Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Σαμουήλ
Β' Σαμουήλ 21-22 — Eterniseed (Εποχή της Μεταρρύθμισης / ιστορικός Προτεσταντισμός)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Τα κεφάλαια αυτά παρουσιάζουν τις τελευταίες πράξεις της δημόσιας βασιλείας του Δαβίδ υπό την κυρίαρχη διευθέτηση της ιστορίας της διαθήκης από τον Κύριο. Ο λιμός που προκύπτει από προηγούμενη παραβίαση όρκου και η επακόλουθη επίλυση μέσω μετρημένης δικαιοσύνης δείχνουν την πιστότητα του Κυρίου στον λόγο του τόσο στην κρίση όσο και στο έλεος. Το άσμα της απελευθέρωσης του Δαβίδ ανυψώνεται τότε ως η αρμόζουσα απόκριση ενός βασιλιά που έχει μάθει ότι κάθε νίκη και κάθε διαφύλαξη ανήκουν στον Θεό που εκλέγει και στηρίζει τον χρισμένο του. Η αφήγηση λοιπόν μεταβαίνει από την έκθεση της ανεπίλυτης ενοχής στην δημόσια ομολογία ότι η δύναμη του Κυρίου μόνη στηρίζει τον θρόνο. Οι αναγνώστες καλούνται να παρατηρήσουν πώς η θεία κυριαρχία κυβερνά τόσο την εκδίκηση της αιματικής ενοχής όσο και την διαφύλαξη του δούλου που εμπιστεύεται σε αυτόν.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Καθώς διαβάζεται το κείμενο, προσέξτε την ακολουθία κατά την οποία ο Κύριος πρώτα αποκαλύπτει την αιτία του λιμού και έπειτα κατευθύνει τα μέσα της άρσης του. Σημειώστε την προσεκτική διάκριση μεταξύ της απαίτησης των Γαβαωνιτών και του δικού χειρισμού του Δαβίδ για τον εναπομείναντα υιό του Ιωνάθαν. Παρατηρήστε πώς οι επακόλουθες συγκρούσεις με τους Φιλισταίους αφηγούνται με ακριβή προσοχή στα όργανα που χρησιμοποιεί ο Κύριος. Στο άσμα που ακολουθεί, σημειώστε την επανειλημμένη απόδοση της απελευθέρωσης στην παρέμβαση του Κυρίου και όχι στην ανθρώπινη ικανότητα. Το σύνολο του χωρίου ανταμείβει την υπομονετική ιχνηλάτηση αιτίας και αποτελέσματος υπό το χέρι του Θεού της διαθήκης.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο αρχικός λιμός παρουσιάζεται ως η άμεση συνέπεια της παραβίασης από τον Σαούλ του όρκου που δόθηκε στους Γαβαωνίτες. Ο Κύριος δεν παραβλέπει την παράβαση· φέρνει ξηρασία στη γη μέχρι να διευθετηθεί το ζήτημα σύμφωνα με τους όρους της διαθήκης που έγινε την εποχή του Ιησού του Ναυή. Ο Δαβίδ ζητά από τον Κύριο αντί να ενεργήσει με πολιτικό ένστικτο, αναγνωρίζοντας έτσι ότι η θεραπεία βρίσκεται στην θεία κατεύθυνση. Οι Γαβαωνίτες απαιτούν επτά απογόνους του Σαούλ, και ο Δαβίδ τους παραδίδει ενώ γλιτώνει τον Μεμφιβοσθέ για χάρη της διαθήκης με τον Ιωνάθαν. Η πράξη αυτή ικανοποιεί την δικαιοσύνη χωρίς να παραβιάζει προηγούμενες υποσχέσεις, δείχνοντας την αρμονία που διατηρεί ο Κύριος μεταξύ των δικών του ορκισμένων δεσμεύσεων. Οι επόμενες μάχες με τους Φιλισταίους υπηρετούν για να δείξουν ότι ο ίδιος κυρίαρχος Κύριος που απαιτεί ικανοποίηση για το αίμα χορηγεί επίσης νίκη στο πεδίο. Η σφαγή των γιγάντων καταγράφεται χωρίς να αποδίδεται δόξα στους πολεμιστές· η έμφαση παραμένει στην διαφύλαξη του βασιλιά του από τον Κύριο. Το κεφάλαιο είκοσι δύο παρέχει τότε το ερμηνευτικό κλειδί. Το άσμα του Δαβίδ ιχνηλατεί κάθε διαφυγή, κάθε ασπίδα και κάθε υποταγή εχθρών στην προσωπική παρέμβαση του Κυρίου. Ο βασιλιάς ομολογεί ότι φώναξε σε θλίψη και ο Κύριος άκουσε από τον ναό του. Η γλώσσα της θεοφάνειας απεικονίζει τον Κύριο να κατέρχεται εν οργή για να σώσει τον δούλο του, υπογραμμίζοντας ότι η σωτηρία πηγάζει από θεία πρωτοβουλία και όχι από την αξία του χρισμένου. Η τελική διακήρυξη ότι ο Κύριος δείχνει σταθερή αγάπη στον χρισμένο του και στους απογόνους του για πάντα συνδέει την αφήγηση της κρίσης και της απελευθέρωσης με τον διαρκή σκοπό της διαθήκης.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Το πρότυπο της θείας εκδίκησης ακολουθούμενης από απελευθέρωση αντηχεί την ευρύτερη μαρτυρία της Γραφής ότι ο Κύριος επισκέπτεται την ανομία των πατέρων στα τέκνα μόνο μέχρι να διευθετηθεί το ζήτημα με όρους διαθήκης, μετά το οποίο αποκαθιστά. Ο ίδιος Θεός που απαιτούσε ικανοποίηση για τον όρκο των Γαβαωνιτών στηρίζει αργότερα την γραμμή του Δαβίδ παρά τις αποτυχίες του βασιλιά. Αυτό προεικονίζει τον μεγαλύτερο Υιό του Δαβίδ στον οποίο οι απαιτήσεις της δικαιοσύνης και οι υποσχέσεις του ελέους συναντώνται χωρίς αντίφαση. Μέσα στην ανάγνωση της παράδοσης, το άσμα του κεφαλαίου είκοσι δύο λειτουργεί ως δογματική σύνοψη της έμφασης ολόκληρου του Ψαλτηρίου στην αποκλειστική δράση του Κυρίου στην σωτηρία. Στέκεται παράλληλα με άλλες βασιλικές μαρτυρίες που αρνούνται να διαιρέσουν την δόξα μεταξύ του κτίσματος και του Δημιουργού. Το πλαίσιο της διαθήκης που φαίνεται εδώ ενημερώνει επίσης μεταγενέστερο στοχασμό για την επιμονή των αγίων: ο Κύριος που αρχίζει έργο με τον χρισμένο του θα το φέρει σε πλήρωση με την δική του δύναμη.
Απαντήστε
Απόκριση
Σε ποια παρούσα περίσταση αντιλαμβάνεσθε μια ανεπίλυτη παράβαση που απαιτεί ταπεινή ερώτηση προς τον Κύριο αντί για άμεση ανθρώπινη θεραπεία; Πώς η απόδοση όλης της απελευθέρωσης στον Θεό μόνο διορθώνει οποιαδήποτε εναπομένουσα εμπιστοσύνη στην δική σας δύναμη ή στρατηγική; Πού στη ζωή σας σας έχει διαφυλάξει ο Κύριος μέσω σύγκρουσης με τρόπο που τώρα απαιτεί δημόσια ομολογία της πιστότητας της διαθήκης του;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε Θεέ της διαθήκης, που δεν παραβλέπεις την παραβίαση ορκισμένων όρκων ούτε αφήνεις τον λαό σου χωρίς κατεύθυνση, χάρισε μας την χάρη να σε ερωτούμε όταν η κρίση επαναπαύεται επί της γης. Στήριξε τον λόγο σου τόσο στην έκθεση της ενοχής όσο και στην διαφύλαξη εκείνων που έχεις χρίσει σύμφωνα με τον σκοπό σου. Δίδαξέ μας να ιχνηλατούμε κάθε απελευθέρωση στον δικό σου βραχίονα και να ομολογούμε ότι καμία δύναμη ανθρώπου δεν μπορεί να εξασφαλίσει τον θρόνο ή την ψυχή. Κράτησέ μας σταθερούς στις υποσχέσεις που δόθηκαν στον Δούλο σου, ώστε να αναπαυόμαστε υπό την ίδια κυριαρχία που διέταξε τις ημέρες του Δαβίδ και που τώρα διατάσσει όλα τα πράγματα για χάρη της δόξας σου και του καλού των εκλεκτών σου. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.