Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 69-70 — Eterniseed (Εποχή της Μεταρρύθμισης / ιστορικός Προτεστάντης)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Οι Ψαλμοί 69 και 70 παρουσιάζουν τον δούλο της διαθήκης υπό το βάρος αδικαιολόγητης θλίψης, κατευθύνοντας κάθε έκκληση προς τον κυρίαρχο Κύριο που μόνος διατάσσει τόσο τη δοκιμασία όσο και την απελευθέρωση. Αυτά τα κεφάλαια ξεδιπλώνονται όχι ως ιδιωτικό παράπονο αλλά ως η οργανωμένη ομιλία εκείνου που γνωρίζει τη θέση του μέσα στη θεία διαθήκη και επομένως αρνείται να απομακρυνθεί από τον θρόνο της χάριτος. Ο ψαλμωδός ιχνηλατεί το βάθος της δυσχέρειάς του χωρίς να απελπίζεται για την υπόσχεση, και μετρά την κακία των αντιπάλων του με το μέτρο της δικαιοσύνης του Θεού αντί για οποιαδήποτε αξίωση προσωπικής αξίας. Με αυτόν τον τρόπο το κείμενο διδάσκει την εκκλησία ότι το καταφύγιο του πιστού δεν βρίσκεται ούτε στην αυτοάμυνα ούτε στον μετριασμό της θλίψης, αλλά στη σταθερή πεποίθηση ότι ο Κύριος που έχει δεσμευθεί με διαθήκη θα δικαιώσει τους δικούς του στον ορισμένο χρόνο. Η κίνηση από τον παρατεταμένο θρήνο στην σύντομη ικεσία στους δύο ψαλμούς μαζί εμφανίζει την ίδια αρχή: η κυριαρχία που επιτρέπει την πλημμύρα επίσης καθορίζει το όριό της και ορίζει την ώρα της διάσωσης.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώστε τους Ψαλμούς 69 και 70 σε μία μόνο συνεδρία, προσέχοντας την παρατεταμένη περιγραφή της δυσχέρειας που ανοίγει τον μακρύτερο ψαλμό και την οξυμένη επείγουσα ανάγκη που χαρακτηρίζει τον συντομότερο. Παρατηρήστε πώς ο ψαλμωδός επιστρέφει επανειλημμένα στη γνώση του Κυρίου για την υπόθεσή του, στον ονειδισμό που φέρει για χάρη της διαθήκης, και στην προσδοκία ότι η θεία δικαιοσύνη θα διακρίνει μεταξύ του δικαίου και του αδίκου. Σημειώστε τη μετάβαση από την εκτεταμένη επανάληψη της ταραχής στην σύντομη, επαναλαμβανόμενη κραυγή του Ψαλμού 70, και σκεφθείτε πώς και τα δύο κεφάλαια διατηρούν τη δόξα του Θεού και την ευημερία του λαού της διαθήκης εν όψει ακόμη και ενώ ζητείται προσωπική απελευθέρωση.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Ψαλμός 69 ανοίγει με την αναγνώριση του δούλου ότι τα ύδατα έχουν φθάσει στην ψυχή του, μια εικόνα που μεταφέρει όχι απλή εξωτερική απειλή αλλά εσωτερική υπερχείλιση που απειλεί να σιγήσει την ίδια την προσευχή. Η γλώσσα προχωρεί από τα ύδατα στη λάσπη χωρίς στήριγμα, έπειτα στην πλημμύρα που παρασύρει κάθε τόπο ανάπαυσης, καθιερώνοντας έτσι ότι η θλίψη είναι βαθιά και προοδευτική υπό το χέρι του Θεού. Ο ψαλμωδός καταγράφει την κούρασή του στο κλάμα, τα αποτυγχάνοντα μάτια του, και τον ονειδισμό που έχει γίνει η καθημερινή του μερίδα, όμως δεν συμπεραίνει ότι ο Κύριος έχει εγκαταλείψει τη διαθήκη. Αντίθετα στηρίζει την έκκλησή του στο γεγονός ότι ο ζήλος του οίκου του Κυρίου τον κατανάλωσε και ότι οι ονειδισμοί εκείνων που ονειδίζουν τον Θεό έπεσαν επάνω του. Αυτή η ταύτιση της υπόθεσής του με την θεία τιμή παρέχει το δογματικό έδαφος για συνεχιζόμενη ικεσία. Ο ψαλμωδός περαιτέρω ομολογεί τις δικές του αμαρτίες ενώ διατηρεί ότι οι παρόντες εχθροί του τον μισούν χωρίς αιτία, διακρίνοντας έτσι μεταξύ της παιδείας που ένα μέλος της διαθήκης μπορεί δικαίως να λάβει και της άδικης αντίστασης που ο ίδιος ο Θεός πρέπει να κρίνει. Οι κατάρες που ακολουθούν δεν είναι ιδιωτική εκδίκηση αλλά επίσημα αιτήματα να εμφανισθεί η δίκαιη διακυβέρνηση του Κυρίου με την σύγχυση εκείνων που αντιτίθενται στον δούλο του. Ο ψαλμός κλείνει με τον όρκο αίνου και την προσδοκία ότι ο ουρανός και η γη θα ενωθούν ευλογώντας το όνομα του Κυρίου, δείχνοντας ότι ο τελικός σκοπός της δοκιμασίας είναι η μεγέθυνση της θείας δόξας αντί για την απλή ανακούφιση του πάσχοντος. Ο Ψαλμός 70 συμπιέζει το ίδιο επιχείρημα σε λιγότερους στίχους. Η εναρκτήρια ικεσία για ταχύτητα επαναλαμβάνει την πεποίθηση της διαθήκης ότι ο χρόνος του Κυρίου, αν και συχνά φαίνεται καθυστερημένος, δεν είναι ποτέ αβέβαιος. Η αντίθεση που χαράσσεται μεταξύ εκείνων που ζητούν τη ζωή του δούλου και εκείνων που ζητούν τον ίδιο τον Κύριο ενισχύει τη διαίρεση που υπάρχει ήδη στον μακρύτερο ψαλμό: οι ασεβείς αφήνονται στις δικές τους συσκευές ενώ οι δίκαιοι κατευθύνονται να χαίρονται στη σωτηρία του Θεού. Σε όλη τη διάρκεια και των δύο κεφαλαίων το κείμενο διατηρεί ότι η επιμονή του πιστού συνίσταται στο να φέρνει κάθε στοιχείο της δυσχέρειας ενώπιον του κυρίαρχου Κριτή που έχει υποσχεθεί να ακούσει και να ενεργήσει σύμφωνα με τη δική του δικαιοσύνη.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Αυτοί οι ψαλμοί στέκονται σε στενή σχέση με την ευρύτερη γραφική μαρτυρία σχετικά με τα παθήματα των δικαίων και τη δικαίωση που ανήκει στον Θεό μόνο. Το ίδιο πρότυπο εμφανίζεται στους θρήνους του Ιερεμία και στις τελικές ικεσίες του βιβλίου της Αποκάλυψης, όπου η κραυγή για δικαιοσύνη απαντάται όχι με άμεση αφαίρεση της θλίψης αλλά με τη διαβεβαίωση ότι ο Κύριος θα ενεργήσει σύντομα. Μέσα στο Ψαλτήριο η ίδια η κίνηση από τον Ψαλμό 69 στον Ψαλμό 70 αντικατοπτρίζει την ευρύτερη εναλλαγή μεταξύ εκτεταμένου παραπόνου και σύντομης ικεσίας που επαναλαμβάνεται από τα πρώτα κεφάλαια και μετά, διδάσκοντας ότι η συντομία της ικεσίας δεν δείχνει μειωμένη πίστη αλλά μάλλον συγκεντρωμένη εξάρτηση από την υπόσχεση της διαθήκης. Η εφαρμογή της Καινής Διαθήκης αυτών των κειμένων στα παθήματα του Χριστού επιβεβαιώνει περαιτέρω ότι η εκκλησία τα διαβάζει ως τη φωνή της κεφαλής και των μελών μαζί, όμως η αρχική έννοια παραμένει αγκυρωμένη στην εμπειρία του δαβιδικού δούλου που εμπιστεύθηκε τον κυρίαρχο διορισμό του Πατέρα. Η παράδοση επομένως έχει κατανοήσει αυτά τα κεφάλαια ως διδασκαλία για την ορθή χρήση του θρήνου: ο πιστός επαναλαμβάνει τον κόπο του εκτενώς μόνο για να τον θέσει υπό τον σταθερό κανόνα εκείνου που εργάζεται τα πάντα σύμφωνα με τη βουλή του θελήματός του.
Απαντήστε
Απόκριση
Σε ποια παρούσα δοκιμασία πειράζεστε να μετρήσετε την πιστότητα του Θεού από το μήκος της δυσχέρειάς σας αντί από τη βεβαιότητα της διαθήκης του; Πώς η άρνηση του ψαλμωδού να χωρίσει την υπόθεσή του από την τιμή του οίκου του Κυρίου διορθώνει κάθε τάση να αντιμετωπίζεται η θλίψη ως απλώς προσωπική; Ποιο συγκεκριμένο βήμα υπακοής ακολουθεί από την πεποίθηση ότι ο ίδιος Κύριος που επιτρέπει τα ύδατα επίσης καθορίζει το όριό τους και ορίζει την ημέρα της απελευθέρωσης;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κυρίαρχε Κύριε, που έχεις δεσμευθεί με τον λαό σου διαθήκη και διατάσσεις κάθε θλίψη σύμφωνα με τη βουλή του θελήματός σου, χάρισε μας χάρη να φέρουμε τις δυσχέρειές μας ενώπιόν σου χωρίς απελπισία και χωρίς αυτοδικαίωση. Φύλαξέ μας από το να μετρούμε την πιστότητά σου από το βάθος των υδάτων ή το μήκος της καθυστέρησης, και στρέψε τα μάτια μας αντίθετα προς τη δικαιοσύνη που θα διακρίνει τελικά μεταξύ εκείνων που σε ζητούν και εκείνων που αντιτίθενται στον δούλο σου. Διατήρησε μέσα μας την ίδια ομολογία που έκανε ο ψαλμωδός, ότι η υπόθεση που ικετεύουμε είναι δική σου, και δίδαξέ μας να περιμένουμε την ώρα που έχεις ορίσει. Ας είναι η δόξα του ονόματός σου το τέλος κάθε δοκιμασίας, και επίσπευσε την ημέρα που ολόκληρη η εκκλησία θα χαρεί στη σωτηρία που μόνος εσύ επιτελείς, διαμέσου Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.