Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Δανιήλ
Δανιήλ 5 — με τον Μακλάρεν
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Καλώς ήρθατε στο σημερινό μάθημα του Eterniseed που αντλείται από το κλασικό έργο Expositions of Holy Scripture του Αλεξάνδρου Μακλάρεν. Στην πραγματεία του για το Δανιήλ κεφάλαιο 5, ο Μακλάρεν αντιμετωπίζει την τελευταία νύχτα του τελευταίου βασιλιά της Βαβυλώνας και τη γραφή που τελειώνει μια αυτοκρατορία. Η ερμηνεία του μεταβαίνει από τα αμείλικτα λόγια του προφήτη στα βαθύτερα πρότυπα της άθεης ζωής που ακόμη αντηχούν στην εποχή μας. Καθώς ακούμε, καλούμαστε να αφήσουμε την αρχαία προειδοποίηση να ερευνήσει τις καρδιές μας και να αναδιατάξει τις αγάπες μας. Ας καθοδηγήσουν εμάς οι σαφείς, ατσαλένιες γνώσεις του Μακλάρεν μέσα από το κείμενο με βαρύτητα και ελπίδα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε ολόκληρο το Δανιήλ κεφάλαιο 5. Προσέξτε την ξαφνική μετάβαση από τη βασιλική ευωχία στον τρόμο, τα ξεχασμένα μαθήματα του παρελθόντος και τη μυστηριώδη γραφή στον τοίχο. Αφήστε την αφήγηση να ξεδιπλωθεί χωρίς βιασύνη, επιτρέποντας σε κάθε σκηνή να μιλήσει. Όταν τελειώσετε, επιστρέψτε εδώ έτοιμοι να μελετήσουμε μαζί την ερμηνεία του Μακλάρεν.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μακλάρεν ανοίγει σημειώνοντας τον αυστηρό τόνο του Δανιήλ προς τον βασιλιά.
Ο τόνος του Δανιήλ είναι αισθητά αυστηρός. Δεν έχει ευλαβικό πρόλογο, ούτε απαλύνει το μήνυμά του. Τα λόγια του είναι σαν να έχουν χαραχθεί με ατσάλι στον βράχο. Απομακρύνει με αδιάκριτη περιφρόνηση τις υποσχέσεις για χυδαίες διακοσμήσεις και τιμές και πηγαίνει κατευθείαν στο έργο του να ξυπνήσει μια νωθρή συνείδηση.Στη συνέχεια εξετάζει την πρώτη κατηγορία της κατηγορίας, την άρνηση να μάθει από το παράδειγμα του Ναβουχοδονόσορ.
Η Βαβυλώνα ήταν η ενσάρκωση και ο τύπος της άθεης παγκόσμιας δύναμης, και ο Βαλτάσαρ ήταν η ενσάρκωση του πνεύματος που δημιούργησε τη Βαβυλώνα. Έτσι η κατηγορία του Δανιήλ συγκεντρώνει τις κύριες μορφές αμαρτίας που προσκολλώνται σε κάθε άθεη εθνική ή ατομική ζωή. Και αρχίζει με εκείνη την επιπόλαιη επιπολαιότητα που δεν μαθαίνει τίποτα από το παράδειγμα. Η μοίρα του Ναβουχοδονόσορ θα μπορούσε να διδάξει στους διαδόχους του τι προέκυψε από την αλαζονεία που ξεχνά τον Θεό και την απόδοση της επιτυχίας στον εαυτό· και η αποκατάστασή του θα μπορούσε να είναι ένα μάθημα αντικειμένου για να διδάξει ότι η ευλαβής αναγνώριση του Υψίστου ως κυρίαρχου ήταν η αρχή της ευημερίας και της σωφροσύνης ενός βασιλιά. Αλλά ο Βαλτάσαρ γνώριζε όλα αυτά και τα αγνόησε όλα. Ήταν μοναδικός σε αυτό; Δεν είναι γεμάτος ο κόσμος από παραδείγματα της καταστροφής που συνοδεύει την αθεΐα, τα οποία όμως δεν εμποδίζουν ούτε έναν άθεο άνθρωπο στην πορεία του; Τα ναυάγια βρίσκονται πυκνά στην ακτή, αλλά οι σπασμένες πλευρές και οι γυμνοί σκελετοί τους δεν είναι προειδοποιήσεις αρκετές για να κρατήσουν χίλια άλλα πλοία από το να κατευθυνθούν κατευθείαν στους υφάλους. Για αυτές τις άθεες ζωές ισχύει: «Αυτή η οδός τους είναι η ανοησία τους· όμως οι απόγονοί τους εγκρίνουν τα λόγια τους» και τις πράξεις τους, και τα λένε και τα κάνουν ξανά. Η ανικανότητα να μάθει από το παράδειγμα είναι σημάδι άθεων ζωών.Στη συνέχεια, ο Μακλάρεν αποκαλύπτει την ριζική αμαρτία της ύψωσης του εαυτού εναντίον του Κυρίου του ουρανού.
Περαιτέρω, ο Βαλτάσαρ «ύψωσε» τον εαυτό του «εναντίον του Κυρίου του ουρανού» και «δεν δόξασε Εκείνον στον οποίο ήταν η πνοή του και του οποίου ήταν όλοι οι δρόμοι του». Η ίδια η ουσία κάθε αμαρτίας είναι αυτή η διακήρυξη του εαυτού ως Κυρίου, ως επαρκούς, ως διευθυντή της πορείας του. Να κάνω τον εαυτό μου κέντρο μου, να εξαρτώμαι από τον εαυτό μου, να ενθρονίζω το δικό μου θέλημα ως κυρίαρχο, είναι να πετάω κατά πρόσωπο της φύσης και του γεγονότος, και είναι η μητέρα κάθε αμαρτίας. Το να ζει κανείς για τον εαυτό είναι να πεθαίνει ενώ ζει· το να ζει κανείς για τον Θεό είναι να ζει ακόμη και ενώ πεθαίνει. Έθνη και άτομα πειράζονται πάντα έτσι να αγνοούν τον Θεό και επαναστατικά να λένε: «Ποιος είναι Κύριος πάνω μας;» ή αυθαίρετα να θεωρούν τους εαυτούς τους αρχιτέκτονες των δικών τους τύχων και επαρκείς για την υπεράσπισή τους. Όποιος υποκύπτει σε αυτόν τον πειρασμό έχει αφήσει τον «άρχοντα των δαιμόνων» να μπει, και τα κατώτερα πονηρά πνεύματα θα ακολουθήσουν. Δεν χρειάζονται θετικές πράξεις· η αρνητική παράλειψη να «δοξάσει» τον Θεό της ζωής μας δένει την αμαρτία πάνω μας.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Μακλάρεν κλείνει την ερμηνεία ξεδιπλώνοντας τις τρεις λέξεις της θείας κρίσης και τη διαρκή ισχύ τους.
Αυτές οι τρεις μοιραίες λέξεις φέρουν μέσα τους την σύνοψη όλης της θείας κρίσης, και θα ηχήσουν στα αυτιά όλων όσοι φέρνουν αυτήν πάνω τους. Ο Βαλτάσαρ είναι τύπος του τέλους κάθε άθεης παγκόσμιας δύναμης και κάθε τέτοιας ατομικής ζωής. «Αριθμημένος»—διότι ο Θεός επιτρέπει σε καθέναν τον ορισμένο χρόνο του, και όταν ολοκληρωθεί το άθροισμά του, πέφτει το μαχαίρι που κόβει τα νήματα. «Ζυγισμένος»—διότι «μετά τον θάνατο η κρίση», και μια άθεη ζωή, όταν τοποθετηθεί στον ζυγό που κρατά το χέρι Του, είναι «εντελώς ελαφρότερη από τη ματαιότητα». «Συντριβές»—διότι όχι μόνο η άθεη ζωή θα αποσπαστεί από τα υπάρχοντά της με πολλή διάρρηξη καρδιάς και πνεύματος, αλλά ο ίδιος ο άνθρωπος θα συντριβεί όπως κάποιο πήλινο σκεύος που έρχεται σε οξεία σύγκρουση με μια ατμομηχανή. Ο Βαλτάσαρ είδε τη γραφή την ίδια νύχτα που εκτελέστηκε στην πράξη· εμείς την βλέπουμε πολύ πριν, και μπορούμε να την διαβάσουμε. Αλλά μερικοί από εμάς είναι αρκετά τρελοί ώστε να κάθονται αδιάφοροι στο τραπέζι και να συνεχίζουν την οργή, αν και τα ευανάγνωστα γράμματα λάμπουν καθαρά στον τοίχο.
Απαντήστε
Απόκριση
1. Πού στη ζωή μου έχω αγνοήσει σαφείς προειδοποιήσεις από το παρελθόν που ο Θεός έχει τοποθετήσει μπροστά μου;
2. Σε ποιους τομείς πειράζομαι να αντιμετωπίζω τα δώρα του Θεού ως δική μου κτήση αντί για προσφορές για να Τον δοξάσω;
3. Πώς διαμορφώνει τον τρόπο που ζώ σήμερα η βεβαιότητα ότι θα «αριθμηθώ, ζυγιστώ και συντριβώ»;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε πάσης ἱστορίας, ἐρεύνησον τὰς καρδίας ἡμῶν ὡς ἐρεύνησας τὸν Βαλτάσαρ, καὶ λύτρωσον ἡμᾶς ἀπὸ τῆς ὑπερηφανίας ἐκείνης, ἡ ὁποία λησμονεῖ τὰς κυριαρχικὰς πράξεις Σου καὶ στεφανώνει τὸ ἴδιον θέλημα ἡμῶν. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, δίδαξον ἡμᾶς νὰ ἀριθμῶμεν τὰς ἡμέρας ἡμῶν, νὰ ζυγίζωμεν τὰς ὁδοὺς ἡμῶν ἐν τοῖς ζυγοῖς Σου, καὶ νὰ προσφέρωμεν πᾶσαν δύναμιν πάλιν εἰς τὸν Θεόν, ἐν τῇ χειρὶ τοῦ ὁποίου κεῖται ἡ πνοὴ ἡμῶν. Κράτησον ἡμᾶς ταπεινοὺς καὶ ἐξηρτημένους, περιπατοῦντας σωφρόνως ἐνώπιόν Σου διὰ τῆς χάριτος τοῦ Χριστοῦ. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →