← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Γένεσις

Γένεση 47-48 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Γένεσις 47-48Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σε αυτό το καθημερινό μάθημα στρεφόμαστε στη σοφία του Ιωάννη Καλβίνου καθώς ανοίγει τις σελίδες της Γένεσης 47 και 48. Ο Καλβίνος μας καθοδηγεί μέσα από τις προσεκτικές διαπραγματεύσεις μεταξύ του Ιωσήφ και του Φαραώ και τις τρυφερές στιγμές όταν ο Ιακώβ στέκεται ενώπιον του βασιλιά. Το σχόλιό του αποκαλύπτει πώς ο Θεός διατηρεί τον λαό Του ακόμη και σε ξένες χώρες και μέσα από περιόδους λιμού. Ακούμε για τη σταθερή φωνή της Γραφής που ερμηνεύεται με σαφήνεια και ευλάβεια. Ας διαμορφώσουν αυτά τα αρχαία λόγια την εμπιστοσύνη μας στον Κύριο που διατάσσει κάθε βήμα του προσκυνήματός μας.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε τα κεφάλαια 47 και 48 της Γένεσης αργά και προσευχητικά. Προσέξτε τις συναντήσεις με τον Φαραώ, την ανταλλαγή γης και ζώων, τα ειλικρινή λόγια του Ιακώβ για τα χρόνια του και την ευλογία που μεταδόθηκε στον Εφραίμ και τον Μανασσή. Αφήστε το κείμενο να εγκατασταθεί στην καρδιά σας πριν ακούσουμε την έκθεση του Καλβίνου.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά εξετάζοντας την αρχική προσέγγιση του Ιωσήφ προς τον Φαραώ. 1. Τότε ήλθεν ο Ιωσήφ. Ο Ιωσήφ υπαινίσσεται εμμέσως προς τον βασιλέα την επιθυμίαν του να αποκτήση κατοικίαν διά τους αδελφούς αυτού εν τη γη Γεσέν. Πλην η μετριοφροσύνη αύτη ήτο (καθώς είπομεν) ελευθέρα πανουργίας. Διότι ο Φαραώ και αμέσως αναγνωρίζει την επιθυμίαν αυτού και αφθόνως παραχωρεί αυτήν εις αυτόν, δηλών προηγουμένως ότι η γη Γεσέν ήτο εξαιρετικώς άριστη. Όθεν συμπεραίνομεν ότι ό,τι εδώρησεν, εδώρησεν ασκών την ιδίαν αυτού κρίσιν, ουχί εξ αγνοίας, και ότι δεν ήτο άγνωστος η επιθυμία του Ιωσήφ, ο οποίος όμως δεν ετόλμησε να ζητήση το άριστον. Ο Ιωσήφ δύναται ευκόλως να συγχωρηθή διότι διέταξε τον πατέρα αυτού, μετά του πλείστου μέρους των αδελφών αυτού, να παραμείνωσιν εν τη περιοχή εκείνη. Διότι ούτε ήτο δυνατόν να φέρωσι τα κτήνη αυτών μεθ’ εαυτών, ούτε να αφήσωσι τα κτήνη αυτών διά να έλθωσι και να χαιρετήσωσι τον βασιλέα, μέχρις ότου αποδοθή εις αυτούς τις μόνιμος κατοικία, όπου, αφού έστησαν τας σκηνάς αυτών, ηδύναντο να τακτοποιήσωσι τας υποθέσεις αυτών. Διότι θα εδείκνυε έλλειψιν σεβασμού το να καταλάβωσι τόπον, ως εάν εδώρηθη εις αυτούς, ενώ δεν είχον λάβει ακόμη την άδειαν του βασιλέως. Παραμένουσιν ουν εν τη περιοχή εκείνη, εν καταστάσει αβεβαιότητος, μέχρις ότου, αφού εξακριβώσωσι το θέλημα του βασιλέως, δυνηθώσι, μετά μεγαλειτέρας βεβαιότητος, να καθορίσωσι την κατοικίαν αυτών εκεί. Ότι ο Ιωσήφ «προσήγαγε πέντε εκ των ακροτάτων ορίων των αδελφών αυτού», [183] ερμηνεύεται συνήθως ούτως, ότι ούτοι οίτινες ήσαν ελαχίστου αναστήματος προσηγάγοντο ενώπιον του βασιλέως, διότι εφοβούντο μήπως λάβη τους ισχυροτέρους εις τον στρατόν αυτού. Αλλ’ επειδή η εβραϊκή λέξις κτσ (κατσάχ) σημαίνει τας δύο ακρότητας, την αρχήν και το τέλος, νομίζω ότι εξελέγησαν εκ των πρώτων και των τελευταίων, ίνα ο βασιλεύς, βλέπων αυτούς, σχηματίση την κρίσιν αυτού περί της ηλικίας του συνόλου. Ο Καλβίνος εξετάζει κατόπιν την δήλωσιν των αδελφών περί της ασχολίας αυτών ενώπιον του βασιλέως. 3. Οι δούλοι σου είναι ποιμένες. Η ομολογία αύτη ήτο ταπεινωτική διά τους υιούς του Ιακώβ, και ιδιαιτέρως διά τον Ιωσήφ αυτόν, του οποίου η υψηλή, και σχεδόν βασιλική αξιοπρέπεια, εσημειούτο ούτω διά κηλίδος ατιμίας, διότι μεταξύ των Αιγυπτίων (καθώς είπομεν) το είδος τούτο του βίου ήτο ατιμωτικόν και επαίσχυντον. Διά τι λοιπόν ο Ιωσήφ δεν υιοθέτησε την οδόν, την οποίαν ηδύνατο ευκόλως να κάμη, περιγράφων τους αδελφούς αυτού ως ασχολουμένους με την γεωργίαν, ή οιανδήποτε άλλην έντιμον και αξιόπιστον μέθοδον βίου; Δεν ήσαν ούτω προσκολλημένοι εις την βοσκήν των κτηνών ώστε να αγνοώσι παντελώς την γεωργίαν, ή ανίκανοι να εθισθώσιν εις άλλους τρόπους αποκτήσεως βιοπορισμού, και μολονότι δεν θα εύρισκον αμέσως αυτήν παραγωγόν, βλέπομεν πόσον πρόθυμος ήτο η αφθονία του βασιλέως να βοηθήση αυτούς. Πράγματι δεν θα ήτο δύσκολον δι’ αυτούς να επενδυθώσι με αξιώματα εις την αυλήν. Πώς λοιπόν συμβαίνει ο Ιωσήφ, εν γνώσει και εκ προθέσεως, να εκθέτη τους αδελφούς αυτού εις ατιμίαν, η οποία πρέπει να φέρη ατιμίαν και εις αυτόν, ειμή διότι δεν ήτο πολύ ανήσυχος να διαφύγη τον κοσμικόν περιφρονητισμόν; Το να ζήση εν λαμπρότητι μεταξύ των Αιγυπτίων θα είχεν, αρχικώς, ευλογοφανή όψιν, αλλά η οικογένεια αυτού θα ετίθετο εις επικίνδυνον θέσιν. Νυν όμως ο ταπεινός και περιφρονητικός τρόπος του βίου αυτών αποδεικνύεται τείχος χωρισμού μεταξύ αυτών και των Αιγυπτίων. Ναι, ο Ιωσήφ φαίνεται ότι εργάζεται εκ προθέσεως διά να αποβάλει, εν στιγμή, την ευγένειαν την οποίαν είχεν αποκτήσει, ίνα η ιδία αυτού απογονή μη καταποθή εν τω πληθυσμώ της Αιγύπτου, αλλά μάλλον να συγχωνευθή εις το σώμα της πατρογονικής αυτού οικογενείας. Εάν όμως η σκέψις αύτη δεν εισήρχετο εις τον νουν αυτών, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Κύριος κατηύθυνε τας γλώσσας αυτών, ώστε να εμποδίση την επιβλαβή ανάμειξιν, και να διατηρήση το σώμα της Εκκλησίας καθαρόν και διακεκριμένον. Το χωρίον τούτο διδάσκει επίσης ημάς, πόσον καλλίτερον είναι να κατέχη τις απομεμακρυσμένην γωνίαν εν ταις αυλαίς του Κυρίου, παρά να κατοική εν μέσω παλατίων, πέραν των ορίων της Εκκλησίας. Διά τούτο, ας μη νομίζωμεν βαρύ να εξασφαλίσωμεν ιεράν ένωσιν μετά των υιών του Θεού, υπομένοντες την περιφρόνησιν και τας ονειδισμούς του κόσμου, καθώς ο Ιωσήφ προετίμησε την ένωσιν ταύτην υπέρ πάσας τας πολυτελείας της Αιγύπτου. Αλλ’ εάν τις νομίζη ότι δεν δύναται άλλως να υπηρετή τον Θεόν εν καθαρότητι, παρά καθιστών εαυτόν αηδή εις τον κόσμον, ας απομακρυνθή πάσα αύτη η αφροσύνη! Ο σκοπός του Θεού ήτο ούτος, να διατηρήση τους υιούς του Ιακώβ εν ταπεινή θέσει, μέχρις ότου αποκαταστήση αυτούς εις την γην Χαναάν, διότι ο σκοπός, τότε, της διαφυλάξεως εαυτών εν ενότητι μέχρι της υποσχεθείσης απελευθερώσεως, δεν εκρύπτοντο το γεγονός ότι ήσαν ποιμένες. Πρέπει να προσέχωμεν, διά τούτο, μήπως η επιθυμία κενής τιμής υψώση ημάς, ενώ ο Κύριος δεν αποκαλύπτει άλλην οδόν σωτηρίας, παρά την του να φέρη ημάς υπό πειθαρχίαν. Διά τούτο ας είμεθα προθύμως άνευ τιμής, επί τινα χρόνον, ίνα, εν τω μέλλοντι, άγγελοι υποδεχθούν ημάς εις μετοχήν της αιωνίου δόξης αυτών. Διά του παραδείγματος τούτου επίσης, οι ανατρεφόμενοι εν ταπειναίς ασχολίαις, διδάσκονται ότι δεν έχουν ανάγκην να αισχύνωνται διά την τύχην αυτών. Αρκετόν πρέπει να είναι, και περισσότερον του αρκετού, δι’ αυτούς, ότι ο τρόπος του βίου τον οποίον ακολουθούν είναι νόμιμος, και ευάρεστος εις τον Θεόν. Η λοιπή ομολογία των αδελφών (Γένεσις 47:4) δεν ήτο άνευ αισθήματος αισχύνης, καθ’ ην λέγουσιν ότι ήλθον να παροικήσωσιν εκεί, εξαναγκασθέντες υπό της πείνης, αλλά εκ τούτου προέκυψεν ωφέλεια ουχί αμελητέα. Διότι καθώς κατέβησαν ολίγοι, και αποθνήσκοντες εκ πείνης, και ούτω στιγματισμένοι διά της ατιμίας ώστε σχεδόν ουδείς θα ηξίου να ομιλήση μετ’ αυτών, η δόξα του Θεού έλαμψεν έπειτα τόσον μάλλον λαμπρώς εκ του σκότους τούτου, όταν, κατά τον τρίτον αιώνα από του χρόνου εκείνου, θαυμασίως εξήγαγεν αυτούς, έθνος μέγα. Ο Καλβίνος κατόπιν αναλογίζεται τον Ιακώβ φερόμενον ενώπιον του Φαραώ. 7. Και εισήγαγεν ο Ιωσήφ τον Ιακώβ τον πατέρα αυτού. Μολονότι ο Μωυσής αφηγείται, εν συνεχεία, ότι ο Ιακώβ προσηγάγετο προς τον βασιλέα, όμως δεν αμφιβάλλω ότι μεσολάβησε τις χρόνος, τουλάχιστον, μέχρις ότου απέκτησε τόπον ένθα ηδύνατο να κατοική, και όπου ηδύνατο να αφήση την οικογένειαν αυτού ασφαλεστέραν, και μετά ησυχωτέρου νου, και επίσης, όπου ηδύνατο να αναπαύση εαυτόν, επί τινα χρόνον, μετά τον κόπον της οδοιπορίας αυτού. Και καθότι λέγεται ότι ευλόγησε τον Φαραώ, διά του όρου τούτου ο Μωυσής δεν εννοεί κοινόν και βέβηλον χαιρετισμόν, αλλά την ευσεβή και αγίαν προσευχήν δούλου του Θεού. Διότι τα τέκνα του κόσμου τούτου χαιρετίζουσι βασιλείς και άρχοντας χάριν τιμής, αλλά, ουδαμώς, υψούσι τους λογισμούς αυτών προς τον Θεόν. Ο Ιακώβ πράττει άλλως, διότι προσθέτει εις τον πολιτικόν σεβασμόν την ευσεβή εκείνην στοργήν η οποία προκαλεί αυτόν να συστήση την ασφάλειαν του βασιλέως εις τον Θεόν. Και ο Ιερεμίας ορίζει τον κανόνα τούτον εις τους Ιουδαίους, να προσεύχωνται υπέρ της ειρήνης της Βαβυλώνος εφ’ όσον έμελλον να ζώσιν εν εξορία, διότι εν τη ειρήνη της γης εκείνης και της αυτοκρατορίας η ιδία αυτών ειρήνη θα περιελαμβάνετο. (Ιερεμίας 29:7.) Εάν το καθήκον τούτο επετάσσετο εις ταλαιπώρους αιχμαλώτους, βιαίως στερηθέντας της ελευθερίας αυτών, και αποσπασθέντας εκ της ιδίας αυτών χώρας, πόσον μάλλον ώφειλεν ο Ιακώβ τούτο εις βασιλέα ούτω ανθρώπινον και ευεργετικόν; Αλλ’ οιασδήποτε φύσεως και αν είναι ούτοι οίτινες άρχουσιν ημών, προστάσσεται να αναπέμπωμεν δημοσίας προσευχάς υπέρ αυτών. (Α’ Τιμόθεον 2:1.) Διά τούτο η αυτή υποταγή εις την εξουσίαν απαιτείται ιδιαιτέρως παρ’ εκάστου ημών.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Καλβίνος αντλεί ένα ευρύτερο θεολογικό μάθημα από την απάντηση του Ιακώβ προς τον Φαραώ σχετικά με τη ζωή του προσκυνήματος. 8. Πόσων ετών είσαι; Αυτή η οικεία ερώτηση αποδεικνύει ότι ο Ιακώβ έγινε δεκτός με ευγένεια και χωρίς τυπικότητες. Αλλά η απάντηση είναι πολύ μεγαλύτερης σημασίας, στην οποία ο Ιακώβ δηλώνει ότι ο χρόνος του προσκυνήματός του ήταν εκατόν τριάντα χρόνια. Διότι ο Απόστολος, στην επιστολή του προς τους Εβραίους, (Εβραίους 11:13-16,) συμπεραίνει από αυτό το αξιομνημόνευτο δόγμα, ότι ο Θεός δεν ντρεπόταν να ονομάζεται Θεός των πατριαρχών, επειδή αυτοί είχαν ομολογήσει ότι ήταν ξένοι και προσκυνητές στη γη. Για έναν μόνο άνθρωπο αναφέρεται αυτό· αλλά επειδή είχε διδαχθεί από τους προγόνους του και είχε μεταδώσει την ίδια διδασκαλία στον γιο του, ο Απόστολος τους τιμά όλους με τον ίδιο έπαινο. Επομένως, όπως δεν ντράπηκαν να περιπλανώνται κατά τη διάρκεια όλης της ζωής τους και να ονομάζονται ονειδιστικά ξένοι και προσκυνητές όπου κι αν πήγαιναν· έτσι ο Θεός τους παραχώρησε την ασύγκριτη αξιοπρέπεια να είναι κληρονόμοι του ουρανού. Αλλά (όπως ειπώθηκε προηγουμένως) κανένα πρόσωπο δεν είχε ποτέ πιο ιδιαίτερη και κληρονομική κατοχή στον κόσμο από ό,τι είχαν οι άγιοι πατέρες στη γη Χαναάν. Ο Κύριος λέγεται ότι έριξε τη γραμμή του, ώστε να αποδώσει σε κάθε έθνος τα όριά του· αλλά αιώνια κατοχή, μέσω συνεχούς διαδοχής αιώνων, δεν υποσχέθηκε ποτέ σε κανένα έθνος, όπως έγινε στους απογόνους του Αβραάμ. Με ποιο πνεύμα λοιπόν οφείλουμε να κατοικούμε σε έναν κόσμο όπου δεν μας υπόσχεται καμία βέβαιη ανάπαυση ή σταθερή κατοικία; Επιπλέον, αυτό περιγράφεται από τον Παύλο ως η κοινή κατάσταση όλων των ευσεβών προσώπων υπό τη βασιλεία του Χριστού, ότι 'δεν έχουν βέβαιη κατοικία'· (Α' Κορινθίους 4:11·) όχι ότι όλοι πρέπει να εκδιωχθούν ομοίως ως εξόριστοι, αλλά επειδή ο Κύριος καλεί όλους τους λαούς Του, σαν με ήχο σάλπιγγας, να είναι περιπλανώμενοι, μήπως γίνουν σταθεροί στις φωλιές τους στη γη. Επομένως, είτε κάποιος παραμένει στη χώρα του είτε αναγκάζεται να αλλάζει συνεχώς τόπο, ας ασκηθεί επιμελώς στη μελέτη ότι παροικεί για λίγο καιρό στη γη, μέχρι, αφού ολοκληρώσει τον δρόμο του, να αναχωρήσει για την ουράνια χώρα.
Απαντήστε

Ανταπόκριση

Σε ποιο σημείο της δικής σας ζωής ο Θεός χρησιμοποίησε ταπεινές συνθήκες για να σας κρατήσει διακριτούς από τον κόσμο γύρω σας; Πώς αλλάζει η ιδέα του να ζει κανείς ως προσκυνητής τον τρόπο που κρατάτε τα υπάρχοντα και τα σχέδιά σας; Σε ποιο τομέα σας προσκαλείται να εμπιστευθείτε τη μακροπρόθεσμη πιστότητα του Θεού αντί για την άμεση παρηγοριά;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ κυριαρχικῶς διατάξας πάντα πρὸς τὸ ἀγαθὸν τοῦ λαοῦ τῆς διαθήκης Σου, δὸς ἡμῖν νὰ ἀναπαυώμεθα ἐν τῇ ἀδιαλείπτῳ προνοίᾳ Σου, καθὼς ὁ Ἰακὼβ ἐν τῇ γῇ τῆς Αἰγύπτου, προσκολλώμενοι οὐχὶ εἰς τὴν ἐπίγειον ἀσφάλειαν ἀλλὰ εἰς τὰς ὑποσχέσεις Σου μόνον. Στήριξον τὰς καρδίας ἡμῶν ὡς παρεπιδήμων ἐπὶ τὴν κληρονομίαν τὴν μετὰ Σοῦ, καὶ ἐνίσχυσον ἡμᾶς διὰ τῆς χάριτός Σου νὰ ὑπομένωμεν πᾶσαν περίοδον ἀνάγκης μετὰ ὑπομονετικῆς πίστεως, ἕως ὅτου ἴδωμεν τὸ πρόσωπόν Σου. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →