Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Εβραίους
Προς Εβραίους 12 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στην Προς Εβραίους 12 προσφέρει μια συγκινητική έκκληση για επιμονή που αντλείται από το μεγάλο νέφος των πιστών μαρτύρων. Σε αυτούς τους στίχους ο μεταρρυθμιστής δείχνει πώς τα παραδείγματα των προηγούμενων αγίων ωθούν τους πιστούς προς τα εμπρός, προτρέποντάς τους να αποβάλουν κάθε εμπόδιο και να προχωρήσουν με υπομονετική αντοχή. Η προσεκτική έκθεση του Καλβίνου τονίζει τόσο τον αγώνα όσο και τον θείο σκοπό πίσω από κάθε δοκιμασία. Τα λόγια του μας υπενθυμίζουν ότι η χριστιανική ζωή είναι ένας αγώνας που έχει σημειωθεί από τον ίδιο τον Θεό, στον οποίο ο Χριστός υπηρετεί τόσο ως παράδειγμα όσο και ως ενδυναμωτής. Καθώς ακούμε τον Καλβίνο σήμερα, ας ενισχύσουν οι γνώσεις του την αποφασιστικότητά μας να τρέξουμε πιστά μέχρι το τέλος.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στρέψου τώρα στην Προς Εβραίους κεφάλαιο 12 και διάβασε ολόκληρο το κεφάλαιο αργά και προσευχητικά. Άκουσε την επείγουσα πρόσκληση να αποβάλεις κάθε βάρος και την αμαρτία που προσκολλάται τόσο στενά. Παρατήρησε πώς ο συγγραφέας μας δείχνει στον Ιησού, τον αρχηγό και τελειωτή της πίστης μας, και έπειτα εξηγεί το νόημα της παιδείας του Κυρίου. Άσε τα λόγια να εγκατασταθούν στην καρδιά σου ως πρόσκληση σε υπομονή και αγιότητα.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ανοίγει εξηγώντας το συμπέρασμα που αντλείται από τον κατάλογο των αγίων.
1. Διότι, βλέποντας και εμείς κ.λπ. Αυτό το συμπέρασμα είναι, ως ένα είδος επιλόγου στο προηγούμενο κεφάλαιο, με το οποίο δείχνει τον σκοπό για τον οποίο έδωσε έναν κατάλογο των αγίων που διέπρεψαν στην πίστη υπό τον Νόμο, ώστε ο καθένας να είναι προετοιμασμένος να τους μιμηθεί· και αποκαλεί μια μεγάλη πλειονότητα μεταφορικά νέφος, διότι αντιθέτει αυτό που είναι πυκνό με αυτό που είναι αραιά σκορπισμένο. [242] Αν ήταν λίγοι σε αριθμό, ωστόσο θα έπρεπε να μας ξεσηκώσουν με το παράδειγμά τους· αλλά επειδή ήταν ένα τεράστιο πλήθος, θα έπρεπε να μας διεγείρουν πιο δυναμικά.Ο Καλβίνος στη συνέχεια αναφέρεται στην ανάγκη να αποβάλουμε κάθε βάρος στον αγώνα.
Ας αποβάλουμε κάθε βάρος, ή κάθε φορτίο, κ.λπ. Καθώς αναφέρεται στην ομοιότητα ενός αγώνα, μας προστάζει να είμαστε ελαφρά εξοπλισμένοι· διότι τίποτε δεν εμποδίζει περισσότερο την ταχύτητα από το να είμαστε φορτωμένοι με βάρη. Τώρα υπάρχουν διάφορα βάρη που καθυστερούν και εμποδίζουν την πνευματική μας πορεία, όπως η αγάπη για την παρούσα ζωή, οι απολαύσεις του κόσμου, οι επιθυμίες της σάρκας, οι κοσμικές φροντίδες, επίσης ο πλούτος και οι τιμές, και άλλα παρόμοια. Όποιος λοιπόν θα έτρεχε στον αγώνα που έχει ορίσει ο Χριστός, πρέπει πρώτα να απελευθερωθεί από όλα αυτά τα εμπόδια, διότι είμαστε ήδη από μόνοι μας πιο βραδείς από ό,τι πρέπει, ώστε να μην προστεθούν άλλες αιτίες καθυστέρησης.Ο Καλβίνος έπειτα τονίζει το να τρέχουμε με υπομονή τον αγώνα που έχει τεθεί μπροστά μας.
Ας τρέξουμε με υπομονή, κ.λπ. Με αυτή τη λέξη υπομονή, μας υπενθυμίζεται πάντα αυτό που ο Απόστολος ήθελε να θεωρείται κυρίως στην πίστη, ακόμη και ότι πρέπει να ζητούμε πνευματικά τη βασιλεία του Θεού, η οποία είναι αόρατη στη σάρκα και υπερβαίνει όλα όσα μπορούν να συλλάβουν οι νόες μας· διότι όσοι ασχολούνται με τον διαλογισμό αυτής της βασιλείας μπορούν εύκολα να αγνοήσουν όλα τα επίγεια πράγματα. Έτσι δεν μπορούσε να αποσύρει πιο αποτελεσματικά τους Ιουδαίους από τις τελετές τους, παρά καλώντας την προσοχή τους στις πραγματικές ασκήσεις της πίστης, με τις οποίες θα μπορούσαν να μάθουν ότι η βασιλεία του Χριστού είναι πνευματική και πολύ ανώτερη από τα στοιχεία του κόσμου.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος συνδέει αυτό με την υπομονή του ίδιου του Χριστού.
Αλλά μας συνιστά την υπομονή του Χριστού για δύο λόγους, επειδή υπέμεινε έναν πικρότατο θάνατο, και επειδή περιφρόνησε την ντροπή. Έπειτα αναφέρει το ένδοξο τέλος του θανάτου του, ώστε οι πιστοί να γνωρίζουν ότι όλα τα κακά που μπορεί να υπομείνουν θα καταλήξουν στη σωτηρία και τη δόξα τους, εφόσον ακολουθούν τον Χριστό. Έτσι λέει και ο Ιάκωβος, 'Ηκούσατε την υπομονή του Ιώβ, και γνωρίζετε το τέλος.' (Ιάκωβος 5:11.) Τότε ο Απόστολος εννοεί ότι το τέλος των παθημάτων μας θα είναι το ίδιο με εκείνο του Χριστού, σύμφωνα με αυτό που λέγεται από τον Παύλο, 'Εάν συμπάσχωμεν, θα συμβασιλεύσωμεν επίσης.' (Ρωμαίους 8:17.)Ο Καλβίνος εξερευνά πώς οι διορθώσεις του Θεού αποδεικνύουν την πατρική του αγάπη.
Ας θυμηθούμε λοιπόν ότι η γεύση της αγάπης του Θεού προς εμάς δεν μπορεί να αποκτηθεί από εμάς υπό τις παιδείες, εκτός αν είμαστε πλήρως πεπεισμένοι ότι είναι πατρικές μάστιγες με τις οποίες μας παιδεύει για τις αμαρτίες μας. Κανένα τέτοιο πράγμα δεν μπορεί να συμβεί στους νόες των αποδοκιμασμένων, διότι είναι σαν φυγάδες. Μπορεί επίσης να προστεθεί ότι η κρίση πρέπει να αρχίσει από τον οίκο του Θεού· αν και, λοιπόν, μπορεί να πλήξει ομοίως αλλοδαπούς και οικείους, εντούτοις προτείνει το χέρι του έτσι ώστε στους τελευταίους να δείξει ότι είναι αντικείμενα της ιδιαίτερης φροντίδας του. Αλλά η προηγούμενη είναι η αληθινή λύση, ακόμη και ότι καθένας που γνωρίζει και είναι πεπεισμένος ότι παιδεύεται από τον Θεό, πρέπει αμέσως να οδηγηθεί σε αυτή τη σκέψη, ότι παιδεύεται επειδή αγαπιέται από τον Θεό. Διότι όταν οι πιστοί βλέπουν ότι ο Θεός παρεμβαίνει στην τιμωρία τους, αντιλαμβάνονται ένα σίγουρο ενέχυρο της αγάπης του, διότι αν δεν τους αγαπούσε δεν θα ενδιαφερόταν για τη σωτηρία τους. Εξ ου και ο Απόστολος συμπεραίνει ότι ο Θεός προσφέρεται ως Πατέρας σε όλους όσοι υπομένουν διόρθωση. Διότι όσοι κλοτσούν σαν ανυπότακτα άλογα, ή αντιστέκονται πεισματικά, δεν ανήκουν σε αυτή την τάξη ανθρώπων. Με μια λέξη, λοιπόν, μας διδάσκει ότι οι διορθώσεις του Θεού είναι τότε μόνο πατρικές, όταν υπακούμε υποτακτικά σε αυτόν. [248]
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στον παρόντα αγώνα σου αισθάνεσαι ένα βάρος που χρειάζεται να αποβληθεί; Πώς η ανάμνηση της υπομονής του Χριστού αλλάζει τον τρόπο που βλέπεις τις δικές σου δοκιμασίες; Σε ποια περιοχή της ζωής σε προσκαλεί ο Θεός να δεχτείς την παιδεία του ως έκφραση πατρικής αγάπης παρά ως απλή δυσκολία;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ, ἐν τῇ κυριαρχικῇ σου χάριτι ἐνίσχυσον ἡμᾶς νὰ ἀποθέσωμεν πᾶν βάρος καὶ τὴν ἁμαρτίαν τὴν εὐκόλως περιπλέκουσαν ἡμᾶς, ἵνα τρέχωμεν μετὰ ὑπομονῆς τὸν ἀγῶνα τὸν προκείμενον ἡμῖν, ἀφορῶντες εἰς τὸν Ἰησοῦν, τὸν ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν τῆς πίστεως ἡμῶν. Καθὼς παιδεύεις ἡμᾶς κατὰ τὴν διαθηκικὴν σου πιστότητα, δώρησαι ἡμῖν νὰ τὸ δεχώμεθα ὡς ἀγαπητοὶ υἱοὶ καὶ νὰ μὴ ἀποκάμνωμεν, ἵνα μετασχῶμεν τῆς ἁγιότητός σου καὶ φθάσωμεν εἰς τὴν πόλιν ἧς τεχνίτης καὶ δημιουργὸς ὁ Θεός. Διὰ τοῦ Πνεύματος διατήρησον ἡμᾶς ἀκλονήτους ἕως ὅτου εἰσέλθωμεν εἰς τὴν οὐράνιον Ἱερουσαλὴμ μετὰ τῆς ἐκκλησίας τῶν πρωτοτόκων. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →