Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιερεμίας
Ιερ 23-24 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στα κεφάλαια 23 και 24 του Ιερεμία προσφέρει πλούσια εξερεύνηση της θείας κρίσεως και της υποσχεθείσας αποκαταστάσεως. Η προσεκτική του ερμηνεία μας οδηγεί μέσα από τα λόγια του Θεού προς αμελείς ηγέτες, ψευδοπροφήτες και έναν αποστατημένο λαό, ενώ τονίζει την ελπίδα ενός δικαίου Κλάδου. Καθώς ακολουθούμε τις σκέψεις του Χένρι, καλούμαστε να εξετάσουμε πώς αυτές οι αρχαίες προειδοποιήσεις και υποσχέσεις μιλούν στην κατανόησή μας για την πιστή ηγεσία και την αιώνια διαθήκη του Θεού. Αυτό το μάθημα ενθαρρύνει την προσεκτική ακρόαση τόσο της αυστηρότητας όσο και του ελέους που υφαίνονται στο μήνυμα του προφήτη.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ξεκινήστε διαβάζοντας τα κεφάλαια 23 και 24 του Ιερεμία με ήσυχο και αβίαστο τρόπο. Αφήστε τις ισχυρές επιπλήξεις και τις εκπληκτικές υποσχέσεις του προφήτη να εγκατασταθούν στην καρδιά σας. Προσέξτε την αντίθεση μεταξύ αποτυχημένων ποιμένων και του ερχόμενου δικαίου Βασιλιά, καθώς και την κλήση για επιστροφή από την εξορία. Αφήστε το κείμενο να σας προετοιμάσει να δεχθείτε τις γνώσεις του Ματθαίου Χένρι με φρέσκια προσοχή και προσευχητική ανοιχτότητα.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ξεκινά εξετάζοντας τις επιπλήξεις που απευθύνονται στους αμελείς ποιμένες.
Ι. Εδώ είναι λόγος τρόμου προς τους αμελείς ποιμένες. Η ημέρα πλησιάζει όταν ο Θεός θα λογοδοτήσει μαζί τους για την εμπιστοσύνη και την ευθύνη που τους ανατέθηκε: Αλλοίμονο στους ποιμένες (στους άρχοντες, τόσο στην εκκλησία όσο και στο κράτος) που έπρεπε να είναι για εκείνους που είναι τοποθετημένοι πάνω τους ως ποιμένες για να τους οδηγούν, να τους τρέφουν, να τους προστατεύουν και να φροντίζουν γι' αυτούς. Δεν είναι ιδιοκτήτες των προβάτων. Ο Θεός εδώ τους αποκαλεί τα πρόβατα της βοσκής μου, για τα οποία ενδιαφέρομαι και για τα οποία έχω προνοήσει καλή βοσκή. Αλλοίμονο λοιπόν σε εκείνους που διατάσσονται να βόσκουν τον λαό του Θεού και προσποιούνται ότι το κάνουν, αλλά αντί γι' αυτό διασκορπίζουν το ποίμνιο και το διώχνουν με τη βία και την καταπίεσή τους, και δεν τα επισκέφθηκαν, ούτε έλαβαν καμία φροντίδα για την ευημερία τους, ούτε ενδιαφέρθηκαν καθόλου να τους κάνουν καλό. Με το να μην τα επισκέπτονται και να μην εκτελούν το καθήκον τους προς αυτά, στην ουσία τα διασκόρπιζαν και τα έδιωχναν. Τα θηρία της λείας τα διασκόρπισαν, και οι ποιμένες φέρουν την ευθύνη, που έπρεπε να τα κρατήσουν ενωμένα. Αλλοίμονο σε αυτούς όταν ο Θεός θα επισκεφθεί επάνω τους το κακό των πράξεών τους και θα τους αντιμετωπίσει όπως τους αξίζει. Δεν ήθελαν να επισκεφθούν το ποίμνιο κατά τρόπο καθήκοντος, και γι' αυτό ο Θεός θα τους επισκεφθεί κατά τρόπο εκδικήσεως.Στη συνέχεια στρέφεται στην παρηγοριά που δίνεται στα παραμελημένα πρόβατα.
ΙΙ. Εδώ είναι λόγος παρηγοριάς προς τα παραμελημένα πρόβατα. Αν και οι υποποιμένες δεν φροντίζουν γι' αυτά, δεν κοπιάζουν μαζί τους, αλλά τα προδίδουν, ο αρχιποιμένας θα τα φροντίσει. Όταν ο πατέρας μου και η μητέρα μου με εγκαταλείψουν, τότε ο Κύριος με αναλαμβάνει. Αν και τα συμφέροντα της εκκλησίας του Θεού στον κόσμο παραμελούνται από εκείνους που έπρεπε να φροντίζουν γι' αυτά, και υποτάσσονται στα δικά τους ιδιωτικά κοσμικά συμφέροντα, όμως δεν θα βυθιστούν γι' αυτό. Ο Θεός θα εκπληρώσει την υπόσχεσή του, αν και εκείνοι που χρησιμοποιεί δεν εκπληρώνουν το καθήκον τους.Έπειτα ο Χένρι αναπτύσσει την υπόσχεση του δικαίου Κλάδου που υψώνεται από τον Δαβίδ.
2. Ο Μεσσίας ο Άρχων, ο μεγάλος και αγαθός Ποιμένας των προβάτων, θα υψωθεί στις έσχατες ημέρες για να ευλογήσει την εκκλησία του και να είναι η δόξα του λαού του Ισραήλ, εδ. 5, 6. Ο οίκος του Δαβίδ φαινόταν να έχει βυθιστεί και καταστραφεί εντελώς από εκείνη την απειλή κατά του Ιεχονία (κεφ. κβ΄ 30), ότι κανένας από το σπέρμα του δεν θα καθίσει ποτέ στον θρόνο του Δαβίδ. Αλλά εδώ υπάρχει μια υπόσχεση που εξασφαλίζει αποτελεσματικά την τιμή της διαθήκης που έγινε με τον Δαβίδ παρ' όλα αυτά· διότι με αυτήν ο οίκος θα υψωθεί από τα ερείπιά του σε μεγαλύτερη λαμπρότητα από ποτέ, και θα λάμψει πολύ πιο φωτεινά από ό,τι στον ίδιο τον Σολομώντα. Δεν έχουμε τόσες πολλές προφητείες για τον Χριστό σε αυτό το βιβλίο όσες είχαμε σε εκείνο του προφήτη Ησαΐα· αλλά εδώ έχουμε μία, και πολύ ένδοξη· γι' αυτόν ακριβώς μιλά εδώ ο προφήτης, γι' αυτόν και για κανέναν άλλον άνθρωπο. Οι πρώτες λέξεις υποδηλώνουν ότι θα περάσει πολύς καιρός πριν η υπόσχεση αυτή εκπληρωθεί: Οι ημέρες έρχονται, αλλά δεν είναι ακόμη. Θα τον δω, αλλά όχι τώρα. Όμως όλες οι υπόλοιπες υποδηλώνουν ότι η εκπλήρωσή της θα είναι ένδοξη. (1.) Ο Χριστός μιλάται εδώ ως κλάδος από τον Δαβίδ, ο άνθρωπος ο κλάδος (Ζαχ. γ΄ 8), η εμφάνισή του ταπεινή, οι αρχές του μικρές, σαν εκείνες ενός οφθαλμού ή βλαστού, και η άνοδός του φαινομενικά από τη γη, αλλά μεγαλώνοντας για να γίνει πράσινος, για να γίνει μεγάλος, για να φορτωθεί με καρπούς. Κλάδος από την οικογένεια του Δαβίδ, όταν φαινόταν να είναι ρίζα σε ξηρά γη, θαμμένη και απίθανο να αναζήσει. Ο Χριστός είναι η ρίζα και το γένος του Δαβίδ, Απ. κβ΄ 16. Σ' αυτόν βλαστάνει το κέρας του Δαβίδ, Ψαλμ. ρλβ΄ 17, 18. Είναι κλάδος που υψώνει ο Θεός· τον αγίασε και τον απέστειλε στον κόσμο, του έδωσε την αποστολή και τα προσόντα του. Είναι δίκαιος κλάδος, διότι είναι δίκαιος ο ίδιος, και δι' αυτού πολλοί, ακόμη και όλοι οι δικοί του, γίνονται δίκαιοι. Ως συνήγορος, είναι Ιησούς Χριστός ο δίκαιος. (2.) Μιλάται εδώ ως Βασιλιάς της εκκλησίας του. Αυτός ο κλάδος θα υψωθεί τόσο ψηλά όσο ο θρόνος του πατέρα του Δαβίδ, και εκεί θα βασιλεύσει και θα ευημερήσει, όχι όπως οι βασιλείς που ήταν τώρα του οίκου του Δαβίδ, οι οποίοι οπισθοχωρούσαν σε όλες τις υποθέσεις τους. Όχι· θα στήσει μια βασιλεία στον κόσμο που θα νικήσει κάθε αντίσταση. Στο άρμα του αιώνιου ευαγγελίου θα εξέλθει, θα προχωρήσει νικώντας και για να νικήσει. Αν ο Θεός τον υψώσει, θα τον ευημερήσει, διότι θα αναγνωρίσει το έργο των χεριών του· ό,τι είναι η καλή ευαρέσκεια του Κυρίου θα ευημερήσει στα χέρια εκείνων στους οποίους έχει ανατεθεί. Θα ευημερήσει· διότι θα εκτελέσει κρίση και δικαιοσύνη στη γη, σε όλο τον κόσμο, Ψαλμ. ϞϚ΄ 13. Οι παρόντες βασιλείς του οίκου του Δαβίδ ήταν άδικοι και καταπιεστικοί, και γι' αυτό δεν είναι παράξενο που δεν ευημερούσαν. Αλλά ο Χριστός θα σπάσει με το ευαγγέλιό του την καταπατημένη εξουσία του Σατανά, θα θεσπίσει τέλειο κανόνα αγίας ζωής, και, όσο επικρατεί, θα κάνει όλο τον κόσμο δίκαιο. Το αποτέλεσμα αυτού θα είναι ιερή ασφάλεια και γαλήνη του νου σε όλους τους πιστούς υπηκόους του. Στις ημέρες του, υπό την κυριαρχία του, ο Ιούδας θα σωθεί και ο Ισραήλ θα κατοικήσει ασφαλώς· δηλαδή, όλο το πνευματικό σπέρμα του πιστεύοντος Αβραάμ και του προσευχόμενου Ιακώβ θα προστατευθεί από την κατάρα του ουρανού και την κακία της κολάσεως, θα προφυλαχθεί από τις συλλήψεις του νόμου του Θεού και θα ελευθερωθεί από τις απόπειρες της δυνάμεως του Σατανά, θα σωθεί από την αμαρτία, την ενοχή και την κυριαρχία της, και τότε θα κατοικήσει ασφαλώς, και θα ησυχάσει από τον φόβο κάθε κακού. Δείτε Λουκ. α΄ 74, 75. Εκείνοι που θα σωθούν στο εξής από την ερχόμενη οργή μπορούν να κατοικήσουν ασφαλώς τώρα· διότι, αν ο Θεός είναι υπέρ ημών, ποιος μπορεί να είναι εναντίον μας; Στις ημέρες της κυβερνήσεως του Χριστού στην ψυχή, όταν είναι υπεράνω εκεί, η ψυχή κατοικεί με άνεση. (3.) Μιλάται εδώ ως Ο Κύριος η δικαιοσύνη ημών. Παρατηρήστε, [1.] Ποιος και τι είναι. Ως Θεός, είναι Ιεχωβά, το ακοινώνητο όνομα του Θεού, που δηλώνει την αιωνιότητά του και την αυτοϋπαρξία του. Ως Μεσίτης, είναι η δικαιοσύνη ημών. Με το να ικανοποιήσει τη δικαιοσύνη του Θεού για την αμαρτία του ανθρώπου, έχει εισαγάγει αιώνια δικαιοσύνη, και έτσι την έχει μεταβιβάσει σε εμάς στη διαθήκη της χάριτος ώστε, με τη συγκατάθεσή μας στην πίστη σε εκείνη τη διαθήκη, γίνεται δική μας. Το ότι είναι Ιεχωβά η δικαιοσύνη ημών υποδηλώνει ότι είναι η δικαιοσύνη ημών κατά τρόπο που κανένα πλάσμα δεν θα μπορούσε να είναι. Είναι κυρίαρχη, πανεπαρκής, αιώνια δικαιοσύνη. Όλη η δικαιοσύνη μας έχει την ύπαρξή της από αυτόν, και δι' αυτού υφίσταται, και γινόμαστε η δικαιοσύνη του Θεού εν αυτώ. [2.] Η ομολογία και η διακήρυξη αυτού: Αυτό είναι το όνομα με το οποίο θα ονομασθεί, όχι μόνο θα είναι έτσι, αλλά θα γίνει γνωστό ότι είναι έτσι. Ο Θεός θα τον ονομάσει με αυτό το όνομα, διότι θα τον ορίσει να είναι η δικαιοσύνη ημών. Με αυτό το όνομα ο Ισραήλ θα τον ονομάσει, κάθε αληθινός πιστός θα τον ονομάσει, και θα επικαλεσθεί αυτόν. Εκείνη είναι η δικαιοσύνη ημών με την οποία, ως επιτρεπτή υπεράσπιση, δικαιωνόμαστε ενώπιον του Θεού, απαλλασσόμαστε από την ενοχή, και γινόμαστε δεκτοί στην εύνοια· και τίποτε άλλο δεν έχουμε να υπερασπισθούμε παρά αυτό, «Ο Χριστός απέθανε, μάλλον δε ανέστη·» και τον λάβαμε για Κύριό μας.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Χένρι ολοκληρώνει αυτή την ενότητα συγκρίνοντας την ερχόμενη σωτηρία με την προηγούμενη απελευθέρωση από την Αίγυπτο.
3. Αυτή η μεγάλη σωτηρία, που θα έλθει στους Ιουδαίους στις έσχατες ημέρες της καταστάσεώς τους, μετά την επιστροφή τους από τη Βαβυλώνα, θα είναι τόσο ένδοξη ώστε να υπερφαλαγγίσει κατά πολύ την απελευθέρωση του Ισραήλ από την Αίγυπτο (εδ. 7, 8): Δεν θα λένε πλέον, Ζει ο Κύριος που ανήγαγε τον Ισραήλ από την Αίγυπτο· αλλά, Ζει ο Κύριος που τους ανήγαγε από τον βορρά. Αυτό το είχαμε προηγουμένως, κεφ. ιϚ΄ 14, 15. Αλλά εδώ φαίνεται να δείχνει πιο καθαρά από ό,τι εκεί στις ημέρες του Μεσσία, και να συγκρίνει όχι τόσο τις δύο απελευθερώσεις καθαυτές (δίνοντας την προτίμηση στην τελευταία) όσο τις δύο καταστάσεις στις οποίες η εκκλησία μεγάλωσε σταδιακά μετά από εκείνες τις απελευθερώσεις. Παρατηρήστε την αναλογία: Ακριβώς 480 χρόνια αφότου είχαν έλθει από την Αίγυπτο οικοδομήθηκε ο ναός του Σολομώντος (Α΄ Βασ. Ϛ΄ 1)· και εκείνη την εποχή εκείνο το έθνος, που είχε θαυμαστώς ανέλθει από την Αίγυπτο, είχε σταδιακά φθάσει στο ύψος του, στο ζενίθ του. Ακριβώς 490 χρόνια (εβδομήντα εβδομάδες) αφότου ήλθαν από τη Βαβυλώνα ο Μεσσίας ο Άρχων έστησε τον ναό του ευαγγελίου, που ήταν η μεγαλύτερη δόξα εκείνου του έθνους που είχε θαυμαστώς εξέλθει από τη Βαβυλώνα· δείτε Δαν. θ΄ 24, 25. Τώρα η πνευματική δόξα του δεύτερου μέρους εκείνου του έθνους, ιδιαίτερα όπως μεταφέρθηκε στην εκκλησία του ευαγγελίου, είναι πολύ πιο θαυμαστή και ένδοξη από όλη την πρόσκαιρη δόξα του πρώτου μέρους του στις ημέρες του Σολομώντος· διότι εκείνη δεν ήταν δόξα σε σύγκριση με τη δόξα που υπερέχει.
Απαντήστε
Απόκριση
1. Πού στη ζωή μου ή στην κοινότητά μου βλέπω ηγεσία που διασκορπίζει αντί να συγκεντρώνει; 2. Πώς η υπόσχεση του Κυρίου η δικαιοσύνη ημών διαμορφώνει την ελπίδα μου σήμερα; 3. Ποιες πρακτικές με βοηθούν να διακρίνω τον λόγο του Θεού από μηνύματα που απλώς αντηχούν τις δικές μου επιθυμίες;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε ἐλεήμον, δεχόμεθα τὰς ἐπισήμους προειδοποιήσεις Σου κατὰ τῶν ποιμένων οἵτινες σκορπίζουσι καὶ πλανῶσι τὴν ποίμνην Σου, καὶ ἐναποθέτομεν τὴν ἐλπίδα ἡμῶν εἰς τὸν δίκαιον Βλαστόν, ὃν ὑπεσχέθης νὰ ἀναδείξῃς. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, φύλαξον τὰς καρδίας ἡμῶν ἀπὸ πάσης ψευδοπαρηγορίας καὶ ὁδήγησον ἡμᾶς νὰ ἀναπαυώμεθα μόνον ἐν τῇ δικαιοσύνῃ τῇ ἐκ Σοῦ. Σύναξον τὸν διεσκορπισμένον λαόν Σου ἔτι μίαν φοράν, σίγησον πᾶσαν ἀπατηλὴν φωνήν, καὶ φέρε ἡμᾶς νὰ κατοικῶμεν ἀσφαλῶς ἐν τῇ ὑποσχέσει τῆς βασιλείας Σου. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →