εμπιστευθεί, όπως αργότερα (κεφ. κζ΄. 2, 3), και ο Αχούς δεν θα τον είχε προστατεύσει αν δεν φοβόταν να δυσαρεστήσει τον δικό του λαό. Οι διωκόμενοι του Θεού έχουν συχνά βρει καλύτερη μεταχείριση από Φιλισταίους παρά από Ισραηλίτες, στα ειδωλολατρικά θέατρα παρά στις εβραϊκές συναγωγές. Ο βασιλιάς του Ιούδα φυλάκισε τον Ιερεμία, και ο βασιλιάς της Βαβυλώνας τον απελευθέρωσε. 2. Η δυσαρέσκεια που πήραν οι υπηρέτες του Αχούς από την παρουσία του εκεί, και το παράπονό τους γι' αυτό στον Αχούς (εδ. 11): 'Δεν είναι αυτός ο Δαβίδ; Δεν είναι αυτός που θριάμβευσε επί των Φιλισταίων; μάρτυρας αυτό το βάρος του τραγουδιού που συζητιόταν τόσο πολύ, ο Σαούλ σκότωσε τις χιλιάδες του, αλλά ο Δαβίδ, αυτός ο ίδιος ο άνθρωπος, τις δεκάδες χιλιάδες του. Μάλιστα, δεν είναι αυτός που (αν η πληροφορία μας από τη γη του Ισραήλ είναι αληθινή) είναι, ή πρόκειται να γίνει, βασιλιάς της γης;' Ως τέτοιος, 'πρέπει να είναι εχθρός της χώρας μας· και είναι ασφαλές ή τιμητικό για εμάς να προστατεύσουμε ή να φιλοξενήσουμε έναν τέτοιο άνθρωπο;' Ο Αχούς ίσως τους είχε υπαινιχθεί ότι θα ήταν πολιτική να φιλοξενήσουν τον Δαβίδ, επειδή ήταν τώρα εχθρός του Σαούλ, και μπορεί να ήταν στο μέλλον φίλος τους. Είναι συνηθισμένο για τους παράνομους ενός έθνους να προστατεύονται από τους εχθρούς αυτού του έθνους. Αλλά οι υπηρέτες του Αχούς αντέτειναν στην πολιτική του, και θεώρησαν ότι δεν ήταν καθόλου κατάλληλο να μείνει ανάμεσά τους. 3. Ο φόβος που αυτό προκάλεσε στον Δαβίδ. Αν και είχε κάποιο λόγο να έχει εμπιστοσύνη στον Αχούς, όμως, όταν αντιλήφθηκε ότι οι υπηρέτες του Αχούς ήταν ζηλόφθονοι γι' αυτόν, άρχισε να φοβάται ότι ο Αχούς θα ήταν υποχρεωμένος να τον παραδώσει σε αυτούς, και φοβήθηκε πολύ (εδ. 12), και ίσως ήταν πιο ανήσυχος για τον δικό του κίνδυνο, όταν ανακαλύφθηκε έτσι, επειδή φορούσε το σπαθί του Γολιάθ, το οποίο, μπορούμε να υποθέσουμε, ήταν γνωστό στη Γαθ, και με το οποίο είχε λόγο να περιμένει ότι θα του έκοβαν το κεφάλι, όπως είχε κόψει αυτός του Γολιάθ με αυτό. Ο Δαβίδ έμαθε τώρα από την εμπειρία αυτό που μας έχει διδάξει (Ψαλμ. ριη΄. 9), ότι είναι καλύτερο να εμπιστεύεσαι στον Κύριο παρά να βάζεις εμπιστοσύνη σε πρίγκιπες. Οι άνθρωποι υψηλού βαθμού είναι ψέμα, και, αν τους κάνουμε την ελπίδα μας, μπορεί να αποδειχθούν ο φόβος μας. Ήταν αυτή την εποχή που ο Δαβίδ συνέταξε τον Ψαλμό νε΄ (Μιχτάμ, χρυσός ψαλμός), όταν οι Φιλισταίοι τον πήραν στη Γαθ, όπου αφού έδειξε ενώπιον του Θεού τις δυσχέρειές του, αποφασίζει (εδ. 3), 'Όποτε φοβάμαι θα εμπιστεύομαι σε σένα· και γι' αυτό (εδ. 11) δεν θα φοβάμαι τι μπορεί να μου κάνει ο άνθρωπος, ούτε οι γιοι των γιγάντων.' 4. Το μέσο που πήρε για να βγει από τα χέρια τους: Προσποιήθηκε τον τρελό, εδ. 13. Χρησιμοποίησε τις χειρονομίες και τους τρόπους ενός φυσικού ανόητου, ή κάποιου που είχε χάσει τα λογικά του, υποθέτοντας ότι θα ήταν αρκετά πρόθυμοι να πιστέψουν ότι η ατίμωση στην οποία είχε πέσει, και οι θλίψεις στις οποίες βρισκόταν τώρα, τον είχαν οδηγήσει σε παραφροσύνη. Αυτή η προσποίησή του δεν μπορεί να δικαιολογηθεί (ήταν ένα ταπεινό πράγμα έτσι να υποτιμήσει τον εαυτό του, και ασυνεπές με την αλήθεια έτσι να παραπλανήσει τον εαυτό του, και γι' αυτό δεν αρμόζει στην τιμή και την ειλικρίνεια ενός τέτοιου ανθρώπου όπως ο Δαβίδ)· όμως μπορεί σε κάποιο βαθμό να δικαιολογηθεί, γιατί δεν ήταν ένα ξεκάθαρο ψέμα και ήταν σαν στρατήγημα στον πόλεμο, με το οποίο επέβαλε στους εχθρούς του για τη διατήρηση της ίδιας της ζωής του. Αυτό που έκανε ο Δαβίδ εδώ με προσποίηση και για τη δική του ασφάλεια, που το έκανε εν μέρει συγχωρήσιμο, οι μεθυσμένοι το κάνουν πραγματικά, και μόνο για να ικανοποιήσουν μια βάση επιθυμία: κάνουν τον εαυτό τους ανόητο και αλλάζουν τη συμπεριφορά τους· τα λόγια και οι πράξεις τους συνήθως είναι είτε τόσο ανόητα και γελοία όσο ενός ηλίθιου είτε τόσο μανιώδη και εξωφρενικά όσο ενός τρελού, που με έχει κάνει συχνά να αναρωτιέμαι ότι ποτέ άνθρωποι με νόημα και τιμή θα επέτρεπαν στον εαυτό τους κάτι τέτοιο. 5. Η διαφυγή του με αυτόν τον τρόπο, εδ. 14, 15. Είμαι έτοιμος να σκεφτώ ότι ο Αχούς ήταν ενήμερος ότι η παραφροσύνη ήταν μόνο προσποιητή, αλλά, επιθυμώντας να προστατεύσει τον Δαβίδ (όπως βρίσκουμε αργότερα ότι ήταν πολύ ευγενικός μαζί του, ακόμη και όταν ο άρχοντας των Φιλισταίων δεν τον ευνόησε, κεφ. κη΄. 1, 2· κθ΄. 6), προσποιήθηκε στους υπηρέτες του ότι πραγματικά νόμιζε ότι ήταν τρελός, και γι' αυτό είχε λόγο να αμφισβητήσει αν ήταν ο Δαβίδ ή όχι· ή, αν ήταν, δεν χρειαζόταν να τον φοβούνται, τι κακό μπορούσε να τους κάνει τώρα που ο λόγος του είχε φύγει από αυτόν; Υποψιάζονταν ότι ο Αχούς ήταν διατεθειμένος να τον φιλοξενήσει: 'Όχι εγώ,' λέει αυτός. 'Είναι τρελός. Δεν θα έχω καμία σχέση μαζί του. Δεν χρειάζεται να φοβάστε ότι θα τον απασχολήσω, ή θα του δώσω καμία εύνοια.' Διαχειρίζεται το πράγμα αρκετά καλά όταν ρωτάει, 'Έχω ανάγκη από τρελούς; Να έρθει αυτός ο ανόητος στο σπίτι μου; Δεν θα του δείξω καμία καλοσύνη, αλλά τότε εσείς δεν θα του κάνετε κακό, γιατί, αν είναι τρελός, πρέπει να τον λυπηθείτε.' Επομένως τον έδιωξε, όπως είναι στον τίτλο του Ψαλμού λδ΄, τον οποίο ο Δαβίδ συνέταξε με αυτή την αφορμή, και είναι ένας εξαιρετικός ψαλμός, και δείχνει ότι δεν άλλαξε το πνεύμα του όταν άλλαξε τη συμπεριφορά του, αλλά ακόμη και στις μεγαλύτερες δυσκολίες και βιασύνες η καρδιά του ήταν σταθερή, εμπιστευόμενος στον Κύριο· και ολοκληρώνει αυτόν τον ψαλμό με αυτή τη διαβεβαίωση, ότι κανένας από αυτούς που εμπιστεύονται στον Θεό δεν θα είναι έρημος, αν και μπορεί να είναι, όπως ήταν τώρα αυτός, μοναχικός και θλιμμένος, διωκόμενος, αλλά όχι εγκαταλελειμμένος.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Χένρι ολοκληρώνει το τμήμα αντανακλώντας στο καταφύγιο του Δαβίδ στη σπηλιά.
Εδώ, Ι. Ο Δαβίδ καταφεύγει στη σπηλιά της Αδουλλάμ, εδ. 1. Αν ήταν φυσικό ή τεχνητό οχυρό δεν φαίνεται· είναι πιθανό ότι η πρόσβαση σε αυτό ήταν τόσο δύσκολη που ο Δαβίδ νόμιζε ότι μπορούσε, με το σπαθί του Γολιάθ, να το υπερασπιστεί ενάντια σε όλες τις δυνάμεις του Σαούλ, και γι' αυτό θάφτηκε ζωντανός σε αυτό, ενώ περίμενε να δει (και λέει εδώ, εδ. 3) τι θα έκανε ο Θεός μαζί του. Η υπόσχεση της βασιλείας συνεπαγόταν υπόσχεση διατήρησης σε αυτήν, και όμως ο Δαβίδ χρησιμοποίησε κατάλληλα μέσα για τη δική του ασφάλεια, αλλιώς θα έθετε σε πειρασμό τον Θεό. Δεν έκανε τίποτε που στόχευε στην καταστροφή του Σαούλ, αλλά μόνο για να εξασφαλίσει τον εαυτό του. Αυτός που θα μπορούσε να είχε προσφέρει μεγάλη υπηρεσία στη χώρα του ως κριτής ή στρατηγός είναι εδώ κλεισμένος σε μια σπηλιά, και πεταμένος ως σκεύος στο οποίο δεν υπήρχε ευχαρίστηση. Δεν πρέπει να θεωρούμε περίεργο αν μερικές φορές λαμπρά φώτα έτσι επισκιάζονται και κρύβονται κάτω από ένα μόδιο. Ίσως ο απόστολος αναφέρεται σε αυτό το παράδειγμα του Δαβίδ, μεταξύ άλλων, όταν μιλάει για μερικούς από τους άξιους της Παλαιάς Διαθήκης που περιπλανήθηκαν σε ερήμους, σε σπηλιές και σπηλιές της γης, Εβρ. ια΄. 38. Ήταν αυτή την εποχή που ο Δαβίδ συνέταξε τον Ψαλμό ρμβ΄, ο οποίος έχει τίτλο, Προσευχή όταν ο Δαβίδ ήταν στη σπηλιά· και εκεί παραπονιέται ότι κανένας άνθρωπος δεν θα τον γνώριζε και ότι το καταφύγιο τον εγκατέλειψε, αλλά ελπίζει ότι σύντομα οι δίκαιοι θα τον περιέβαλλαν.
Απαντήστε
Ανταπόκριση
1. Πού στις τρέχουσες συνθήκες σας αισθάνεστε την ίδια ένταση μεταξύ φόβου και πίστης που αντιμετώπισε ο Δαβίδ;
2. Πώς θα μπορούσατε να ανταποκριθείτε διαφορετικά την επόμενη φορά που η πίεση σας θα δελεάσει προς μισές αλήθειες ή αυτοπροστασία;
3. Τι σας διδάσκει η εμπειρία του Δαβίδ για την ικανότητα του Θεού να διατηρεί τους σκοπούς του ακόμη και μέσα από ατελείς επιλογές;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ φιλάνθρωπε, ὅταν ἡ θλίψις πιέζῃ ἡμᾶς σφόδρα, ἕλκυσον τὰς καρδίας ἡμῶν νὰ ζητῶμεν καταφύγιον ἐν Σοὶ μόνῳ, ἀντὶ νὰ ἐπιστηριζώμεθα εἰς τὰ ἴδια ἡμῶν σχέδια. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, φύλαξον τὰς γλώσσας ἡμῶν ἀπὸ δόλου καὶ στήριξον τὰς ψυχὰς ἡμῶν κατὰ τοῦ φόβου, ἵνα περιπατῶμεν ἐν ἀκεραιότητι καὶ ἐμπιστευώμεθα τὴν πιστήν Σου πρόνοιαν διὰ πᾶσαν ἀνάγκην. Κράτει ἡμᾶς ἐνθυμουμένους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐξαρτῶνται ἀφ’ ἡμῶν, καὶ συντήρησον ἡμᾶς διὰ τοῦ εὐαγγελίου ἕως ὅτου ἴδωμεν τὴν ἀπολύτρωσίν Σου.
Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →