Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 21-22 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι καθοδηγεί εδώ και καιρό τους πιστούς στους Ψαλμούς με σαφήνεια και ευλάβεια. Στα κεφάλαια 21 και 22 η ερμηνεία του μετακινείται από την θριαμβευτική ευχαριστία στην διαπεραστική κραυγή του πόνου, κρατώντας πάντα τον Χριστό στο επίκεντρο. Το σημερινό μάθημα μας προσκαλεί να παραμείνουμε με τις γνώσεις του Χένρι ώστε οι νίκες του βασιλιά και οι θλίψεις του υπηρέτη να διαμορφώσουν τη δική μας λατρεία και εμπιστοσύνη. Καθώς ακούμε, ας ζωογονήσει το Πνεύμα τις καρδιές μας για να δούμε πώς αυτά τα αρχαία λόγια εξακολουθούν να τρέφουν την πίστη και την ελπίδα στον αναστημένο Κύριο.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε τους Ψαλμούς 21 και 22 αργά. Παρατηρήστε τη μετάβαση από τον χαρούμενο εορτασμό της απαντημένης προσευχής στον ωμό θρήνο της εγκατάλειψης. Αφήστε τα λόγια να εγκατασταθούν στο πνεύμα σας πριν στραφούμε στις σκέψεις του Ματθαίου Χένρι για τα ίδια αυτά κεφάλαια.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ξεκινά πλαισιώνοντας τον Ψαλμό 21 ως ευχαριστία μετά την προσευχή του προηγούμενου ψαλμού.
Καθώς ο προηγούμενος ψαλμός ήταν προσευχή για τον βασιλιά ώστε ο Θεός να τον προστατεύσει και να τον ευημερήσει, έτσι αυτός είναι ευχαριστία για την επιτυχία που του ευλόγησε ο Θεός. Εκείνους για τους οποίους προσευχηθήκαμε οφείλουμε να ευχαριστήσουμε, και ιδιαίτερα για τους βασιλείς, στην ευημερία των οποίων συμμετέχουμε. Εδώ διδάσκονται, Ι. Να τον συγχαρούν για τις νίκες του και την τιμή που πέτυχε, εδ. 1-6. ΙΙ. Να εμπιστευθούν στη δύναμη του Θεού για την ολοκλήρωση της καταστροφής των εχθρών της βασιλείας του, εδ. 7-13. Σε αυτό υπάρχει βλέμμα προς τον Μεσσία τον Άρχοντα και τη δόξα της βασιλείας του· διότι σε αυτόν εφαρμόζονται περισσότερο ορισμένα χωρία αυτού του ψαλμού παρά στον ίδιο τον Δαβίδ.Ο Χένρι στη συνέχεια δείχνει πώς ο ψαλμωδός οδηγεί τον λαό στη χαρά για τις εκπληκτικές ευλογίες του Θεού.
Ο Δαβίδ μιλά εδώ πρώτα για τον εαυτό του, δηλώνοντας ότι η χαρά του ήταν στη δύναμη του Θεού και στη σωτηρία του, και όχι στη δύναμη ή την επιτυχία των στρατών του. Κατευθύνει επίσης τους υπηκόους του να χαρούν μαζί του και να δώσουν στον Θεό όλη τη δόξα των νικών που πέτυχε· και όλα με βλέμμα στον Χριστό, του οποίου οι θρίαμβοι επί των δυνάμεων του σκότους ήταν μόνο σκιές των νικών του Δαβίδ. 1. Συγχαίρουν εδώ τον βασιλιά για τις χαρές του και συμφωνούν μαζί του σε αυτές (εδ. 1): 'Ο βασιλιάς χαίρεται, συνηθίζει να χαίρεται στη δύναμή σου, και εμείς επίσης· ό,τι ευχαριστεί τον βασιλιά μας ευχαριστεί', Β' Σαμ. γ' 36. Ευτυχής ο λαός του οποίου ο βασιλιάς έχει τον χαρακτήρα ότι κάνει τη δύναμη του Θεού την εμπιστοσύνη του και τη σωτηρία του Θεού τη χαρά του, ότι ευχαριστείται με όλες τις προόδους της βασιλείας του Θεού και εμπιστεύεται τον Θεό να τον στηρίξει σε όλα όσα κάνει για την υπηρεσία της. Ο Κύριός μας Ιησούς, στη μεγάλη του αποστολή, στηρίχθηκε στη βοήθεια από τον ουρανό και ευχαριστήθηκε με την προοπτική εκείνης της μεγάλης σωτηρίας που επρόκειτο να πραγματοποιήσει. 2. Έδωσαν στον Θεό όλη την αίνεση για εκείνα τα πράγματα που αποτελούσαν την ύλη της χαράς του βασιλιά τους. (1.) Ότι ο Θεός άκουσε τις προσευχές του (εδ. 2): Του έδωσες την επιθυμία της καρδιάς του (και δεν υπάρχει δεκτή προσευχή παρά μόνο ό,τι είναι η επιθυμία της καρδιάς), το ίδιο το πράγμα που του ζήτησαν από τον Θεό, Ψαλμ. κ' 4. Σημείωσε, οι ελεήμονες απαντήσεις του Θεού στην προσευχή απαιτούν με ιδιαίτερο τρόπο τις ταπεινές μας απαντήσεις αίνεσης. Όταν ο Θεός δίνει στον Χριστό τα έθνη ως κληρονομιά του, του δίνει να δει το σπέρμα του και δέχεται τη μεσιτεία του για όλους τους πιστούς, του δίνει την επιθυμία της καρδιάς του. (2.) Ότι ο Θεός τον εξέπληξε με χάρες και ξεπέρασε κατά πολύ τις προσδοκίες του (εδ. 3): Τον προλαβαίνεις με τις ευλογίες της αγαθότητας. Όλες οι ευλογίες μας είναι ευλογίες αγαθότητας και οφείλονται όχι καθόλου σε κάποια αξία μας, αλλά καθαρά και μόνο στην αγαθότητα του Θεού. Αλλά ο ψαλμωδός εδώ θεωρεί ιδιαίτερα υποχρεωτικό ότι αυτές οι ευλογίες δόθηκαν με προληπτικό τρόπο· αυτό στερέωσε το βλέμμα του, διεύρυνε την ψυχή του και αγάπησε τον Θεό του, όπως εκφράζεται κάποιος. Όταν οι ευλογίες του Θεού έρχονται νωρίτερα και αποδεικνύονται πλουσιότερες από ό,τι φανταζόμαστε, όταν δίνονται πριν τις προσευχηθούμε, πριν είμαστε έτοιμοι γι' αυτές, μάλιστα όταν φοβόμασταν το αντίθετο, τότε μπορεί αληθινά να ειπωθεί ότι μας προέλαβε με αυτές. Τίποτα πράγματι δεν προέλαβε τον Χριστό, αλλά για την ανθρωπότητα ποτέ καμία χάρη δεν ήταν πιο προληπτική από τη λύτρωσή μας από τον Χριστό και όλους τους ευλογημένους καρπούς της μεσιτείας του. (3.) Ότι ο Θεός τον ανύψωσε στην υψηλότερη τιμή και την πιο εκτεταμένη εξουσία: 'Έθεσες στέμμα καθαρού χρυσού στο κεφάλι του και το κράτησες εκεί, όταν οι εχθροί του επιχείρησαν να το πετάξουν'. Σημείωσε, τα στέμματα βρίσκονται στη διάθεση του Θεού· κανένα κεφάλι δεν τα φορά παρά μόνο ο Θεός τα θέτει εκεί, είτε για κρίση στη γη του είτε για έλεος το αποτέλεσμα θα δείξει. Στο κεφάλι του Χριστού ο Θεός δεν έθεσε ποτέ στέμμα χρυσό, αλλά πρώτα ακανθωτό και έπειτα δόξας. (4.) Ότι ο Θεός του διαβεβαίωσε την αιωνιότητα της βασιλείας του, και σε αυτό έκανε περισσότερα γι' αυτόν από ό,τι μπορούσε να ζητήσει ή να σκεφτεί (εδ. 4): 'Όταν εξήλθε σε επικίνδυνη εκστρατεία ζήτησε τη ζωή του από σένα, την οποία τότε έθεσε στο χέρι του, και όχι μόνο του έδωσες αυτό, αλλά μαζί του έδωσες μήκος ημερών για πάντα και αιώνια, όχι μόνο παρέτεινες τη ζωή του πολύ πέρα από την προσδοκία του, αλλά του διαβεβαίωσες ευλογημένη αθανασία σε μελλοντική κατάσταση και τη συνέχεια της βασιλείας του στον Μεσσία που θα προερχόταν από τους λαγόνες του'. Δες πώς οι παραχωρήσεις του Θεού συχνά υπερβαίνουν τις δεήσεις και τις ελπίδες μας, και συμπέρανε από αυτό πόσο πλούσιος είναι σε έλεος προς εκείνους που τον επικαλούνται. Δες επίσης και χαίρε για το μήκος των ημερών της βασιλείας του Χριστού. Ήταν νεκρός, πράγματι, για να ζήσουμε δι' αυτού· αλλά ζει και ζει στους αιώνες των αιώνων, και της αύξησης της κυβέρνησής του και της ειρήνης δεν θα υπάρχει τέλος· και επειδή αυτός έτσι ζει, έτσι θα ζήσουμε και εμείς. (5.) Ότι ο Θεός τον ανύψωσε στην υψηλότερη τιμή και αξιοπρέπεια (εδ. 5): 'Η δόξα του είναι μεγάλη, υπερβαίνουσα κατά πολύ εκείνη όλων των γειτονικών ηγεμόνων, στη σωτηρία που κατεργάστηκες γι' αυτόν και δι' αυτού'. Η δόξα που κάθε καλός άνθρωπος φιλοδοξεί είναι να δει τη σωτηρία του Κυρίου. Τιμή και μεγαλειότητα έθεσες επάνω του, ως βάρος που πρέπει να φέρει, ως φορτίο για το οποίο πρέπει να λογοδοτήσει. Ο Ιησούς Χριστός έλαβε από τον Θεό Πατέρα τιμή και δόξα (Β' Πέτρ. α' 17), τη δόξα που είχε μαζί του πριν από τη δημιουργία των κόσμων, Ιωάν. ιζ' 5. Και επάνω του έχει τεθεί η φροντίδα της παγκόσμιας κυβέρνησης και σε αυτόν έχει παραδοθεί όλη η εξουσία στον ουρανό και στη γη. (6.) Ότι ο Θεός του έδωσε την ικανοποίηση να είναι το κανάλι όλης της μακαριότητας για την ανθρωπότητα (εδ. 6): 'Τον έθεσες να είναι ευλογίες για πάντα' (έτσι το περιθώριο το διαβάζει), 'τον έκανες να είναι παγκόσμια ευλογία στον κόσμο, στον οποίο οι οικογένειες της γης είναι και θα ευλογηθούν· και έτσι τον έκανες υπερβολικά χαρούμενο με το πρόσωπο που έδωσες στην αποστολή του και σε αυτόν στην εκτέλεσή της'. Δες πώς το πνεύμα της προφητείας ανεβαίνει σταδιακά εδώ σε αυτό που είναι ιδιαίτερο στον Χριστό, διότι κανείς άλλος δεν είναι ευλογημένος για πάντα, πολύ λιγότερο ευλογία για πάντα σε εκείνη την εξοχότητα που δηλώνει η έκφραση· και γι' αυτόν λέγεται ότι ο Θεός τον έκανε πλήρη χαράς με το πρόσωπό του.Ο Χένρι στη συνέχεια κατευθύνει την προσοχή προς τα εμπρός στη σταθερότητα που υπόσχεται μέσω της εμπιστοσύνης στον Ύψιστο.
Ο ψαλμωδός, αφού δίδαξε τον λαό του να κοιτάξει πίσω με χαρά και αίνεση σε ό,τι έκανε ο Θεός γι' αυτόν και γι' αυτούς, εδώ τους διδάσκει να κοιτάξουν μπροστά με πίστη, ελπίδα και προσευχή σε ό,τι ο Θεός θα έκανε περαιτέρω γι' αυτούς: Ο βασιλιάς χαίρεται στον Θεό (εδ. 1), και επομένως θα είμαστε ευγνώμονες· ο βασιλιάς εμπιστεύεται στον Θεό (εδ. 7), επομένως θα ενθαρρυνθούμε. Η χαρά και η εμπιστοσύνη του Χριστού του Βασιλιά μας είναι το θεμέλιο όλης της χαράς και της εμπιστοσύνης μας.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Χένρι στρέφεται στον Ψαλμό 22 και αναγνωρίζει τη μαρτυρία του τόσο για τα παθήματα όσο και για τη δόξα του Χριστού.
Το Πνεύμα του Χριστού, που ήταν στους προφήτες, μαρτυρεί σε αυτόν τον ψαλμό, τόσο καθαρά και πλήρως όσο οπουδήποτε σε όλη την Παλαιά Διαθήκη, 'τα παθήματα του Χριστού και τη δόξα που θα ακολουθήσει' (Α' Πέτρ. α' 11)· γι' αυτόν, χωρίς αμφιβολία, μιλά εδώ ο Δαβίδ, και όχι για τον εαυτό του ή για κάποιον άλλο άνθρωπο. Πολύ από αυτό εφαρμόζεται ρητά στον Χριστό στην Καινή Διαθήκη, όλο μπορεί να εφαρμοστεί σε αυτόν, και κάποιο από αυτό πρέπει να νοηθεί μόνο γι' αυτόν. Οι προνοίες του Θεού σχετικά με τον Δαβίδ ήταν τόσο εξαιρετικές που μπορούμε να υποθέσουμε ότι υπήρχαν κάποιοι σοφοί και καλοί άνθρωποι που τότε δεν μπορούσαν παρά να τον θεωρήσουν ως τύπο εκείνου που επρόκειτο να έρθει. Αλλά η σύνθεση των ψαλμών του ιδιαίτερα, στους οποίους βρέθηκε θαυμαστά να οδηγείται από το πνεύμα της προφητείας πολύ πέρα από τη δική του σκέψη και πρόθεση, ήταν (μπορούμε να υποθέσουμε) άφθονη ικανοποίηση για τον ίδιο ότι δεν ήταν μόνο πατέρας του Μεσσία, αλλά τύπος αυτού. Σε αυτόν τον ψαλμό μιλά, Ι. Για την ταπείνωση του Χριστού (εδ. 1-21), όπου ο Δαβίδ, ως τύπος του Χριστού, παραπονιέται για την πολύ δυσχερή κατάσταση στην οποία βρισκόταν για πολλούς λόγους. 1. Παραπονιέται και αναμειγνύει παρηγοριές με τα παράπονά του· παραπονιέται (εδ. 1, 2), αλλά παρηγορεί τον εαυτό του (εδ. 3-5), παραπονιέται ξανά (εδ. 6-8), αλλά παρηγορεί τον εαυτό του ξανά, εδ. 9, 10. 2. Παραπονιέται και αναμειγνύει προσευχές με τα παράπονά του· παραπονιέται για τη δύναμη και τη μανία των εχθρών του (εδ. 12, 13, 16, 18), για τη δική του σωματική αδυναμία και φθορά (εδ. 14, 15, 17)· αλλά προσεύχεται ο Θεός να μην είναι μακριά του (εδ. 11, 19), να τον σώσει και να τον ελευθερώσει, εδ. 19-21. ΙΙ. Για την εξύψωση του Χριστού, ότι η αποστολή του θα είναι για τη δόξα του Θεού (εδ. 22-25), για τη σωτηρία και τη χαρά του λαού του (εδ. 26-29), και για τη διαιώνιση της δικής του βασιλείας, εδ. 30, 31. Στην ψαλμωδία αυτού του ψαλμού πρέπει να κρατήσουμε τις σκέψεις μας στερεωμένες στον Χριστό, και να επηρεαστούμε τόσο από τα παθήματά του ώστε να βιώσουμε τη συμμετοχή σε αυτά, και τόσο από τη χάρη του ώστε να βιώσουμε τη δύναμη και την επιρροή της.
Απαντήστε
Απάντηση
1. Πού στη ζωή σου χρειάζεσαι περισσότερο να μετακινηθείς από την προσευχή στην ευχαριστία όπως περιγράφει ο Χένρι;
2. Πώς η ανάμνηση της πρώιμης φροντίδας του Θεού, όπως σημειώνεται στο σχόλιο, ενισχύει την εμπιστοσύνη σου σήμερα;
3. Με ποιον τρόπο η μελέτη των παθημάτων του Χριστού μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που αντιμετωπίζεις τις παρούσες δοκιμασίες;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ φιλάνθρωπε, ἀγαλλόμεθα ἐν τῇ δυνάμει σου καὶ τῇ ἀμεταβλήτῳ ἀγάπῃ σου, καθὼς ὁ λόγος σου διακηρύττει, ἐμπιστευόμενοι τὸ ἔλεός σου νὰ μᾶς στηρίζῃ ὅταν οἱ ἐχθροὶ μᾶς πιέζουν ἀπὸ παντοῦ. Ἕλκυσον ἡμᾶς πλησίον τοῦ σταυροῦ, ὅπου ὁ Χριστὸς ἀνεβόησεν ἐν ἐγκαταλείψει, ἵνα ἀνυψωθῶμεν μετ’ αὐτοῦ εἰς τὴν χαρὰν τῆς παρουσίας σου καὶ ψάλλωμεν τὴν δύναμίν σου εἰς τὰς μελλούσας γενεάς. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου, κράτησον τὰς καρδίας ἡμῶν προσηλωμένας εἰς τὸ εὐαγγέλιον μέχρις οὗ σὲ ἴδωμεν πρόσωπον πρὸς πρόσωπον. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →