Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιωάννης
Κατά Ιωάννην 19 — με τον Μακλάρεν
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σήμερα ανοίγουμε τις κλασικές Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάντερ Μακλάρεν στο κεφάλαιο 19 του Κατά Ιωάννην. Η προσεκτική ερμηνεία του ιχνηλατεί τις διστακτικές αποφάσεις του Πιλάτου, την αμείλικτη εχθρότητα των αρχόντων και τη σιωπηλή μεγαλειότητα του Χριστού κατά τις ώρες της δίκης και της σταύρωσης. Ο Μακλάρεν εμμένει σε κάθε αλλαγή σκηνής και σε κάθε χαρακτηριστική λέξη, δείχνοντας πώς η αφήγηση αποκαλύπτει τόσο την ανθρώπινη αποτυχία όσο και τον θείο σκοπό. Καθώς ακολουθούμε τις παραγράφους του, καλούμαστε να παρακολουθήσουμε τον Αμνό του Θεού να φέρει το βάρος της αμαρτίας του κόσμου με σταθερή αγάπη. Ας σταθεροποιήσουν οι μετρημένες γνώσεις του τις καρδιές μας για μια βαθύτερη ανάγνωση του πάθους.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Πάρτε τη Βίβλο σας και διαβάστε το κεφάλαιο 19 του Κατά Ιωάννην αργά και χωρίς βιασύνη. Προσέξτε τις επαναλαμβανόμενες μετακινήσεις μεταξύ του πραιτωρίου και της αυλής, τις σύντομες συνομιλίες με τον Πιλάτο και τα τελευταία λόγια από τον σταυρό. Αφήστε τις λεπτομέρειες των στρατιωτών, του τίτλου και της μικρής ομάδας πιστών παρατηρητών να μιλήσουν. Διαβάστε το κεφάλαιο μία φορά για τη ροή των γεγονότων και ξανά για τη σιωπηλή δύναμη του Ιησού μέσα στην καταιγίδα.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μακλάρεν ανοίγει προσδιορίζοντας το κύριο θέμα σε αυτό το απόσπασμα της δικαστικής δίκης.
Η πάλη μεταξύ της διστακτικότητας του Πιλάτου και της σταθερής κακίας των αρχόντων είναι το κύριο θέμα αυτού του αποσπάσματος της δικαστικής δίκης του Χριστού. Ο Ίδιος είναι παθητικός και σχεδόν σιωπηλός, λέγοντας μόνο μία πρόταση ήρεμης επίπληξης. Οι συχνές αλλαγές σκηνής από μέσα προς τα έξω του πραιτωρίου δείχνουν τα βήματα στην πάλη και αντανακλούν ζωηρά την αναποφασιστικότητα του Πιλάτου. Αυτές οι αλλαγές μπορεί να βοηθήσουν να σημειωθούν τα στάδια στην αφήγηση.Ο Μακλάρεν στη συνέχεια ζωγραφίζει την έντονη αντίθεση μεταξύ της διστακτικότητας του Πιλάτου και του μίσους των αρχόντων.
Ο διστακτικός κυβερνήτης δεν έχει καμία ευκαιρία απέναντι στο αποφασιστικό, ριζωμένο μίσος των αρχόντων. Ο Ιησούς ακολουθεί σιωπηλά και χωρίς αντίσταση τον Πιλάτο από την αίθουσα, φορώντας ακόμη τη χλεύη της βασιλικής πομπής. Ο Πιλάτος είχε υπολογίσει ότι η θέα Του με τέτοια εμφάνιση και αιμορραγώντας από το μαστίγιο μπορεί να μετατρέψει το μίσος σε περιφρόνηση και ίσως να δώσει μια πινελιά οίκτου. 'Ιδού ο άνθρωπος!' όπως το εννοούσε, ήταν σαν να είχε πει: 'Αυτός ο φτωχός, μελανιασμένος, άτολμος πάσχων αξίζει μίσος ή φόβο; Μοιάζει με Βασιλιά ή επικίνδυνο εχθρό;' Ο Πιλάτος για μία φορά αφήνει την ειρωνεία να Τον αποκαλεί Βασιλιά τους και επιδιώκει να συμφιλιώσει και να κινητοποιήσει σε οίκτο. Οι βαθιές σημασίες που μεταγενέστερες εποχές ευχαριστήθηκαν να βρουν στα λόγια του, αν και δικαιολογημένες, δεν αποτελούν μέρος του σχεδίου τους όπως ειπώθηκαν, και κερδίζουμε καλύτερο μάθημα από τη σκηνή κρατώντας κοντά στις σκέψεις των δρώντων. Τι αντίθεση μεταξύ της διστακτικότητας του κυβερνήτη, από τη μία πλευρά, που φοβάται να κάνει το σωστό και διστάζει να κάνει το κακό, και της πεισματικής κακίας των αρχόντων και των οργάνων τους από την άλλη, και της ήρεμης, πράου υπομονής του σιωπηλού Χριστού, που γνωρίζει όλες τις σκέψεις τους, λυπάται όλους και είναι σταθερός στην αγαπητική απόφαση, ακόμη πιο σταθερή από το μίσος των αρχόντων, να υπομείνει το έσχατο, ώστε να σώσει έναν κόσμο!Ο Μακλάρεν στη συνέχεια στρέφεται να εξετάσει τη συμπεριφορά του Χριστού μέσα στην περιβάλλουσα οργή.
Τι έκανε ο Ιησούς ενώ όλη αυτή η κόλαση της κακίας και της οργής έβραζε γύρω Του; Στεκόμενος εκεί, παθητικός και άλαλος, 'ως πρόβατο ενώπιον των κουρευτών του', ο Ίδιος είναι η λιγότερο εμφανής μορφή στην ιστορία της δικής Του δίκης. Σε σιωπηλή κοινωνία με τον Πατέρα, σε σιωπηλή υποταγή στους δολοφόνους Του, σε σιωπηλή οίκτο για εμάς, σε σιωπηλή θεώρηση 'της χαράς που ήταν τεθειμένη ενώπιον Του', περιμένει το θέλημά τους.Ο Μακλάρεν τέλος τοποθετεί τους απαθείς στρατιώτες δίπλα στους πενθούντες φίλους στον σταυρό.
Ο Ιωάννης στη συνέχεια θέτει σε έντονη αντίθεση τις δύο ομάδες γύρω από τον Σταυρό — τους απαθείς στρατιώτες και τους λυπημένους φίλους. Οι τέσσερις λεγεωνάριοι εκτέλεσαν το έργο τους ως ένα πολύ συνηθισμένο κομμάτι στρατιωτικού καθήκοντος. Ήταν καλά συνηθισμένοι να σταυρώνουν επαναστάτες Ιουδαίους και δεν είδαν καμία διαφορά μεταξύ αυτών των τριών και προηγούμενων φυλακισμένων. Παρακολούθησαν τις οδύνες χωρίς ίχνος οίκτου και μόνο ευχήθηκαν ο θάνατος να έρθει σύντομα και να τους επιτρέψει να επιστρέψουν στους στρατώνες τους. Πόσο τυφλοί μπορεί να είναι οι άνθρωποι σε αυτό που κοιτάζουν! Αν η γνώση μετρά την ενοχή, πόσο ελαφριά είναι η υπαιτιότητα των στρατιωτών! Ήταν ελάχιστα πιο ένοχοι από το σφυρί και τα καρφιά που χρησιμοποίησαν. Τα ρούχα του Πάσχοντος ήταν το δικαίωμά τους και η διαίρεσή τους έγινε με ψύχραιμες επιχειρηματικές αρχές και με πλήρη αδιαφορία για την επίσημη εγγύτητα του θανάτου. Μπορεί η σκληρή αδιαφορία να προχωρήσει περισσότερο από το να ρίξουν κλήρο για το χιτώνα ακριβώς κάτω από τον Σταυρό;
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Μακλάρεν αντλεί το μάθημα από την κραυγή ότι όλα είχαν ολοκληρωθεί.
Η τελευταία προσφορά του Ιωάννη στη γνώση μας για τα λόγια του Κυρίου μας στον Σταυρό είναι εκείνο το θριαμβευτικό 'Τετέλεσται', στο οποίο μίλησε, όχι μόνο η κοινή ετοιμοθάνατη συνείδηση ότι η ζωή τελείωσε, αλλά η βεβαιότητα, την οποία Αυτός μόνο από όλους όσους έχουν πεθάνει ή θα πεθάνουν είχε το δικαίωμα να αισθανθεί και να εκφράσει, ότι κάθε έργο είχε ολοκληρωθεί, ότι όλο το θέλημα του Θεού είχε εκπληρωθεί, όλο το έργο του Μεσσία είχε γίνει, όλη η προφητεία είχε εκπληρωθεί, η λύτρωση είχε εξασφαλιστεί, ο Θεός και ο άνθρωπος είχαν συμφιλιωθεί. Κοίταξε πίσω σε όλη τη ζωή Του και δεν είδε αποτυχία, ούτε πτώση κάτω από τις απαιτήσεις της περίστασης, τίποτα που θα μπορούσε να είχε γίνει καλύτερα, τίποτα που δεν έπρεπε να ήταν εκεί. Κοίταξε προς τα πάνω και ακόμη και εκείνη τη στιγμή άκουσε στην ψυχή Του τη φωνή του Πατέρα να λέει: 'Αυτός είναι ο αγαπητός Μου Υιός, στον οποίο ευαρεστούμαι!'Τέλος ο Μακλάρεν στοχάζεται το ολοκληρωμένο έργο και τη συνεχιζόμενη εφαρμογή του.
Το έργο του Χριστού έχει ολοκληρωθεί. Δεν χρειάζεται συμπλήρωμα. Δεν μπορεί ποτέ να επαναληφθεί ή να μιμηθεί όσο διαρκεί ο κόσμος και δεν θα χάσει τη δύναμή του μέσα στους αιώνες. Ας εμπιστευθούμε σε αυτό ως πλήρες για όλες τις ανάγκες μας και ας μην επιδιώξουμε να ενισχύσουμε 'το σίγουρο θεμέλιο' που έχει θέσει με οποιεσδήποτε ασταθείς, αβέβαιες προσθήκες δικές μας. Αλλά μπορούμε επίσης να θυμηθούμε ότι ενώ το έργο του Χριστού είναι, από μία άποψη, ολοκληρωμένο, όταν έσκυψε το κεφάλι Του και με το δικό Του θέλημα 'παρέδωσε το πνεύμα', από άλλη άποψη το έργο Του δεν έχει ολοκληρωθεί, ούτε θα ολοκληρωθεί, μέχρι τα ολόκληρα οφέλη της ενσάρκωσης και του θανάτου Του να διαδοθούν και να οικειοποιηθούν από τον κόσμο. Εργάζεται σήμερα και μακροί αιώνες έχουν ακόμη να περάσουν, κατά πάσα πιθανότητα, πριν η φωνή Εκείνου που κάθεται στον θρόνο πει 'Έγινε!'
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή μου μοιάζω περισσότερο με την επιθυμία του Πιλάτου να αποφύγει την δαπανηρή δικαιοσύνη; Πώς μιλά η σιωπηλή υπομονή του Χριστού στους τόπους όπου πειράζομαι να υπερασπιστώ τον εαυτό μου; Τι με ελευθερώνει σήμερα το ολοκληρωμένο έργο του σταυρού να απελευθερώσω ή να δεχθώ;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε Ἰησοῦ, καθὼς ἀτενίζομεν τὴ δίκη Σου καὶ τὸν σταυρὸ στὶς Γραφές, φέρνουμε σὲ Σένα τὶς ἀμφιταλαντευόμενες καρδιές μας. Κράτησέ μας μακριὰ ἀπὸ τοὺς συμβιβασμοὺς τοῦ Πιλάτου καὶ τὸ σκληρυμένο μῖσος τῶν ἀρχόντων· φύτεψε μέσα μας τὴν ἥσυχη ἐμπιστοσύνη ποὺ Σὲ κράτησε σταθερὸ ἐν μέσω τῆς ὀργῆς, καὶ ἄσε τὴν κραυγή Σου «Τετέλεσται» νὰ καταπραΰνει κάθε ἀγχώδη προσπάθεια. Μὲ τὸ Πνεῦμά Σου τράβηξέ μας πρὸς τὸ πιστὸ ὑπόλοιπο στὸν σταυρὸ καὶ δίδαξέ μας νὰ δεχόμαστε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον ὡς δῶρα ἀπὸ τὸ χέρι Σου. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →