← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ησαΐας

Ησαΐας 49-50 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ησαΐας 49-50Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Με την ήσυχη δύναμη της Γραφής, ο Ιωάννης Καλβίνος μας οδηγεί μέσα από το όραμα του Ησαΐα για τον Δούλο που αποκαθιστά και φωτίζει. Το σχόλιό του στα κεφάλαια 49 και 50 αποκαλύπτει πώς η κλήση του Χριστού στηρίζει ολόκληρη την Εκκλησία μέσα στην φαινομενική αποτυχία. Η προσεκτική ερμηνεία του Καλβίνου μας προσκαλεί να εμπιστευθούμε τον λόγο που προέρχεται από το στόμα του Δούλου και να αναπαυθούμε στην αλάνθαστη προστασία του Θεού. Καθώς ακούμε, ανακαλύπτουμε ότι κάθε υπόσχεση βρίσκει την άγκυρά της στον Λυτρωτή που συγκεντρώνει τους διασκορπισμένους και λάμπει ως φως στα έθνη. Το σημερινό μάθημα μας οδηγεί βαθύτερα σε αυτή την ελπίδα.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Στρέψου τώρα στον Ησαΐα 49–50 και άκουσε τη φωνή του Δούλου που κλήθηκε από την κοιλιά. Άσε τα λόγια του προφήτη για το στόμα σαν σπαθί, το κρυμμένο βέλος και το φως στα έθνη να εγκατασταθούν στην καρδιά σου. Διάβασε αργά, παρατηρώντας την ένταση ανάμεσα στην απόρριψη και την υποσχεμένη δόξα. Ζήτα από το Πνεύμα να σε προετοιμάσει για τις γνώσεις του Καλβίνου σχετικά με την υπομονή του Χριστού και την κλήση της Εκκλησίας.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά τοποθετώντας την προφητεία μέσα στο ευρύτερο κίνημα από την απελευθέρωση προς τον Χριστό. 1. Άκουσέ με, ω νησιά! Αφού πραγματεύθηκε την μελλοντική απελευθέρωση του λαού, κατέρχεται στον Χριστό, υπό την καθοδήγηση του οποίου ο λαός εξήχθη από την Βαβυλώνα, όπως είχαν εξαχθεί προηγουμένως από την Αίγυπτο. Η προηγούμενη προφητεία έπρεπε να επιβεβαιωθεί από αυτήν την διδασκαλία· διότι μόλις θα ήλπιζαν ότι ο Κύριος θα τους απελευθέρωνε, εάν δεν είχαν θέσει τον Χριστό ενώπιον των οφθαλμών τους, από τον οποίον μόνον απελπισμένες ψυχές μπορούν να παρηγορηθούν και να ενισχυθούν· διότι από αυτόν δεν έπρεπε μόνο να προσδοκούν αιώνια σωτηρία, αλλά έπρεπε εξίσου να προσδοκούν προσωρινή απελευθέρωση. Εκτός αυτού, είναι συνήθεια των προφητών, όταν ομιλούν περί της αποκαταστάσεως της Εκκλησίας, να φέρουν τον Χριστό ενώπιον, όχι μόνον διότι θα ήταν ο διάκονος της Εκκλησίας, αλλά διότι επάνω του εθεμελιώθη η υιοθεσία του λαού. Οι Ιουδαίοι επίσης, ή τουλάχιστον όσοι από αυτούς έχουν κάποια υγιή κατανόηση, παραδέχονται ότι αυτό το χωρίον δεν μπορεί να νοηθεί ως αναφερόμενον σε κανένα άλλο πρόσωπο παρά στον Χριστό. Αλλά ακόμη η αλυσίδα της σκέψεως την οποίαν έχουμε επισημάνει δεν έχει γίνει αντιληπτή από κάθε ερμηνευτή· διότι ο Προφήτης δεν αναφέρει τον Χριστό με αιφνίδια μετάβαση, αλλά συνυφαίνει αυτό με το προηγούμενο θέμα, επειδή με κανέναν άλλον τρόπο δεν μπορούσε ο λαός να τρέφει την ελπίδα της απελευθερώσεως, αφού επάνω του εστηρίζετο η συμφιλίωσή τους με τον Θεόν. Και για να είναι το ύφος περισσότερο ενεργητικό, εισάγει τον Χριστό ως ομιλούντα, και απευθύνεται όχι μόνον προς τους Ιουδαίους αλλά προς έθνη που ήσαν πέραν της θαλάσσης, και ξένα έθνη που ήσαν σε μεγάλη απόσταση από την Ιουδαία, προς τα οποία, όπως έχουμε παρατηρήσει προηγουμένως, δίδει το όνομα «Νησιά». Περί του εδαφίου 2, ο Καλβίνος εξετάζει την διπλή σύγκριση του ξίφους και της φαρέτρας. 2. Και έθεσε το στόμα μου ως οξύ ξίφος, χρησιμοποιεί διπλή σύγκριση, εκείνη του «ξίφους» και της «φαρέτρας», για να δηλώσει την δύναμη και την ενέργεια της διδασκαλίας· και δείχνει διατί εκλήθη, και διατί ετιμήθη με όνομα τόσο εξαίρετο και ένδοξο, δηλαδή, ότι μπορεί να διδάσκει· διότι αυτό εννοεί με την λέξη «στόμα». Ο Χριστός λοιπόν έχει διορισθεί από τον Πατέρα, όχι για να κυβερνά, κατά τον τρόπο των αρχόντων, με την δύναμη των όπλων, και περιβάλλοντας τον εαυτόν του με άλλες εξωτερικές άμυνες, για να καταστήσει τον εαυτόν του αντικείμενο τρόμου στον λαόν του· αλλά όλη η εξουσία του συνίσταται στην διδασκαλία, στην κήρυξη της οποίας επιθυμεί να αναζητείται και να αναγνωρίζεται· διότι πουθενά αλλού δεν θα ευρεθεί. Διαβεβαιώνει την δύναμη του «στόματός» του, δηλαδή, της διδασκαλίας που προέρχεται από το στόμα του, συγκρίνοντάς την με «ξίφος»· διότι Ο Καλβίνος κατόπιν διευκρινίζει πώς το όνομα Ισραήλ περιλαμβάνει τόσο την Κεφαλή όσο και τα μέλη. 3. Συ είσαι ο δούλος μου, ω Ισραήλ. Είναι μεγάλης σημασίας να συνδέσουμε αυτό το εδάφιον με το προηγούμενο, διότι αυτό δείχνει ότι ο Προφήτης ομιλεί τώρα όχι μόνον περί ενός ανθρώπου, αλλά περί ολοκλήρου του έθνους· το οποίο δεν έχει ληφθεί δεόντως υπ’ όψιν από τους σχολιαστές. Αυτό το χωρίον δεν πρέπει να περιορισθεί στο πρόσωπο του Χριστού, και δεν πρέπει να αναφερθεί στον Ισραήλ μόνον· αλλά επί της παρούσης περιστάσεως πρέπει να προσέξουμε την συνήθη γλώσσα της Γραφής. Όταν ομιλείται περί ολοκλήρου του σώματος της Εκκλησίας, ο Χριστός προβάλλεται εμφανώς ώστε να περιλαμβάνει όλα τα τέκνα του Θεού. Ακούουμε τι λέγει ο Παύλος: Ο Καλβίνος έπειτα παρουσιάζει το παράπονο του Δούλου περί ακάρπου μόχθου. 4. Και είπα, Ματαίως εμόχθησα. Ο Προφήτης εδώ προβάλλει βαρύ παράπονο εν ονόματι της Εκκλησίας, όμως κατά τέτοιον τρόπο ώστε, όπως έχουμε παρατηρήσει προηγουμένως, πρέπει να αρχίσουμε από την Κεφαλή. Ο Χριστός λοιπόν παραπονείται μαζί με τα μέλη του, ότι φαίνεται σαν ο μόχθος του να ερρίφθη ματαίως· διότι, αφού προηγουμένως εξήγγειλε υψηλή και εντυπωσιακή εγκωμιαστική κρίση περί της δυνάμεως και της αποτελεσματικότητος του λόγου που προέρχεται από το στόμα του, ενώ όμως μόλις κατορθώνει κάτι καλό, και η δόξα την οποίαν απαιτεί ο Θεός από την διακονίαν αυτού δεν λάμπει, εισάγει λοιπόν την Εκκλησία ως παραπονουμένη ότι δαπανά τον μόχθον της ακάρπως, επειδή οι άνθρωποι δεν μετανοούν στο κήρυγμα της ουρανίου διδασκαλίας.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Καλβίνος στοχάζεται πώς ο μόχθος του Δούλου παραμένει ένδοξος ακόμη και όταν τα αποτελέσματα είναι κρυμμένα. 6. Και είπε, Είναι μικρό πράγμα. Ο Ησαΐας προχωρεί ακόμη περισσότερο, και δείχνει ότι ο μόχθος του Χριστού, και ολόκληρης της Εκκλησίας, θα είναι ένδοξος όχι μόνο ενώπιον του Θεού, αλλά επίσης ενώπιον των ανθρώπων. Αν και στην αρχή φαίνεται μάταιος και άχρηστος, όμως ο Κύριος θα κάνει κάποιο καρπό να βλαστήσει από αυτόν αντίθετα με τις προσδοκίες των ανθρώπων. Ήδη ήταν αρκετό ότι ο μόχθος μας θα εγκρινόταν από τον Θεό· αλλά όταν προσθέτει ότι δεν θα είναι άκαρπος ούτε στα μάτια των ανθρώπων, αυτό πρέπει ακόμη περισσότερο να μας παρηγορεί, και πιο έντονα να μας διεγείρει. Εξ αυτού έπεται, ότι οφείλουμε να έχουμε καλές ελπίδες επιτυχίας, αλλά ότι οφείλουμε να το αφήσουμε στη διάθεση του ίδιου του Θεού, ώστε η ευλογία που υπόσχεται να γίνει φανερή στον κατάλληλο χρόνο, σε όποια έκταση, και με όποιον τρόπο αυτός θεωρήσει κατάλληλο. Στο εδάφιο 6, ο Καλβίνος στοχάζεται στην επέκταση του φωτός στα έθνη. Φως των εθνών. Αν και με τη λέξη «φως» εννοείται η ευτυχία, ή η χαρά, όμως ο Προφήτης, δεν αμφιβάλλω, αναφέρεται άμεσα στη διδασκαλία του Ευαγγελίου, η οποία φωτίζει τις ψυχές, και τις βγάζει από το σκοτάδι. Δείχνει ότι αυτό το «φως», που θα φέρει ο Χριστός, θα δώσει σωτηρία. Με τον ίδιο τρόπο που ο Χριστός καλείται «η οδός, η αλήθεια, και η ζωή», (Ιωάννης 14:6) επειδή μέσω της γνώσης της αλήθειας αποκτούμε ζωή, έτσι σε αυτό το χωρίο καλείται το «φως» και η σωτηρία των εθνών, επειδή φωτίζει τους νόες μας με τη διδασκαλία του Ευαγγελίου, για να μας οδηγήσει στη σωτηρία. Δύο πράγματα, λοιπόν, πρέπει να σημειωθούν· πρώτον, ότι τα μάτια μας ανοίγονται από τη διδασκαλία του Χριστού· και δεύτερον, ότι εμείς που είχαμε απολεσθεί αποκαθιστάμεθα στη ζωή, ή μάλλον η ζωή αποκαθίσταται σε εμάς.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού αισθάνεσαι ότι ο δικός σου μόχθος για το ευαγγέλιο φαίνεται άκαρπος, και πώς η διαβεβαίωση του Καλβίνου για τη θεία έγκριση σε στηρίζει; Με ποιους τρόπους ο λόγος του Χριστού λειτούργησε σαν οξύ σπαθί στη ζωή σου ή στην κοινότητά σου; Πώς θα μπορούσες να αναπαυθείς πληρέστερα στην υπόσχεση ότι η διακονία του Χριστού θα φανεί τελικά ένδοξη ενώπιον τόσο του Θεού όσο και των άλλων;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε Παντοκράτορ, ὁ καλέσας τὸν δοῦλόν σου ἐκ κοιλίας μητρός, καὶ κρύψας αὐτὸν ὡς βέλος ἠκονισμένον ἐν τῇ φαρέτρᾳ σου, πλήρωσον τὴν διαθήκην σου διὰ τῆς συναγωγῆς τοῦ διεσκορπισμένου λαοῦ σου καὶ διὰ τοῦ ποιῆσαι αὐτὸν φῶς ἐθνῶν. Ἐνίσχυσον ἡμᾶς νὰ ἐμπιστευώμεθα ὅτι ὁ κόπος ἡμῶν δὲν εἶναι μάταιος, διότι ἡ κρίσις ἡμῶν μένει παρὰ σοί, καὶ ἡ ἀνταμοιβή ἡμῶν παρὰ τῷ Θεῷ ἡμῶν. Εἴθε τὸ φῶς τὸ ἀναφθὲν ἐν Χριστῷ νὰ λάμψῃ ἕως τῶν περάτων τῆς γῆς, δεικνύον τὴν δόξαν σου διὰ παντὸς δούλου ὅστις ἀναπαύεται ἐν τῇ ἀνελλιπεῖ χάριτί σου. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →