← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Πράξεις

Πράξεις 13 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Πράξεις 13Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Η προσεκτική ερμηνεία της Γραφής από τον Ιωάννη Καλβίνο συνεχίζει να καθοδηγεί τους αναγνώστες στην καρδιά των λυτρωτικών σκοπών του Θεού. Στο υπόμνημά του στις Πράξεις 13, ο Καλβίνος ανιχνεύει την πρωτοβουλία του Πνεύματος για την επέκταση του ευαγγελίου πέρα από οικεία σύνορα. Οι γνώσεις του φωτίζουν πώς η θεία κλήση διασταυρώνεται με την ανθρώπινη υπακοή και την τάξη της Εκκλησίας. Μέσα από μετρημένο στοχασμό πάνω στο κείμενο, ο Καλβίνος προσκαλεί τους πιστούς να δουν το χέρι του Θεού να εργάζεται τόσο σε έκτακτους διορισμούς όσο και σε συνηθισμένη πιστότητα. Αυτό το μάθημα αντλεί από την πραγματεία του για να καλλιεργήσει βαθύτερη εμπιστοσύνη στην καθοδήγηση του Κυρίου για την αποστολή και τη διακονία σήμερα.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Προετοίμασε την καρδιά σου καθώς στρεφόμαστε στο κεφάλαιο 13 των Πράξεων. Άφησε την αφήγηση της Εκκλησίας στην Αντιόχεια και την αποστολή του Βαρνάβα και του Σαύλου να ξεδιπλωθεί μπροστά σου. Άκουσε τη φωνή του Πνεύματος μέσα στην προσευχή, τη νηστεία και την χειροτονία. Άφησε την περιγραφή της πρώιμης προόδου του ευαγγελίου να διεγείρει νέα προσδοκία για το πώς ο Θεός ακόμη κατευθύνει τον λαό του. Διάβασε αργά, προσκαλώντας το ίδιο Πνεύμα που μίλησε τότε να μιλήσει τώρα.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά αντιμετωπίζοντας τη σημασία αυτής της ιστορίας. Ακολουθεί μια ιστορία, όχι μόνο άξια να μνημονευθεί, αλλά και πολύ ωφέλιμη να γίνει γνωστή, πώς ο Παύλος διορίστηκε διδάσκαλος των εθνών· διότι η κλήση του ήταν, κατά κάποιον τρόπο, κλειδί με το οποίο ο Θεός άνοιξε σε εμάς τη βασιλεία των ουρανών. Γνωρίζουμε ότι η διαθήκη της αιώνιας ζωής συνάφθηκε κυρίως με τους Ιουδαίους, ώστε εμείς να μην έχουμε καμία σχέση με την κληρονομιά του Θεού, επειδή ήμασταν ξένοι, (Προς Εφεσίους 2:12)· και υπήρχε το τείχος του χωρισμού ανάμεσα, που διέκρινε τους οικείους από τους ξένους. Επομένως, δεν θα μας ωφελούσε τίποτα, ότι ο Χριστός έφερε σωτηρία στον κόσμο, εκτός αν, αφού αφαιρεθεί η διαφωνία, είχε γίνει κάποια είσοδος για εμάς στην Εκκλησία. Οι απόστολοι είχαν ήδη λάβει εντολή σχετικά με το κήρυγμα του ευαγγελίου σε ολόκληρο τον κόσμο, (Κατά Μάρκον 16:16) αλλά είχαν κρατηθεί μέχρι τότε μέσα στα σύνορα της Ιουδαίας. Όταν ο Πέτρος στάλθηκε στον Κορνήλιο, ήταν κάτι τόσο νέο και παράξενο, που σχεδόν θεωρήθηκε τέρας. Δεύτερον, αυτό θα μπορούσε να φανεί ως προνόμιο που δόθηκε σε λίγους άνδρες έκτακτα· αλλά τώρα, επειδή ο Θεός διορίζει σαφώς και ανοιχτά τον Παύλο και τον Βαρνάβα ως αποστόλους των εθνών, με αυτόν τον τρόπο τους καθιστά ίσους με τους Ιουδαίους· ώστε το ευαγγέλιο να αρχίσει να είναι κοινό τόσο για τον έναν όσο και για τον άλλον. Και τώρα το τείχος του χωρισμού αφαιρείται, ώστε τόσο εκείνοι που ήταν μακριά όσο και εκείνοι που ήταν κοντά να συμφιλιωθούν με τον Θεό· και ώστε, συγκεντρωμένοι κάτω από μία κεφαλή, να αυξηθούν μαζί σε ένα σώμα. Επομένως, η κλήση του Παύλου πρέπει να έχει όχι λιγότερο βάρος ανάμεσά μας, από ό,τι αν ο Θεός φώναζε από τον ουρανό ενώπιον όλων των ανθρώπων, ότι η σωτηρία, που υποσχέθηκε παλαιότερα στον Αβραάμ και στο σπέρμα του Αβραάμ, (Γένεσις 22:17) δεν αφορά λιγότερο εμάς σήμερα, από ό,τι αν είχαμε βγει από τους λαγόνες του Αβραάμ. Για αυτόν τον λόγο ο Παύλος κοπιάζει τόσο πολύ στην υπεράσπιση και την επιβεβαίωση της κλήσεώς του, (Προς Γαλάτας 1:17, 12-24)· ώστε οι εθνικοί να πεισθούν με βεβαιότητα ότι η διδασκαλία του ευαγγελίου δεν τους μεταφέρθηκε τυχαία, ούτε από ανθρώπινη προπέτεια, αλλά, πρώτον, από τη θαυμαστή βουλή του Θεού· δεύτερον, από ρητή εντολή, ενώ εκείνος φανέρωνε στους ανθρώπους αυτό που είχε αποφασίσει με τον εαυτό του. Ο Καλβίνος στη συνέχεια εξετάζει τους παρόντες διακόνους στην Εκκλησία. 1 Υπήρχαν στην Εκκλησία. Έχω δηλώσει στην τέταρτη προς Εφεσίους, (Προς Εφεσίους 4:11) και στη δωδέκατη της Πρώτης προς Κορινθίους, (1 Προς Κορινθίους 12:28) ποια διαφορά υπάρχει (τουλάχιστον κατά την κρίση μου) μεταξύ διδασκάλων και προφητών. Μπορεί να είναι ότι είναι σε αυτόν τον τόπο συνώνυμα, (ή ότι σημαίνουν και τα δύο ένα πράγμα,) ώστε αυτό να είναι το νόημα του Λουκά, ότι υπήρχαν πολλοί άνδρες σε εκείνη την Εκκλησία προικισμένοι με ιδιαίτερη χάρη του Πνεύματος για να διδάσκουν. Σίγουρα δεν μπορώ να δω πώς μπορεί να συνδέεται, να κατανοήσουμε από προφήτες εκείνους που ήταν προικισμένοι με το χάρισμα της πρόγνωσης πραγμάτων· αλλά νομίζω μάλλον ότι σημαίνει εξαίρετους ερμηνευτές της Γραφής. Και τέτοιοι είχαν το καθήκον να διδάσκουν και να προτρέπουν, όπως μαρτυρεί ο Παύλος στην δέκατη τέταρτη της Πρώτης προς Κορινθίους, (1 Προς Κορινθίους 14:37.) Πρέπει να σημειώσουμε τον σκοπό του Λουκά: Ο Παύλος και ο Βαρνάβας ήταν διάκονοι της Εκκλησίας της Αντιόχειας· ο Θεός τους καλεί τώρα από εκεί σε άλλο τόπο. Μήπως κάποιος νομίσει ότι εκείνη η Εκκλησία στερούνταν καλών και κατάλληλων διακόνων, ώστε ο Θεός να προνοεί για άλλες Εκκλησίες με ζημία της, ο Λουκάς το προλαμβάνει αυτό, και λέει, ότι υπήρχε τέτοια αφθονία εκεί, ώστε αν και βοηθούσε άλλους, παρέμενε όμως αρκετό για τη χρήση της· από όπου φαίνεται πόσο πλούσια ο Θεός είχε χύσει τη χάρη του στην Εκκλησία, από όπου ποτάμια, κατά κάποιον τρόπο, θα μπορούσαν να αφαιρεθούν και να μεταφερθούν σε διάφορα μέρη. Σχετικά με την εντολή του Αγίου Πνεύματος, ο Καλβίνος γράφει: 2 Και λειτουργούσαν στον Κύριο. Η λέξη που χρησιμοποιεί ο Λουκάς δεν σημαίνει μόνο να ασχολείται κανείς με ιερά πράγματα, αλλά και μερικές φορές να φέρει δημόσια αξιώματα. Και επειδή οι ιερές τελετές των εθνών αποτελούνταν ως επί το πλείστον από ολοκαυτώματα και θυσίες, συχνά λαμβάνεται για να προσφέρει θυσία· το οποίο άρεσε πολύ στους Παπικούς, ώστε να αποδείξουν ότι οι απόστολοι χρησιμοποιούσαν κάποια θυσία. Αλλά ας υποθέσουμε ότι ήταν έτσι· όμως αυτοί ανόητα προβάλλουν για υπεράσπιση της λειτουργίας τους, ότι οι διδάσκαλοι της Αντιόχειας θυσίαζαν. Πρώτον, επειδή η λέξη είναι πληθυντικού αριθμού, έπεται ότι ο καθένας από αυτούς έκανε λειτουργία. Αλλά αφήνοντας τα παιχνίδια, λέω ότι πρέπει να εξετάσουμε τι είδους θυσία παρέδωσε ο Χριστός στην Εκκλησία του. Οι Παπικοί προσποιούνται ότι το αξίωμα της ιεροσύνης τους επιβάλλεται, να θυσιάζουν τον Χριστό και με το να τον θυσιάζουν να εξαγοράζουν ειρήνη με τον Θεό. Υπάρχει τόσο λίγη μνεία γι' αυτό στη Γραφή, ώστε ο Υιός του Θεού μάλλον διεκδικεί αυτή την τιμή για τον εαυτό του μόνο. Γι' αυτό η Εκκλησία του Χριστού έχει άλλη ιεροσύνη, δηλαδή ότι κάθε άνθρωπος μπορεί να προσφέρει τον εαυτό του και τα δικά του στον Θεό· και ότι οι δημόσιοι διάκονοι μπορεί να θυσιάζουν στον Θεό, ψυχές, με την πνευματική μάχαιρα του ευαγγελίου, όπως διδάσκει ο Παύλος, (Προς Ρωμαίους 15:16.) Επιπλέον, οι προσευχές όλων των ευσεβών είναι τα πνευματικά μοσχάρια των χειλιών, (Ωσηέ 14:2) με τα οποία ο Θεός ευαρεστείται, όταν προσφέρονται στον άγιο βωμό· δηλαδή στο όνομα του Χριστού, [ως] στην δέκατη τρίτη προς Εβραίους, (Προς Εβραίους 13:15.) Επομένως, όταν ο Λουκάς λέει ότι οι προφήτες και οι διδάσκαλοι λειτουργούσαν στον Θεό όταν το Πνεύμα μίλησε σε αυτούς, δεν κατανοώ τίποτε άλλο παρά ότι βρίσκονταν στη δημόσια πράξη. Προσθέτει τη νηστεία, ώστε να γνωρίζουμε ότι οι νόες τους ήταν τότε ελεύθεροι από όλα τα εμπόδια, ώστε τίποτε να μην τους εμποδίζει να δίνουν προσοχή στην προφητεία. Αλλά το ερώτημα είναι, [774] αν κρατούσαν κοινή νηστεία, ή ο Λουκάς σημαίνει μόνο ότι νήστευαν τότε μέχρι εκείνη την ώρα. Αυτό είναι, χωρίς αμφιβολία, ότι αυτές οι περιστάσεις εκφράστηκαν, ώστε η κλήση του Παύλου να φέρει περισσότερη πίστη ανάμεσά μας. Ο Καλβίνος στη συνέχεια πραγματεύεται τον ίδιο τον θεϊκό διορισμό. Αφιέρωσέ μου. Ο Θεός διατάζει να σταλούν ο Παύλος και ο Βαρνάβας με τη συναίνεση της Εκκλησίας, εκεί όπου τους είχε διορίσει να σταλούν· από όπου συμπεραίνουμε ότι δεν υπάρχει νόμιμη εκλογή ποιμένων, παρά μόνο εκεί όπου ο Θεός είναι ο κύριος. Διότι ενώ έχει διατάξει η Εκκλησία να εκλέγει ποιμένες και επισκόπους, δεν έχει επομένως παραχωρήσει στους ανθρώπους τόση ελευθερία, αλλά ότι θα φέρει την κύρια εξουσία ως ο κύριος κυβερνήτης. Η συνήθης εκλογή ποιμένων διαφέρει από αυτόν τον διορισμό του Παύλου και του Βαρνάβα, επειδή ήταν απαραίτητο να διοριστούν από τον ουράνιο χρησμό ως απόστολοι των εθνών· το οποίο δεν είναι απαραίτητο να γίνεται καθημερινά στον χειροτονία ποιμένων. Αλλά συμφωνούν σε αυτό, ότι όπως ο Θεός μαρτύρησε ότι ο Παύλος και ο Βαρνάβας είχαν ήδη διοριστεί από το διάταγμά του να κηρύξουν το ευαγγέλιο, έτσι κανείς δεν μπορεί να κληθεί στο αξίωμα της διδασκαλίας παρά μόνο εκείνοι που ο Θεός έχει ήδη εκλέξει για τον εαυτό του κατά κάποιον τρόπο.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Καλβίνος αντλεί μια εφαρμογή από το παράδειγμα ενός ηγέτη. Έτσι ακόμη και στην εποχή μας ο Θεός εμπλουτίζει ορισμένες Εκκλησίες περισσότερο από άλλες, ώστε να είναι φυτώρια για τη διάδοση της διδασκαλίας του ευαγγελίου. Είναι απαραίτητο ο Μαναήν, που ανατράφηκε με τον Ηρώδη, να προερχόταν από κάποια ευγενή οικογένεια. Και αυτό το αναφέρει ο Λουκάς επίτηδες για να μας παρουσιάσει την ευσέβειά του, ο οποίος, περιφρονώντας την κοσμική μεγαλοπρέπεια, είχε ενωθεί με το απλό και περιφρονημένο ποίμνιο του Χριστού. Θα μπορούσε, πράγματι, να ήταν κύριος αυλικός αν κυβερνιόταν από φιλοδοξία· αλλά για να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στον Χριστό, δεν αρνείται να αλλάξει εκείνους τους καπνούς της τιμής με [για] όνειδος και ατιμία. Διότι αν εξετάσουμε σε ποια κατάσταση βρισκόταν τότε η Εκκλησία, δεν μπορούσε να δώσει το όνομά του στο ευαγγέλιο, εκτός αν έκανε τον εαυτό του υποκείμενο [773] σε κοινή ατιμία. Επομένως ο Κύριος σκόπευε να μας διδάξει, με το παράδειγμά του, να περιφρονούμε τον κόσμο, ώστε εκείνοι που δεν μπορούν διαφορετικά να είναι αληθινοί χριστιανοί, να μάθουν με γενναίο και υψηλό φρόνημα να περιφρονούν τον κόσμο, εκτός αν αποβάλουν εκείνα τα πράγματα που είναι πολύτιμα για τη σάρκα, ως βλαβερά εμπόδια και εμπόδια.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού αισθάνεσαι το Πνεύμα να προτρέπει σε νέα υπακοή στο δικό σου πλαίσιο; Πώς μπορεί η πρακτική της Εκκλησίας για προσευχή και νηστεία να διαμορφώσει τη διάκρισή σου για την καθοδήγηση του Θεού; Με ποιους τρόπους σε προσκαλούν να απελευθερώσεις ό,τι είναι οικείο για χάρη της προόδου του ευαγγελίου;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ διὰ τοῦ Πνεύματός Σου κυριαρχικῶς διαχωρίζων καὶ ἀποστέλλων ἐργάτας διὰ τὸ ἔργον τοῦ εὐαγγελίου, δὸς ἡμῖν νὰ προσμένωμεν ἐπὶ Σὲ μετὰ προσευχῆς καὶ νηστείας, καθὼς ἡ ἐκκλησία ἐν Ἀντιοχείᾳ ἔπραξεν, ἐμπιστευόμενοι τὴν πιστότητα τῆς διαθήκης Σου νὰ ὁρίζῃ πᾶν βῆμα. Στήριξον ἡμᾶς διὰ τῆς χάριτός Σου νὰ παραδίδωμεν τὰ σχέδιά μας εἰς τὴν κατεύθυνσίν Σου, ἵνα ὁ λόγος τῆς σωτηρίας ἐξέλθῃ ἀνεμπόδιστος εἰς τὰ ἔθνη πρὸς δόξαν τοῦ Χριστοῦ μόνου. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →