Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιούδας
Ιουδ 1 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στο σημερινό μάθημα στρεφόμαστε στο πλούσιο υπόμνημα του Ματθαίου Χένρι για την επιστολή του Ιούδα. Με ποιμαντικό βάθος και προσεκτική προσοχή στο κείμενο, ο Χένρι ξεδιπλώνει την επείγουσα έκκληση του αποστόλου να αγωνισθούμε σθεναρά για την πίστη που παραδόθηκε άπαξ στους αγίους. Η ερμηνεία του τονίζει τόσο τα προνόμια των πιστών όσο και τις σοβαρές προειδοποιήσεις κατά εκείνων που θα διέφθειραν το ευαγγέλιο. Καθώς ακολουθούμε την καθοδήγηση του Χένρι στο πρώτο κεφάλαιο, καλούμαστε να λάβουμε νέα ενθάρρυνση και νηφάλια επαγρύπνηση για τη δική μας πορεία με τον Χριστό. Η μελέτη αυτή μας φέρνει πλησιέστερα στην καρδιά του μηνύματος του Ιούδα και στις διαρκείς αλήθειες που διαφυλάττει για την Εκκλησία σε κάθε εποχή.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Σας προσκαλούμε τώρα να αναγνώσετε ολόκληρο το πρώτο κεφάλαιο της επιστολής του Ιούδα. Ακούστε προσευχητικά τη φωνή του Πνεύματος καθώς ο απόστολος χαιρετά τους κλητούς, προειδοποιεί κατά των ασεβών εισβολέων και υπενθυμίζει αρχαίες κρίσεις που ακόμη μιλούν σήμερα. Αφήστε τα λόγια να καθίσουν βαθιά πριν στραφούμε στην ερμηνεία του Ματθαίου Χένρι.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ανοίγει εξετάζοντας την ταυτότητα και την κλήση του συγγραφέα της επιστολής.
Ι. Έχουμε λογαριασμό του γραφέα αυτής της επιστολής, Ιούδα ή Ιούδα ή Ιούδα. Ήταν συνώνυμος με έναν από τους προγόνους του, τον πατριάρχη—γιο του Ιακώβ, τον πιο εξέχοντα αν και όχι τον πρωτότοκο από τους γιους του, από τους οποίους (γραμμικά, σε άμεση διαδοχή) προήλθε ο Μεσσίας. Αυτό ήταν όνομα αξίας, εξοχότητας και τιμής· όμως 1. Είχε έναν πονηρό συνώνυμο. Υπήρχε ένας Ιούδας (ένας από τους δώδεκα, με το επώνυμο Ισκαριώτης, από τον τόπο γέννησής του) που ήταν άθλιος προδότης, ο προδότης του Κυρίου του και ημών. Τα ίδια ονόματα μπορεί να είναι κοινά στους καλύτερους και χειρότερους ανθρώπους. Μπορεί να είναι διδακτικό να ονομάζεται κανείς κατά τα ονόματα εξεχόντων καλών ανδρών, αλλά δεν μπορεί να συναχθεί συμπέρασμα από αυτό για το τι θα αποδειχθούμε, αν και μπορούμε ακόμη και από εκεί να συμπεράνουμε τι είδους πρόσωπα οι καλοί γονείς ή πρόγονοι επιθυμούσαν και ήλπιζαν να γίνουμε. Αλλά, 2. Ο δικός μας Ιούδας ήταν εντελώς άλλος άνθρωπος. Ήταν απόστολος, όπως και ο Ισκαριώτης· αλλά ήταν ειλικρινής μαθητής και ακόλουθος του Χριστού, όπως δεν ήταν ο άλλος. Ήταν πιστός υπηρέτης του Ιησού Χριστού, ο άλλος ήταν ο προδότης και δολοφόνος του· γι' αυτό εδώ ο ένας διακρίνεται πολύ προσεκτικά από τον άλλον. Η σημείωση του Δρ. Μάντον επ' αυτού είναι ότι ο Θεός φροντίζει πολύ για το καλό όνομα των ειλικρινών και χρήσιμων υπηρετών Του. Γιατί λοιπόν να είμαστε άσωτοι με τη δική μας ή την αλλήλων φήμη και χρησιμότητα; Ο απόστολός μας εδώ αυτοαποκαλείται υπηρέτης του Ιησού Χριστού, θεωρώντας αυτόν τον τίτλο ως τον πιο τιμητικό. Είναι πιο τιμητικό να είναι κανείς ειλικρινής και χρήσιμος υπηρέτης του Χριστού παρά να είναι επίγειος βασιλιάς, όσο ισχυρός και ευημερών κι αν είναι. Θα μπορούσε να διεκδικήσει συγγένεια με τον Χριστό κατά σάρκα, αλλά παραιτείται από αυτό και μάλλον καυχάται ότι είναι υπηρέτης Του. Παρατηρήστε, (1.) Είναι πραγματικά μεγαλύτερη τιμή να είναι κανείς πιστός υπηρέτης του Ιησού Χριστού παρά να είναι συγγενής Του κατά σάρκα. Πολλοί από τους φυσικούς συγγενείς του Χριστού, καθώς και από τους προγόνους Του, απώλοντο· όχι από έλλειψη φυσικής στοργής σε Αυτόν ως άνθρωπο, αλλά από απιστία και πείσμα στους εαυτούς τους, το οποίο πρέπει να κάνει τους απογόνους και τους στενούς συγγενείς προσώπων πιο εξεχόντων για ειλικρινή και υποδειγματική ευσέβεια ζηλότυπους για τον εαυτό τους με θεοσεβή ζήλο. Ένας γιος του Νώε μπορεί να σωθεί στην κιβωτό από πλημμύρα προσωρινής καταστροφής, και όμως να κατακλυσθεί τελικά σε κατακλυσμό θείας οργής, και να υποστεί την εκδίκηση αιωνίου πυρός. Ο ίδιος ο Χριστός μας λέει ότι εκείνος που ακούει τον λόγο Του και τον πράττει (δηλαδή, αυτός μόνο) είναι ως αδελφός Του, και αδελφή, και μητέρα, δηλαδή, πιο τιμητικά και συμφερόντως συγγενής προς Αυτόν από τους πλησιέστερους και αγαπητότερους φυσικούς συγγενείς Του, θεωρούμενους απλώς ως τέτοιους. Βλέπε Ματθ. ιβ' 48-50. (2.) Στο ότι ο απόστολος Ιούδας αυτοαποκαλείται υπηρέτης, αν και απόστολος, αξιωματούχος υψηλού βαθμού στη βασιλεία του Χριστού, είναι μεγάλη τιμή για τον ταπεινότερο ειλικρινή λειτουργό (και ισχύει αναλογικά για κάθε ευθύ χριστιανό) ότι είναι υπηρέτης του Χριστού Ιησού. Οι απόστολοι ήταν υπηρέτες πριν γίνουν απόστολοι, και ήταν ακόμη μόνο υπηρέτες. Ας απομακρυνθούμε λοιπόν από κάθε αξίωση στους λειτουργούς του Χριστού για κυριαρχική εξουσία είτε ο ένας επί του άλλου είτε επί των ποιμνίων που τους εμπιστεύθηκαν. Ας έχουμε πάντοτε εκείνο του αγαπητού μας Λυτρωτή ενώπιόν μας πραγματικά, Δεν θα είναι έτσι μεταξύ σας, Ματθ. κ' 25, 26. —Και αδελφός του Ιακώβου, δηλαδή εκείνου τον οποίο οι αρχαίοι ονομάζουν πρώτο επίσκοπο Ιερουσαλήμ, του οποίου τον χαρακτήρα και το μαρτύριο αναφέρει ο Ιώσηπος, αποδίδοντας την τρομερή καταστροφή εκείνης της πόλης και του έθνους σε αυτήν την πονηρή σκληρότητα, ως μία από τις κύριες αιτίες της. Για αυτόν τον Ιάκωβο ο Ιούδας μας ήταν αδελφός, είτε με την αυστηρότερη είτε με ευρύτερη (αν και πολύ συνήθη) αποδοχή δεν καθορίζω. Ωστόσο θεωρεί τιμή για αυτόν ότι ήταν αδελφός τέτοιου ανθρώπου. Οφείλουμε να τιμούμε εκείνους που είναι πάνω μας σε ηλικία, χαρίσματα, χάρες, θέση· όχι να τους φθονούμε, όμως ούτε να τους κολακεύουμε, ούτε να οδηγούμαστε απλώς από το παράδειγμά τους, όταν έχουμε λόγο να νομίζουμε ότι ενεργούν λανθασμένα. Έτσι ο απόστολος Παύλος αντιστάθηκε στον συν-απόστολό του Πέτρο κατά πρόσωπο, παρά την υψηλή εκτίμηση που είχε γι' αυτόν και την τρυφερή αγάπη που έτρεφε προς αυτόν, όταν είδε ότι έπρεπε να κατηγορηθεί, δηλαδή, πραγματικά άξιος κατηγορίας, Γαλ. β' 11, και επόμενα εδάφια.Περιγράφει στη συνέχεια εκείνους προς τους οποίους απευθύνεται η επιστολή.
ΙΙ. Εδώ πληροφορούμαστε προς ποιους απευθύνεται αυτή η επιστολή· δηλαδή, προς όλους εκείνους που αγιάζονται από τον Θεό τον Πατέρα, και φυλάσσονται εν Ιησού Χριστώ, και καλούνται. Αρχίζω με το τελευταίο—καλούνται, δηλαδή, καλούνται χριστιανοί, κατά την κρίση της αγάπης, πέρα από την οποία δεν μπορούμε, ούτε κατά δικαιοσύνη οφείλουμε να προχωρήσουμε, στις κρίσεις ή γνώμες που σχηματίζουμε ή δεχόμαστε ο ένας για τον άλλον· διότι ό,τι δεν φαίνεται δεν υπάρχει, ούτε οφείλει να έρχεται σε λογαριασμό σε όλες τις συναλλαγές μας και τις επικρίσεις μας ο ένας προς τον άλλον, οποιεσδήποτε ελαττώσεις η θεία καλοσύνη μπορεί να κρίνει σκόπιμο να κάνει για ειλικρινή αν και εσφαλμένο ζήλο. Η Εκκλησία δεν προσποιείται (είμαι βέβαιος ότι δεν οφείλει) να κρίνει για μυστικά ή κρυμμένα πράγματα (πράγματα που φέρονται στο φως πριν από τον καιρό), μήπως ο πρόχειρος και πρόωρος ζήλος μας κάνει περισσότερο κακό παρά καλό, ή φοβάμαι ότι ποτέ δεν θα κάνει. Τα ζιζάνια και το σιτάρι (αν ο Χριστός μπορεί να είναι Κριτής) πρέπει να αυξάνονται μαζί μέχρι τον θερισμό (Ματθ. ιγ' 28-30)· και τότε Αυτός ο ίδιος θα φροντίσει εγκαίρως, με κατάλληλα όργανα, να τα χωρίσει. Οφείλουμε να σκεφτόμαστε το καλύτερο που μπορούμε για κάθε άνθρωπο μέχρι να φανεί το αντίθετο· μη όντες πρόθυμοι να δεχόμαστε ή να διαδίδουμε, πολύ λιγότερο να επινοούμε, δυσμενείς χαρακτηρισμούς των αδελφών μας. Αυτό είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε από την ευρεία και εξαιρετική περιγραφή της αγάπης του αποστόλου (Α' Κορ. ιγ'), και αυτό οφείλουμε να κάνουμε συνείδηση να το εφαρμόζουμε, το οποίο μέχρι να το κάνουμε, οι χριστιανικές Εκκλησίες θα είναι (όπως, αλίμονο! είναι σήμερα) γεμάτες φθόνο και έριδα, σύγχυση και κάθε πονηρό έργο, Ιακ. γ' 16. Ή, ο απόστολος μπορεί να μιλά για την κλήση τους να είναι χριστιανοί, με το κήρυγμα του λόγου, τον οποίο δέχθηκαν με χαρά, και ομολογούσαν ειλικρινά ότι πιστεύουν, και έτσι έγιναν δεκτοί στην κοινωνία και την αδελφότητα της Εκκλησίας—ο Χριστός η κεφαλή, και οι πιστοί τα μέλη· πραγματικοί πιστοί πραγματικά, ομολογούντες πιστοί ορατά. Σημειώστε, Οι χριστιανοί είναι οι κλητοί, κλητοί από τον κόσμο, το πονηρό πνεύμα και την ιδιοσυγκρασία του,—πάνω από τον κόσμο, σε υψηλότερα και καλύτερα πράγματα, τον ουρανό, πράγματα αόρατα και αιώνια,—κλητοί από την αμαρτία στον Χριστό, από τη ματαιότητα στη σοβαρότητα, από την ακαθαρσία στην αγιότητα· και αυτό σε εκτέλεση θείας βουλής και χάριτος· διότι όσους προώρισε, αυτούς και εκάλεσε, Ρωμ. η' 30. Τώρα εκείνοι που καλούνται έτσι, είναι, 1. Ηγιασμένοι: Ηγιασμένοι από τον Θεό τον Πατέρα. Ο αγιασμός συνήθως μιλάται στην Γραφή ως έργο του Αγίου Πνεύματος, όμως εδώ αποδίδεται στον Θεό τον Πατέρα, διότι το Πνεύμα το εργάζεται ως το Πνεύμα του Πατέρα και του Υιού. Σημειώστε, Όλοι όσοι καλούνται αποτελεσματικά αγιάζονται, γίνονται μέτοχοι θείας φύσεως (Β' Πέτρ. α' 4)· διότι χωρίς αγιότητα ουδείς θα ιδεί τον Κύριο, Εβρ. ιβ' 14. Παρατηρήστε, Ο αγιασμός μας δεν είναι δικό μας έργο. Αν κάποιοι αγιάζονται, αγιάζονται από τον Θεό τον Πατέρα, χωρίς να αποκλείεται ο Υιός ή το Πνεύμα, διότι είναι ένας, ένας Θεός. Η διαφθορά και η μόλυνσή μας είναι από εμάς τους ίδιους· αλλά ο αγιασμός και η ανακαίνισή μας είναι από τον Θεό και τη χάρη Του· και επομένως αν απολλυόμεθα στην ανομία μας πρέπει να φέρουμε την ευθύνη, αλλά αν αγιασθούμε και δοξασθούμε όλη η τιμή και η δόξα πρέπει να αποδοθεί στον Θεό, και σε Αυτόν μόνο. Ομολογώ ότι είναι δύσκολο να δοθεί σαφής και διακριτός λογαριασμός αυτού, αλλά δεν πρέπει να αρνούμαστε ούτε να παραβλέπουμε αναγκαία αλήθεια επειδή δεν μπορούμε να συμφιλιώσουμε πλήρως τα διάφορα μέρη της μεταξύ τους· διότι, με αυτήν την υπόθεση, θα μπορούσαμε να αρνηθούμε ότι οποιοσδήποτε από εμάς μπορεί να κινηθεί μια ίντσα από τον τόπο όπου βρισκόμαστε τώρα, αν και βλέπουμε το αντίθετο κάθε μέρα και ώρα. 2. Οι κλητοί και ηγιασμένοι φυλάσσονται εν Ιησού Χριστώ. Όπως είναι ο Θεός που αρχίζει το έργο της χάριτος στις ψυχές των ανθρώπων, έτσι είναι Αυτός που το συνεχίζει, και το τελειοποιεί. Όπου αρχίζει θα τελειοποιήσει· αν και εμείς είμαστε ευμετάβλητοι, Αυτός είναι σταθερός. Δεν θα εγκαταλείψει το έργο των χεριών Του, Ψαλμ. ρλη' 8. Ας μην εμπιστευόμαστε λοιπόν στον εαυτό μας, ούτε στο απόθεμα χάριτος που ήδη λάβαμε, αλλά σε Αυτόν, και σε Αυτόν μόνο, προσπαθώντας πάντοτε, με όλα τα κατάλληλα και ορισμένα μέσα, να φυλάσσουμε τον εαυτό μας, όπως πάντοτε θα ελπίζαμε ότι Αυτός θα μας φυλάσσει. Σημειώστε, (1.) Οι πιστοί φυλάσσονται από τις πύλες του άδου, και για τη δόξα του ουρανού. (2.) Όλοι όσοι φυλάσσονται φυλάσσονται εν Ιησού Χριστώ, σε Αυτόν ως το φρούριο και το οχυρό τους, όχι πλέον από ό,τι μένουν σε Αυτόν, και αποκλειστικά από την ένωσή τους με Αυτόν.Ο Χένρι στη συνέχεια εκθέτει τον σκοπό και την αφορμή της συγγραφής του Ιούδα.
Έχουμε εδώ, Ι. Τον σκοπό του αποστόλου στη συγγραφή αυτής της επιστολής προς τους προσφάτως προσηλυτισθέντες Ιουδαίους και Εθνικούς· δηλαδή, να τους εδραιώσει στην χριστιανική πίστη, και σε πράξη και συναναστροφή αληθινά σύμφωνη και σύμμορφη προς αυτήν, και σε ανοιχτή και τολμηρή ομολογία αυτής, ιδιαίτερα σε καιρούς διαβόητης αντίθεσης, είτε με τεχνητή αποπλάνηση είτε με βίαιη και απάνθρωπη δίωξη. Αλλά τότε πρέπει να προσέξουμε πολύ προσεκτικά ότι είναι πραγματικά η χριστιανική πίστη που πιστεύουμε, ομολογούμε, διαδίδουμε, και για την οποία αγωνιζόμαστε· όχι τα διακριτικά σήματα αυτής ή της άλλης παράταξης, ούτε τίποτε μεταγενέστερης ημερομηνίας από τα εμπνευσμένα συγγράμματα των αγίων ευαγγελιστών και αποστόλων. Εδώ παρατηρήστε, 1. Η σωτηρία του ευαγγελίου είναι κοινή σωτηρία, δηλαδή, σε πολύ ειλικρινή προσφορά και πρόσκλησή της προς όλη την ανθρωπότητα στην οποία φθάνει η γνώση της: διότι έτσι τρέχει η εντολή (Μάρκ. ιστ' 15, 16), Πορευθέντες εις όλον τον κόσμον, κηρύξατε το ευαγγέλιον εις πάσαν την κτίσιν, κ.λπ. Βεβαίως ο Θεός εννοεί όπως μιλά· δεν μας εξαπατά με μάταια λόγια, ό,τι κι αν κάνουν οι άνθρωποι· και επομένως κανείς δεν αποκλείεται από το όφελος αυτών των ελεήμονων προσφορών και προσκλήσεων, παρά μόνο εκείνοι που πεισματικά, αμετανόητα, τελικά αποκλείουν τον εαυτό τους. Όποιος θέλει ας έρθει και ας πιει από το ύδωρ της ζωής δωρεάν, Αποκ. κβ' 17. Η εφαρμογή της γίνεται προς όλους τους πιστούς, και μόνο προς αυτούς· γίνεται προς τους αδύνατους καθώς και προς τους ισχυρούς. Ας μην αποθαρρύνει κανείς τον εαυτό του εξ αιτίας κρυμμένων διαταγμάτων που μπορεί να γνωρίζει λίγο, και με τα οποία δεν έχει τίποτε να κάνει. Τα διατάγματα του Θεού είναι σκοτεινά, οι διαθήκες Του είναι σαφείς. 'Όλοι οι καλοί χριστιανοί συναντώνται στον Χριστό την κοινή κεφαλή, κινούνται από ένα και το αυτό Πνεύμα, καθοδηγούνται από έναν κανόνα, συναντώνται εδώ σε έναν θρόνο χάριτος, και ελπίζουν σύντομα να συναντηθούν σε μία κοινή κληρονομιά,' μία ένδοξη, βεβαίως, αλλά τι ή πόσο ένδοξη δεν μπορούμε, ούτε χρειάζεται να γνωρίζουμε τώρα· αλλά τέτοια θα είναι ώστε να υπερβαίνει κατά πολύ όλες τις παρούσες ελπίδες και προσδοκίες μας. 2. Αυτή η κοινή σωτηρία είναι το αντικείμενο της πίστεως όλων των αγίων. Η διδασκαλία της είναι εκείνη στην οποία όλοι συγκατατίθενται ολόψυχα· την εκτιμούν ως πιστό λόγο, και άξιο πάσης αποδοχής, Α' Τιμ. α' 15. Είναι η πίστη άπαξ, ή μονομιάς, άπαξ για πάντα, παραδοθείσα στους αγίους, στην οποία τίποτε δεν μπορεί να προστεθεί, από την οποία τίποτε δεν μπορεί να αφαιρεθεί, στην οποία τίποτε περισσότερο ούτε λιγότερο δεν πρέπει να αλλοιωθεί. Εδώ ας μείνουμε· εδώ είμαστε ασφαλείς· αν προχωρήσουμε ένα βήμα παραπέρα, κινδυνεύουμε να εμπλακούμε ή να αποπλανηθούμε. 3. Οι απόστολοι και ευαγγελιστές όλοι έγραψαν σε εμάς για αυτήν την κοινή σωτηρία. Αυτό δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από εκείνους που έχουν διαβάσει προσεκτικά τα συγγράμματά τους. Είναι παράξενο ότι κάποιοι νομίζουν ότι έγραψαν κυρίως για να διατηρήσουν ιδιαίτερα σχήματα και γνώμες, ιδιαίτερα τέτοια που ποτέ δεν σκέφθηκαν ούτε μπορούσαν να σκεφθούν. Αρκεί ότι έχουν δηλώσει πλήρως σε εμάς, με έμπνευση του Αγίου Πνεύματος, όλα όσα είναι αναγκαία για κάθε έναν να πιστεύει και να πράττει, προκειμένου να αποκτήσει προσωπικό μερίδιο στην κοινή σωτηρία. 4. Εκείνοι που κηρύττουν ή γράφουν για την κοινή σωτηρία πρέπει να δίνουν όλη την επιμέλεια να το κάνουν καλά: δεν πρέπει να επιτρέπουν στον εαυτό τους να προσφέρουν στον Θεό ή στον λαό Του εκείνο που τους κοστίζει τίποτε, ή σχεδόν τίποτε, λίγο ή καθόλου κόπο ή σκέψη, Β' Σαμ. κδ' 24. Αυτό θα ήταν να μεταχειρισθούν τον Θεό ασεβώς, και τον άνθρωπο άδικα. Ο απόστολος (αν και εμπνευσμένος) έδωσε όλη την επιμέλεια να γράψει για την κοινή σωτηρία. Τι λοιπόν θα γίνει με εκείνους που (αν και μη εμπνευσμένοι) δεν δίνουν επιμέλεια, ή σχεδόν καμία, αλλά λένε στον λαό (ακόμη και στο όνομα του Θεού) οτιδήποτε έρχεται στο στόμα—ό,τι έρχεται επόμενο, οι οποίοι, αρκεί να χρησιμοποιούν λόγια της Γραφής, δεν νοιάζονται πώς τα ερμηνεύουν ή τα εφαρμόζουν; Εκείνοι που μιλούν για ιερά πράγματα οφείλουν πάντοτε να μιλούν γι' αυτά με τη μεγαλύτερη ευλάβεια, φροντίδα και επιμέλεια. 5. Εκείνοι που έχουν δεχθεί τη διδασκαλία αυτής της κοινής σωτηρίας πρέπει να αγωνισθούν σθεναρά γι' αυτήν. Σθεναρά, όχι μανιωδώς. Εκείνοι που αγωνίζονται για την χριστιανική πίστη, ή στον χριστιανικό δρόμο, πρέπει να αγωνίζονται νομίμως, αλλιώς χάνουν τον κόπο τους, και διατρέχουν μεγάλο κίνδυνο να χάσουν το στεφάνι τους, Β' Τιμ. β' 5. Η οργή του ανθρώπου δεν κατεργάζεται τη δικαιοσύνη του Θεού, Ιακ. α' 20. Το να ψεύδεται κανείς για την αλήθεια είναι κακό, και το να φωνάζει γι' αυτήν δεν είναι πολύ καλύτερο. Παρατηρήστε, Εκείνοι που έχουν δεχθεί την αλήθεια πρέπει να αγωνισθούν γι' αυτήν. Αλλά πώς; Όπως έκαναν οι απόστολοι· υπομένοντας υπομονητικά και ανδρείως γι' αυτήν, όχι κάνοντας άλλους να υποφέρουν αν δεν αγκαλιάσουν αμέσως κάθε ιδέα που εμείς ευαρεστούμαστε (αποδεδειγμένη ή μη) να ονομάζουμε πίστη, ή θεμελιώδη. Δεν πρέπει να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να ληστευθούμε από κανένα ουσιώδες άρθρο της χριστιανικής πίστεως, από την πονηρή πανουργία ή τα φαινομενικά πιθανά προσχήματα οποιουδήποτε που παραμονεύει για να εξαπατήσει, Εφ. δ' 14. Ο απόστολος Παύλος μας λέει ότι κήρυξε το ευαγγέλιο (προσέξτε ότι ήταν το ευαγγέλιο) με πολλή έριδα (Α' Θεσσ. β' 2), δηλαδή (όπως το καταλαβαίνω) με σπουδή, με εγκάρδιο ζήλο, και μεγάλη μέριμνα για την επιτυχία αυτού που κήρυξε. Αλλά, αν θέλουμε να καταλάβουμε την έριδα με την κοινή αποδοχή του λόγου, πρέπει να εξετάσουμε αμερόληπτα με ποιον ο απόστολος ήρθε σε έριδα, και πώς, η επέκταση των οποίων δεν θα ήταν κατάλληλη για αυτό το μέρος.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Χένρι κλείνει το τμήμα υπενθυμίζοντας την κρίση επί του απίστου Ισραήλ.
1. Η καταστροφή των απίστων Ισραηλιτών στην έρημο, εδ. 5. Ο Παύλος υπενθυμίζει στους Κορινθίους αυτό, Α' Κορ. ι'. Τα πρώτα δέκα εδάφια εκείνου του κεφαλαίου (καθώς η Γραφή είναι πάντοτε το καλύτερο υπόμνημα επ' αυτής) είναι η καλύτερη εξήγηση του πέμπτου εδαφίου αυτής της επιστολής του Ιούδα. Κανείς λοιπόν δεν πρέπει να προϋποθέτει στα προνόμιά του, αφού πολλοί που εξήχθησαν από την Αίγυπτο με σειρά θαυμαστών θαυμάτων, όμως απώλοντο στην έρημο εξ αιτίας της απιστίας τους. Ας μην υψηλοφρονούμε λοιπόν, αλλά ας φοβούμεθα, Ρωμ. ια' 20. Ας φοβούμεθα μήπως, αφού απομένει υπόσχεση εισόδου στην ανάπαυσή Του, κάποιος από εσάς φανεί ότι υστερεί, Εβρ. δ' 1. Είχαν θαύματα σε αφθονία: ήταν το καθημερινό τους ψωμί· όμως ακόμη και αυτοί απώλοντο στην απιστία. Έχουμε μεγαλύτερα (πολύ μεγαλύτερα) πλεονεκτήματα από ό,τι είχαν εκείνοι· ας είναι το σφάλμα τους (το τόσο μοιραίο σφάλμα τους) η φοβερή προειδοποίησή μας.
Απαντήστε
Απόκριση
1. Πώς το να γνωρίζετε ότι είστε κλητοί, ηγιασμένοι και φυλασσόμενοι διαμορφώνει την καθημερινή σας εμπιστοσύνη στον Χριστό; 2. Με ποιους τρόπους μπορεί να πειρασθείτε να μεταχειρισθείτε τη χάρη του Θεού ελαφρά; 3. Ποια βήματα θα κάνετε αυτή την εβδομάδα για να αγωνισθείτε σθεναρά για την πίστη που παραδόθηκε άπαξ;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ φιλάνθρωπε, σὲ αἰνοῦμεν διὰ τὴν κοινὴν σωτηρίαν τὴν ἅπαξ παραδοθεῖσαν τοῖς ἁγίοις καὶ διὰ τὴν κλῆσιν νὰ ἀγωνιζώμεθα προθύμως ὑπὲρ τῆς πίστεως. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου διατήρησον ἡμᾶς ἀκλονήτους ἐν Χριστῷ, φυλάσσοντας τὰς καρδίας ἡμῶν ἀπὸ πάσης ὑποδόρου ἀρνήσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν καὶ πληθύνοντας τὸ ἔλεός σου, τὴν εἰρήνην καὶ τὴν ἀγάπην ἐν ἡμῖν. Διατήρησον ἡμᾶς ἀμέμπτους μὲ καρδίας ἀγρύπνους καὶ ζῶσαν ἐλπίδα μέχρι τῆς ἡμέρας τῆς ἐμφανίσεώς Του. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →